Μαινάδες – Νύμφες, σύντροφοι του Διονύσου

l_14980-

Στην ελληνική μυθολογία οι Μαινάδες ήταν νύμφες που παρουσιάζονται ως συντρόφισσες και συνοδοί του θεού Διονύσου. Η λέξη μαινάς (στον ενικό) εμφανίζεται στον Όμηρο, όπου συσχετίζεται με τη μανία. Και πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η εκστατική μανία, δηλαδή η πέρα από τη λογική υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά. Αναφέρονται κυρίως ως τροφοί του Διονύσου και ταυτίζονται με τις Βάκχες. Την καλύτερη περιγραφή τους τη συναντάμε στην τραγωδία Βάκχες του Ευριπίδη. Στη Μακεδονία, σύμφωνα με τον «Βίο του Αλεξάνδρου» από τον Πλούταρχο, οι Μαινάδες αποκαλούνταν Μιμαλλώνες και Κλωδώνες. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αναφέρονταν και με τα επίθετα Βασσαρίδες, Ποτνιάδες κ.ά., ενώ συγχέονται και με τις Θυιάδες.
Οι Μαινάδες φορούσαν στεφάνια από κισσό, σμίλακα και νεβρίδες (ελαφριά φορέματα από δέρμα νεβρού, δηλαδή ελαφιού). Διέτρεχαν τα βουνά και μπορούσαν να συναναστρέφονται με τα άγρια ζώα, τα οποία έπαιρναν στα χέρια τους και τα θήλαζαν. Λάτρευαν τον Διόνυσο με τραγούδια, με «μανικούς» χορούς και με κραυγές. Πάνω στον ενθουσιασμό τους μπορούσαν να ξεριζώσουν δέντρα και να σκοτώσουν δυνατά θηρία. Τόση ήταν η δύναμή τους, που τους τη χάριζε ο Διόνυσος. Κυνηγούσαν εξάλλου ζώα και έτρωγαν το κρέας τους ωμό. Οι Μαινάδες ακολούθησαν τον Διόνυσο ακόμα και στην εκστρατεία του στην Ινδία. Ωστόσο, συνδέονται και με ειρηνικά έργα, όπως ο τρύγος και η οινοποιία, όπως αναπαριστώνται σε αγγειογραφίες.

ΜΑΙΝΑΔΕΣ…..Στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία, οι Μαινάδες ήταν νύμφες, συντρόφισσες και ακόλουθοι του θεού Διόνυσου, το όνομά τους μεταφράζεται κυριολεκτικά ως «έξαλλες». Η λέξη μαινάς (στον ενικό) εμφανίζεται στον Όμηρο ως συνώνυμο της λέξης «μανία». Πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η εκστατική μανία όπου συχνά εμπνευσμένες απ’ τον Διόνυσο και μέσω ενός συνδυασμού χορού και μέθης, έχαναν κάθε αυτοέλεγχο, φώναζαν και συμπεριφέρονταν ανεξέλεγκτα, υπερκινητικά και πέρα από κάθε λογική βίαια.

Αφήστε μια απάντηση