Kassandros: The usurper of power aside the blood line of Alexander the Great

What was eventually Cassander the usurper ruler who eliminated all the descendants of Alexander the Great and murdered and his mother Olympias same;

Αυτός και ο πατέρας του Αντίπατρος πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του Αλέξανδρου και άρπαξαν ότι με πολύ κόπο ο Φίλιππος ο Βείχε δημιουργήσει. Το πανίσχυρο κράτος της Μακεδονίας. Και όμως ο άνθρωπος αυτός ήταν ο ιδρυτής της Θεσσαλονίκης.

Εξαιτίας του δεν έμεινε διάδοχος του Αλέξανδρου για να κρατήσει την Αυτοκρατορία ενωμένη, και επήλθε η οδυνηρή αν και λαμπρή παρακμή των Ελληνιστικών χρόνων μέχρι την κατάκτηση από τους Ρωμαίους όλων των ελληνιστικών βασιλείων και του κυρίως ελλαδικού χώρου. Όταν ο Ελληνισμός θα ξαναέλαμπε θα ήταν με μια άλλη μορφή: Σαν Βυζαντινός Χριστιανικός Ελληνισμός

Ο Κάσσανδρος ( 358 ή 350 – 297 e.g.. ) ήταν ένας από τους Επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, one of the prwtagwnistikes figures in the wars of the Successors, who reigned in the area of Macedonia. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία γιος του Αντιπάτρου και ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα που σχετίζονται με τη βασιλεία του είναι η ίδρυση της Θεσσαλονίκης. Επίσης ήταν ιδρυτής της βραχύβιας δυναστείας των Αντιπατριδών.

Μικρός είχε παρακολουθήσει τα μαθήματα του Αριστοτέλη μαζί με τον Αλέξανδρο και τον Ηφαιστίωνα. Ο Κάσσανδρος δεν ακολούθησε τον στρατό του Αλεξάνδρου, αλλά έμεινε στην Μακεδονία στο πλευρό του Αντιπάτρου. Later, στην αυλή του στρατηλάτη στη Βαβυλώνα, ο Κάσσανδρος ήταν αυτός που υπερασπίστηκε τον πατέρα του απέναντι στις κατηγορίες των εχθρών τους και κυρίως της Ολυμπιάδας, της μητέρας του Αλεξάνδρου.

Later, μετά το θάνατο του Μ. Alexandrou, ο πατέρας του ανακήρυξε διάδοχό του στη βασιλεία της Μακεδονίας τον Πολυπέρχοντα. Ο Κάσσανδρος έλαβε, παρά το νεαρό της ηλικίας του, τη δεύτερη θέση στην ιεραρχία και το βαθμό του χιλιάρχου, που ήταν αξιόλογη θέση από την εποχή των Περσών, και που είχε υιοθετήσει και ο Μ. Αλέξανδρος στη διακυβέρνηση του κράτους του.

Ο Κάσσανδρος ωστόσο δυσαρεστήθηκε, καθώς ο Πολυπέρχων, αν και πολύπειρος, δεν ήταν συγγενής τους εξ αίματος. Then, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, συμμάχησε πρώτα με ντόπιους συμμάχους και κατόπιν με τον βασιλιά της Αιγύπτου, Πτολεμαίο το Σωτήρα και τον Αντίγονο το Μονόφθαλμο, και κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των ανταγωνιστών του.

Οι περισσότερες ελληνικές πόλεις τάχθηκαν με το μέρος του και η Αθήνα παραδόθηκε επίσης. Until the 318 e.g., που ηττήθηκε ο στόλος του Πολυπέρχονα στο Βόσπορο, είχε συγκεντρώσει στα χέρια του την κυριαρχία της Μακεδονίας και του υπόλοιπου ελλαδικού χώρου. Έκανε επίσης συμμαχία με την Ευρυδίκη, τη φιλόδοξη σύζυγο του βασιλιά Φιλίππου Γ’ του Αρριδαίου της Μακεδονίας, and became regent.

However, τόσο εκείνη όσο και ο σύζυγός της (που ήταν ετεροθαλής αδερφός του Αλεξάνδρου), φονεύτηκαν από την Ολυμπιάδα, μαζί με τον αδερφό του Κασσάνδρου, Νικάνορα. Ο Κάσσανδρος αμέσως προέλασε εναντίον της Ολυμπιάδας και, αφού την ανάγκασε να παραδοθεί στην Πύδνα, λιμάνι στους πρόποδες του Ολύμπου, διέταξε το θάνατό της το 316 e.g.. Μετά τους εξοντωτικούς πολέμους των επιγόνων, kassandros, υπαριθμόν ένα εχθρός της Ολυμπιάδας, έγινε κυρίαρχος στρατηγός στη Μακεδονία και ο Φίλιππος Αρριδαίος με την Ευρυδίκη συμμάχησαν μαζί του και τον ανακήρυξαν επιμελητή του Μακεδονικού θρόνου. Η Ολυμπιάδα, βλέποντας να κινδυνεύουν τα συμφέροντα του εγγονού της, Αλεξάνδρου Δ’, εγκαταλείπει την Ήπειρο και εκστρατεύει στη Μακεδονία.

Σε σύγκρουση με τα στρατεύματα της Ευρυδίκης και του Αρριδαίου, οι τελευταίοι αιχμαλωτίζονται από τη γηραιά βασίλισσα και θανατώνονται άγρια. Ο Κάσσανδρος, απασχολημένος την εποχή εκείνη στην Αθήνα, κατευθύνεται εναντίον της Ολυμπιάδας, η οποία καταφεύγει στην οχυρωμένη παραθαλάσσια πόλη του Θερμαϊκού κόλπου Πύδνα, έχοντας μαζί της το μικρό Αλέξανδρο Δ´, τη Ρωξάνη, τη Θεσσαλονίκη και πολλούς πιστούς της.

Μετά από επτάμηνη στενή πολιορκία και αφού η κατάσταση των πολιορκημένων έγινε αφόρητη (οι εγκλωβισμένοι αναγκάσθηκαν να σφάξουν και να φάνε έναν ελέφαντα δώρο του Μ.Αλεξάνδρου), η Ολυμπιάδα συνθηκολόγησε για να σώσει τον εγγονό της. Ο Κάσσανδρος, αθετώντας την υπόσχεσή του, έβαλε τους ανθρώπους του να τη σφάξουν – κατάλλους κάλεσε όλους τους εξαγριωμένους συγγενείς των δολοφονηθέντων από την Ολυμπιάδα, να τη λιθοβολήσουν, “leaving the corpse atafo rotting”. Σήμερα πιθανολογείται ότι ο τάφος της βρίσκεται στόν τύμβοΤούμπαστό μακρύγιαλο της Πύδνας, αλλά δεν έχει ακόμα ανασκαφεί

Η Ρωξάνη ήταν η πανέμορφη κόρη του Οξυάρτη, το φρούριο του οποίου κατέλαβε ο Αλέξανδρος. Η περιοχή αυτή έγινε στην συνέχεια το ελληνιστικό βασίλειο της Βακτριανή, σε μία περιοχή που κάλυπτε το σημερινό Βόρειο Αφγανιστάν και ήκμασε για τους επόμενους δύο αιώνες.

Ο γάμος, σύμφωνα με κάποιες πηγές, ήταν αποτέλεσμα σφοδρού έρωτα του Αλέξανδρου για την πανέμορφη Ρωξάνη, ενώ άλλες πηγές λένε ότι ο γάμος έγινε από πολιτική σκοπιμότητα. Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ένας συνδυασμός και των δύο – καθώς εξάλλου το ένα δεν αποκλείει το άλλο.

Ο γιος του Αλέξανδρου γεννήθηκε στη Βαβυλώνα το 323 , όταν εκείνος ήταν πλέον νεκρός. Έτσι ο γιος του, που ονομάστηκε Αλέξανδρος ο Δ” ,ανακηρύχθηκε βασιλιάς μαζί με τον θείο του, Arridaio. Η Ρωξάνη με το γιο της γύρισαν στη Μακεδονία και κατέφυγαν στην Ήπειρο που ζούσε εκεί η Ολυμπιάδα, η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Βλέπετε δεν αισθανόταν ασφαλής στην Μακεδονία, καθώς εκεί πλέον την εξουσία ασκούσαν οι αντίπαλοι του Αλεξάνδρου και σφετεριστές του θρόνου του. Η Ρωξάνη και ο γιός της Αλέξανδρος έπεσαν τελικά θύματα της θηριώδους εξουσιομανίας του Κασσάνδρου.

About 313, διάφορες πόλεις αποκήρυξαν τη συμμαχία που είχαν με τον Κάσσανδρο και μεγάλα μέρη της Πελοποννήσου έπεσαν στα χέρια του Αντίγονου, ενώ οι πόλεμοι των Διαδόχων ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Ο Κάσσανδρος αναγκάστηκε να μπει σε διαπραγματεύσεις, αλλά αυτό δεν οδήγησε πουθενά.

Στα επόμενα δύο χρόνια, ο Πτολεμαίος κι ο Κάσσανδρος πήραν και πάλι την πρωτοβουλία και ο Αντίγονος υπέστη ήττες. Το φθινόπωρο του 311, υπογράφτηκε συμφωνία ειρήνης, η οποία προέβλεπε παύση των εχθροπραξιών και αναγνώριση του γιου του Μ. Alexandrou, Αλεξάνδρου Δ’, ως βασιλιά μετά την ενηλικίωσή του.

Όλοι οι θρόνοι και οι δυναστείες των κρατών όλων των εποχών, υπέφεραν από ίντριγκες αλλά και δολοφονίες μεταξύ των σφετεριστών των θρόνων. Αυτό που φοβόταν λοιπόν η Ρωξάνη έγινε. Όταν πέθανε η Ολυμπιάδα, έχασε το στήριγμά της και ο γιος του Αντίπατρου, Kassandros, που είχε σφετεριστεί την εξουσία στη Μακεδονία, φυλάκισε στην Αμφίπολη τη Ρωξάνη και το γιό της Αλέξανδρο, όπου με διαταγή του το 311 e.g.. δολοφονήθηκαν.

Όμως τα σώματά τους εικάζεται ότι δεν τάφηκαν με τις δέουσες τιμές καθότι ήταν εχθροί του Κασσάνδρου. Σίγουρα πάντως αποκλείεται να έτυχαν βασιλικών τιμών και ταφής,
όπως υποδηλώνουν οι λέοντες-σφίγγες που βρέθηκαν στην Αμφίπολη, ότι πρόκειται σε κάθε περίπτωση για βασιλικό τάφο.

Ο Κάσσανδρος επίσης έπεισε τον Πολυπέρχονα πως συμφέρον του ήταν να δηλητηριάσει το νόθο γιο του Αλεξάνδρου, Hercules, και τη μητέρα του, μια ερωμένη του Αλεξάνδρου από την Περσία, τη Βαρσίνη, the 309 e.g.. Είχε ήδη συνδεθεί με τη βασιλική οικογένεια παίρνοντας για σύζυγο τη Θεσσαλονίκη, ετεροθαλή αδερφή του Μ. Alexandrou.
Έχοντας συνάψει συμμαχία με το Σέλευκο, τον Πτολεμαίο και τον Λυσίμαχο, εναντίον του Αντιγόνου, έγινε μετά την ήττα του τελευταίου και του γιου του Δημητρίου το 301 e.g.. στη Μάχη της Ιψού, αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας της Μακεδονίας.

Στον ελλαδικό χώρο ακολούθησε την πολιτική του πατέρα του, βάσει της οποίας φερόταν στις πόλεις κράτη ως υποτελείς κι όχι ως συμμάχους, το αντίθετο από αυτό που έκανε ο Αντίγονος Α΄ και ο Δημήτριος Πολιορκητής. Ο Κάσσανδρος ήταν ένας άνδρας με αγάπη για τη φιλολογία, αλλά επίσης βίαιος και φιλόδοξος.

Έχτισε εκ νέου τη Θήβα μετά την ισοπέδωσή της από τον Αλέξανδρο και έχτισε στη θέση της Θέρμας την Θεσσαλονίκη, προς τιμή της συζύγου του. Έχτισε και μια νέα πόλη, την Κασσάνδρεια, στα ερείπια της Ποτίδαιας που είχε καταστρέψει ο Φίλιππος.

Πέθανε από υδρωπικία, the 297 e.g.. Ο Παυσανίας γράφει πως ο μεγαλύτερος γιος του, Philip, λίγο μετά την ενθρόνισή του, έπαθε εκφυλιστική ασθένεια και πέθανε. Ο επόμενος γιος, ο Αντίπατρος Β’, δολοφόνησε τη μητέρα του, Thessaloniki, θεωρώντας πως έδειχνε ιδιαίτερη εύνοια για το μικρότερο γιο της, τον Αλέξανδρο Ε’. Ο Αλέξανδρος εκδικήθηκε εκθρονίζοντας τον Αντίπατρο Β’, αν και ο δεύτερος ξαναπήρε για λίγο τη βασιλεία, μερικά χρόνια αργότερα. Ο Αλέξανδρος έχασε επίσης τη ζωή του από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, το γιο του Αντίγονου.

Εξαιτίας του Κάσσανδρου η Αυτοκρατορία που ίδρυσε ο Αλέξανδρος δεν είχε ένα κοινό σημείο αναφοράς, το γιο του Αλέξανδρο τον Δ’.Ναι μεν οι Διάδοχοι πιθανώς να μην αναγνώριζαν την εξουσία του, αλλά ο άμεσος δεσμός αίματος με τον άνθρωπο στον οποίο χρωστούσαν την ίδια τους την ύπαρξη θα τους ανάγκαζε να μην πολεμούν ο ένας εναντίον του άλλου, και να αναγνωρίζουν τουλάχιστον μια υποτέλεια στον γιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η λάμψη που ακτινοβολούσε ο Αλέξανδρος κρατούσε ακόμα και μετά τον θάνατό του. Άλλωστε ποτέ δεν θα μάθουμε εαν ο γιος είχε κάποιες ή και πολλές από τις αρετές του πατέρα του. Εξοντώθηκε σε ηλικία 12-13 times.

http://master-lista.blogspot.gr/

GREEK language – Myths collapsed

The science that studies the human language,said Linguistics. By the end of the 19th century was not an independent science, but language issues only mentioned in literature.
Linguistics can be divided into three major sectors:
(a)) General linguistics, η οποία εξετάζει τα φαινόμενα της ζωντανής προφορικής γλώσσας, τους κανόνες σύμφωνα με τους οποίους κάθε φαινόμενο λειτουργεί μέσα στη γλώσσα και τη συνάρτηση που έχουν τα γλωσσικά φαινόμενα με τις ψυχικές λειτουργίες,
(b)) την ιστορική γραμματική και γλωσσική ιστορία, που εξετάζουν τις αλλοιώσεις τις οποίες υφίστανται τα στοιχεία της γλώσσας με το πέρασμα του χρόνου,
(c)) τη συγκριτική γλωσσολογία, η οποία εξετάζει το σύνολο των γλωσσών που υπάρχουν στη Γη, με τη μέθοδο της ταξινόμησης, κατάταξης σε ομάδες και αναγνώρισης των ομοιοτήτων και διαφορών που παρουσιάζουν.

Για τη μελέτη των γλωσσών και των μεταβολών τους κατά τη διάρκεια του χρόνου η γλωσσολογία χρησιμοποιεί διάφορα εργαλεία της φιλολογίας, όπως τη φωνητική, grammar, τη σημασιολογία κτλ.
Η σημασία της γλωσσολογικής επιστήμης είναι τεράστια. Εκτός από τη σαφή γνώση που προσφέρει, σχετικά με το τι είναι γλώσσα και πώς μεταβάλλεται με το πέρασμα των αιώνων, η γλωσσολογία πέτυχε την ανακάλυψη και την ανάγνωση γλωσσικών μνημείων που χρονολογούνται 5.000 χρόνια π.Χ. Έφερε έτσι στην αντίληψη των ανθρώπων ολόκληρους πολιτισμούς που είχαν ακμάσει σε προϊστορικά χρόνια.
Ιστορία της γλωσσολογίας Ή πρώτη γλωσσολογική έρευνα, που είχε τη μορφή της ετυμολογίας, παρατηρήθηκε ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος στα έπη του προσπαθούσε να εξηγήσει με ετυμολογία τα ονόματα διάφορων ηρώων και θεών. Μετά τον Όμηρο και άλλοι συγγραφείς της αρχαιότητας έκαναν την ίδια προσπάθεια στο θέμα αυτό. However, η έρευνά τους δεν είχε επιτυχία, γιατί δεν ήξεραν ακόμα τους φωνητικούς κανόνες, χάρη στους οποίους θα πιστοποιούσαν αν η ετυμολογία ήταν σωστή ή όχι. Οι εξηγήσεις τους όμως ενείχαν τα πρώτα δείγματα της γλωσσολογικής εξέτασης των λέξεων.

Στην κλασική εποχή ο διάλογος του Πλάτωνα «Κρατύλος» εξετάζει ένα βασικό πρόβλημα της γλωσσικής επιστήμης, αν δηλαδή οι διάφορες λέξεις πλάστηκαν «φύσει ή νόμω». Βέβαια οι αρχαίοι Έλληνες δεν έφτασαν ποτέ την τελειότητα και τη βαθύτητα των Ινδών γλωσσολόγων, έγιναν όμως ιδρυτές των κυριότερων γλωσσολογικών όρων, που χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα. Οι Ρωμαίοι άρχισαν να ασχολούνται με τη γλώσσα τους μόλις τον 1ο π.Χ. century (Ουάρων, Φλάκκος, Κοϊντιλιανός, Πρισκιανός) και σε πλαίσιο τέλειας απομίμησης των ελληνικών παραδειγμάτων.

Επιστήμη της οποίας αντικείμενο είναι η ανάγνωση και η μελέτη της γραφής των χειρογράφων παλαιότερων εποχών, λέγεται Παλαιογραφία.
Η ύλη πάνω στην οποία βρίσκονται τα κείμενα που εξετάζονται από την παλαιογραφία, είναι κυρίως η περγαμηνή και το χαρτί. WHAT,τι είναι γραμμένο σε πάπυρο εξετάζεται από μια ειδική επιστήμη, την παπυρολογία, ενώ οι επιγραφές πάνω σε σκληρή ύλη εξετάζονται από την επιγραφική. Η περγαμηνή είναι από δέρμα ζώου που δέχεται ειδική κατεργασία και χρησιμοποιούνταν από την αρχαιότητα ως το 13ο αιώνα. Το χαρτί εκτόπισε σταδιακά την περγαμηνή από τότε που καθιερώθηκε ως γραφική ύλη κατά το 13ο αι. και επικρατεί μέχρι σήμερα.
Ενώ κάθε γραπτή γλώσσα έχει και τη δική της παλαιογραφία, η ελληνική και η λατινική παλαιογραφία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και έχουν μελετηθεί περισσότερο από κάθε άλλη γλώσσα.
Ελληνική παλαιογραφία. Εγκαινιάστηκε με το έργο του Βενεδικτίνου μοναχού Μπερνάρ ντε Μονφοκόν, «Palaeographia Graeca», που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1708. Ακολούθησαν έργα πολλών, κυρίως Γάλλων και Γερμανών, με τα οποία καθιερώθηκαν οι μέθοδοι μελέτης και τα προβλήματά της. Στην Ελλάδα η παλαιογραφία εκπροσωπήθηκε από ειδικούς, όπως οι Σ. Λάμπρος, S.. Κουγέας, (A). Σιγάλας, Λ. Πολίτης κ.ά.Η ελληνική γραφή παρακολουθείται παλαιογραφικά από τον 4ο αι. e.g.. Χρονολογικά πλαίσια, από τα οποία ορίζεται, is:
(a)) η εποχή των Πτολεμαίων
(b)) η ρωμαϊκή εποχή ως το Μ. Κωνσταντίνο
(c)) η περίοδος από το Μ. Κωνσταντίνο ως το έτος 800 (καθιέρωση της μικρογράμματης γραφής)
(d)) η περίοδος 800-1204
(e)) η περίοδος από την εποχή των Παλαιολόγων ως την εφεύρεση της τυπογραφίας
(f)) η περίοδος από την εφεύρεση της τυπογραφίας και εξής
Όσον αφορά τα είδη γραφής, διακρίνεται σε :
(a)) Καλλιγραφική ή των βιβλίων· m’ αυτήν γράφονταν κυρίως τα βιβλία και είναι ιδιαίτερα επιμελημένη
(b)) Δημοτική, της καθημερινής χρήσης, με την οποία γράφονταν ιδιωτικά έγγραφα και επιστολές,
(c)) Γραφή της επίσημης γραμματείας, δηλαδή των βασιλικών ή ανώτατων διοικητικών αρχών.
Σταθμός στην ιστορία της ελληνικής γραφής είναι ο 9ος αι. a.d., γιατί τότε καθιερώνεται η μικρογράμματη γραφή. Όλα σχεδόν τα σωζόμενα βιβλία λογοτεχνικού περιεχομένου από τον 4ο αι. p. X. ως τις αρχές του 9ου αι. a.d. γράφονται στη μεγαλογράμματη γραφή, η οποία προέρχεται από τη γραφή των αρχαίων επιγραφών. Η μικρογράμματη γραφή φαίνεται να προήλθε από τήν ανάγκη τής εκκλησίας νά πάψουν οί χριστιανοί νά χρησιμοποιούν τά Αρχαιοελλήνικά μεγαλοπρεπή γράμματα πού συναντούν στούς Ναούς τών Ελλήνων Θεών. Ή αλλαγή αυτή τών γραμμάτων φαίνεται ότι συστηματοποιήθηκε στα χρόνια αυτά και στη συνέχεια υιοθετήθηκε ως γραφή των βιβλίων. Από ενδείξεις φαίνεται πως το έργο αυτό έγινε στη μονή Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη, που ήταν ισχυρότατο πνευματικό κέντρο της πρωτεύουσας του Βυζαντίου κατά τον 9ο αιώνα. Η υιοθεσία βέβαια της μικρογράμματης γραφής δε σημαίνει κατάργηση της μεγαλογράμματης, η οποία επιζεί είτε στα αρχικά γράμματα είτε μέσα στο κείμενο και επηρεάζει ανάλογα τη μικρογράμματη. Πρέπει να σημειωθεί πως η σημερινή ελληνική γραφή προέρχεται ακριβώς από τη μικρογράμματη του 9ου αι., σε συνδυασμό με τα κεφαλαία της αρχαιότερης μεγαλογράμματης.
Άλλος σταθμός στην ελληνική παλαιογραφία είναι η ανακάλυψη και καθιέρωση της τυπογραφίας. Όταν ο Άλδος Μανούτιος τύπωσε τα πρώτα ελληνικά βιβλία στη Βενετία κατά το τέλος του 15ου αι., παρέλαβε τα σχήματα των γραμμάτων από τα χειρόγραφα της εποχής του, γι’ αυτό και η γραφή των βιβλίων αυτών είναι σχεδόν όμοια με των χειρογράφων. However, με το χέρι εξακολούθησαν να γράφονται πολλά έργα, ως και το 19ο αιώνα.

Κορυφαίοι Ξένοι Έλληνες Επιστήμονες έγραψαν γιά τήν Καταγωγή τού Αλφαβήτου

1. (A). Ζαρντέ στό «La Formation du peuple Grec», Παρίσιοι 1923 SLE 215 υποστηρίζει τήν Ελληνικότητα τού Αλφαβήτου.
2. ό Γάλλος φιλόσοφος Ρενέ Ντυσσώ στό «Journal Asiatique» ,1,357,1905 υπεστήριξε πώς οί Φοίνικες έλαβον τό αλφάβητο από τούς Έλληνες : «Οί Βιωτοί ανέτρεψαν τό Α ώστε νά σχηματίζεται κεφαλή βοδιού(Βουγενής = Διόνυσος).
3. Ό Evans στό «scripta minoa Oxford» 1909 υποστηρίζει σαφέστατα ότι οί Κρήτες μετέφεραν τά γράμματα στήν Φοινίκη.
4. Πλούταρχος «Συμποσιακά» εξηγεί τό θέμα τού Αλφα, λέγοντας πώς είναι πρώτοι οί Βοιωτοί τό παρέστησαν καί όχι οί Φοίνικες.
5. Διόδωρος Σικελιώτης στό «Βιβλίον Ε΄74» λέγει : «Ταίς δέ Μούσαις δοθήναι παρά τού πατρός τήν τών γραμμάτων εύρεσιν καί τήν τών Επών σύνθεσιν τήν προσαγορευμένη ποιητικήν»«τούς Φοίνικες ούκ εξαρχής ευρείν τά γράμματα, αλλά τούς τύπους τών γραμμάτων μεταθείναι μόνον, καί τή τε γραφή ταύτη τούς πλείστους τών ανθρώπων χρήσασθε καί διά τούτο τυχείν τής προειρημένης προσηγορίας».
6. Πολύβιος στά «Ιστορικά ΙΑ,4» λέγει : «Οίδού νόμος, ούκ έθος, ουλόγος ουχ έτερον ουδέν ήν κοινόν έκ φύσεως πρός αλλήλους (Φοινίκων καί Ελλήνων)».
7. Έρμαν Ντίλς Γερμανός Φιλόλογος στό «Προσωκρατικοί καί στό άρθρο Ορφεύς» αναφέρει:«οί Έλληνες όχι μόνο εγνώριζαν γραφή, αλλά έγραφαν τίς παρατηρήσεις καί τά διανοήματά των επί λεπτών σανίδων».
8. Αργοναυτικά «στίχος 44 καί 104» βλέπουμε ότι : «Ό Ορφέας εξελόχευσε τόν ιερό λόγο είς Αίγυπτο καί Λιβύη.
9. Πέρσον καθηγητής Ουψάλας 1951, κατέληξε στό συμπέρασμα ότι ή γραφή είναι Κρητικής Καταγωγής (Γραμμική Α΄).
10. Σούλτεν καθηγητής στό περί Νουμαντίας διαπίστωσε ότι ή γραφή ήταν έν χρήσει στήν Κρήτη από τό 2000πχ.
11. Βεντρις καί Τσάντγουικ (γλωσσολόγοι) αποκάλυψαν τήν Ελληνικότητα τής Γραμμικής Β΄
12. Ό Χουρμουσιάδης αρχαιολόγος τό 1994 έφερε στό φώς ξύλινη πινακίδα με χαραγμένα γράμματα τού 5260 eg (Daily 15\2\94).
13. Ό Καβαδίας (Ακαδημαϊκός) στο έργο του «Προϊστορική Αρχαϊολογία» αναφέρει πώς τό αλφάβητον είναι Ελληνικό.
14. Τό ίδιο λέγει καί ο Αρβανιτόπουλος στό έργο του «Επιγραφική».
15. Ό ΣΠ. Μαρινάτος Καθηγητής Πανεπιστημίου στό έργο του «Αρχαϊος Κρητικός πολιτισμός» λέγει επίσης πώς τό αλφάβητον είναι Ελληνικό.
16. Ό Παπαγιανόπουλος Καθηγητής Επιγραφολογίας 1939 έργο «Ό Μέγας Αλέξανδρος καί ό Παγκόσμιος Ελληνισμός» Ελληνικές εκδ, Δαρέμα σελ 146 υπεστήριξε πώς τό αλφάβητον κακώς πιστεύεται πώς είναι Φοινικικό.
17. Ό Θεόδωρος Μπίρτ Γερμανός καθηγητής Ιστορίας στό έργο του «ό Μέγας Αλέξανδρος» βεβαιώνει γιά τήν Ελληνικότητα τού Αλφαβήτου.
18. Ό «Τσίλμερτ Μάρεϊ» Άγγλος Ιστορικός καί φιλόλογος αναφέρει πώς οί Έλληνες γνώριζαν πρώτοι γραφή.
19. Ο Γερμανός Schneider στό «Der Kretische Ursprung des Phonizichen Alphabets» αναφέρει πώς Κρητικό είναι τό Αλφάβητον.
20. Θεόφιλος Βauger ό σημαντικότερος γλωσσολόγος τής Ευρώπης θεωρεί τούς Έλληνες ώς δημιουργούς τού αλφαβήτου λέγοντας τά εξής : «Άτοπον γάρ τόν θεμέλιον τής Ελληνικής διαλέκτου, βάρβαρων εύρημα λέγειν»-«Γραμματικού Χοιροβοσκού, Προλεγόμενα, p340»
21. Ό Βίκο υποστηρίζει πώς είναι φληναφήματα τά περί τού αρχεγόνου Εβραϊκού αλφαβήτου καί ότι φυσικά τά γράμματα εδόθησαν από τούς Έλληνες στούς Εβραίους καί όχι αντίστροφα (Ουμπέρτο Έκο: «ή αναζήτηση τής Τέλειας Γλώσσας»).
22. Τό Γαλλικό περιοδικό L’ EXPRESS INTERNATIONAL τ,2611, 19/8/2001 λέγει: «Ή ΕΛΛΑΣ τής οφείλουμε τά πάντα, Αλφάβητον, Δίκαιον, Δημοκρατία, Θέατρον, Αθλητισμόν, Philosophy, Μαθηματικά, Ιατρική, Moral, Αστρονομία, Τέχνη…»
23. Όλιβερ Ταπλιν καθ. Οξφόρδης , Οί Έλληνες εδραίωσαν τόν αλφαβητισμόν στήν καρδιά τού δυτικού πολιτισμού, γιαυτό καί ή λέξης έιναι Ελληνική από τά πρώτα δύο Ελληνικά γράμματα.
24. Χένρυ Μίλλερ (εκδ.Πλείας) λέγει : «ή Κνωσός κληροδότησε στόν κόσμο τήν πιό μεγαλοπρεπή κληρονομιά πού γνώρισε ό άνθρωπος τό αλφάβητον. Ή Κνωσσός υπήρξε κοσμική μέ τό αληθές νόημα τής λέξεως. Ό πολιτισμός πού αντιπροσωπεύει διαλύθηκε 1500 χρόνια πρίν έλθη στή γή ό Σωτήρας, αφού κληροδότησε σέ ολόκληρο τόν Δυτικό κόσμο τό Αλφάβητο».
25. New Webster Dictionary of English Language edition Grolier, New York , τό αλφάβητον είναι Ελληνικό
26. Διονύσιος Ζακυθηνός, τό αλφάβητον είναι Ελληνικό
27. Χάρης Λαμπίδης, τό αλφάβητον είναι Ελληνικόν
28. Πώλ Φώρ στό «ή καθημερινή ζωή στήν Κρήτη τήν Μινωϊκή εποχή» Εκδ Ωκεανίς Αθήναι 1976 λέγει : « Τό Αλφάβητον είναι Κρητικής προελεύσεως».
29. Reinach στό «Les Celtes dans les valees du-po-et-du-Danube» λέγει πώς Μυκηναϊκό είναι τό Αλφάβητον.
30. Burrews «The discoveries in Crete» Ό Έλλην ήτο ό Φοίνικας.
31. HUMEZ «Alpa to Omega» ψεύται οί Φοινικισταί
32. LODS « Πρό χριστιανική εποχή, Ελληνικές εκδ, Δίβρις σελ 109» Έλληνες δίδαξαν τό Αλφάνητον στούς Φοίνικες
33. Dussaud « Les Civilisations prehelleniques dans le basin de la mere gee» Οί Έλληνες έδωσαν τό αλφάβητον στούς Φοίνικες.
34. Ουϊλ Ντυράν «Ιστορία τού πολιτισμού» Ελλ.Εκδ Αθήναι 1965 τόμος Α. Τό αλφάβητον λέγει ό Ντυράν είναι Ελληνικόν.
35. Κάρολος Μπαίρλιτς «Μυστήρια από ξεχασμένους κόσμους» Ελλ,Ed, Ράπτης, SLE 253. Ελληνικόν τό Αλφάβητον.
36. Ανδρέας Παπαγιαννόπουλος αρχαιολόγος-επιγραφολόγος, τό αλφάβητον λέγει είναι Ελληνικόν.
37. Mario Pei Καθηγητής γλωσσολογίας στό Columbia University USA «Funk and Wagnalis New Encyclopedia» 1972 volume 13 SLE 451. Τό αλφάβητον ήτο Ελληνικό.
38. De Saussure «Course in general linguistuics» page 39, Ελληνικόν είναι τό Αλφάβητον.
39. Αρβανιτόπουλος (1874-1938) εκδόσεις Εστία Αθήναι 1937 volume 1. Ελληνικόν τό Αλφάβητον.
40. Γεώργιος Σμίθ καί Μαυρίκιος Σμίτ 1872 καί 1876 επίσης συμφωνούν μέ τήν Ελληνική προέλευση τού Αλφαβήτου.
41. Εφημερίς Βραδυνή 27\3\87 γραφή από τό 8000 eg
42. Εφημερίς Ακρόπολις 17\1\87 ό ΕΟΤ καταστρέφει αρχαιολογικά ευρήματα, εγχάρακτων παραστάσεων.
43. Εφημερίς Μεσημβρινή 25\11\86 περί Ελληνικού Αλφαβήτου.
44. Κωνσταντίνος Τσάτσος Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φιλόσοφος, Lawyer, Ποιητής. Τό Αλφάβητον είναι Ελληνικόν.
45. Καθηγητής Στασινόπουλος, τό Αλφάβητον είναι Ελληνικόν.
46. ΙΛΙΑΣ 168 « Βασιλεύς Προίτος απέστειλε είς τόν πενθερόν του επιστολήν (σήματα Κάδμου).
47. Ευριπίδης (Αποσπ.578) Παλαμήδης,Επίχαρμος καί Σιμωνίδης εποίησαν τό Αλφάβητον.
48. Γκεοργήεφ Βούλγαρος Ακαδημαϊκός συμφωνεί μέ τήν Ελληνική καταγωγή τού Αλφαβήτου.
49. Ζακλίν ντε Ρομιγί: Η επιφανέστερη ελληνίστρια, αγωνίζεται για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών κειμένων και για την ευτυχία που μπορούν να προσφέρουν στην Ευρώπη, όπως η ίδια βεβαιώνει. Μετέχουσα στην εκστρατεία «ένα δένδρο για την Ελλάδα», με στόχο την αναδάσωση των καμένων του Αυγούστου, δηλώνει στον «Ελεύθερο Τύπο» των Αθηνών: «Πρόκειται ακριβώς για αλληλεγγύη! Για όσα ο πολιτισμός χρωστάει στην Ελλάδα. Ο ελληνικός πολιτισμός είναι σημείο αναχώρησης όλων των πολιτισμών του κόσμου»…
50. Ενριέτα Βαλτέρ, Γαλλίδα Γλωσσολόγος « Είς τήν γλώσσα όλοι είμαστε Έλληνες».
51. ό Ηρόδοτος «σύν τώ χρόνω μεταβάλλοντας τήν γλώσσα, μετέβαλλον καί τόν ρυθμό τών γραμμάτων».
52. Ό ιστορικός Δούρις απέδιδε τα γράμματα στόν Φοίνικα, παιδαγωγό τού Αχιλλέως.
53. Ό M.Minoide στήν πραγματεία του «Καλλιόπη» γράφει: «ό Πίνδαρος έχει τήν γνώμη πώς τά γράμματα εφευρέθησαν από έναν Αθηναίο ονόματι Στοίχος.
54. S.G. Rembroke στό έργο τού (The legacy of Greece, oxford university press 1994) λέγει : «Στούς φοίνικες εδίδετο ρόλος ενδιαμέσων πού ξέφευγε από οποιαδήποτε πληροφορία τής Ιστορίας. Ένας ρόλος δηλαδή μεταφορέα τής σοφίας καί τού πολιτισμού τού «περιουσίου λαού πρός τούς απολίτιστους καί δή στούς Έλληνες».
55. Ό Δαμιανός Στρουμπούλης στήν μελέτη τού ( Γέννηση καί ερμηνεία τής Ελληνικής Γραφής, Athens 1987) γράφει χαρακτηριστικά : «από παιδιά διδασκόμαστε ότι οί Έλληνες δανείστηκαν τήν γραφή από τούς Φοίνικες. Πώς όμως οί Έλληνες ένας λαός τόσο εκφραστικός, πρωτότυπος, εικονολάτρης, πολυμήχανος, είναι δυνατός νά αποτύπωσε τόν προφορικό του λόγο μέ δανεικά σχήματα, ξένα πρός τόν δικό του ψυχικό κόσμο, τίς δικές του εκδηλώσεις καί φυσικά εντελώς μηχανικά».
56. Σουίδας στό λήμμα -Σαμίων δήμος- θεωρεί πώς τά γράμματα επινοήθησαν στήν Σάμο καί οί Αθηναίοι τά μετέφεραν στήν ανατολή.
57. «τινές δέ φασί τούς χαρακτήρας τών στοιχείων τούς παρ’ημίν από Ερμού έν φοίνικος φύλλω γεγραμμένους καταπεμφθήναι τοίς ανθρώποις».
58. Ό Αριστείδης ό Ρήτωρ, ό έξ’Ανδριουπόλεως τής Μικράς Ασίας καταγόμενος τόν 2αί.μχ γράφει: «πάσαι γάρ πόλεις καί πάντα τών ανθρώπων τά γένη πρός ημάς καί πρός τήν ημετέραν δίαιταν καί φωνήν απέκλινεΗρακλέους στήλαιΛιβύηςΒοσπόρωΣυρίας.. Cilicia, αλλά πάσαν τήν γήνκαί δί’ημών ομοφώνος γέγονε πάσα ή οικουμένη».
59. Ό Γουίλ Ντυράν(1885-1981) φιλόσοφος, ιστορικός καί καθηγητής τού Πανεπιστημίου Κολούμπια, writes: «τό αλφάβητον μάς ήλθε στήν δύση διά τής Κύμης». Τί άλλο πρέπει νά βρούμε γιά νά πείσουμε, όχι τούς Αμερικανούς ή Πακιστανούς ότι τό Αλφάβητον είναι δικό των, αλλά τούς Έλληνες πού τό ομιλούν, ότι τό Αλφάβητον είναι δικό των. Τό 480 ό Θεμιστοκλής ενίκησε τούς Φοίνικες στήν Σαλαμίνα, ό Κίμων τούς ενίκησε τό 466 στόν Ευρυμέδοντα καί ό Αναξικράτης τούς ενίκησε τό 449 στήν Κύπρο .

Ο Έλλην είναι ό πρώτος πού ανέπτυξε σύστημα γραφής διά νά επικοινωνεί καί νά εκφράζει τίς σκέψεις του, τίς εικόνες του, τίς ιδέες του κτλ. Ή προβολή υποθετικών, ατεκμηρίωτων, αντιεπιστημονικών θεωριών συνοδεύεται καί ολοκληρώνεται από τήν μονόπλευρη καί απολυταρχικά διατυπωμένη άποψιν περί καταγωγής τού Ελληνικού αλφαβήτου από τά Φοινικικά γράμματα, τό Φοινικικόν αλφάβητον, πού στήν ουσία ήταν συλλαβάριον καί ουδέποτε αλφάβητον. Τό μόνο επιχείρημα τών Φοινικιστών είναι τά λόγια τού Ηροδότου: «οί δέ Φοίνικες εισήγαγον διδασκαλία είς τούς Έλληνας καί δή καί γράμματα ούκ εόντα πρίν Έλλησι, ώς εμοί δοκέει». Μέ τήν τελευταία φράση ό ίδιος ό Ηρόδοτος διατυπώνει μία επιφύλαξι. Τό ρήμα δοκώ σημαίνει νομίζω, υποθέτω. Επίσης ό Ηρόδοτος γράφει εισήγαγον γράμματα καί όχι είσήγαγον τά γράμματα. Εκφράζεται αορίστως καί λέγει γιά τούς Φοίνικες : «σύν τώ χρόνω μεταβάλλοντας τήν γλώσσα, μετέβαλλον καί τόν ρυθμό τών γραμμάτων». Μαθαίνοντας Ελληνικά δηλαδή οί Φοίνικες, μετέβαλλον τήν γλώσσα. Ό Σικελιώτης στό Ε74 ορίζει: «Ταίς δέ Μούσαις δοθήναι παρά τού πατρός τήν εύρεσιν τών γραμμάτων»- καί όχι εύρεσιν γραμμάτων γενικά καί αόριστα. Καί διευκρινίζει ότι ακόμα καί τά λεγόμενα Φοινικικά γράμματα δέν ήταν εφεύρεσις τών Φοινίκων, αλλά διασκευή τών Ελληνικών γραμμάτων: «Φασί τούς Φοίνικας ούκ έξ αρχής ευρείν, αλλά τούς τύπους τών γραμμάτων μεταθείναι μόνον». Ιδρυτής τής Φοινίκης υπήρξε ό Αγήνωρ πατήρ τού Φοίνικος ,τού Κάδνου καί τής Ευρώπης. Ή λέξη Φοίνιξ είναι Ελληνικότατη καί σημαίνει πορφυρός, Red, μέ ρίζα έκ τού φόνου-φοίνιος-φονικός.
Οί Πελεσέθ (οί Κρήτες πού ονομάσθησαν κατόπιν Φιλισταίοι) όταν εγκαταστάθησαν είς τά παράλια τής νύν Παλαιστίνης, έφεραν μαζί των καί τήν γραφή, τήν οποία εγνώρισαν καί εμιμήθησαν οί μάζες νομάδων, οί οποίοι αφού εγκαταστάθησαν εκεί, εσφετερίσθησαν τό όνομα διά ιστορική καταξίωση. Όπως άλλωστε επέτυχαν οί Σκοπιανοί μέ τό όνομα Μακεδονία. Άλλωστε τό όνομα Φοίνικας είναι γνωστό είς τούς Έλληνες. Ό Δάρης ιερέας τού Ηφαίστου έν Τρωάδι, έγραψε επί φύλλων φοίνικος Ιλιάδα αρχαιοτέρα τής τού Ομήρου, τήν οποία ό Αιλιανός λέγει ότι είδε. Ό ιστορικός Δούρις απέδιδε τά γράμματα στόν Φοίνικα, παιδαγωγό τού Αχιλλέως. Οί Φοίνικες πού μάς λέγουν ότι βρήκαν τά γράμματα, στήν πραγματικότητα αυτό πού είχαν ήταν συλλαβάριο. Δέν είχαν φωνήεντα, δέν εχάραξαν ξύλινες πλάκες ή πήλινες πινακίδες, ούτε βότσαλα, ούτε μάρμαρα. Παραμένει αδιευκρίνηστο τί ακριβώς έγραψαν οί Φοίνικες. Ένα όμως είναι βέβαιο μέχρι σήμερα: δέν έγραψαν τίποτε. Ό M.Minoide στήν πραγματεία του «Καλλιόπη» γράφει: «ό Πίνδαρος έχει τήν γνώμη πώς τά γράμματα εφευρέθησαν από έναν Αθηναίο ονόματι Στοίχος. Ό Ιώσηπος προσπάθησε νάγνώμη πώς τά γράμματα εφευρέθησαν από έναν Αθηναίο ονόματι Στοίχος. Ό Ιώσηπος προσπάθησε νά αποδείξη πώς οί Φοίνικες καί οί Ιουδαίοι ήσαν ίδιας καταγωγής (μήπως επειδή ήταν καί αυτός Ιουδαίος), αλλά δέν έπεισε, διότι μεγαλοποίησε υπερβολικά τά εβραϊκά συμβάντα μέ σκοπό νά παρουσιάση αυτόν τόν λαό ώς τόν αρχαιότερο πολιτισμένο. Ή Ουγκαρίτ, αρχαία πόλη, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται κοντά στην πόλη της Λατάκιας (βόρεια Συρία) και ανακαλύφθηκαν το 1928. Η ακμή της πόλης τοποθετείται στο διάστημα από το 15ο μέχρι το 12ο αι. e.g.. Σήμερα η περιοχή λέγεται Ρας Σάμρα. Η γνώση της ιστορίας της πόλης βασίζεται στα αρχαιολογικά ευρήματα των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή, από το Γάλλο αρχαιολόγο του πανεπιστημίου του Στρασβούργου Κλοντ Σέφερ. Σε πινακίδες από άργιλο καταγράφονται σημαντικά γεγονότα της ιστορίας της πόλης. Φαίνεται πως η Ουγκαρίτ ήταν φόρου υποτελής στην Αίγυπτο αρχικά, και κατόπιν στους Χεταίους, ενώ οι εμπορικές συναλλαγές της με τους Έλληνες της Κύπρου και της Κρήτης ήταν σημαντικές, όπως αποδεικνύεται από την πλούσια αγγειοπλαστική που βρέθηκε στις ανασκαφές. Οί Γραμμένες σε σφηνοειδή γραφή πινακίδες πού εβρέθησαν χρησιμοποιούν τέσσερις γλώσσες, απόδειξη ότι η πόλη ήταν κοσμοπολίτικο κέντρο, στο οποίο συνέρρεαν Ακκάδιοι, Χεταίοι, Έλληνες από Κρήτη, Μυκήνες. Θεσσαλία και Κύπρο.Εκτός από τις τέσσερις γλώσσες στην Ουγκαρίτ χρησιμοποιούνταν εφτά διαφορετικά είδη γραφής. Αυτό λοιπόν τό παραμύθι τόν φοινίκον μάς δίδουν νά φάμε σήμερα. Ένα εμπορικό κέντρο όπου μαζεύονταν όλοι οί πολιτισμένοι λαοί, πάει νά γίνει τό δημιούργημα όλου τού πολιτισμένου λαού. Δέν εφυήρε ή Ελβετία τό χρήμα επειδή σήμερα όλο τό χρήμα πηγαίνει εκεί, αλλά ούτε ή φοινίκη εφυήρε κανένα αλφάβητον επειδή εκεί επήγαινον Έλληνες, Αιγύπτιοι καί Ασιάτες. Οί Φοίνικες εκεί χρησιμοποίησαν μία σφηνοειδούς τύπου γραφή μέ 30 σημεία, πού ήτο κοινά σέ κάποιες γλώσσες ώστε νά επικοινωνούν μέ όλους σχεδόν τούς επισκέπτες. Οί Εκεί κάτοικοι επίστευαν στόν Βαάλ καί Νταγκόν, αλλά επειδή κάποια γεγονότα στήν περιοχή μοιάζουν νά επιβεβαιώνουν τά συμφέροντα ώς πρός τήν παλαιά διαθήκη (Περί Απατεώνα Ηλία κ.α.), ή θεωρία τών Φοινίκων βόλεψε τούς Εβραίους πού τήν προώθησαν καί δέν αφήνουν κανέναν σοβαρό επιστήμονα νά τήν αγγίξει.Η δεύτερη ουγκαριτική γραφή είχε 22 συμφωνογράμματα με τα οποία αποδίδονταν μόνο τα 22 σύμφωνα της γλώσσας κι έτσι η δεύτερη γραφή μπορεί να θεωρηθεί συμφωνητάριο. Αλλά πού είναι τό Αλφάβητον ;

Ή μικρόζωη αυτή θεωρία περί Φοινίκων, καθιερώθηκε στήν Ευρώπη σέ μία εποχή πού όπως γράφει ό Άγγλος κλασσικός S.G. Rembroke στό έργο τού (The legacy of Greece, oxford university press 1994) λέγει : «Στούς φοίνικες εδίδετο ρόλος ενδιαμέσων πού ξέφευγε από οποιαδήποτε πληροφορία τής Ιστορίας. Ένας ρόλος δηλαδή μεταφορέα τής σοφίας καί τού πολιτισμού τού «περιουσίου λαού πρός τούς απολίτιστους καί δή στούς Έλληνες». Περί τά τέλη τού Μεσαίωνα, οπότε θρησκευτικός φανατισμός καί ό σκοταδισμός είχαν φθάσει σέ τέτοιο σημείο, ώστε νά θέλουν τήν κόρη τού Αγαμέμνονος Ιφιγένεια ώς κόρη τού Ιέφθα, τόν Δευκαλίωνα ώς Νώε, τόν Ορφέα ώς Μωησή ή σέ διαστροφές τούς Τειρεσία, τόν Φαέθωνα ώς Σατανά κτλ. From the 1599 όμως με την επίσκεψη Άγγλων ιεραποστόλων στις Ινδίες, όπου σημειώθηκε μια μετακίνηση του γλωσσικού ενδιαφέροντος, από την εθνική γραμματική προς τη συγκριτική εξέταση των γλωσσών. Η ανάγκη που παρουσιάστηκε στους ιεραποστόλους να αποδείξουν ότι ή Ευρωπαϊκή γλώσσα (δηλαδή ή Ελληνική) πρέπει ντέ καί καλά νά προήλθε από κάποια Ασιατική, ώστε νά μάς οδηγήσουν στήν παλαιά διαθήκη καί νά ευχαριστούμε τούς καλούς εβραίους πού μάς έδωσαν γλώσσα νά μιλάμε καί έναν καλό εβραίο θεούλη νά πιστεύουμε.Οι ανακοινώσεις για τις ομοιότητες τών γλωσσών δημιούργησαν ένα κλίμα ενδιαφέροντος σε πολλούς Ευρωπαίους σοφούς, that, με τα ταξίδια, τις μελέτες τους, καί τά λεφτά πού έρχονταν από πλούσιους εβραίους, διαπίστωσαν ότι υπάρχουν πολλές αντιστοιχίες ανάμεσα σε λέξεις ευρωπαϊκών γλωσσών και της ινδικής. Πού κατόπιν θά γίνει Φοινικική Το 1798 εκδόθηκε στην Πάδοβα το σύγγραμμα του Ιταλού ιεραποστόλου Paulinus a Sauto Bartolomeo «Για την αρχαιότητα και τη συγγένεια των γλωσσών ζενδικής (δηλαδή αρχαίας περσικής), σανσκριτικής (δηλαδή αρχαίας ινδικής) και γερμανικής», το οποίο προκάλεσε τεράστια εντύπωση. Τό ότι ένας καλόγερος θά κρίνει τόν Όμηρο αυτό δέν προκαλεί καμία εντύπωση. Από τότε η συγκριτική έρευνα συνεχίστηκε από πολλούς. Ιδρυτής της γλωσσολογίας θεωρείται ο Φραντς Μποπ, ο οποίος το 1816 εφυήρε την κοινή καταγωγή των κυριότερων ευρωπαϊκών γλωσσών και της ινδικής, αρμενικής, περσικής κτλ. Ποιά είναι όμως ή κοινή καταγωγή ;
Ή Πόλις τής Βηρυτού ή Βηρυττού, πήρε τό όνομά της από τήν Βερόη κόρη τού Αδώνιδος καί τής Αφροδίτης. Ή Δαμασκός ή σημερινή πρωτεύουσα τής Συρίας πήρε τό ονμά της από τόν Δαμασκό υιό τού Ερμού καί τής Αλιμήδης, από τήν Αρκαδία (Στ.Βυζάντιος). Πανάρχαια Ελληνική αποικία υπήρξε ή Σιδών. Στούς δέ Τρωικούς χρόνους ό ίδιος ό Μενέλαος τήν είχε επισκεφτει καί ό Βασιλέας αυτής Φαίδιμος τού εδώρησε πολύτιμον κρατήρα. Αυτό τό ομολογεί ό ίδιος ό Μενέλαος στόν Τηλέμαχο στόν οποίον εχάρισε τόν κρατήρα αυτόν ((d),615-619). Ό Τεύκρος αδελφός τού Αίαντος ήλθε είς τήν Σιδώνα καί αφού έλαβε βοήθεια από τόν Βασιλέα Βήλο, εκυρίευσε τήν Κύπρο καί έκτισε τήν Σαλαμίνα. Επίσης ό Βασιλέας τής Σιδώνας Φάλις συμβουλεύει τόν Σαρπηδόνα νά μήν συμμαχήση μέ τούς Τρώες αλλά μέ τούς Αχαιούς. Ό Ευσέβιος ό Καισαρείας αποδίδει τήν ίδρυση τής πόλεως στόν Ίλο, αρχηγό τών Ελοίμ (τών Θεών), τόν αντίστοιχο Κρόνο τών Ελλήνων. Ή Γάζα έχει τό όνομά της απο τόν Άζονα υιό Ηρακλέους. Μεταξύ 1150-1050 οί Κρήτες εγκαθίστανται στήν Παλαιστίνη. Ό Μπρατσιώτης φρονεί ότι ό Θεός Δαγών ήταν κράμα Χαναναίων καί Κρητικής Θεότητος. Παρά τήν Βηθλεέμ ευρέθη ή Μητρόπολις τών Φιλισταίων. Τά έν τοίς τάφοις Φιλισταίων ευρεθέντα χαλκά, αργυρά καί πήλινα αντικείμενα, καταδεικνύουν τήν Μυκηναϊκή τέχνη. Ή ύπαρξη Κρητών στήν Παλαιστίνη μνημονεύεται καί από τήν Παλαιά διαθήκη : Σοφονίας Β΄4-6Ιωήλ κεφ Γ, 6 – Ησαϊας κεφ θ΄, 12 – Ιεζεκιήλ κεφ ΚΕ΄, 16. Ακόμα χειρότερα γιά τούς εβραίους, στήν Γένεσι κεφ ΚΓ΄3-4 δηλώνεται πώς ό Αβραάμ πού έχει έρθει επικεφαλής τών εβραίων, δηλοί ότι είναι ξένος στήν Παλαιστίνη1100πχ. Ό Καθηγητής Κούμαρης στό έργο «Λαοί τής Ανατολής» αναφέρει πώς οί Χετταίοι ήσαν παλαιός Ασιατικός λαός, προελεύσεως Αιγαιατικής. Οί Χετταίοι δέν ανήκουν σέ σημιτικούς λαούς. Ενθυμίζουν Ευρωπαϊκή μορφολογίαν καί κυριως Μεσογειακή. Ό Ιωάννης Πασάς τούς εμφανίζει στήν Μ Ασία κατά τό 2000 π.Χ προερχόμενοι από τήν Θράκη. Ώς πρός τού Φοίνικες, τό όνομα Φοίνιξ κατήγετο από τήν γενεά τού Ινάχου, πανάρχαιου Βασιλέα τού Άργους. Τελικά όχι μόνο δέν βρήκαν κάποιο Αλφάβητο οί Φοίνικες, αλλά ακόμα καί ή πόλιν των ιδρύθηκε από Έλληνες.
Συγγραφείς θεωρούν τήν ονομασία φοινίκεια γράμματα, έκ τού κόκκινου χρώματος μέ τό οποίο έγραφαν τότε. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι ή ονομασία προέρχεται από τά φύλλα φοίνικος όπου έγραφαν. Μετά πάντως τόν κατακλυσμό τού Δευκαλίωνος, ουδείς εφύλαξε τά γράμματα είς τήν μνήμην, πλήν τών Πελασγών, τών άφ’Ελλάδος είς βαρβάρους πλανηθέντων. Άλλοι γραμματικοί τά γράμματα τά ονομάζουν ευκρινώς Πελασγικά. Άλλοι λένε πώς είναι Κρητικά τά γράμματα, άλλοι πώς είναι έκ τού παιδαγωγού τού Αχιλλέως, Phoenix, αλλά υπάρχουν καί άλλοι πού λέγουν πώς τά γράμματα τά έφερε ό Ερμής, χαραγμένα σέ φύλλα φοίνικος «τινές δέ φασί τούς χαρακτήρας τών στοιχείων τούς παρ’ημίν από Ερμού έν φοίνικος φύλλω γεγραμμένους καταπεμφθήναι τοίς ανθρώποις». Άλλοι πάλι συγγραφείς λέγουν πώς ό Σίσυφος βρήκε τά γράμματα. Ό Ευριπίδης καί ό Στησίχορος επιμένουν στόν Παλαμήδη, ενώ ό Σουίδας στό λήμμα -Σαμίων δήμος- θεωρεί πώς τά γράμματα επινοήθησαν στήν Σάμο καί οί Αθηναίοι τά μετέφεραν στήν ανατολή. Ή επιγραφή τής Πάφου σέ μία κρήνη, ή επιγραφή σέ αγγείο τών Δελφών «Αμφιτρύων μ’ανέθηκε λαβών από τηλεβοάων», ή μαρτυρία τού Ομήρου όταν αναφέρεται στόν Βελλερεφόντη «γράψας έν πίνακι πτυκτώ θυμοφθόρα πολλά», τά έργα τού Ορφέως, ή μαρτυρία τού Διονυσίου, μαθητή τού Αριστάρχου καί πολλά άλλα συνηγορούν στό ότι οί Έλληνες έγραφαν πολύ πρίν τόν Τρωικό πόλεμο, καί πολύ πρίν φυσικά εμφανισθούν στόν κόσμο οί Φοίνικες. Στήν αρχή οί Έλληνες είχαν 16γράμματα: (A),(B),(C),(D),(E),(J),K,Λ,M,N,THE,P,R,S.,T,Υ. Ό Σιμωνίδης πρόσθεσε τά Η,Oh,Ξ,Ψ καί ό Παλαμήδης πρίν από αυτόν είχε επινοήσει τά Θ,Phi,X,(G). Άν αυτό τελικά ήταν αλήθεια, ό Όμηρος τά εγνώριζε. Μερικοί αποδίδουν τήν εύρεση τών Θ,Phi,X,Ζ στόν Επίχαρμο τών Συρακουσών, πού υπήρξε σύγχρονος τού Κάδμου. «Φοινίκεια τά γράμματα ελέγοντο, ώς φήσιν..Ετεωνεύς καί Μένανδρος, ό ιστορικός, επειδή έν πετάλοις φοινικικοίς εγράφοντο, ή όπερ κρείττον εστίν ειπείν, ότι φοινίσσεται υπ’αυτών ό νούς, ήτοι λαμπρύνεται» (Bekker Anecd). Ή Ελληνική γλώσσα άλλωστε παρουσιάζει κανονική εξέλιξη :
1. Πρώιμο στάδιο Εικογραφικό
2. Ιερογλυφικό
3. Συλλαβογραφικό
4. Φθογγογραφικό.

Η σφηνοειδής γραφή στο Μπεχιστούν της δυτικής Ινδίας δέν οδήγησαν ποτέ στό μεγαλείο τών Ελληνικών γραφών καί τούς Ομήρου.
Τό Κυπριακό καί ή Γραμμική γραφή Β έχουν ήδη αποκρυπτογραφηθή καί εκφράζουν ολοκάθαρα τήν Ελληνική αδιάσπαστη γλώσσα. Ή Γραμμική Β αποτελεί εξέλιξη τής Γραμμικής Α(Τσικριτσής Γραμμική Β εκδ.Βικελαίας, ακόμα καί τό National Geographic συμφωνεί μέ τήν εξέλιξι αυτή εκδ.Ελλ.τ.6,1999) καί αποκρυπτογραφήθηκε από τούς Βέντρις καί Τσάντγουϊκ τό 1952. Τίς σχετικές πινακίδες βρήκε ό Evans τό 1900 στήν Κρήτη, αλλά καί αλλού όπως Κυκλάδες Επτάννησα, Στερεά Ελλάδα καί Πελοπόννησο.

Τό σημαντικώτερο Ελληνικό ιερογλυφικό είναι ό δίσκος τής Φαιστού, ό οποίος δέν είναι χαραγμένος αλλά παρουσιάζει αποτυπώματα από μικρές σφραγίδες καί θεωρείται τό πρώτο βήμα στήν τυπογραφία.

Πλάκες χαραγμένες έχουν βρεθή είς τό Αρκαλοχώρι τής Κρήτης. Ό Evans έξ’αρχής υποστηρίζει : «πώς ή Γραμμική Β καί τά συλλαβογράμματα εκφράζουν τήν Ελληνική γλώσσα. Λέγει πώς οί Φοίνικες παρέλαβαν τήν γραφή από τούς Κρήτες, οί οποίοι κατά τόν 13ον πχ αιώνα αποίκησαν τίς ακτές τής Παλαιστίνης ώς Φιλισταίοι». Περίπου τήν ίδια εποχή ό Ρενέ Ντυσσώ διατύπωσε τήν άποψι: «οί Φοίνικες είχον παραλάβει πρωιμώτατα τό αλφάβητον, παρά τών Ελλήνων, οίτινες είχον διαμορφώσει τούτο έκ τής Κρητομυκηναϊκής γραφής». Στήν ουσία οί Φοίνικες παρέλαβαν συλλαβάριο καί γιαυτόν τόν λόγο ποτέ δέν ανέπτυξαν αλφάβητο. Όπως τό πήραν έτσι καί παρέμεινε. Δηλαδή μέ τήν λέξη ΔΔΜΣ οί Φοίνικες καταλάβαιναν Διδυμαίος, Δαβίδ κ.ο.κ. Αντιθέτως ή Ελληνική φυσιολογική εξέλιξις κατέληξε στό σημερινό σύστημα γραφής, τό πρώτο καί μοναδικό δηλαδή αλφαβητάριο στήν παγκόσμια Ιστορία. Σπουδαίο στοιχείο πού έφερε ό Βέντρις ήταν τά δωρικά στοιχεία πού είχε Γραμμική Β, τοποθετώντας χρονικά τούς Δωριείς μετά τούς Μυκηναίους, δίδοντας άλλο ένα «χαστούκι» στίς ινδοευρωπαϊκές θεωρίες καί στίς καθόδους τών Δωριέων, ή τών Απάτσι, ή τών Ζουλού καί άλλων «Ελλήνων»πού μπορεί νά ήρθαν περί τό 1200 e.g..
Ανέκαθεν λοιπόν οί Δωριείς ήσαν στήν Πελοπόννησο καί γιαυτό κανένας ιστορικός δέν γράφει γιαυτούς. Ή μόνη κάθοδος πού γράφουν οί αρχαίοι συγγραφείς, είναι ή κάθοδος τών Ηρακλειδών καί εξιστορούν μέ αυτό, τήν επάνοδο τών εκδιωχθέντων έκ τής Πελοποννήσου απογόνων τού Ηρακλέους, είς τήν προγονικήν καί δωρικήν έκπαλαι Πελοπόννησον (Aristotle, Strabo, Έφορος, Diodorus). Κάθοδος σημαίνει επιστροφή στήν πατρίδα, όπως επάνοδος. Κάθοδος τών Μυρίων σημαίνει επάνοδος, επιστροφή, επαναπατρισμός, υπό τόν Ξενοφώντα. Γιαυτό ακριβώς καί λέμε άνοδος καί πτώσις τής θερμοκρασίας καί όχι άνοδος καί κάθοδος τής θερμοκρασίας. Τό τελευταίο πάτημα τών Φοινικιστών ήταν άν τό αλφάβητο είναι Ελληνικό, τά ονόματα τών γραμμάτων θά έπρεπε νά ήσαν κλιτά. Όμως τά ονόματα τών στοιχείων «άκλιτα εισίν, οίον τό άλφα τού άλφα τώ άλφα, τό βήτα τού βήτα τώ βήτα κ.ο.κ. διότι εισίν αρχαί, αί δέ αρχαί καί ρίζαι τών πραγμάτων απλαί θέλουσι είναι καί αποίκιλοι, οίον ή λευκότητις απλή εστίν καί αποίκιλοςίνα μή ευθεώς είς δυσχέρειαν αυτά περιβάλλωμεν καί συγχέωμεν αυτά είς ποικιλίαν περιβάλλοντες»(Comm.είς Διον.Θράκα Σχόλια Vaticana).

Οί Έλληνες έγραφαν τεκμηριωμένα από τήν 6ην χιλιετία. Στό Δισπηλιό τής Καστοριάς ό καθηγητής τού Αριστοτελείου πανεπιστημίου Κ.Γ Χουρμουζιάδης, βρήκε πινακίδα τού 5260 e.g., ή οποία χρονολογήθηκε μέ τίς πιό σύγχρονες μεθόδους καί βρίσκεται στό αρχαιολογικό μουσείο Αθηνών. Αυτή ή πινακίδα εχαρακτηρίσθη ή πρώτη επιγραφή σέ όλο τόν κόσμο. Τρία χρόνια αργότερα ό έφορος τών προιστορικών καί κλασσικών αρχαιοτήτων «Α.Σαμψων» στό σπήλαιο τού Κύκλωπα στά Γιούρα τών βορείων Σποράδων ανακάλυψε θραύσματα αγγείων μέ γράμματα ίδια μέ τού σημερινού αλφαβήτου. Τά αγγεία αυτά χρονολογήθηκαν στό 4500 e.g.. Ό ίδιος αρχαιολόγος τό 1995 στήν Μήλο ανεκάλυψε πρωτοκυκλαδικά αγγεία τού μέσου τής 3ης χιλιετίας, πού είχαν χαραγμένα τά γράμματα Μ,X,N,K,Ξ,P,THE,(E). Πρώτος ό Evans διατύπωσε τήν άποψι πώς ή γραφή καί τό αλφάβητο είναι καταγωγής Ελληνικής. Ό «Πόλ Φόρ» στό αμερικανικό περιοδικό «Αρχαιολογία» παραθέτει πινακίδες πού εβρέθησαν στό Κυκλώπειο τείχος τής Ιθάκης, Γραμμικής Α τού 2700πχ. Γιά παράδειγμα : Οί παλαιότερες Κινεζικές επιγραφές είναι τού 1450πχ, ενώ τά παλαιότερα Εβραϊκά γραπτά είναι τού 700πχ. Τά αρχαιότερα κείμενα τών Άγγλων ανάγονται στόν 8ον μχ αιώνα, τών Γερμανών τόν 4ον μχ αιώνα(τού επισκόπου Ουλφίλα), τών Γάλλων ανήκουν στόν 9ον μχ αιώνα (Les Serments de Strasbourg), τών Ιταλών τού 1150μχ (καντιλένα), τών Ισπανών τά παλαιότερα κείμενα ανάγονται στόν 10ον μχ αιώνα καί τών Πορτογάλων ανάγονται στόν 12ον αιώνα.
Η Γόρτυνα υπήρξε πόλη πολύ παλαιά πόλις τής Κρήτης. Το όνομά της το έχει πάρει από τον ήρωα Γόρτυνα, γιο του Ραδάμανθυ (παλαιότερα λεγόταν Ελλωτίς και Λάρισσα). Δεν υπάρχουν στοιχεία για το αν υπήρχε κατά τη Μινωϊκή εποχή. Πολλοί είναι πάντως εκείνοι που τη θεωρούν σαν έδρα των πολύ παλαιών κατοίκων της Κρήτης (Hdeck). Το βέβαιο είναι ότι υπήρχε και φαίνεται ότι άκμαζε κιόλας κατά τους ηρωϊκούς χρόνους. Homer (Ιλ. (B), 646 και Οδ. (C), 204) την ονομάζειτειχιόεσσανκαι την αναφέρει μεταξύ των πόλεων της Κρήτης που είχαν φτάσει σε ιδιαίτερη άνθηση. Την αναφέρει επίσης ο Πλάτων στουςΝόμους” of (IV, 708) σαν εύπορη και ευνομούμενη πόλη. Αλλά και αρκετοί άλλοι. Η ακμή της κράτησε, με ορισμένες διακυμάνσεις φυσικά, as the 863 μ.α.χ.χ. που καταλήθφηκε και καταστράφηκε από του Σαρακηνούς.
Την εποχή της Ρωμαιοκρατίας η Γόρτυνα υπήρξε έδρα του Ρωμαίου διοικητή.
Ο χώρος όπου βρισκόταν η παλαιά πόλη της Γόρτυνας βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στα σημερινά χωριά Άγιοι Δέκα και Μητρόπολη, δεξιά και αριστερά στον ποταμό Μητροπολιανό (τον παλαιό Ληθαίο) που προχωρεί και χύνεται στο Λιβυκό πέλαγος 90 stages, 16 i.e.. περίπου χιλιόμετρα νοτιότερα. 3. Στο χώρο αυτό μεταξύ των άλλων ευρημάτων βρέθηκε και η δωδεκάστηλη εκείνηΜεγάλη επιγραφήπου αναφέραμε στην αρχή και που είναι περισσότερο γνωστή ωςΚώδιξ της Γόρτυνος”.
Η ανακάλυψη του βασικού τμήματός της οφείλεται στον ιταλό αρχαιολόγο Federico Halbherr που τη βρήκε με την καθοδήγηση (εξ αποστάσεως) ενός άλλου μεγάλου ιταλού αρχαιοδίφη, του Domenico Comparetti και τη σημαντική επί τόπου βοήθεια του γερμανού Ern. Fabricius. Η επιγραφή δεν βρέθηκε όλη μαζί. Ένα μικρό της κομμάτι που περιλάμβανε τους 15 πρώτους στίχους της 11ης στήλης το βρήκαν, στα μέσα περίπου του 19ου αιώνα, δύο Γάλλοι περιηγητές, ο Γ. Περρό και ο L. Thenon εντοιχισμένο σένα νερόμυλο του χωριού Άγιοι Δέκα. Το τμήμα αυτό της επιγραφής αποτέλεσε για τον επιστημονικό κόσμο της εποχής την πρώτη νύξη για την ύπαρξη της επιγραφής.
Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Γάλλος επίσης B. Haussoulier, βρήκε εντοιχισμένο σένα σπίτι του ίδιου και πάλι χωριού, νέο τμήμα της επιγραφής: εκείνο που περιλαμβάνει τους 15 πρώτους στίχους (αλλά μόνο τα αριστερά μισά μέρη τους της 7ης στήλης και μερικά γράμματα των στίχων 10 – 15 της 10ης στήλης). Η ουσιαστική όμως ανακαλύψη της επιγραφής οφείλεται στον F. Halbherr που αναφέραμε πιο πάνω. Αυτός ανέσκαψε συστηματικά την περιοχή και βρήκε, the 1884, τις τέσσερις πρώτες στήλες του Κώδικα της Γόρτυνος. Κατόπιν με τις οδηγίες του -γιατί ο ίδιος δεν μπόρεσε να συνεχίσει ως το τέλος τις ανασκαφές- ο Ern. Fabricius ανακάλυψε και τα υπόλοιπα τμήματα της σημαντικότητης αυτής επιγραφής που όταν ανακαλύφθηκε θεωρήθηκε σαν η μεγαλύτερη αρχαιολογική ανακάλυψη του περασμένου αιώνα. Η ερμηνεία της, έλεγαν τότε, πως θα απασχολούσε ψυχολόγους και νομικούς για μια ολόκληρη γενιά (Caillemer). Και αν όμως η σημασία της δεν είναι όμως τόση όση την φαντάστηκαν την εποχή της ανακάλυψης της, πάντως είναι πολύ μεγάλη: είναι η επιγραφή της Γόρτυνος μία από τις εκτενέστερες μέχρι σήμερα ανευρεθείσες ελληνικές επιγραφές, με κείμενο συνεχές και διατηρημένο σε άριστη κατάσταση. Αποτελείται από δώδεκα στήλες, κάθε μια από τις οποίες περιλαμβάνει 55 lyrics (πλην της δωδεκάτης που έχει μόνο 35). Αρχικά η επιγραφή στο σύνολό της θα περιλάμβανε γύρω στους 630 – 640 lyrics. Από τα κενά, που παρόλη την πληρότητά της παρουσίαζε όταν βρέθηκε, το ένα κατορθώθηκε να συμπληρωθεί χάρη στο τμήμα εκείνο που ο Thenon βρήκε και παρέδωσε το 1862 στο Λούβρο και τα άλλα χάρη στο τμήμα που ανακάλυψε, όπως πιο πάνω είπαμε, ο Haussoulier το 1879. Έτσι σήμερα φαίνεται ότι μόνο περίπου 30 στίχοι μας λείπουν: 15 από τη στήλη 10η και 15 από την 12η. Μη πλήρεις είναι επίσης και οι δέκα πρώτοι στίχοι της 9ης στήλης. Η επιγραφή είχε αρχικά τοποθετηθεί στο εσωτερικό του κυκλοτερούς τοίχου του δικαστηρίου της πόλης (Paoli). Later, επί Ρωμαϊκής εποχής, όταν οι νόμοι που περιέχονταν στην επιγραφή είχαν περιέλθει σε αχρηστία, οι λίθοι, πάνω στους οποίους ήταν χαραγμένο με κόκκινα γράμματα το κείμενο του Κώδικα, χρησιμοποιήθηκαν, με την ίδια όμως διάταξη που αρχικά είχαν, σαν οικοδομικό υλικό, για κάποιο άλλο οικοδόμημα, στα ερείπια του οποίου και τη βρίσκουμε σήμερα.
Οι στήλες της επιγραφής έχουν ύψος 1,75 του μέτρου και πλάτος 0,69 (some 0,67). Τα γράμματά τους είναι σκαλισμένα ωραία, ευδιάκριτα, ισόμετρα Γιαυτό και η ανάγνωσή της θα ήταν εύκολη αν δεν υπήρχαν οι ιδιωματισμοί της Δωρικής διαλέκτου στην οποία είναι γραμμένες και οι καταστροφές που οπωσδήποτε παρουσιάζει σε ορισμένα μέρη.Το αλφάβητο που χρησιμοποιείται σε αυτή περιλαμβάνει 19 μόνο γράμματα. Λείπουν δηλ. Τα γράμματα Η, Ξ, Phi, X, Ψ και Ω που τα αντικαθιστούν τα Ε, ΚΣ, P, ΠΣ και Ο. Περιλαμβάνει επίσης και το δίγαμμα: F.
Η ερμηνεία της προκάλεσε πολλές συζητήσεις, προτάθηκαν δε σχετικώς αρκετές αναγνώσεις. Επρόκειτο περί παλαιάς επιγραφής. S.’ αυτό συνετέλεσε και το ότι οι λέξεις είχαν χαραχθεί βουστροφηδόν, i.e.. από δεξιά προς τα αριστερά και ύστερα από τα αριστερά προς τα δεξιά κ.ο.κ. (σημειωτέον ότι και οι κολόνες επίσης της επιγραφής διαβάζονται αρχίζοντας από τη δεξιά κολόνα και προχωρώντας προς τα αριστερά) καθώς και η αρχαϊκή μορφή (σχήμα) πολλών γραμμάτων. Έτσι στην αρχή ανήγαγαν την επιγραφή πρό 3000 ετών τουλάχιστον. O Comparetti όμως καί Caillemer έπεσαν νά τήν βγάλουν σχεδόν στόν αιώνα τού Περικλέους, γιά νά μήν χαλάσει ή μόδα πού θέλει τούς Έλληνες νά ξύπνησαν ένα πρωί κάπου στόν 5ον αιώνα πχ καί νά τά ανακάλυψαν όλα, χωρίς παρελθόν καί αιώνες δουλειάς. Οι δυσκολίες που παρουσιάζει η χρονολόγηση του Κώδικα της Γόρτυνος οφείλονται στο ότι συμπλέκονται σε αυτή στοιχεία και σχήματα από τη μια μεριά αρχαϊκά και από την άλλη δικαιϊκοί θεσμοί εξαιρετικά εξελιγμένοι (Caillemer). Επιχείρημα υπέρ εκείνων που δέχονται την αρχαιότητα του Κώδικα της Γόρτυνος θα μπορούσε να αποτελέσει και το γεγονός ότι δεν γίνεται πουθενά λόγος στην επιγραφή περί εγγράφων. Βέβαια όταν χαράχτηκε ο Κώδικας της Γόρτυνος, η γραφή είχε βρεθεί (αφού ο Κώδικας είναι γραμμένος).
Γιά νά φθάσουν οί Έλληνες στήν δημιουργία αλφαβήτου, χρειάστηκαν νά ξεκινήσουν από πρωτόγονες γραφές, μέχρι νά καταλήξουν στήν τελειότητα πού γνωρίζουμε σήμερα. Οί Μινωίτες αρχικώς χρησιμοποιούσαν ένα είδος γραφής ιερογλυφικής. Κατόπιν χρησιμοποίησαν τήν Γραμμική ((A)) καί μέ τήν επικράτηση τών Αχαιών καθιερώθηκε ή Γραμμική ((B)). Ή αποκρυπτογράφηση τής Γραμμικής Β έγινε από τόν Άγγλο ασυρματιστή Ventris, επιβεβαιώνοντας ότι στήν εποχή αυτή, μιλούσαν στήν Κνωσσό τήν ίδια γλώσσα μέ αυτή πού μιλούσαν οί Αχαιοί. Τά ιερογλυφικά άρχισαν νά δημιουργούνται στήν Κρήτη από τούς Έλληνες, διότι μόνον Ελληνόφωνοι εδημιούργησαν πολιτισμό στό νησί. Τά Ελληνικά ιερογλυφικά είναι αυτόνομη εφεύρεση καί έχουν εικονογραφικό καί φωνητικό χαρακτήρα. Κάθε Ελληνικό ιερογλυφικό παριστάνει ένα αντικείμενο μέ φωνητική αξία. Ή διαφορά τών Ελληνικών διαλέκτων δημιούργησε καί τήν διαφορά τών Γραμμικών Α καί Β, οί οποίες εμφανίζονται πρός τό παρόν νά αντιπροσωπεύουν τίς κυριότερες διαλέκτους στόν προιστορικό Ελληνικό χώρο. Δέν είναι παράξενο πού στήν Θεσσαλία έχουμε ιερογλυφικά ή απλά γραμμικά μέ άλλη φωνητική αξία, ή οποία αναφέρεται στήν ονομασία τού ιδίου αντικειμένου στό τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Τήν γραμμική τήν δημιούργησαν γιά νά έχουν τήν γραμμική παράσταση αντικειμένου καί όχι τήν εικόνα, διότι ή δεύτερη ήθελε γιά νά γραφή καλλιτεχνικό χέρι καί επομένος είναι χρονοβόρα. Ή στασιμότητα στήν έρευνα τών γραμμικών γραφών οφείλεται στό ότι κανένας εκούσια ή ακούσια δέν αντιλήφθη ότι οί φωνητικές αξίες ακολουθούν τά γλωσσικά ιδιώματα καί ότι κάθε μετάφραση λέξεων πρέπει νά ακολουθή πάλι τό τοπικό ιδίωμα, τό οποίο ομιλείται ακόμα καί σήμερα στό κάθε γεωγραφικό διαμέρισμα τού Ελληνικού κόσμου μέ τίς έννοιες πού είχε κάθε λέξη στήν Μινωϊκή καί Μυκηναϊκή εποχή. Μέ αφορμή τήν ανάγνωση καί μετάφραση τής ιερογλυφικής γραφής στόν θησαυρό τών Αηδονίων, τίς φωτογραφίες τών οποίων δημοσίευσε ή Κυριακάτικη 28/01/96 αντιληφθήκαμε τόν τρόπο μέ τόν οποίο γράφονται τά Ελληνικά ιερογλυφικά καί οί γραμμικές. Στήν παράσταση τής σφενδόλης στό ιερογλυφικό, είχαμε τήν λέξη sare ή λέξη προέρχεται από τήν σαρίρ.
Κατά τόν Ησύχιο λέξη Λακώνων καί σημαίνει κλάδος φοίνικος. Πράγματι στήν επιγραφή έχουμε γυναίκα νά κρατά κλαδί φοίνικα. Έχουμε λοιπόν χρήση τής πρώτης συλλαβής τής λέξεως μέ τήν οποία ονόμαζαν τόν φοίνικα καί μέ τήν εικόνα του νά περιστάνεται σ’αυτήν τήν περίπτωση μέ τό συλλαβόγραμμα sa. Γνωρίζοντας ότι όλες οί γραφές αποτυπώνουν τήν αρχαία Ελληνική στίς κατά τόπους διαλέκτους, αρχίζουμε νά εξετάζουμε τά ιερογλυφικά καί κατεπέκταση τά συλλαβογράμματα τής Α καί Β. Ή προσπάθεια αποτυπώσεως όσων ό Έλληνας έβλεπε μέ τό μάτι, μάς κάνει νά συμπεραίνουμε πώς τά ιερογλυφικά ήταν χιλιάδες. Σέ σχέση πάλι μέ τίς διαλέκτους τά συλλαβογράμματα αυξάνονται, καθότι μέ τήν ίδια εικόνα αποδίδονται πολλές φωνητικές αξίες.
Ένα συλλαβόγραμμα παριστάνεται μέ αρκετές εικόνες λόγω πληθώρας ονομάτων καί αντικειμένων πού αρχίζουν μέ τό ίδιο συλλαβόγραμμα. Έχοντας τήν πλουσιοτέρα σέ λέξεις γλώσσα, μπορούμε νά υπολογίσουμε πόσα θά ήταν τά ιερογλυφικά καί τά συλλαβογράμματα.

Παραδείγματα :

• ΜΟ (γραμ.Β) κεφάλι μόσχου = ΜΟ – σχος
• ΚΟ (γραμ.Β ) καρπός κολιάνδρου = ΚΟ – λίανδρος
• ΚΙ (g. (B)) σχέδιο κανάτας = Κύ – λΙξ
• ΝΙ ( g. (B) ) σχέδιο σύκου = ΝΙ – κύλεα (είδος σύκου στήν Κρήτη)
• Ι ( ιερογλ.) σχέδιον καρφιού = Η – λάρΙον
• ΚΥ (g. (A),(B)) σχέδιον πουλιού πετάμενου = ΚΥ – κνίας είναι είδος αετού
• Υ (g. (A),(B) ) σχέδιο πηδαλίου πλοίου = Υ – αξ (πηδάλιο)
• ΝΑΥ (ιερογλ.) σχέδιο πλοίου = ΝΑΥ – ς
• ΤΙ ( ιερογλ. καί γραμ. (A),(B)) σχέδιο τρίποδα = ΤΙ – βην (τρίποδας)

Γραμμική γραφή.Κάθε γραφή της οποίας τα σημεία είναι γραμμικά σχήματα.
Το αρχαιότερο είδος γραφής, που βρίσκουμε σε ελληνική περιοχή, είναι το κρητικό. Στην Κρήτη ανακαλύφτηκαν τρία συστήματα γραφής, η ιερογλυφική, η γραμμική Α και η γραμμική Β. Τα συστήματα αυτά γραφής χρησιμοποιήθηκαν στην Κρήτη καί σέ όλη τήν Ελλάδα, καί οδήγησαν στό αλφάβητο.
Ο Άγγλος αρχαιολόγος Άρθουρ Έβανς (1851-1941) έστρεψε την προσοχή του στη Μεγαλόνησο και το 1900 άρχισε ανασκαφές στο λόφο «Κεφάλα» της Κνωσού. Από τις ανασκαφές αυτές ήρθε στο φως ένας μεγάλος αριθμός πήλινων πινακίδων με σύμβολα γραμμικής γραφής. Στη γραμμική μινωική αυτή γραφή ο Έβανς διέκρινε δύο φάσεις: τη γραμμική Α, που προηγείται χρονικά, και τη γραμμική Β. Η πρώτη φάση της γραμμικής μινωικής γραφής τοποθετείται χρονικά μεταξύ του 1750 and of the 1450 e.g., about, ενώ η δεύτερη φάση παρουσιάζεται στην Κρήτη γύρω στα 1400 e.g.. Αξίζει να σημειωθεί ότι πινακίδες με τη γραμμική γραφή Α βρέθηκαν σ’ ολόκληρη την Κρήτη, ενώ πινακίδες με τη γραμμική γραφή Β προέρχονται μόνο από την Κνωσό.
Η μεγάλη συλλογή κειμένων σε γραμμική γραφή Α αποτελείται από 150 περίπου πήλινες πινακίδες, που βρέθηκαν στη νότια Κρήτη, στη σημερινή Αγία Τριάδα. Οι πινακίδες αυτές, πολλές από τις οποίες είναι κομματιασμένες, φαίνεται ότι είναι κυρίως κατάλογοι γεωργικών προϊόντων. Άλλες πινακίδες σε γραμμική γραφή Α βρέθηκαν στη Φαιστό, στην Κνωσό, στο Παλαιόκαστρο, στις Αρχάνες και σ’ άλλες τοποθεσίες της Κρήτης.
Τα σύμβολα της γραμμικής γραφής Α μπορεί να διαιρεθούν σε τέσσερις κατηγορίες:
(a)) Αριθμητικά και μετρικά.
(b)) Φωνητικά.
(c)) Σύνθετα.
(d)) Ιδεογράμματα.
Η διαφορά και η διάκριση των φωνητικών συμβόλων και των ιδεογραμμάτων δεν είναι πάντοτε σαφής.
Για τη γραμμική γραφή Β ο Έβανς είχε εκφέρει τη γνώμη ότι ήταν σε χρήση μόνο στην Κνωσό και ότι εξαφανίστηκε μετά την καταστροφή του ανακτόρου της κατά τις αρχές του 14ου αιώνα π.Χ. Ο Έβανς έκανε την υπόθεση ότι η γραμμική γραφή Β είναι ένα είδος «βασιλικής ορθογραφίας», που αναπτύχθηκε από τους γραφείς του ανακτόρου και χρησιμοποιήθηκε μόνο στην Κνωσό. Η θεωρία όμως αυτή αμφισβητείται, καθώς βρέθηκαν πινακίδες σε γραμμική γραφή Β και στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Η σχέση του συστήματος της γραμμικής Α και της γραμμικής Β δεν είναι δυνατό να καθοριστεί με ακρίβεια, όπως δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί επακριβώς και ο χρόνος που άρχισαν και σταμάτησαν τα δύο συστήματα γραφής στην Κρήτη. Πιθανόν και τα δύο αυτά συστήματα γραφής να χρησιμοποιούνταν παράλληλα για κάποιο χρονικό διάστημα. Στην ηπειρωτική Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Θήβα, Μυκήνες, Ορχομενό, Τίρυνθα, Ελευσίνα και άλλες περιοχές, βρέθηκαν σύμβολα πάνω σε πιθάρια, όμοια με τα σύμβολα της γραμμικής γραφής Β. Πήλινες όμως πινακίδες σε γραμμική γραφή Β βρέθηκαν στο μυκηναϊκό ανάκτορο κοντά στην Πύλο κατά τις συστηματικές ανασκαφές που έγιναν από τον Carl Blegen το 1939. Τις πινακίδες αυτές της Πύλου εξέτασε και δημοσίευσε το 1955 ο Emmet Bennet. Όπως είναι ευνόητο, η ανακάλυψη των ενεπίγραφων πινακίδων, τόσο στην Κρήτη, όσο και στην ηπειρωτική Ελλάδα, προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον. Πολλοί επιστήμονες προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν τα κείμενα των πινακίδων αυτών, χωρίς ικανοποιητικά και θετικά αποτελέσματα. Αυτός όμως στον οποίο ανήκει η δόξα της αποκρυπτογράφησης των πινακίδων σε γραμμική γραφή Β είναι ο Άγγλος αρχιτέκτονας Μ. Βέντρις. Στο Βέντρις είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση οι εργασίες του Έβανς και εργάστηκε επίμονα και με μεγάλο ζήλο, για να αποκρυπτογραφήσει τη γραμμική Β. Η μεγάλη του προσπάθεια αμείφτηκε. The 1952 δημοσίευσε τα συμπεράσματά του, με τα οποία αποδείχνει ότι η γραμμική γραφή Β είναι ελληνική γραφή. Η γραφή αυτή ονομάζεται πλέον «μυκηναϊκή». Οι πινακίδες όμως που διαβάστηκαν δε μας δίνουν ένα ιστορικό κείμενο, αλλά είναι όλες κατάλογοι των αντικειμένων και των περιουσιακών στοιχείων που είχαν οι άρχοντες και οι μεγαλέμποροι της εποχής εκείνης. Συνεπώς οι πινακίδες δε μας δίνουν πραγματικές ιστορικές πληροφορίες.
Τα σημεία της γραμμικής γραφής Β, που παρουσιάζει μεγάλη συγγένεια με την κυπριακή, μπορεί τώρα να διαιρεθούν σε δύο βασικά είδη:
(a)) ιδεογράμματα
(b)) συλλαβογράμματα.

Η γραμμική γραφή Β είναι βασικά συλλαβική γραφή. Διάφοροι επιστήμονες έχουν εκφράσει ορισμένες αμφιβολίες για τις φωνητικές αξίες, που απέδιδε ο Βέντρις στα γραφικά σύμβολα και για τους κανόνες ανάγνωσης των κειμένων που πρότεινε. Γενικά όμως σήμερα δεχόμαστε την αποκρυπτογράφηση του Βέντρις.
Είναι γνωστό ότι η γλώσσα δεν είναι μόνο αξία αυτή καθαυτή αλλά και φορέας αξιών. Η αποκρυπτογράφηση της γραμμικής γραφής Β από το Βέντρις έριξε φως στην ιστορία του αρχαιότατου ελληνικού πολιτισμού, που υπήρχε στην ηπειρωτική Ελλάδα και στην Κρήτη πολλούς αιώνες πριν από την ομηρική εποχή. Παρά το ότι οι πινακίδες σε γραμμική γραφή δεν περιέχουν πραγματικές ιστορικές πληροφορίες, βεβαιώνουν ότι η γλώσσα αυτή είναι η ελληνική και διαφωτίζουν πολλά σημεία του ιδιωτικού και κοινωνικού βίου των Ελλήνων κατά τη δεύτερη χιλιετία π.Χ.
Τό σημερινό αλφάβητο είναι τό επικρατήσας Ιωνικόν-Αττικόν. Κάθε Ελληνική πόλις-κράτος διέθετε ιδικόν της αλφάβητον. Οί πολύ μικρές παραλαγές τού κάθε αλφαβήτου τό έκαναν νά διαφέρει κάπως από τά υπόλοιπα. Τό Ιωνικόν είχε αρχικώς 27 letters, τό Κορινθιακόν διέθετε 24 letters, τό Κρητικόν 21, τής Μιλήτου 24, τό Χαλκιδικόν 25. Αυτό ακριβώς έλαβαν οί Λατίνοι καί πού τώρα τό χρησιμοποιεί όλος ό κόσμος. Από Ελληνικό αλφάβητο κατάγονται επίσης τό Ετρουσκικόν, τό Κυριλλικόν, τό αρχαίο Φρυγικόν, τής Λυκίας, τό Λυδικόν, τό Αρμενικόν, τό Κοπτικόν, τό Γοτθικόν, τό Ρουμανικόν(παρόμοιο τού Λατινικού).

Τό κάθε γράμμα τού Ελληνικού αλφαβήτου περιέχει μία σταθερή κωδική σημασία τήν οποία εισάγει κυριολεκτικώς ή μεταφορικώς ώς επιμέρους έννοια κάθε λέξεως στήν οποία ανήκει. Σοβαρή γλωσσολογική καί ετυμολογική προσέγγιση έχουν κάνει οι Δωρικός καί Χατζηγιάννης. Περιληπτικώς μαθαίνουμε ότι :

Τό γράμμα Α(άλφα) ώς αρχή, ανάπτυξη καί δημιουργία (αλδαίνειν, κάνω κάτι νά αυξηθή. Ή έννοια τής αύξησης αναδεικνύεται στά παράγωγα τής ρίζας αλ.). Τό σχήμα τού γράμματος εικονίζει κλίμακα ανόδου, έναρξη, αρχή ανάπτυξης (τό δωρικό άν γίνεται τό αγγλικό on). Τό στοιχείον παρά τό άλφω, τό ευρίσκω.ευρέθη πρώτον γάρ τών άλλων στοιχείων : αλφάνω = ευρίσκω, κτώμαι καί αλφή = κτήσις. Τά στοιχεία τούς σύμπαντος: αήρ, αέλιος, αιθήρ, άρουρα, αία, άλς, αρχή καί άνθρωπος. Από τήν λέξη τού Ομήρου άλφεσίβοιαι, οί Σημίται επήραν τό αλφή, άλεφ = βούς τό οποίο μάλιστα είχε φωνητική αξία σίγμα.

Τό γράμμα Β(βήτα) ανάγεται στό ρήμα βώ, βοώ, βοή ό ήχος τού δυνατού ανέμου (Βάγχος υπό τήν έννοια τής μανίας μέ φωνές καί κινήσεις). Τό βήτα μπορεί νά εξηγηθή ώς τό επιβαίνον- τό αναβαίνον- τό βαίνον επί (After) από τό πρώτο γράμμα. Τό σχήμα δέ τού γράμματός παριστά διαδοχικούς βουνούς μέ προεξοχές καί βυθίσεις. Θυμίζει ιστόν μέ αναπεπταμένα ιστία(φουσκωμένα πανιά).

Τό γράμμα Γ (γάμμα) έχει σχέση μέ τήν γή (ό ήχος τών εργαλείων χτυπώντας τήν γή). Από τήν ετυμολογική υπεροικογένεια γα-γεννώ-Γαία- wedding- γενεά, ή σαρκική καί νοητική γέννηση, ανάπτυξη ή ανατροφή ή καλλιέργεια ή κατεργασία τής γής ή φυσικών αντικειμένων. Ή γωνία είναι ακριβώς δύο συνατώμεναι ευθείαι, γόνυ-((a))γκών καί (ερ)γαλείον τό οποίο συρόμενον επί τής γής προκαλεί τόν ήχον Γ..γ..

Τό γράμμα Δ(δέλτα) μέ σχήμα τίς εκβολές τών ποταμών καί τής μετόπης τών ναών. Έχει σχέση μέ τήν έννοια τού τεχνήματος, τής μορφοποιήσεως, τής απεικονίσεως τού θαυμαστού, τού πνευματικού, τού νοητού, τής κατανίκησης τών δυσκολιών (διδασκαλία-δημιουργώ-δάω = μαθαίνω).
Τό γράμμα Δ(Δέλτα) έρχεται από τήν γραμμική Β απ’ευθείας, όπως καί άλλα. Ό παραγόμενος ήχος πιθανον νά προέρχεται καί από τόν δούπον, τόν ήχον δηλαδή έκ τού δελτοειδούς πελέκεως. Ό Πλάτων στόν Κρατύλον ομιλεί διά τήν δύναμιν «τής τού δέλτα συμπιέσεως).

Τό γράμμα Ε(έψιλον) παρουσιάζεται στίς προθέσεις έν, έκ, έξ, ές καί επομενός δηλώνει τό μέσον, τό πέριξ τινός ή τήν επέκταση, απόσταση από κάποιο σημείο εκκινήσεως ή αναφοράς (ειμί = είμαι, υπάρχω σέ ορισμένη θέση καί τί είμι = έρχομαι πηγαίνω). Τό ανοικτό τού σχήματος τού Ε ζωγραφίζει τίς έννοιες πού εκπροσωπεί.

Τό γράμμα Ζ(ζήτα) δηλώνει τήν έννοια τού βράζω, κοχλάζω, θερμαίνω ζάω/ζέω. Ή έννοια τού αναβρασμού καί τής άτακτης περιστροφικής κινήσεως στήν ζάλην καί στό ζωρός ό φλογερός, δυνατός. Τέλος στό Ομηρικό ζώω, φανερώνει ενέργεια δράση καί ορμή. Τό γράμμα Ζ αναλύεται σέ Σ καί Δ, όθεν σ-υριγμός καί δ-ούπος. Διά τού σχήματός του συμβολίζει τήν γεφύρωσι δύο άκρων, ζεύγνυμι.

Τό γράμμα Η (ήτα) προκύπτει από συναίρεση ή αντέκταση. Τό (the) στίς διαλέκτους τής αρχαιοελληνικής αντιστοιχεί στό δωρικό ((a)), τό μηκυναϊκό (εjε), τό αττικό (ει). Ή αντιστοίχιση τού δωρικού καί ιωνικού ((a),the) δίδει τό εμφατικό καί ερωτηματικό (ή). Τό ήτα έκ τού Η καί ΤΑ, μακροφωνία τού άλφα. Τό σχήμα του είναι μεταλλαγή τού σχήματος Α καί αρχικώς καθώριζε τήν δασείαν πνοήν.

Τό γράμμα Θ (θήτα) εκπροσωπεί τήν θέσιν, τόν ρόλο, τήν τοποθέτηση εντός μίας περιοχής. Εκπροσωπεί καί τήν αίθουσα, τήν εστία, τήν οικία, τήν θαλπωρή (θρόνος, θρανίο, θώραξ, θέω = τρέχω στήν έννοια τής θέσεως είναι καί ή προσέγγιση.

Τό γράμμα Ι (γιώτα) δείχνει τήν κατεύθυνση τού ορθού, τής ευθείας, τής κατευθύνσεως, τής πορείας πρός τό σημείο ή τόν στόχο (ιάλλω = πέμπω, ρίχνω καί ίεμαι = σπεύδω καί ιθύς = ευθύς). Ιώτα τό στοιχείον, παρά τόν ιόν τών ιοβόλων ζώων. Ώς πώς γάρ ό ιός είς ορθόν βαδίζει ώ καί πέπρωται, ούτω καί ή τούτου γραφή ορθή ούσα, ιώτα καλείν ηνίξατο ή από τών ιών τών βελών.

Τό γράμμα Κ (κάππα) δηλώνει τό περιεχόμενο,τό περιλαμβανόμενο (κάπτειν = αρπάζω, κάρα = περίβλημα, κιβώτιον ). Ή ετυμολογική υπερκατηγορία κα- καί οί ετυμολογικές τής οικογένειας, ώς τό ρήμα κάπτω, καλύπτουν τό περιεχόμενο τού γράμματος κ , γιά τήν ονομασία τού οποίου προτείνεται τό καπ-fa ή κάππη (αφομοίωση χειλικών π,f). Τό σχήμα τού γράμματος εικονίζει παλάμη τεταμένη πού κλείνει τρεπόμενη σέ λαβή. Τό Κ γεμάτο κάμψεις καί γωνίες, αποτυπώνει τήν έννοια τού κόπτω καί κάμψεως, πιθανόν ηχοποίητον.

Τό γράμμα Λ (λάμδα) εκπροσωπεί σημασιολογικώς τήν ετυμολογική υπερκατηγορία λάβ- πού καλύπτει τήν λείανση ή απόξεση ώς απόληξη υλικού καί τό αποτέλεσμα ή προιόν τής λειάνσεως, τήν στίλβωση ή λάμψη οπότε καθίστανται συγγενείς οί λέξεις : λά = λίθος, λάχος = μερίδιο, λάζομαι = αρπάζω κτλ. Τό σχήμα τού γράμματος είναι τό σχήμα λειαντικού αιχμηρού εργαλείου. Καί στό Λ ό Πλάτων λέγει: η γλώττα ολισθαίνει έν τώ λάμδα, ωνόμασε τά τέ λεία καί αυτό τό ολισθάνειν καί τό λιπαρόν καί τό κολλώδες..Ως πρός τό σχήμα του ενθυμίζει λαβίδα, λαμβάνω, λεία, λαύω.
Κατά Ηρόδοτο Θ 117 απεικονίζει τόν φωτισμόν πρός πάσαν κατεύθυνσιν

Τό γράμμα Μ (μί/μύ) περιλαμβάνει τήν υπερκατηγορία (μά- εκ-μαίευση )πού έχει τίς σημασίες γεννέσεως, μητρότητος, τήν χρήση τεχνασμάτων ή μηχανευμάτων (στήν μάχη). Ή μαιευτική μέθοδος χρησιμοποιείται στή απόσπαση αλήθειας καί εκμαθήσεως. Ή ονομασία τού Μ(μύ/μί) αναφέρεται στήν εκφώνησή του μέ μυγμό (μέ ήχο μύ) μέ τήν συμπίεση τών χειλεών. Τό σχήμα τού γράμματος είναι ώς τών μαστών τής γυναίκας καί προφέρεται διά κλειστών χειλέων. Έχει παρομοιασθή καί μέ δύο κλειστά χείλη: τό Μυ τό στοιχείον, ότι μυγμός τινα έχει ή τούτου εκφώνησις, μυγμός δέ έστιν ό τού μύ ήχος διά τού μυκτήρος εξερχόμενος.

Τό γράμμα Ν(νύ/νί) παίρνει τήν ονομασία από τόν νυγμό πού έχει ή εκφώνηση, αλλά καί ή παράστασή του ώς κωνικό μυτερό άκρο, αιχμή πού κεντά, τρυπά. Τό (n) είναι ό χαρακτηριστικός φθόγγος τών λέξεων γνάθος-κάναδος-σιαγών, πού έχουν σχέση μέ μυτερούς όδοντες μέ τό κακαμμένο γωνιώδες σφηνοειδές κωνικό σχήμα τού γράμματος Ν. Έχει έννοια συνεχούς κάμψεως ώς φθάνει σέ γεωμετρικό όριο τήν καμπύλη, τήν δημιουργία περικαλύμματος, περιτυλίγματος ή περιστροφής τού περιβλήματος γύρω από τό σημείο αναφοράς. ( ή κάλυψη αυτή δίδει τήν κατασκευή καλιάς-καλύβης, οικίας, κναfος-ναός ). Ή νύξις οδηγεί στήν εκροή, οπότε έχουμε τά ομόρριζα νερό. Τό νύ είναι σχετικό μέ τήν αναπνοή, ανάσα, ρίνες. Ό Πλάτων λέγει: Τού δ’αύ νύ τό είσω αισθόμενος τής φωνής, τό ένδον καί τό εντός ωνόμασεν.

Τό γράμμα Ξ (ξί-ξύ) ετυμολογείται έκ τού ξύω, στιλβώνω, τρίβω. Παράγωγα ξαίνω, ξύνω, ξύλω (τό εξεσμένον). Ή έννοια τού ξηρός, στεγνός δίδει τήν σημασία τού διαυγούς, οπότε έχουμε τόν Ξανθό. Τό σχήμα τού γράμματος είναι τής επαλληλίας ξέστρων ή κτενών. Τό στοιχείο παρά τό ξέεσθαι έν τώ γράφεσθαι τών άλλων πλέον. Αρχικώς εγράφετο ώς ΚΣ, ΓΣ, ΧΣ.

Τό γράμμα Ο(όμικρον) σημασιολογείται από τό σχήμα. Παραδείγματα πού δείχνουν τήν σημασία τού όμικρον ώς κλειστού περιφραγμένου στεγασμένου κυκλικού χώρου, αλλά καί κατά τήν έννοια τού ολοκληρωμένου, τού περατωθέντος, τού έτοιμου (νόμος, δόμος = οίκος, βόθρος, δόλος υπό τήν έννοια τής φάκας, λοβός, οχετός δηλαδή σωλήνας κτλ.). Τό σχήμα του είναι κύκλος παρόμοιος πρός τό στρογγύλεμα τών χειλών όταν ό φθόγγος εκβάλλεται.

Τό γράμμα Π (πύ/πί) ονομάζεται από τήν λέξη πύ-λη. Έχει τήν έννοια τής προσβάσεως, προσπελάσεως. Τό πί προφέρεται κατόπιν πιέσεως τών χειλέων. Πρόμοιον καί τό σχήμα αυτού, δύο στήλοι επί τών οποίων τοποθετείται πλάξ ώς σύμβολον πιέσως.

Τό γράμμα Ρ (ρό/ρώ) ονομάζεται από τό ρήμα ρέω-ρώ, δωρικόν ρόα πού καί στόν Όμηρο απαντάται μέ τό ρ καί όχι μέ σρ πού πάντοτε οδηγεί σέ δωρική αφομοίωση σρ = ρρ. Τό σχήμα τού γράμματος παρουσιάζει ροή από κεφαλή ή κρίνη. Ό φθόγγος τού Ρ μιμείται κυρίως ήχον ρέοντος υγρού. Τό στοιχείον παρά τό ρέω, υγρόν γάρ εστί καί ευμάλακτον καί ώσει έλαιον ρεί.

Τό γράμμα Σ (σίγμα) συγκροτείται από δύο αιχμές, αναφέρεται στό σίγυνο = ακόντιο, δόρυ. Ή ρίψη βολής παράγει στόν αέρα χαρακτηριστικό συριστικό ήχο, οπότε καί ή ρίζα συριγμός, σύριξ (μουσικός αυλός)σίδηρος καθ’ότι τά δόρατα ή ακροδοράτια ήταν σιδηρά. Τό σχήμα προέρχεται από τήν συστοιχία δύο αιχμών δοράτων V+V.

Τό γράμμα Τ (τάφ) αντιστοιχεί σέ συμβολισμό ορθίου άνδρα ώς πρός τό ύψος καί τόν κορμό (Ταύς = Μέγας, Τευταμίδης ισχυρός). Ό Πλάτων τό χαρακτηρίζει ώς χρήσιμον φαίνεται τής στάσεως. Ό φθόγγος ταύ μιμείται τόν κρότον εργαλείου, ενώ τό σχήμα του θυμίζει εκτός άλλων καί σφυρίον.

Τό γράμμα Υ (ύψιλον) παριστά υποδοχείς γιά υγρά ή κοιλότητες καί κυρτότητες. Ενδεικτικά κύπελο, λύχνος, αμφορεύς, έγκυος, κύμα, κρύπτη κτλ. Τό Μυκηναϊκόν ιδεόγραμμα είναι ίδιο μέ τό Υ καί εσήμαινε υγρόν. Καί τό ύδωρ όμως επίσης μέ Υ. Είναι φανερό ότι εκφράζει κοίλο ή κυρτό.

Τό γράμμα Φ (φί/φύ) ώς έκ τού σχήματος τού Φιμού (σφιγμού) χαλινάρι, φίμωτρο. Ό Φιμός αποτελεί θήκη ώς καί ή φαρέτρα ή βελοθήκη, τό περίβλημα ώς τό Φάρος = ένδυμα, φασκώλιον, φιάλη τό πλεκτό αγγείο. Τό Φ μιμείται κάθε φύσημα καί τό σύμβολό του είναι δύο χείλη πού φυσάνε ή δύο φουσκωμένα μάγουλα(φ-υσάω, φ-ώς, φ-ύσις, φ-λόξ κτλ).

Τό γράμμα Χ (χί/χύ) από τήν λέξη χιτών, έκ τού ότι τό εφόρουν διπλούμενον χιαστί, ώς καί τό πέπλο. Αί αποδιδόμεναι διά τού Χ έννοιαι είναι κυρίως υγρού ή στερεού πού χύνονται, σχετικόν μέ τό σχήμα τής Κλεψύδρας ή οποία μετρά τήν ροήν τής άμμου πού χύνεται. Επίσης είναι ό χ-ρόνος πού μετρά ή κλεψύδρα, χ-ωρίζει τό παρελθόν από τό μέλλον μέ τούς δύο χώρους όπου είναι ή άμμος. Ή άμμος πρίν, αυτή πού πέρασε καί ή άμμος αυτή πού έρχεται (τό παρόν στήν ουσία δέν υφίσταται).

Τό γράμμα Ψ (ψί/ψύ) εκπροσωπεί τόν οπλισμόν τών ψιλών καί γυμνών ή ελαφρών οπλισμένων πολεμιστών. Οί ψιλοί μάχονταν μέ τόξα γιαυτό τό ψ απεικονίζει τό οπλικό αυτό σύστημα (ή βάση πρός τά αριστερά). Τό Ψ είναι μεταγενέστερο καί επινοήθη διά νά εκφράση τά ΠΣ, ΒΣ, ΦΣ. Άπαντα μέ χαρακτηριστικούς ήχους : «συριγμόν έχει αυτού ή εκφώνησις καί ότι ό συριγμός ού έστι τί ή μόνον Ψι, άλλοι δέ, ότι ενός ψαύει χρόνου, διπλούν όν

». Τό γράμμα Ω (ωμέγα) ώς επανάληψη τού όμικρον, δεικνύει τήν σημασία τού τελευταίου μέ έμφαση στόν υπερθετικό βαθμό. Ό ω-κεανός = ό κείμενος πέριξ, ολόγυρα τής ξηράς. Τό σχήμα τού γράμματος είναι ευρέως ανοικτού όμικρον μέ κλειστό στόμιο, περιβάλλον πλήρως καί οριοθετών τό περίβλημα (Oh). Καί τό Ωμέγα ανήκει στά μεταγενέστερα καί εδημιουργήθη από τόν Σιμωνίδη ό οποίος ένωσε τά δύο όμικρον καί εδημιούργησε τό ω. Τά υπόλοιπα τρία γράμματα τού αλφαβήτου, τό δίγαμμα, τό κόππα καί τό σαμπί, αφηρέθησαν τό 403πΧ επί άρχοντος Ευκλείδου.

ΑΛΦΑ-ΒΗΤΑ-ΓΑΜΑ-ΔΕΛΤΑ-ΕΨΙΛΟΝ-ΣΤΙΓΜΑ-ΖΗΤΑ-ΗΤΑ-ΘΗΤΑ-ΙΩΤΑ-ΚΑΠΠΑ-ΛΑΜΔΑ-ΜΙ-ΝΙ-ΞΙ-ΟΜΙΚΡΟΝ-ΠΙ-ΡΟ-ΣΙΓΜΑ-ΤΑΥ-ΥΨΙΛΟΝ-ΦΙ-ΧΙ- ΨΙ-ΩΜΕΓΑ.

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, ((A))ΜΑ ΔΕ ((E))Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΣΤ(THE) ΙΓΜΑ, ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ, ΔΑ, ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΥ((E))Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ.

Αλ = Ο νοητός ήλιος
Φα-ος = Το φως
Βη = προστακτική του ρήματος βαίνω
(βαδίζω, έρχομαι)
Τα = Δοτική άρθρου δωρικού τύπου τη,
εις την
Γα = Γη (δωρικός τύπος)
Αμα = (επιρρ.) συγχρόνως
Έλ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
Έψ = ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος
Ιλών = Ιλύς (ουσιαστικό), λάσπη, πηλός
Στη = προστακτική ρήματος ίστημι
Ίγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα
Ζή = προστακτική ρήματος ζω
Η = υποτακτική ρήματος ειμί, είμαι
Θη = προστακτική ρήματος θέτω
Ιώτα = τα ίωγα, τα Εγώ
Παλάν = Ρήμα πάλλω (δονούμαι, περιστρέφομαι)
επίθετο παλλάς- πάλλουσι,περιστρεφόμενη (πρβλ: Παλλας Αθηνά)
Δά = άλλος τύπος της Γα, Γης (πρβλ:
Δαμήτηρ, Δημήτηρ, Δήμητρα=Μητέρα γη)
Νύξ = νύκτα
Ο = το οποί ο, that
Φυ(the) = ευκτική ρήματος φύω (φυτρώνω,
αναπτύσσομαι)

AL, ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΛΑ ΣΤΗ ΓΗ! ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΛ ΡΙΞΕ ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΣΟΥΣΤΗΝ ΙΛΥ ΠΟΥ ΨΗΝΕΤΑΙ.ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΓΩ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ. ΑΣ ΜΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ Η ΝΥΚΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΝΑ ΤΑΦΗ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΡΑΖΟΥΣΑ ΙΛΥ, ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ!

Ή ανάλυση τών σχημάτων καί τής μορφής τών γραμμάτων τού Ελληνικού αλφαβήτου πού μέ παραστατικότητα καί εικονιστική ακρίβεια περιγράφουν ώς προφορά καί συμβολισμοί τήν Ελληνική ρίζα καί τίς λέξεις ή αντικείμενα ή έννοιες πού εκπροσωπούν, οδηγεί στήν συσχέτιση τών συμβόλων μέ τά Ελληνικά γλωσσικά στοιχεία. Τό γεγονός αυτό εντάσσει αφ’εαυτό τά γράμματα τής Ελληνικής στό γλωσσικό σύστημα τής Ελληνικής καί αποδεικνύει ότι τά γράμματα μόνον τήν Ελληνική γλώσσα καί τίς σημασίες της εκφράζουν. Ή μεγαλοφυής αυτή ανακάλυψη τήν οποία δυστυχώς ή επιστήμη αγνοή, μολονότι αποτελεί συνέχεια καί ολοκλήρωση τής λησμονημένης Πλατωνικής προσεγγίσεως τού προβλήματος τής γλώσσης (Κρατύλος). Διαλύει οριστικά τήν θεωρία ότι ή Ελληνική γλώσσα προήλθε από άλλη, δεδομένου ότι αποδεικνύεται ώς ή μόνη μή συμβατική γλώσσα, ή μόνη δηλαδή πού παρουσιάζει αιτιώδη σχέση μεταξύ τού σημαίνοντος και τού σημαινομένου.
Στήν «φοινικική» τό Ελληνικό Α σημαίνει βόδι καί λεγόταν άλεφ μέ φωνητική αξία σίγμα. Τό Β σημαίνει καλύβα καί λεγόταν μπέθ, τό Γ σημαίνει καμήλα καί λεγόταν γκιμέλ. Καμία σχέση λοιπόν μέ ήχο, εικόνα καί σχήμα μεταξύ τού συμαίνοντος καί συμαινομένου.

Ό Δαμιανός Στρουμπούλης, στήν μελέτη τού ( Γέννηση καί ερμηνεία τής Ελληνικής Γραφής, Athens 1987) γράφει χαρακτηριστικά : «από παιδιά διδασκόμαστε ότι οί Έλληνες δανείστηκαν τήν γραφή από τούς Φοίνικες. Πώς όμως οί Έλληνες ένας λαός τόσο εκφραστικός, πρωτότυπος, εικονολάτρης, πολυμήχανος, είναι δυνατός νά αποτύπωσε τόν προφορικό του λόγο μέ δανεικά σχήματα, ξένα πρός τόν δικό του ψυχικό κόσμο, τίς δικές του εκδηλώσεις καί φυσικά εντελώς μηχανικά». Ελληνικές διάλεκτοι :
(a)) την ιωνικήαττική
(b)) την αρκαδοκυπριακή
(c)) την αιολική
(d)) τη δωρική
Η ιωνικήαττική διάλεκτος χωρίστηκε αργότερα στην καθαρά ιωνική και στην καθαρά αττική διάλεκτο.Της τελευταίας αυτής εξέλιξη είναι η «κοινή», που μιλήθηκε σε όλο τον ελληνιστικό κόσμο.
Νεοελληνικές :
(a)) η ποντιακή
(b)) η καππαδοκική
(c)) η τσακώνικη
(d)) η κατωιταλική.

Εκτός από τις διαλέκτους αυτές, ολόκληρη η Ελλάδα περιλαμβάνει πάμπολλες τοπικές παραλλαγές της κοινής νεοελληνικής γλώσσας, τα ιδιώματα ή γλωσσήματα. Αυτά δεν έχουν τόσο μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, ώστε να γίνεται πολύ δύσκολη η συνεννόηση, όπως συμβαίνει με τις διαλέκτους. Τα ιδιώματα αυτά χωρίζονται σε βόρεια και νότια, με μια νοητή διαχωριστική γραμμή που συμπίπτει με τον 38ο παράλληλο και περνάει από τον Κορινθιακό κόλπο, από τα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, από τη μέση της Εύβοιας, συνεχίζεται στο Αιγαίο και καταλήγει στα βόρεια της Σμύρνης στη Μ. Asia, σύμφωνα με το χωρισμό του γλωσσολόγου Γ. Χατζηδάκη.Τα βόρεια διαφέρουν από τα νότια ιδιώματα σε μερικά χαρακτηριστικά φωνητικά γνωρίσματα. General, τα βόρεια διακρίνονται για τους φωνητικούς νεωτερισμούς τους, ενώ τα νότια είναι πιο συντηρητικά και περιλαμβάνουν επίσης πολλές αρχαίες λέξεις. Όπως όμως στις διαλέκτους έτσι και στα ιδιώματα ο διαχωρισμός δεν είναι πάντοτε σταθερός, εξαιτίας διάφορων κοινωνικών αλλαγών. Στη σύγχρονη εποχή συνηθίζεται να χρησιμοποιείται για τα περισσότερα ιδιώματα ο όρος «διάλεκτος». So, ακούμε να γίνεται λόγος για την κυπριακή διάλεκτο, για την κρητική ή τη μακεδονική διάλεκτο.Όλες οι διάλεκτοι και τα ιδιώματα της νεοελληνικής γλώσσας προέρχονται από την κοινή των ελληνιστικών χρόνων. Εξαίρεση αποτελεί μόνο η τσακώνικη, που κατάγεται από την αρχαία δωρική διάλεκτο.
Ο χωρισμός του γραπτού λόγου σε μέρη με την τοποθέτηση ορισμένων συμβόλων.Τα σύμβολα αυτά λέγονται σημεία της στίξης και είναι τα εξής :
(a)) Η τελεία (.). Χρησιμεύει για να σημειώσουμε το τέλος μιας περιόδου, που περικλείει ένα τέλειο νόημα και ανταποκρίνεται σε σταμάτημα της φωνής. Η τελεία δεν μπαίνει σε τίτλους βιβλίων, σε επιγραφές και σε επικεφαλίδες.
(b)) Η άνω τελεία (·). Χρησιμεύει για να σημειώσουμε μικρότερη διακοπή από ό,τι με την τελεία και μεγαλύτερη απ’ ό,τι με το κόμμα.
(c)) Το κόμμα (,). Χρησιμεύει για να κάνουμε ένα μικρό σταμάτημα στο εσωτερικό μιας περιόδου ή για να δώσουμε την ευκαιρία αναπνοής σε μια μεγάλη φράση. Χρησιμοποιείται συχνά στο γραπτό λόγο.
(d)) Το ερωτηματικό (;). Σημειώνεται στο τέλος μιας ερωτηματικής φράσης ή μέσα σε παρένθεση με μια πρόταση για να δηλώσει ειρωνεία ή αμφιβολία. Δε βάζουμε ερωτηματικό στο τέλος της πλάγιας ερωτηματικής πρότασης.
(e)) Το θαυμαστικό (!). Σημειώνεται έπειτα από φράσεις που δηλώνουν θαυμασμό, χαρά, λύπη, ελπίδα, φόβο κτλ. Όταν η επιφωνηματική φράση αρχίζει με το επιφώνημα, τότε μετά το επιφώνημα μπαίνει κόμμα και το θαυμαστικό στο τέλος της φράσης. Όταν το θαυμαστικό βρίσκεται μέσα σε παρένθεση, δηλώνει απορία ή αμφιβολία.
(f)) Η διπλή τελεία (:). Χρησιμεύει για να δείξει σχέση ανάμεσα στα επόμενα και στα προηγούμενα. Σημειώνεται εμπρός από λόγια που αναφέρονται κατά λέξη και κλείνονται σε εισαγωγικά, εμπρός από μια επεξήγηση και έπειτα από πρόταση που αναφέρει γνωμικό ή παροιμία.
(g)) Η παρένθεση (()). Χρησιμεύει για να κλείσει λέξη ή φράση που επεξηγεί ή συμπληρώνει τα λεγόμενα.
the) Τα αποσιωπητικά (…). Σημειώνονται για να δείξουν ότι αποσιωπάται κάτι από δισταγμό ή φόβο ή γιατί κρίνεται περιττό να μπει και κάποτε όχι για να αποσιωπηθεί κάτι, αλλά για να τονιστεί περισσότερο εκείνο που ακολουθεί.
(I)) Η παύλα (–). Είναι μεγαλύτερη από το ενωτικό και σημειώνεται σε αντικατάσταση παρένθεσης ή κομμάτων ή για να δείξει την αλλαγή του προσώπου που μιλά.
(j)) Τα εισαγωγικά («»). Χρησιμοποιούνται για να κλείσουμε τα λόγια ενός προσώπου, αν τα παραθέτουμε έτσι ακριβώς όπως τα είπε, για να ξεχωρίσουμε διάφορες φράσεις που δεν είναι συνηθισμένες στην κοινή γλώσσα ή ακόμα για να χωρίσουν τα λόγια των προσώπων σε ένα διάλογο, οπότε αντικαθιστούν την παύλα. Εισαγωγικά σημειώνουμε επίσης για να κλείσουμε τίτλους βιβλίων, εφημερίδων, πλοίων κ.ά., εκτός αν οι τίτλοι αυτοί τυπώνονται με διαφορετικά στοιχεία από αυτά του υπόλοιπου κειμένου.
Η τελεία, το κόμμα και η άνω τελεία σημειώνονται έξω από τα εισαγωγικά, ενώ το θαυμαστικό και το ερωτηματικό μέσα σε αυτά, αλλά μόνο όταν ανήκουν στο κείμενο που βρίσκεται μέσα στα εισαγωγικά.
Ή επιστήμη εσφυρηλατήθηκε διά τών Ελληνικών καί ή γραμματική μας είναι Ελληνική εφεύρεση. Τά λογοτεχνικά μας έργα είναι Ελληνικάκαί όλες σχεδόν οί λέξεις είναι Ελληνικές». Ή Αγγλική γλώσσα μέ διάταγμα τού Ερρίκου Ε΄1422, περιέχει μόνο 27000αμιγείς Ελληνικές λέξεις καί 234000 πού έχουν πρώτο ή δεύτερο συνθετικό Ελληνική λέξη. Βάση τής Nomenclator Zoologicus ή ονοματολογία στήν ζωολογία έως τό 1994, είχε ανακαλύψει 337.789 γένη ζώων, έκ τών οποίων τά 196000 ονόματα ήταν αμιγώς Ελληνικά. Στήν ιατρική βάσει τού λεξικού Dorland1994 τό 68%, στήν βοτανολογία τό 60% βάσει τού λεξικού Δ.Καβαδία καί στήν επιστημονική καί τεχνική ορολογία τό 45% βάσει Mc Graw-Hill λεξικού, είναι λέξεις αμιγώς Ελληνικές.

Ποία Αγγλική « Γλώσσα » ;
• An – έν, a
• Master – magister μάστρος καί μέγιστος
• Art – Άρτιος
• Scope – σκοπιά, σκοπεύω
• Any – Ένιος
• Hand – Χανδάνω, περιέχω
• Dataδοτός, δεδομένος έκ τού δόω
• Glossary – gloss, glossa, language
• Absolute – ab(s)lute Απόλυτο
• Reality – Res (λατ) ρέζω, πράττω
• Existence, Exist – Εξ+ίστημ, εξίστημι
• Shake – Σείω
• Plan – Πλάνος
• Professor, Profess – Πρό + Φημί
• Mode – Τρόπος, μήδος = σχέδιον
• Mix – Μίσγω, ανακατεύω
• Option – Οπτεύω
• Complex – Συμπλέκω
• Differ – Διαφέρω
• Dance – Δίνησις, δυνεύω
• Arms – Άρμενον, όπλο, εξοπλισμός
• Imitate – Μιμήτωρ, μίμος
• Memory – Μέρμηρα, μερμηρίζω = φροντίζω
• Dictate – Δείκνυμι
• Absent – Άπειμι, απέχω
• Mortal – Μόρος = Θάνατος
• Confess – ΣυνΦάσκω = Μαρτυρώ
• Genesis – Γένεσις
• Melancholy – Μελαγχολία
• Opportunity, Ob + Porto – Επι + πόρω, Περνάω, διαπερνώ δηάδή Πειραιάς καί Πειρατής = Pirate.
Ό Πειραιάς στήν αρχαία Αθηναϊκή γή, τό Αλίπεδον ήταν νησίδα. Ό Διάπλους προκειμένου νά φθάσει κάποιος στό νησί όνομάσθη Πέραμα, Πέρασμα. Ακόμα καί σήμερα υπάρχει ή περιοχή Πέραμα γιά νά πάς στήν Σαλαμίνα. Στά Λατινικά κατέληξε Portus από όπου καί οί λέξεις Port = μεταφέρω καί Puerto = Λιμάνι. Έτσι ό Πειραιάς έγινε ό Νονός όλων τών λιμένων τού κόσμου
(Στράβων Γεωγραφικά Α΄,C59- «Έλλην Λόγος»Άννα Τζιροπούλου Ευσταθείου)

ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ : Ενά γλωσσικό μόρφωμα, δέν έχει γένη, δέν έχει καταλήξεις, κλίσεις καί πτώσεις. Διακατέχεται από εμπειρισμόν : Τό Α γράφεται Α λέγεται Έϊ καί προφέρεται Α, ΈΪ , Όου

«..εάν οί Θεοί συνωμίλουν θά εχρησιμοποιούσαν τήν Ελληνικήν γλώσσαν..»
ΚΙΚΕΡΩΝ (περί Ρήτορος)

Σήμερα ή Ελληνική γλώσσα υπονομεύεται από δημοτικιστές, αλλά ακόμα καί ό δημοτικιστής Ψυχάρης γράφει:

«γλώσσα καί πατρίδα είναι τό ίδιο. Νά πολεμά κανείς γιά τήν πατρίδα ή γιά τήν εθνική του γλώσσα, ένας είναι ό αγώνας». Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τη διαφορά ανάμεσα στη γραπτή γλώσσα των λογίων και τη γλώσσα του λαού, η οποία άρχισε να διαμορφώνεται κατά την ελληνιστική εποχή και κληροδοτήθηκε στη βυζαντινή και στη νέα ελληνική.
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν αναγκαίο να γράφονται συγγράμματα στη γλώσσα του λαού, ώστε να γίνονται κατανοητά από τους ολιγογράμματους υπόδουλους Έλληνες. So, λόγιοι όπως οι Ν. Σοφιανός (15century.), Μάξιμος Καλλιπολίτης (16ος-17ος αι.), Φραγκίσκος Σκούφος (17century.), Ηλίας Μηνιάτης (18century.), Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (18century.) και πάρα πολλοί άλλοι έγραφαν στη δημοτική, χωρίς να λείπουν φυσικά και αυτοί που έγραφαν σε αρχαΐζουσα γλώσσα.
Στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα οι λόγιοι ήταν διχασμένοι στο γλωσσικό ζήτημα· πολλοί έγραφαν στην αρχαΐζουσα ((A). Γαζής, N. Δούκας, N. Θεοτόκης, P. Κοδρικάς), ενώ άλλοι στη δημοτική ή πολύ κοντά σ’ αυτήν (Ρήγας, (C). Κωνσταντάς, (D). Φιλιππίδης, (D). Καταρτζής, (J). Βηλαράς, (A). Χριστόπουλος, (D). Σολωμός). Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Α. Κοραή, ο οποίος πρότεινε μια μέση λύση ανάμεσα στη λόγια και τη δημοτική γλώσσα: η δημοτική να κρατά τους τύπους των λέξεών της αλλά να προσθέτει λόγιες καταλήξεις. Να λέει δηλαδή αντί ψάρι οψάριον, αντί πουλί πουλίον, αντί νοικοκύρης οικοκύριος κ.ο.κ.
Η κατάσταση του γλωσσικού ζητήματος παρέμεινε η ίδια και στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. The 1853 ο Π. Σούτσος κήρυξε την επιστροφή στην αρχαία ελληνική γλώσσα προτείνοντας τη χρήση της αρχαίας γραμματικής, του αρχαίου λεξιλογίου και του αρχαίου συντακτικού. The 1888 ο Γ. Ψυχάρης, που δίδασκε στο Παρίσι, κυκλοφόρησε το βιβλίο «Το ταξίδι μου», που υπήρξε σταθμός στην πορεία του γλωσσικού ζητήματος. Ο Ψυχάρης κήρυττε ότι η δημοτική έπρεπε να καθιερωθεί ως γραπτή γλώσσα του έθνους. Το κήρυγμα αυτό, παρά τις επιφυλάξεις που μπορεί να είχε κανείς για τις λύσεις που πρότεινε, πολύ σύντομα άρχισε να καρποφορεί· οι λογοτέχνες άρχισαν σιγά σιγά να γράφουν στη δημώδη γλώσσα, έγιναν προσπάθειες να καθιερωθεί η δημοτική στην εκπαίδευση και σε άλλους τομείς της πνευματικής ζωής.
The 1917 η κυβέρνηση Βενιζέλου καθιέρωσε τη δημοτική στα δημοτικά σχολεία και περιόρισε την καθαρεύουσα στις δύο τελευταίες τάξεις. The 1941 εκδόθηκε από το κράτος η «Νεοελληνική γραμματική της δημοτικής», την οποία σύνταξε επιτροπή ειδικών με πρόεδρο και εισηγητή το Μ. Τριανταφυλλίδη. Η επιτροπή καθιέρωσε τα γραμματικά στοιχεία και το λεξιλογικό θησαυρό της προφορικής παράδοσης και προσάρμοσε τις λέξεις στη δημοτική.
Μετά από παλινδρομήσεις που σχετίζονται άμεσα με τις κάθε φορά πολιτικές εξελίξεις, η δημοτική έγινε η επίσημη γλώσσα του κράτους το 1975 and from the 1976 άρχισε η σταδιακή μεταγλώττιση των σχολικών βιβλίων.

Τη χαριστική βολή στήν Ελληνική γλώσα έδωσε ό Ράλης, όπου μέ διάταγμα κατήργησαν τήν Ελληνική γλώσσα, αναγκάζοντας μας νά αποστηθίσουμε άχρηστους γραμματικούς κανόνες καί νά ομιλούμε μία βάρβαρη γλώσσα.
Δεχθήκαμε τό είμαστε καί όχι τό είμεθα, τό εύηχο καί εξακολουθητικό -θ- αντικαταστάθηκε από τό στιγμιαίο -τ- καί ό Πλάτων έγινε Πλάτωνας, τού Σοφοκλέους έγινε τού Σοφοκλή κ.ο.κ.
Τό επιχείρημα ότι πρέπει νά μιλάμε τήν γλώσσα τού λαού είναι ή μεγαλύτερη απάτη. Αφού πρώτα ό λαός διά τής «βίας» έμεινε αγράμματος, αναλφάβητος καί απαίδευτος, πώς τώρα τού λέμε νά διαλέξη τήν γλώσσα του.
Οί χριστιανοί βαπτίζουν τά παιδιά χωρίς νά τά ερωτήσουν, διότι εκείνα λόγω τής ηλικίας, δέν μπορούν νά καταλάβουν τό καλό των. Οί γιατροί εμβολιάζουν τά παιδιά χωρίς νά τά ρωτήσουν, διότι πάλι αυτά δέν καταλαβαίνουν πόσο καλό τούς κάνει τό εμβόλιο. Οί Έλληνες όμως πώς νά επιλέξουν τήν γλώσσα πού θά ομιλήσουν όταν δέν έχουν γνωρίσει άλλη. Καί πώς είναι δυνατόν νά ομιλούν άλλη γλώσσα μετά από τόσους πολέμους, πείνα, καί εξαθλίωση πού γνώρισαν τόν τελευταίο αιώνα. Ανάγκαστηκαν λοιπόν νά μείνουν αγράμματοι καί απαίδευτοι επειδή δέν είχαν επιλογή. Αυτήν τήν γλώσσα τήν έμαθαν λόγο ανωτέρας βίας καί αυτήν έδωσαν στά παιδιά των. Αντί όμως οί πολιτικοί νά επαναφέρουν τήν σωστή γλώσσα, καί νά επιμείνουν νά τήν μάθη ό λαός, σάν τό βάπτισμα καί τό εμβόλιο, υιοθέτησαν αυτήν τήν κατανάγκη γλώσσα πού χρησιμοποιούσε ένα μέρος τού λαού. Νομιμοποιούν δηλαδή ένα προϊόν πού προήλθε από έγκλημα. Οί Ισπανοί απείλησαν μέ αποχώρηση από τήν Ε.Ε. άν γιά λόγους απλοποιήσεως καταργηθή ή περισπωμένη από τήν λέξι ΕSPANIA καί ενίκησαν. Ή Ισπανική όμως γλώσσα έχει ιστορία μερικούς αιώνες, καί όχι 9000 years at least.

Ή γλώσσα έγινε μονοτονική καί μαζί της ή παιδεία καί ή πνευματική πρόοδος. Όποιος υπονομεύει τήν γλώσσα, υπονομεύει καί τά πνευματικά θεμέλεια τής Ελλάδος. Ό μεγάλος Γκαίτε είπε: «Άκουσα τό ευαγγέλιο στόν άγιο Πέτρο σέ όλες τίς γλώσσες. Ή Ελληνική αντήχισε σάν άστρο πού εμφανίζεται μέσα στήν νύχτα». Πώς όμως ομιλούσαν οί πρόγονοί μας : ή Ελληνική γλώσσα είναι γλώσσα μουσική. Ή φωνή ανεβοκατέβαινε κυριολεκτικά τήν μουσική κλίμακα. Όταν οί Ρωμαίοι πολίτες πρωτο άκουσαν στήν Ρώμη τά Ελληνικά αρθρώμενα από Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν νά αποθαυμάσουν τούς ανθρώπους πού ελάλουν ώς αηδόνες. Ή Ελληνική γλώσσα υπερείχε ώς πρός τήν αρμονία καί μελωδία επειδή ακριβώς είχε τά φωνήεντα καί τά σύμφωνά της αρμονικά διαρρυθμισμένα είς μελίφθογγον κράσιν ώστε νά δίδουν πάντοτε εύηχο μουσικό σύνολο. Τά τραχέα μετά τών λείων, τά σκληρά μετά τών μαλακών, τά κακόφωνα μετά τών ευφώνων, τά δυσέκφορα μετά τών ευπροφόρων. Κατά τόν Διονύσιο Αλικαρνασσέα : «διότι καί μέλος έχουσιν αί λέξεις καί ρυθμόν καί μεταβολήν..ώστε ή ακοή νά τέρπεται.». Οί Έλληνες λαός ερασίμολπος συνέθεσε τήν γλώσσα του όπως ακριβώς καί τά απείρου κάλλους άσματά του, αποσκοπώντας είς τό λογώδες μέλος, δηλαδή τήν μουσική τού λόγου. Ό Πλάτων απαιτούσε τόν ρυθμό καί τήν μελωδίαν «..ώσπερ όψον επί τόν λόγον, τόν δέ λόγον μουσική γραμμάτων…»( Πολιτεία 549-Β). Ό Δημόκρητος είχε αφιερώσει ολόκληρη πραγματεία «περί ευφώνων καί δυσφώνων γραμμάτων», ενώ ό Αριστοφάνης ομιλεί διά τής αρμονίας «ήν οί πατέρες παρέδωκαν». Ό Πτολεμαίος στό έργο του μουσικά γράφει: «τρία τά ρυθμιζόμενα : μέλος, κίνησις σωματική καί λέξις». Ό Πυθαγόρας προτιμούσε τήν Δωρικήν διάλεκτον διά τόν ιδιάζοντα αρμονικόν της ήχο καί αυτό τό απέδιδε στήν αρχαιότητά της. Τόσον ό Αρχίλοχος όσο καί ό Βακχυλίδης καί ό Αριστόξενος συνοψίζουν: «οί Έλληνες διά τού λόγου τραγουδούσαν καί διά τού τραγουδιού μιλούσαν». Τό ίδιο καί ό αυστηρός Κικέρων παρατηρεί στό βιβλίο του Περί Ρήτορος: «οί Έλληνες λίγο έλειπε νά κάνουν στίχους καί τόν πεζό λόγο, τόσο πολύ τούς άρεσε ό αρμονικός ήχος». Ό Επτανήσιος ευπατρίδης Διον. Ρώμας κατελήγοντας σέ ένα μελαγχολικό συμπέρασμα λέγει: «τέτοια γλώσσα καμωμένη νά ομιλιέται από Θεούς εκακόπαθε στό στόμα τών ανθρώπων». Αυτόν λοιπόν τόν φυσικό καί γνήσιο κυματισμό εφιλοδόξησε νά αποκαταστήση μέ λίγο πολύ γνωστές επινοήσεις ό Ολλανδός φιλόλογος Έρασμος, ό οποίος εγεννήθη στό Ρόττερνταμ τό 1466 καί πέθανε στήν Ελβετία 70 years after. Τό ήτα τό προφέρει ώς έψιλον μακρό, τά β,(c),(d), τά θέλει σκληρά καί κοφτά όπως τά λατινικά b,d,g, τό ζ ώς zd καί τό θήτα τό ορίζει ώς ταύ δασύ. Επίσης τό φ τό δασύνει μέ τήν προσθήκη τού (the) κάνοντάς τό κάτι σάν πφ, ενώ τό (x) τό μεταφράζει ώς ασθενές κάππα. Ή δασεία μας πού προφέρεται ώς παχεία πνοή, θυμίζει τό (x) καί ακούγεται ακόμα καί στά σύνθετα. Έχοντας διαλύσει τό ου σέ ο-ου, αφήνει τήν γλώσσα μας χωρίς ου καί μεταχειρίζεται τό ύψιλον ώς ου. Ή κακοποίηση αυτή τού Έρασμου δέν είναι τυχαία. Άν κάποιος διαβάσει ένα αρχαίο κείμενο μέ τήν ερασμιακή καί κατόπιν μέ τήν νεοελληνική, φαίνεται ωσάν νά μήν υπάρχει καμμία συγγένεια μεταξύ τής αρχαίας καί τής νεοελληνικής. Αυτό δέν είναι τυχαίο, αλλά δικαιολογεί διώξεις, αρπαγές καί αδικίες πρός τόν ελληνισμό πού ξεκινούν από τήν εποχή τών σταυροφόρων έως σήμερα. Καμία συμπάθεια πρός τού Νεοέλληνες, αφού πρέπει νά μήν είναι απόγονοι τών αρχαίων Ελλήνων. Σήμερα έχουν καταφέρει οί Έλληνες νά ομιλούν τήν Ελληνική κατα τρόπο εγκληματικό. Τόσο πού ό Ισαάκ Βόσσιους στό De viribus rhytmi γράφει πώς οί τόνοι στά Ελληνικά δέν έχουν καμμία σχέσι μέ τήν πραγματική εκφώνησι. Συνεπώς οί Νεοέλληνες πρός τόν τονισμό δέν έχουν σχέσι μέ τά αρχαία Ελληνικά, πού πλέον μόνο οί Ευρωπαίοι γνωρίζουν. Γιαυτό ακριβώς τόν λόγο μετά τόν Έρασμο, ήρθαν άλλοι Ολλανδοί, πού θέλησαν νά διορθώσουν καί τούς τόνους μας. Πράγμα όχι πάλι ευρύτερα γνωστό. Ό Ισαάκ Βόσσιους ισχυρίζεται πώς τά Ελληνικά πρέπει νά τονίζονται όπως τά λατινικά. Αυτός ό νέος σοφός φαίνεται πώς ξέχασε τόν Διονύσιο Θράκα καί τήν εργασία του «Τέχνη Γραμματική» πού εχάρισε στόν κόσμο μαζι μέ τό όνομά του καί τήν επιστήμη τής γραμματικής: «τόνος εστίν απήχησις φωνής εναρμονίου ή κατά ανάτασιν έν τή οξεία ή κατά ομαλισμόν έν τή βαρεία ή κατά περίκλασιν έν τή περισπωμένη». Ό Πορφύριος επίσης λέγει: «τόνος εστίν επίτασις ή ένεσις ή μεσότης συλλαβών ευφωνίαν έχουσα». Ό Ισσαάκ αγνόησε καί τόν Ηρωδιανό στό έργο: «Καθολική Προσωδία»,καθώς καί όλους τούς Αλεξανδρινούς λογίους, οί οποίοι γνωρίζοντες καί κατέχοντες τόν αληθινό κυματισμό τής Ελληνικής, ώρισαν τούς κανόνες τονισμού. Καί όμως,οί ανεκδιήγητες θεωρίες περί λατινικού τονισμού τής Ελληνικής γλώσσης υιοθετήθηκαν γύρω στό 1700 μέ συνέπεια τόσο στήν Ολλανδία όσο καί στήν Αγγλία νά αρχίσουν νά τυπώνωνται τά Ελληνικά κείμενα χωρίς τόνους. Οί τόνοι επανήλθαν 100 χρόνια αργότερα όταν ό Άγγλος Πάρσον απέδειξε ότι ό λατινίζων τονισμός δέν ταιριάζει στήν Ελληνική γλώσσα.

Γενικότερα οί Ελληνικές λέξεις προφερόμενες ερασμιακά παρουσιάζουν ακατανόητα σχήματα ώστε ένας αληθινός γνώστης τής Ελληνικής, εύκολα αντιλαμβάνεται τού λόγου τό αληθές: τό ευδοκιμείν γίνεται ε-ου-ντο-κι-μέ-ιν, τό έποικοι μεταφράζεται σέ έ-πο-ι-κο-ι, τό καιροί σέ κα-ι-ρό-ι κ.ο.κ. ό Γιόχαν Ρόϋχλιν, ό μεγαλύτερος Γερμανός φιλόλογος τής Αναγεννήσεως εργάσθηκε απηλλαγμένος από προκαταλήψεις καί φανατισμούς γιά νά καταλήξη στό συμπέρασμα ότι: ορθή προφορά είναι μόνον αυτή πού διατηρήθηκε στά χείλη τών Ελλήνων καί όχι εκείνη πού κατασκευάσθηκε βάσει υποθέσεων. Ό Άγγλος Επίσκοπος Στέφανος Βιντονιένσις απηγόρευσε τήν ερασμιακή απειλώντας μέ αφορισμό όποιον θά τήν δίδασκε. Τήν Ερασμιακή τήν απεκήρυξαν Ό Γάλλος Ελληνιστής Ντ’Αρτώ, ή Ιταλική εγκυκλοπαίδεια ΤREKANI, ή Γαλλική καί Ουγγρική Ακαδημία, καθώς καί άλλοι Ελληνιστές, ακόμα καί οί Ρώσοι, αλλά μόλις τόν 19ον αιώνα. Τό 1892 ό Ολλανδός Mueller σέ ομιλία του, λέγει πώς ό Ερασμιακή προφορά είναι γελοία. Γιά τήν αντικατάστασι μάλιστα αυτής τής προφοράς ίδρυσε στήν Ολλανδία φιλελληνικό συλλόγο κατά τής Ερασμιακής.
Ό Ζάκ Λακαρριέρ λέγει: Ξέρω ότι σ’αυτόν τόν τομέα, τά λύκεια καί πανεπιστήμια επιμένουν νά διδάσκουν αυτήν τήν γελοία προφορά πού λέγεται ερασμιακή, πού κακομεταχειρίζεται, παραμορφώνει, κολοβώνει καί σχίζει τούς γλυκούς σάν τού αυλού ήχους τής αρχαίας Ελληνικής.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ : τό Αλφάβητον είναι Ελληνικό καί ημείς πού κατοικούμε είς τήν χώρα αυτήν, ανέκαθεν εσμέν Έλληνες από τότε πού εμφανίσθη ό άνθρωπος επί τής γής. Πρέπει δέ νά υπερασπιζόμεθα τήν Ελληνική θεία γλώσσα, όπως καί τήν πατρίδα.
Όλο τό πολιτιστικό οικοδόμημα τής Ευρώπης είναι κατά βάσι παιδί τού Ελληνικού κόσμου. Οί αέναοι Έλληνες ταξιδευτές Πελασγοί, Αιολείς, Αχαιοί, Μινωίτες, Μινύες, διέσχιζαν τήν Γηραιά Ήπειρο αξιοποιώντας κάθε θαλάσσια οδό. Εκείνοι όμως πού δέν βλέπουν τά στοιχεία καί τήν αλήθεια, επιμένουν στίς ινδοευρωπαϊκές θεωρίες εξυπηρετώντας πολιτικές καί οικονομικές σκοπιμότητες. Αυτή ή προσπάθεια ασυνέχειας τής Ελληνικής ιστορίας, δέν είναι τυχαία. Δυστυχώς αυτή ή ασυνέχεια σήμερα γίνεται προϊόν εκμεταλλεύσεως από τά όμορα κράτη τής Ελλάδος (καί τά κρατίδια, Σκόπια). Καταρχάς όποιος Έλληνας υιοθετεί αυτές τίς θεωρίες περί Φοινίκων, ινδοευρωπαίων κτλ, μειώνει τά Ελληνικά ιστορικά δικαιώματα σέ αυτήν τήν Γή. Οί θερμοί θιασώτες αυτών τών θεωριών, πού βρίσκουν σύμφωνους καί διαφόρους επιφανείς Έλληνες επιστήμονες, είναι οί βόρειοι καί ανατολικοί γείτονές μας. Αυτές οί θεωρίες προκάλεσαν τούς υπανθρώπους (Σκοπιανικά συνονθυλεύματα) νά θεωρούνται Μακεδόνες, τούς άλλους υπανθρώπους (Αλβανοί) νά θεωρούνται Ιλλυριοί, καί τούς άλλους υπανθρώπους (Βούλγαροι) νά θεωρούνται Θράκες. Άν δηλαδή καί οί ανατολικοί υπάνθρωποι αναπτύξουν τίς ίδιες δημόσιες σχέσεις μέ τούς προηγούμενους, τότε δέν αποκλείεται νά γίνουν καί αυτοί απόγονοι τών Τρωών. Βέβαια αυτό δέν πρόκειται νά αργήση, αφού εδώ καί χρόνια μιλούν στήν Τουρκία γιά «προτούρκους», ενώ ή αναισχυντία των έχει φθάσει στό σημείο νά θεωρούν τούς Χετταίους προγόνους των, κατοχυρώνοντας έτσι τά ιστορικά των δικαιώματα στήν γή τής Μικράς Ασίας. Οί θεωρίες λοιπόν αυτές τών Ινδοευρωπαίων καί Φοινίκων, καθίστανται επικίνδυνες γιά τόν Ελληνισμό καί τήν χώρα αυτή. Ή μάχη πού διαδραματίζεται τους τελευταίους 2 centuries, πέρα από τούς υλικούς πολέμους, είναι πολιτιστική

master-lista.blogspot.gr

The KARYANI PAGGAIOU MUNICIPALITY AND REGION: Few fragments FROM THE long history

Built next to last, western slopes of the Symbol conditions, close Paggaio and the mouth of the river Struma, the Karyani or Karyani, as it is commonly known in modern Greek language, is a village inhabited by Greeks, that the beginnings of history are lost back centuries.

In the area of ​​the village found clear traces of Paleolithic installation, (before 10.000 e.g.), including the Acropolis in the ancient hamlet of Piero Fagrita, located on the hill "Cannon", who rises above and left of Orphani, for anyone who goes there from Galipsos. CONTINUE THE READING

Amphipolis.gr | The language of the ancient Macedonians

The language of the ancient Macedonians

The most important Greek dialects of the Greek peninsula and Asia Minor around 500 e.g..

Dimitri E.. Evangelides

The Greek language, according to the newest scientific opinions((a)), formed in Greece, after the arrival of Proto-Greek, who although assimilated and disappeared gradually their previously established peoples (= Proellines), but influenced culturally and cultural. The Proellines speaking their own languages ​​and therefore clearly influenced the shaping of Greek language. Result of this process((b)) was the first single proto-Greek decay into three dialects between 2200/2100 e.g.. and 1900 e.g.. i.e.. the final installation of Proto-Greeks in a relatively narrow band that included current Epirus and part of N. (D). Illyridos, Western Macedonia and B. (A). part of Thessaly (see. Charter), until the start of the movement of these gender, mainly in southern regions.((c))

Protoell

Initial proto-Greek equality facilities

The dialects they were:

1. A very archaic form of subsequent Ionic-Attica dialectal

2. One also archaic form of so-called West / northwest / continental dialectal (this arose later Dorian Laconia, Crete etc., the dialect of Elis, the Aitoliki, the Neo-Achaean, and dialects of the three major racial groups of Epirus - Thesprotians, Molossos, Chaonia) and

3. The so-called Central Dialect, which is then cleaved in wind (referred to as proto-Wind) and the Arcadian (the subsequent Arkadi-Cypriot).

Completing the picture mention that around 1600 e.g.. a aiolofonon Achaean portion emigrated from Thessaly TO (= Achaia Fthiotis) BA Peloponnese. There, their dialect was showing novelties and is influenced by Arcadian (later Arkadi Cypriot) dialect of central Peloponnese (wherein around 1900 e.g.. They had migrated and settled the Arkadofonoi, coming from the area of ​​today's Western Macedonia). So finally reached our known, the signs with Linear B, dialect of the Mycenaean kingdoms, which was previously reported as Achaean (It should not be confused with the aforementioned Neo-Achaean, a Doric dialect), while today has prevailed in general to call Mycenaean. With the collapse of the Mycenaean world, Mycenaean dialect gradually ceased to be used to permanently disappear around 1150 e.g.. End, the intersection of wind and western elements Dialectology, encountered the Thessaly and the Boeotian dialect.

So what was the linguistic relationship of the ancient Macedonian speech in relation to the above dialects of the Greek language;

Before we look at the answers to this question it should be recalled that the investigations and studies on the Macedonian showed excellent progress over the past thirty years, thus we can now refer to linguistic raw material, from which we can reach specific scientific conclusions.

Scientific however discussions began virtually from the early 19th century with the publication in Leipzig, Germany on a short study by Phi. G.. Stourts titled "On the dialect of the free Macedonian»((d)), aimed to present the views and research on the position of Macedonian as a dialect of the Greek language and mainly by issuing the 1825 of the project (C). O. Myller «About the residence, the origin and the oldest history of the Macedonian people»((e)). Unfortunately the discussion of scientific soon turned to politics and became an endless series of confrontations for the Greek character or not this language.((f))

As observed: «…For several decades there has been intense controversy about the inclusion or non-Macedonian in Greek dialects. The problem was partly due to the inadequacy of the material, early inscriptions mainly, but in exoepistimonikous agents, since the very beginning the controversy was closely dependent on the political and historical developments in the southern Balkans in the 19th and 20th century – even to this day – and territorial claims of the peoples who inhabited the area…».((g))

therefore attempting to answer the question we posed above about the relationship of ancient Macedonian dialect with other Greek dialects, We must clarify that in the past, but until relatively recently, It was difficult a simple and clear answer for lack or even the scarcity of linguistic material, allowing a variety of cases and opinions. These we can classify them into four groups, depending on the position that support:

1. The earliest position accept the view that Macedonian was a mixed language, relative of Illyrian (The position of said G. O. Müller, and Slavs mainly scientists then, as the G. Kazaroff, M. Rostovtzeff, M. Budimir, H. Baric etc.) or Thracian (supported even today by Bulgarian D. Tzanoff).

2. Another position, supported by leading scientists, accepted the Macedonian as independent Indo-European language, akin to the Greek (V. Pisani, I. Russian, G. Mihailov, P. Chantraine, I. bashful, C. D. Buck, E. Schwyzer, Vlad. georgiev, W. W. Tarn and the prominent French linguist Olivier Masson at the beginning of his career).

3. The majority, however, scientists and especially linguists advocated and supported that Macedonian was another Greek dialect (The view expounded by F.. G.. Stourts mentioned above, and the "patriarch" of Greek Linguistics C.. Manos (1848-1941), the late Professor of Linguistics at the Aristotle University of Thessaloniki. Nick. Andrioti, and the N. Kalleris, A. Fick, Otto Hoffmann, F. Solmsen, V. Lesny, F. Geyer, N. G. L. Hammond, A. Toynbee, Ch. Edson and Olivier Masson in mature years).

4. End, We must mention the existence of a previously small portion scientists, who fulfilled a cautious attitude, citing the existence of certain ambiguities and inadequacy of linguistic material was the available time, thus find it impossible to formulating an informed position [Mainly, French linguist Antoine Meillet (1866–1936) and Italoevraios historian Arnaldo Momigliano(1908–1987)] (the).

But even ancient sources were, not only extremely sparse on the issue of the language of the Macedonians, but rather exacerbated the confusion. As aptly and clearly explained this situation:

“…The ancient writers mentioned rather rarely in the very language of the Macedonians. Summing Up (see. last Panayiotou 1992-Kapetanopoulos 1995) we could group the relevant evidence as follows:

(a). For the character of the Macedonian dialect: During the Tito Livio Macedonians, Aitolous and Akarnanes speak the same dialect – similar finding does Strabo for dialect Ipeirots and Macedonians. As we all know, idioms above all equality are in northwestern dialectic group. The testimonials are now confirmed by the dialectical inscriptions and in turn combined with indirect evidence of the sources for the affinity Dorians and Macedonians: by Herodotus (1.56) identifies Dorians and Macedonians – himself (5.20, 5.22, 8.137, 8.138), as Thucydides (2.99.3) and other later sources familiar myth that connects the royal house of Timenidon with Argos and Hercules, information indirectly confirmed by archaeological findings eg. the cataplasm published by Tiberius (1989) […] contrast, genealogical myths of Hesiod and Ellanikou connect the Macedonians with the Aeolian, but so far no major elements reinforcing this tradition.

(b). For the gradual marginalization of the Macedonian dialect: Already in the army of M. Alexander, an interactive set of different origins, the Macedonians expressed in common – dialect used only between Macedonians or in moments of intense emotion. H younger chronologically testimony dialect is the middle of the 1st century BC. and refers to retreat even before this period the Ptolemaic court. The testimony of the sources confirmed by the inscriptions.

(c). For the Macedonian dialect and common: H common spread through the Macedonian conquest and prevailed, without stopping, thanks to the Hellenistic kingdoms. So connected later in the consciousness of some Atticists very closely with the Macedonians, to the extent that the term makedonizein to acquire some of them the meaning 'speak the common’ (e.g.. Athenian, "Deipnosophistai» 3.121f-122a) – for this reason also caused their ironic comments. As evidence of this also the importance of makedonizein can confront Atticists passages, where the same type characterized by hand as "Macedonian" and from one another as a type of "tacky" using the "ignorant" or "younger"…”.((I))

We have already noted that in the last thirty years, the situation changed radically thanks to the Academy of Sciences publications Berlin epigraphic material from the Thessaloniki region (1972) and northern Macedonia (1999), and the Greek-Roman Antiquity Center (K.E.R.A.) from Upper Macedonia (1985) and the region of Veria (1998). Moreover the KERA published three collections of major names from the areas of Veria, of Edessa and expatriate Macedonians.

He clarifies and Professor AUTH. John M. loafer in an excellent article titled "The language of the ancient Macedonians • New data from Pella»((j)):

«For a long time the language of the people speaking Macedonians was discussed and different approaches. By some researchers even, BORZA the American professor and his students, it was considered that all the Greek inscriptions found in the great Touba Vergina belong to relatives of kings, since the royal tombs are. Their language say it is natural that the Greek after themselves scholars argue that the royal family and the higher class only had Hellenized. But this is the case; Obviously this argument would have been forfeited if we were Greek texts belonging to ordinary people and are dated before the time of Alexander the Great and the common Greek, say before the middle of the 4th century. e.g..

D009-1The early cemetery Agora Pella gave us the most important findings. Since the end of the 5th century. e.g.. comes the headstone Xanthos. About an impoverished child. To make the small column was reused in a piece of marble. The inscription on the column writes: XANTHOS / Demetrios / Y AND AMA / CODE SON. Of particular interest here Mother Amades. This name seems to come from the root am- they Homeric AMA-oh verb (arch. = mow) and the Macedonian suffix -dika, remember the broad s name. Observe the normal formation of the Macedonian arriving at a place the. Recent findings even from our Vergina gave three times the name of Philip's mother as Eurydice and not Eurydice. So, while examples of a few years ago were scarce today are growing daily with the discoveries of archaeologists. I remind you two finds from the cemetery of Pella, plucked from the soil recently. This golden leaves with the identity of the dead. In a sheet recorded Igisiska name, instead of Igisiski, the verb lead. I also mention that the dead was a little girl, so it -iski = Igisiski. In another recorded the name of hospitality. Another finding from the cemetery of the Market area belongs to a leaden plate inscribed, ένα katadesmo(k), as say the ancients. It is a major asset of the archaeological research conducted in Macedonia in recent years. This text, In my opinion, can decisively help in the understanding of the Macedonian dialect. As it is currently, unique interactive text Macedonian. The importance of further increases because it is relatively extensive text. This text is ready for publication, only appear, I'm sure that will widely discussed by experts linguists.

The plate was uncovered in a tomb of a humble person. The text presents relations with Attic in drafting. But differs from the Attic-Ionic group the following:

1. A and here there is the secondary, see. eg. Thetis, instead Thetimi, Fuck instead gimai, other anti another, deserted place deserted, bad rather bad.

2. The foreshortening of a and b is a not h, e.g.. When Allan Pasang instead of the other passes, widow instead widows etc..

3. General and other particularities helps us rank the text language in the group of NW Doric Greek course dialects. So that is the Macedonian and she meant when Alexander speaks to soldiers Macedonists…».

Unfortunately, old theories withdrawn difficult thus remains outdated "wisdom" still charged journals, university textbooks and projects, as aptly says Professor Milt. Hatzopoulos, indicating as examples (to avoid would say), the text of Professor P. Krosslant (R. A. Crossland), in the third volume - Part 1, the famous and very reliable otherwise "Ancient History" of the University of Cambridge in Macedonian(l) and the booklet Amerikanoroumanou Professor Eugene Borza(m).

also a typical example and dialektologikoi maps circulating in foreign (but unfortunately in Greek) literature and that restrict Greek dialects in a small segment of Greek space (southern mainland Greece, the islands and the coast of Asia Minor), and show the area of ​​Macedonia, and Epirus, inhabited by speakers of non-Greek dialects!

1 A copy of aeg-map2

Robert Morkot, ed. 1996. The Penguin Historical Atlas of Ancient Greece.

“Penguin Books”, p. 23.

http://www.trentu.ca/faculty/rfitzsimons/AHCL2200Y/LE 04-01.htm

2 A copy of greek_dialects

http://titus.fkidg1.uni-frankfurt.de/didact/karten/griech/grdialm.htm

3 A copy of CAH Vol III part1 J. B. Hainsworth

(Cambridge Ancient History Vol. III part 1)

But why were these doubts and controversies about the position of the Macedonian dialect;

As Professor M. explains. Hatzopoulos(n):

«…One reason - perhaps the most important - for such resistance to assimilation of new data and the insistence on outdated theories until even the last years, is the way in which, the 19th century, the scientific debate on the Macedonian dialect and Greek non-character focused on sporadic appearance in Macedonian words and proper names - which otherwise seemed completely Greek - loudly closed pacts [voiced stops] ((b), (d), (c)) instead of the corresponding first CSCE, aichon closed pacts [originally “aspirate” unvoiced stops] (f, (I), x,), expected in other Greek dialects, eg Valakros and Verena rather bald and Ferenika…».

And it continues:

«[…] Since the mid 80s of last century the acceleration of archaeological research in Macedonia and activities of KERA "Macedonia" Program resulted in the presentation of numerous scientific papers and between them by leading linguists (Claude Brixhe, Anna Panayiotou, O. Masson, L. Dubois, Miltiades B.. Hatzopoulos) they used the newer data, which were collected, allowing to go beyond the Gordian knot, who, from the 19th century captured all the discussions surrounding the language of the ancient Macedonians, i.e.. on whether or not it was Greek. So it is no exaggeration to say that from now on the barrier that prevented the identification of the language they spoke, Philip and Alexander the Great was eliminated: The ancient Macedonian was a real and genuine Greek dialect. On this issue, all linguists and scholars actively engaged in this issue now had the same view. But it is equally true that they do not agree on everything.

Two questions still raise serious disagreements:

(a)) How explain the sporadic presence in Macedonian words and names of the notes b, (d), c instead of the corresponding phonemes f, (I), x other Greek dialects;

(b)) What is the dialectical position within the Macedonian Greek;

The first question was investigated several times in recent years, but with different conclusions by Claude Brixhe and Anna Panayotou on one side and O. Masson, L. Dubois and myself on the other.

On the subject of dialectical relations within the Macedonian Greek, apart from the above mentioned scientists, the N. G. L. Hammond and E. Voutiras also made an important contribution. As long, however, dealt, gradually I became convinced that the above two questions are closely linked or rather, that research on dialectal affinities of the Macedonian dialect can provide satisfactory explanations for this question specificity of symphonic system (of this controversial particularity of its consonantal system). […]

So the search for the symphonic system of Macedonian led to the question of Dialectology affinities of this speech which was closely connected. it was normal, The basic disagreement on the Greek or non-Greek character of Macedonian, put aside to a secondary position the question of its mounting within Greek dialects. However not completely neglected. Already, ° F. G. fall, supported by Herodotus, identified the Macedonian as a Doric dialect, while Otto Abel was precise and placed between the northern Doric dialects. Suppose Strabo and Plutarch have provided the necessary arguments to insist that Macedonians did not differ from mainland dialect.

The fundamental work of Otto Hoffmann was what decisively introduced the Wind dimension to the discussion, widely be accepted nowadays (Daskalakis, Toynbee, Goukowsky). The location for the Doric-north-west dimension made a strong restoration thanks to the prestige of J. N. Kalleris followed by G.. Mpampiniotis, the Olivier Masson and other scientists with more chiseled views (A. Tsopanakis, A. I. Thavoris, M. B. Sakellariou and Cl. bridge). Finally the N. G. L. Hammond took the most clear terms, arguing for the parallel existence of two Macedonian dialects: An Upper Macedonia closely associated with the North-Western dialects and another in Lower Macedonia lineage to Thessaly. But a new element, the publication of a comprehensive dialectology text from Macedonia, created a new situation. This text came from the discovery of a cataplasm (see. NB. k) from the first half of the 4th century BC. which was discovered in a tomb at Pella ... "(o).

Αντίγραφο από Pella leaded tablet katadesmos 4th Century

The Pella curse tablet (Archaeological Museum of Pella)

Pellatab

Dimensions: 30 cm X 6 cm
Text

[Thetis]And our Dionysofontos the end and gamon Recording and Allan Tan Pasang Rd-

[naik]sciences and widow and virgin, indeed Thetimas, And parkattithemai Makronas and
[per] daimosi • Crick and I NO dielexaimi and anagnoiin palein anoroxasa,
[toque] Fuck Dionysofonta, erst they were not • non gar Lavos Allan woman but the AWU,
[AWU d]E synkatagirasai Dionysofonti and midemian Allan. Iketis ymo(n) construed-
[am • Phil;]if lamented, profiles demons[the](j), dapina gar
IME friends everything and void • Other
[ID]Emin a store such as non ginitai the[Y]the wrong and bad Thetis apolitai.
[—-]AL[—-]YNM..ESPLIN emos, AWU not [(e)]Y[(d)]aimona and blessed genestai
[—–] THE[.].[—-].[..]..E.E.EO[ ]A.[.]E..MEGE[—]

1. [For the Thetis]us and Dionysofonta ceremony and wedding write the curse, and for (marriage) all other Rd-

2. [naik]s, widows and virgins (with him), but especially for Thetis and assign (this curse) in Makrona and

3. [the] demons. And that only when unearth and unwrap and reread (these words)

4. [then] (only can) marry the Dionysofon and not before. And may not marry another woman, only me

5. and may I grow old with Dionysofonta and any other. Your Iketides am:

6. show compassion to [Kiss;], favorite demons, humbly (I beg you) I left with all my favorite

7. But please keep (this written) for me as not these events so lost Thetis badly

8. and give me bliss and beatitude.

We should note that many "well-wishers" were quick to reduce the enormous importance of this discovery for linguistic research, with arguments ranging from a simple skepticism to non-cases. The professor Milt. Hatzopoulos It is apostomotikos this issue:

"... In my opinion the presence (language) types such dielexaimi, IME, anoroxasa, dapina, which is expected in Macedonian, but completely foreign to North-western dialects, confirmation is decisive for the local origin of the author of the text and allows us to reject the unlikely case that the text was probably the work of a Epirot resident who lived in Pella ... '.(p)
Controversial according

We return to the notorious question of the existence of the Macedonian loudly closed pacts [voiced stops] ((b), (d), (c)) instead of the corresponding first CSCE, aichon closed pacts [originally “aspirate” unvoiced stops] (f, (I), x), existing in other Greek dialects.

In this issue, As we mentioned before, there are two views about the origin of the phenomenon. The first view is supported primarily by Professor Anna Panayiotou:

"... Certain ancient (by Plutarch and after) and Byzantine sources indicate that the Macedonians «stained» B instead of F. (and once D instead of I.) in anthroponymia, in devotional epithets, months of the Macedonian calendar and Macedonian "language" – grammarians and lexicographers maintain that anthroponymio Kiss ([phvla]) e.g.. corresponded to the Macedonian Villa [bvla] (or since the end of the classical period [vvla] according to some researchers, κυρίως Babiniotis 1992). Ayti the difference was considered by most linguists and scholars as absolutely essential, separated not Macedonian from all Greek dialects – Mycenaean Greek including -, because it implies different development pacts in the phonological system of the Macedonian: i.e., according to this theory, the Indo-European sonorous CSCE * bh, *dh, *gh have Trap in Greek in aicha CSCE [ph th kh] (F graphics, Θ, X respectively) having lost their loudness, while the Macedonian Trap are respectively [b d g] (B charts, (D), C respectively), ie have lost their shagginess. According to other scholars, the difference reflects developments within the Greek (apokleistopoiisi), position rather difficult to reconcile with the newest data from the dialect texts (see. last Brixhe & Panayotou 1994, 211 and 216-218, Panagiotou 1997, 202). Perhaps it is more economical to assume that the names that have this feature is language remains one sex who lived in the area and which assimilated linguistically by the Macedonians, it is clear that as early as the 5th century BC. the only traces of this language had been limited to a field eminently conservative, nomenclature. Already in the 4th century BC, when the writing is beginning to spread in Macedonia, in the linguistic sense of Macedonians these names were, without distinction apparently, part of the Macedonian linguistic material and tradition…». (q)

The sex which says Professor A.. Panagiotou are Phrygians, thus accepting the influence of a Phrygian coating (adstratum) the formation of the Macedonian, obviously influenced by the positions of the colleague, French linguist Claude Brixhe, Professor at the University of Nancy, which has carried out considerable research and studies in (dead centuries) Phrygian language.

The professor Milt. Hatzopoulos not, however, accept this assumption and argues that the existence of resonant closed consonants b, (c), d of Macedonian due to the influence of neighboring dialects of Perraivos and Thessaly. It supports a strong argument and persuasion:

"... If we take into account the geographical distribution of types with sonorous closed according to Thessaly, we observe that they are concentrated in the northern part of the region, mainly in Pelasgiotis and Perraivos, with the largest concentration in the second. But in Macedonia these guys are unevenly distributed. They found in considerable numbers and variety - offering testimony to the original vitality of the phenomenon - in three cities or regions: in Vergina, Veria and Pieria. But all of these are located in the distant south-eastern part of Macedonia, in direct contact with the Perraivos. I think this just our geographic distribution provides the solution of the problem. So we are dealing with a phonetic peculiarity of Greek dialect, spoken on both sides of Olympus and is undoubtedly due to a substrate or coating, likely, but not necessarily, Phrygian.

If any doubt remained in relation to the Greek origin of the phenomenon, will dissolve the names of two people: Kevalinos and Vettalos.

It is generally accepted that the first comes from the Indo-European root * ghebh(e)l-. If according to the "Phrygian" case, loss of sonority of "CSCE" did not take place before the anomoiosi of exhaled, the type which should form the Greek dialect of Macedonia should be Gevalinos rather Kevalinos, which is the result of early loss of sonority of "CSCE" after their anomoiosis. The Claude Brixhe and Anna Panayotou, fully realizing the problem, evade accepting (that the phenomenon is due to) "Outdated dialektismo" (“faux dialectisme”).

From the other, the name Vettalos, It is obviously the type of Macedonian national Thettalos, used as a persons name, with possible transfer of bluefin tuna. We also know that the contrast between Atticus Thettalos and Boeoticos Fettalos, It requires an initial * gwhe-.

Given that on one hand the Phrygian, unlike the Greek, the Indo-European lip-palate(*)(labiovelars, i.e.. consonants * kw, *gw, *gwh. Nb. WEU) They lost their palate notes not keep any trace of it, the type which should inherit the Greek dialect of Macedonia, according to the "Phrygian" case, should show an initial * gen-, (i.e.. Gettalos. Nb. WEU), which clearly is not the case.

From the other, type Vettalos, the guy whom the Macedonians pronounced with a strong initial consonant, It can be interpreted in a type of continental Wind dialects, in which, as we know, the 'CSCE' lip-palate followed by a / i / or / e / became simply sonorous labial. The Aeolian type Fettalos, behind the Vettalos, gives us a terminus post quem (latin. "Limit after which ', i.e.. the earliest time that can happen an event. Nb. WEU) the phenomenon of conversion into resounding pact (the voicing phenomenon). This is because if we take into account the spelling of Mycenaean signs, which still maintains a separate series of symbols lip-palate, it is necessary (= mandatory) be dated to the above phenomenon in a post-Mycenaean period, well after the removal of lip-palate, which means the end of the second millennium BC. the earliest and probably in the Greek world. Clearly in the case of formula Vettalos, an ad hoc (latin. thereupon, i.e.. constructed. Nb. WEU) assumption of "obsolescence dialektismou" (“faux dialectisme”) it is unacceptable, due to the late season time where someone hypothetical Macedonian patriot would be tempted to resort to such a form of language for national named Thessalians from time when he was replaced by the type of Attica 'common' Thettalos. Reprocessing of a type Vettalos, sounds supposedly more "Macedonian" (more “Macedonian-sounding”), Our returns on a scientific level knowledge had achieved the 19th century…». (r)

____________________________________________________

(*) The fthongologiko system of the original Proto-Indo-European (TIA) Language included a complex consonants system distinguished in Hailey (labials), dental (dental), gallery (velars), Lip-palate (lip-velars) etc.. The important category of TIA pacts were called closed (stops), which in turn are divided into aicha (unvoiced/voiceless stops), sonorous (voiced stops) and sonorous CSCE (voiced aspirates/aspirated stops). So we have the following classification:

ΠΙΕ ΑΗΧΑ ΗΧΗΡΑ ΗΧΗΡΑ ΔΑΣΕΑ

Χειλικά p b bh

Dental t d dh

Υπερωϊκά k g gh

Χειλο-υπερωϊκά kw gw GWh

As Professor explains (C). Bambiniotis, in Proto-Greek (IP) language, Although the lips gave respective sounds Fr., (b), f, their sounds Dental t, (d), (I), their palate notes of Mr,(c),x. We observe that the sonorous CSCE TIA in IP became aicha CSCE. The lip-palatal sounds gradually disappeared and evolved in the respective chelating, dental or palatal, depending on the vowel that followed. For example, the resonant shaggy phoneme gwh converted into F if a follower or, in i follow if e or i and x if followed th. (s)

conclusions

The Macedonian belonged to the West / Northwest / Continental ancient dialects as distinct dialect with its own peculiarities and idioms and was the vernacular of the majority of the inhabitants of the Macedonian Kingdom. But in certain areas of Lower Macedonia, especially those neighboring the Thessaly, residents spoke an archaic dialect wind, residue of the original equipment of Proto-Aeolians, and newer influences from neighboring tribes aiolofona, including Perevians, the Ainians, and Thessalians, with their mixed dialect aiolodoriki. By the end of the 6th century BC. about, It ceased to be used as a colloquial and survived only in place names, months and persons. The existence of these two dialectical forms resulted in the formation of different concepts in ancient writers and the wording of conflicting views showing the Macedonians sometimes as Dorians (e.g.. Herodotus) and sometimes as aiolofonous (e.g.. Hesiod, Hellanicus).

An accurate and extremely convincing historical explanation of this phenomenon has been formulated by Professor Milt. Hatzopoulos:

"... In the three brothers Temenid, the mythical founders of the Macedonian Kingdom according to Herodotus, since ancient times there was the suspicion that they had not come from the Peloponnesian Argos, but from Argos Orestikon Upper Macedonia, and therefore the Argeadians name was given not only to the royal dynasty, but throughout the clan followed three brothers in the adventure of the conquest of Lower Macedonia. Knowing that Orestes belonged to Molossiki group, It is easily understood how, the significant and very prestigious elite of the new Kingdom, imposed her own (North-west, NB. WEU) dialect, while the ancient Aeolian dialect - the existence of which had given rise to some ancient, but younger authors to consider aiolofonous Macedonians - downgraded to the status of a vernacular substrate (the old Aeolic dialect relegated to the status of a substratum patois), some characteristics of which […] They survived only in the form of minimum residue, generally marginalized, with the exception of certain names sites, personal names and names of months, which had been established by tradition…».(k)

WEU

NOTES
((a)) See. about: M. Garašanin: C.A.H. Too.. III part 1, SLE. 142 – Cambridge, 1982. J. P. Mallory: In Search of the INDO-EUROPEANS, SLE. 69 – London, 1991. M. Sakellariou: Greek Nation History, Tom. A pp. 364-365 - Athena, 1972. (A). – Phi. Chrestides (ed.): "History of the Greek language: From its beginnings to late antiquity " – Thessaloniki, 2001, and the most recent and katatopistikotato David W. Anthony: The Horse, the Wheel, and Language: How Bronze-Age Riders from the Eurasian Steppes Shaped the Modern World σσ. 368-369- Princeton N. J. 2007
((b)) See. the effect of different linguistic substrates (substratum) and coatings (adstratum) the formation and development of languages ​​in the classical work of James M. Anderson: Structural Aspects of Language Change σσ. 89-95 – London, 1973
((c)) See. M. Sakellariou: IE. ibid. SLE. SS. 365-366
((d)) F. G. fall, Macedonian dialect liber, Leipzig, 1808
((e)) G. O. Müller, About the residence, the origin and the early history of the Macedonian people, Berlin, 1825
((f)) Miltiades Hatzopoulos: The speech of the ancient Macedonians, in the light of recent epigraphic discoveries – VI International Symposium on Ancient Macedonia, Thessaloniki, 1999
((g)) See. Anna Panayiotou: The position of the Macedonian – From the “History of the Greek language: From early to late antiquity” – EDS. A.-F. Christidis, SLE. 319-325. Thessaloniki, 2001 - Greek language centre & Institute Of Modern Greek Studies [Manolis Triantafyllides Foundation].
(the) See. Details of the above in Miltiades Hatzopoulos: The speech of the ancient Macedonians ό.π.
((I)) See. (A). Panagiotou: The position of the Macedonian ibid.
((j)) The whole is the Internet published version at: http://abnet.agrino.org/htmls/D/D009.html)
(k) A common method in ancient Greece to achieve a purpose (low educational level and intellectual people) with magical acts and sentences were the
cataplasm (= Magic ties). Curses or erotic invocations were written mainly in lead plates (cheap and durable material, although they have found plates of precious metals), which wrapped in a cylinder and pierced through and through with a nail (nailing). Then they threw cataplasm in graves or wells that come into direct contact with the spirits of the underworld.
(l) See. R. A. Crossland: “The Language of the Macedonians” σελίδες 843-847, στο Τhe Cambridge Ancient History – Vol. III, part 1 (2nd Edition 1982, Reprinted 1990).
(m) E. N. Stock Exchange: Before Alexander – Constructions of Early Macedonia (1999)
(n) See. Miltiades Hatzopoulos: The speech of the ancient Macedonians ό.π.
(o) See. M. Hatzopoulos: The speech ... ibid.
(p) See. M. Hatzopoulos: The speech ... ibid.
(q) See. Anna Panayiotou: The position of the Macedonian – “History of the Greek language: From early to late antiquity” ibid.
(r) See. M. Hatzopoulos: The speech ... ibid.
(s) See. (C). Mpampiniotis: "Brief Introduction to Indo-European Linguistics and History of Greek Language", SS. 65-66 - Athena 1977
(k) See. M. Hatzopoulos: The speech ... ibid.

First published in the third volume / issue of the magazine "New Hermes the Scholar" (September to December 2011)

The language of the ancient Macedonians

The most important Greek dialects of Greek Peninsula

and Asia Minor around 500 e.g..

The language of the ancient Macedonians

Dimitri E.. Evangelides

The Greek language, according to the newest scientific opinions((a)), formed in Greece, after the arrival of Proto-Greek, who although assimilated and disappeared gradually their previously established peoples (= Proellines), but influenced culturally and cultural. The Proellines speaking their own languages ​​and therefore clearly influenced the shaping of Greek language. Result of this process((b)) was the first single proto-Greek decay into three dialects between 2200/2100 e.g.. and 1900 e.g.. i.e.. the final installation of Proto-Greeks in a relatively narrow band that included current Epirus and part of N. (D). Illyridos, Western Macedonia and B. (A). part of Thessaly (see. Charter), until the start of the movement of these gender, mainly in southern regions.((c))

Initial proto-Greek equality facilities

The dialects they were:

1. A very archaic form of subsequent Ionic-Attica dialectal

2. One also archaic form of so-called West / northwest / continental dialectal (this arose later Dorian Laconia, Crete etc., the dialect of Elis, the Aitoliki, the Neo-Achaean, and dialects of the three major racial groups of Epirus - Thesprotians, Molossos, Chaonia) and

3. The so-called Central Dialect, which is then cleaved in wind (referred to as proto-Wind) and the Arcadian (the subsequent Arkadi-Cypriot).

Completing the picture mention that around 1600 e.g.. a aiolofonon Achaean portion emigrated from Thessaly TO (= Achaia Fthiotis) BA Peloponnese. There, their dialect was showing novelties and is influenced by Arcadian (later Arkadi Cypriot) dialect of central Peloponnese (wherein around 1900 e.g.. They had migrated and settled the Arkadofonoi, coming from the area of ​​today's Western Macedonia). So finally reached our known, the signs with Linear B, dialect of the Mycenaean kingdoms, which was previously reported as Achaean (It should not be confused with the aforementioned Neo-Achaean, a Doric dialect), while today has prevailed in general to call Mycenaean. With the collapse of the Mycenaean world, Mycenaean dialect gradually ceased to be used to permanently disappear around 1150 e.g.. End, the intersection of wind and western elements Dialectology, encountered the Thessaly and the Boeotian dialect.

So what was the linguistic relationship of the ancient Macedonian speech in relation to the above dialects of the Greek language;

Before we look at the answers to this question it should be recalled that the investigations and studies on the Macedonian showed excellent progress over the past thirty years, thus we can now refer to linguistic raw material, from which we can reach specific scientific conclusions.

Scientific however discussions began virtually from the early 19th century with the publication in Leipzig, Germany on a short study by Phi. G.. Stourts titled "On the dialect of the free Macedonian»((d)), aimed to present the views and research on the position of Macedonian as a dialect of the Greek language and mainly by issuing the 1825 of the project (C). O. Myller «About the residence, the origin and the oldest history of the Macedonian people»((e)). Unfortunately the discussion of scientific soon turned to politics and became an endless series of confrontations for the Greek character or not this language.((f))

As observed: «…For several decades there has been intense controversy about the inclusion or non-Macedonian in Greek dialects. The problem was partly due to the inadequacy of the material, early inscriptions mainly, but in exoepistimonikous agents, since the very beginning the controversy was closely dependent on the political and historical developments in the southern Balkans in the 19th and 20th century – even to this day – and territorial claims of the peoples who inhabited the area…».((g))

therefore attempting to answer the question we posed above about the relationship of ancient Macedonian dialect with other Greek dialects, We must clarify that in the past, but until relatively recently, It was difficult a simple and clear answer for lack or even the scarcity of linguistic material, allowing a variety of cases and opinions. These we can classify them into four groups, depending on the position that support:

1. The earliest position accept the view that Macedonian was a mixed language, relative of Illyrian (The position of said G. O. Müller, and Slavs mainly scientists then, as the G. Kazaroff, M. Rostovtzeff, M. Budimir, H. Baric etc.) or Thracian (supported even today by Bulgarian D. Tzanoff).

2. Another position, supported by leading scientists, accepted the Macedonian as independent Indo-European language, akin to the Greek (V. Pisani, I. Russian, G. Mihailov, P. Chantraine, I. bashful, C. D. Buck, E. Schwyzer, Vlad. georgiev, W. W. Tarn and the prominent French linguist Olivier Masson at the beginning of his career).

3. The majority, however, scientists and especially linguists advocated and supported that Macedonian was another Greek dialect (The view expounded by F.. G.. Stourts mentioned above, and the "patriarch" of Greek Linguistics C.. Manos (1848-1941), the late Professor of Linguistics at the Aristotle University of Thessaloniki. Nick. Andrioti, and the N. Kalleris, A. Fick, Otto Hoffmann, F. Solmsen, V. Lesny, F. Geyer, N. G. L. Hammond, A. Toynbee, Ch. Edson and Olivier Masson in mature years).

4. End, We must mention the existence of a previously small portion scientists, who fulfilled a cautious attitude, citing the existence of certain ambiguities and inadequacy of linguistic material was the available time, thus find it impossible to formulating an informed position [Mainly, French linguist Antoine Meillet (1866–1936) and Italoevraios historian Arnaldo Momigliano(1908–1987)] (the).

But even ancient sources were, not only extremely sparse on the issue of the language of the Macedonians, but rather exacerbated the confusion. As aptly and clearly explained this situation:

“…The ancient writers mentioned rather rarely in the very language of the Macedonians. Summing Up (see. last Panayiotou 1992-Kapetanopoulos 1995) we could group the relevant evidence as follows:

(a). For the character of the Macedonian dialect: During the Tito Livio Macedonians, Aitolous and Akarnanes speak the same dialect – similar finding does Strabo for dialect Ipeirots and Macedonians. As we all know, idioms above all equality are in northwestern dialectic group. The testimonials are now confirmed by the dialectical inscriptions and in turn combined with indirect evidence of the sources for the affinity Dorians and Macedonians: by Herodotus (1.56) identifies Dorians and Macedonians – himself (5.20, 5.22, 8.137, 8.138), as Thucydides (2.99.3) and other later sources familiar myth that connects the royal house of Timenidon with Argos and Hercules, information indirectly confirmed by archaeological findings eg. the cataplasm published by Tiberius (1989) […] contrast, genealogical myths of Hesiod and Ellanikou connect the Macedonians with the Aeolian, but so far no major elements reinforcing this tradition.

(b). For the gradual marginalization of the Macedonian dialect: Already in the army of M. Alexander, an interactive set of different origins, the Macedonians expressed in common – dialect used only between Macedonians or in moments of intense emotion. H younger chronologically testimony dialect is the middle of the 1st century BC. and refers to retreat even before this period the Ptolemaic court. The testimony of the sources confirmed by the inscriptions.

(c). For the Macedonian dialect and common: H common spread through the Macedonian conquest and prevailed, without stopping, thanks to the Hellenistic kingdoms. So connected later in the consciousness of some Atticists very closely with the Macedonians, to the extent that the term makedonizein to acquire some of them the meaning 'speak the common’ (e.g.. Athenian, "Deipnosophistai» 3.121f-122a) – for this reason also caused their ironic comments. As evidence of this also the importance of makedonizein can confront Atticists passages, where the same type characterized by hand as "Macedonian" and from one another as a type of "tacky" using the "ignorant" or "younger"…”.((I))

We have already noted that in the last thirty years, the situation changed radically thanks to the Academy of Sciences publications Berlin epigraphic material from the Thessaloniki region (1972) and northern Macedonia (1999), and the Greek-Roman Antiquity Center (K.E.R.A.) from Upper Macedonia (1985) and the region of Veria (1998). Moreover the KERA published three collections of major names from the areas of Veria, of Edessa and expatriate Macedonians.

He clarifies and Professor AUTH. John M. loafer in an excellent article titled "The language of the ancient Macedonians • New data from Pella»((j)):

«For a long time the language of the people speaking Macedonians was discussed and different approaches. By some researchers even, BORZA the American professor and his students, it was considered that all the Greek inscriptions found in the great Touba Vergina belong to relatives of kings, since the royal tombs are. Their language say it is natural that the Greek after themselves scholars argue that the royal family and the higher class only had Hellenized. But this is the case; Obviously this argument would have been forfeited if we were Greek texts belonging to ordinary people and are dated before the time of Alexander the Great and the common Greek, say before the middle of the 4th century. e.g..

The early cemetery Agora Pella gave us the most important findings. Since the end of the 5th century. e.g.. comes the headstone Xanthos. About an impoverished child. To make the small column was reused in a piece of marble. The inscription on the column writes: XANTHOS / Demetrios / Y AND AMA / CODE SON. Of particular interest here Mother Amades. This name seems to come from the root am- they Homeric AMA-oh verb (arch. = mow) and the Macedonian suffix -dika, remember the broad s name. Observe the normal formation of the Macedonian arriving at a place the. Recent findings even from our Vergina gave three times the name of Philip's mother as Eurydice and not Eurydice. So, while examples of a few years ago were scarce today are growing daily with the discoveries of archaeologists. I remind you two finds from the cemetery of Pella, plucked from the soil recently. This golden leaves with the identity of the dead. In a sheet recorded Igisiska name, instead of Igisiski, the verb lead. I also mention that the dead was a little girl, so it -iski = Igisiski. In another recorded the name of hospitality. Another finding from the cemetery of the Market area belongs to a leaden plate inscribed, ένα katadesmo(k), as say the ancients. It is a major asset of the archaeological research conducted in Macedonia in recent years. This text, In my opinion, can decisively help in the understanding of the Macedonian dialect. As it is currently, unique interactive text Macedonian. The importance of further increases because it is relatively extensive text. This text is ready for publication, only appear, I'm sure that will widely discussed by experts linguists.

The plate was uncovered in a tomb of a humble person. The text presents relations with Attic in drafting. But differs from the Attic-Ionic group the following:

1. A and here there is the secondary, see. eg. Thetis, instead Thetimi, Fuck instead gimai, other anti another, deserted place deserted, bad rather bad.

2. The foreshortening of a and b is a not h, e.g.. When Allan Pasang instead of the other passes, widow instead widows etc..

3. General and other particularities helps us rank the text language in the group of NW Doric Greek course dialects. So that is the Macedonian and she meant when Alexander speaks to soldiers Macedonists…».

Unfortunately, old theories withdrawn difficult thus remains outdated "wisdom" still charged journals, university textbooks and projects, as aptly says Professor Milt. Hatzopoulos, indicating as examples (to avoid would say), the text of Professor P. Krosslant (R. A. Crossland), in the third volume - Part 1, the famous and very reliable otherwise "Ancient History" of the University of Cambridge in Macedonian(l) and the booklet Amerikanoroumanou Professor Eugene Borza(m).

also a typical example and dialektologikoi maps circulating in foreign (but unfortunately in Greek) literature and that restrict Greek dialects in a small segment of Greek space (southern mainland Greece, the islands and the coast of Asia Minor), and show the area of ​​Macedonia, and Epirus, inhabited by speakers of non-Greek dialects!

Robert Morkot, ed. 1996. The Penguin Historical Atlas of Ancient Greece.

“Penguin Books”, p. 23.

http://www.trentu.ca/faculty/rfitzsimons/AHCL2200Y/LE 04-01.htm

http://titus.fkidg1.uni-frankfurt.de/didact/karten/griech/grdialm.htm

(Cambridge Ancient History Vol. III part 1)

But why were these doubts and controversies about the position of the Macedonian dialect;

As Professor M. explains. Hatzopoulos(n):

«…One reason - perhaps the most important - for such resistance to assimilation of new data and the insistence on outdated theories until even the last years, is the way in which, the 19th century, the scientific debate on the Macedonian dialect and Greek non-character focused on sporadic appearance in Macedonian words and proper names - which otherwise seemed completely Greek - loudly closed pacts [voiced stops] ((b), (d), (c)) instead of the corresponding first CSCE, aichon closed pacts [originally “aspirate” unvoiced stops] (f, (I), x,), expected in other Greek dialects, eg Valakros and Verena rather bald and Ferenika…».

And it continues:

«[…] Since the mid 80s of last century the acceleration of archaeological research in Macedonia and activities of KERA "Macedonia" Program resulted in the presentation of numerous scientific papers and between them by leading linguists (Claude Brixhe, Anna Panayiotou, O. Masson, L. Dubois, Miltiades B.. Hatzopoulos) they used the newer data, which were collected, allowing to go beyond the Gordian knot, who, from the 19th century captured all the discussions surrounding the language of the ancient Macedonians, i.e.. on whether or not it was Greek. So it is no exaggeration to say that from now on the barrier that prevented the identification of the language they spoke, Philip and Alexander the Great was eliminated: The ancient Macedonian was a real and genuine Greek dialect. On this issue, all linguists and scholars actively engaged in this issue now had the same view. But it is equally true that they do not agree on everything.

Two questions still raise serious disagreements:

(a)) How explain the sporadic presence in Macedonian words and names of the notes b, (d), c instead of the corresponding phonemes f, (I), x other Greek dialects;

(b)) What is the dialectical position within the Macedonian Greek;

The first question was investigated several times in recent years, but with different conclusions by Claude Brixhe and Anna Panayotou on one side and O. Masson, L. Dubois and myself on the other.

On the subject of dialectical relations within the Macedonian Greek, apart from the above mentioned scientists, the N. G. L. Hammond and E. Voutiras also made an important contribution. As long, however, dealt, gradually I became convinced that the above two questions are closely linked or rather, that research on dialectal affinities of the Macedonian dialect can provide satisfactory explanations for this question specificity of symphonic system (of this controversial particularity of its consonantal system). […]

So the search for the symphonic system of Macedonian led to the question of Dialectology affinities of this speech which was closely connected. it was normal, The basic disagreement on the Greek or non-Greek character of Macedonian, put aside to a secondary position the question of its mounting within Greek dialects. However not completely neglected. Already, ° F. G. fall, supported by Herodotus, identified the Macedonian as a Doric dialect, while Otto Abel was precise and placed between the northern Doric dialects. Suppose Strabo and Plutarch have provided the necessary arguments to insist that Macedonians did not differ from mainland dialect.

The fundamental work of Otto Hoffmann was what decisively introduced the Wind dimension to the discussion, widely be accepted nowadays (Daskalakis, Toynbee, Goukowsky). The location for the Doric-north-west dimension made a strong restoration thanks to the prestige of J. N. Kalleris followed by G.. Mpampiniotis, the Olivier Masson and other scientists with more chiseled views (A. Tsopanakis, A. I. Thavoris, M. B. Sakellariou and Cl. bridge). Finally the N. G. L. Hammond took the most clear terms, arguing for the parallel existence of two Macedonian dialects: An Upper Macedonia closely associated with the North-Western dialects and another in Lower Macedonia lineage to Thessaly. But a new element, the publication of a comprehensive dialectology text from Macedonia, created a new situation. This text came from the discovery of a cataplasm (see. NB. k) from the first half of the 4th century BC. which was discovered in a tomb at Pella ... "(o).

The Pella curse tablet

(Archaeological Museum of Pella)

Dimensions: 30 cm X 6 cm

Text

[Thetis]And our Dionysofontos the end and gamon Recording and Allan Tan Pasang Rd-

[naik]sciences and widow and virgin, indeed Thetimas, And parkattithemai Makronas and
[per] daimosi • Crick and I NO dielexaimi and anagnoiin palein anoroxasa,
[toque] Fuck Dionysofonta, erst they were not • non gar Lavos Allan woman but the AWU,
[AWU d]E synkatagirasai Dionysofonti and midemian Allan. Iketis ymo(n) construed-
[am • Phil;]if lamented, profiles demons[the](j), dapina gar
IME friends everything and void • Other
[ID]Emin a store such as non ginitai the[Y]the wrong and bad Thetis apolitai.
[—-]AL[—-]YNM..ESPLIN emos, AWU not [(e)]Y[(d)]aimona and blessed genestai
[—–] THE[.].[—-].[..]..E.E.EO[ ]A.[.]E..MEGE[—]

1. [For the Thetis]us and Dionysofonta ceremony and wedding write the curse, and for (marriage) all other Rd-

2. [naik]s, widows and virgins (with him), but especially for Thetis and assign (this curse) in Makrona and

3. [the] demons. And that only when unearth and unwrap and reread (these words)

4. [then] (only can) marry the Dionysofon and not before. And may not marry another woman, only me

5. and may I grow old with Dionysofonta and any other. Your Iketides am:

6. show compassion to [Kiss;], favorite demons, humbly (I beg you) I left with all my favorite

7. But please keep (this written) for me as not these events so lost Thetis badly

8. and give me bliss and beatitude.

We should note that many "well-wishers" were quick to reduce the enormous importance of this discovery for linguistic research, with arguments ranging from a simple skepticism to non-cases. The professor Milt. Hatzopoulos It is apostomotikos this issue:

"... In my opinion the presence (language) types such dielexaimi, IME, anoroxasa, dapina, which is expected in Macedonian, but completely foreign to North-western dialects, confirmation is decisive for the local origin of the author of the text and allows us to reject the unlikely case that the text was probably the work of a Epirot resident who lived in Pella ... '.(p)
Controversial according

We return to the notorious question of the existence of the Macedonian loudly closed pacts [voiced stops] ((b), (d), (c)) instead of the corresponding first CSCE, aichon closed pacts [originally “aspirate” unvoiced stops] (f, (I), x), existing in other Greek dialects.

In this issue, As we mentioned before, there are two views about the origin of the phenomenon. The first view is supported primarily by Professor Anna Panayiotou:

"... Certain ancient (by Plutarch and after) and Byzantine sources indicate that the Macedonians «stained» B instead of F. (and once D instead of I.) in anthroponymia, in devotional epithets, months of the Macedonian calendar and Macedonian "language" – grammarians and lexicographers maintain that anthroponymio Kiss ([phvla]) e.g.. corresponded to the Macedonian Villa [bvla] (or since the end of the classical period [vvla] according to some researchers, κυρίως Babiniotis 1992). Ayti the difference was considered by most linguists and scholars as absolutely essential, separated not Macedonian from all Greek dialects – Mycenaean Greek including -, because it implies different development pacts in the phonological system of the Macedonian: i.e., according to this theory, the Indo-European sonorous CSCE * bh, *dh, *gh have Trap in Greek in aicha CSCE [ph th kh] (F graphics, Θ, X respectively) having lost their loudness, while the Macedonian Trap are respectively [b d g] (B charts, (D), C respectively), ie have lost their shagginess. According to other scholars, the difference reflects developments within the Greek (apokleistopoiisi), position rather difficult to reconcile with the newest data from the dialect texts (see. last Brixhe & Panayotou 1994, 211 and 216-218, Panagiotou 1997, 202). Perhaps it is more economical to assume that the names that have this feature is language remains one sex who lived in the area and which assimilated linguistically by the Macedonians, it is clear that as early as the 5th century BC. the only traces of this language had been limited to a field eminently conservative, nomenclature. Already in the 4th century BC, when the writing is beginning to spread in Macedonia, in the linguistic sense of Macedonians these names were, without distinction apparently, part of the Macedonian linguistic material and tradition…». (q)

The sex which says Professor A.. Panagiotou are Phrygians, thus accepting the influence of a Phrygian coating (adstratum) the formation of the Macedonian, obviously influenced by the positions of the colleague, French linguist Claude Brixhe, Professor at the University of Nancy, which has carried out considerable research and studies in (dead centuries) Phrygian language.

The professor Milt. Hatzopoulos not, however, accept this assumption and argues that the existence of resonant closed consonants b, (c), d of Macedonian due to the influence of neighboring dialects of Perraivos and Thessaly. It supports a strong argument and persuasion:

"... If we take into account the geographical distribution of types with sonorous closed according to Thessaly, we observe that they are concentrated in the northern part of the region, mainly in Pelasgiotis and Perraivos, with the largest concentration in the second. But in Macedonia these guys are unevenly distributed. They found in considerable numbers and variety - offering testimony to the original vitality of the phenomenon - in three cities or regions: in Vergina, Veria and Pieria. But all of these are located in the distant south-eastern part of Macedonia, in direct contact with the Perraivos. I think this just our geographic distribution provides the solution of the problem. So we are dealing with a phonetic peculiarity of Greek dialect, spoken on both sides of Olympus and is undoubtedly due to a substrate or coating, likely, but not necessarily, Phrygian.

If any doubt remained in relation to the Greek origin of the phenomenon, will dissolve the names of two people: Kevalinos and Vettalos.

It is generally accepted that the first comes from the Indo-European root * ghebh(e)l-. If according to the "Phrygian" case, loss of sonority of "CSCE" did not take place before the anomoiosi of exhaled, the type which should form the Greek dialect of Macedonia should be Gevalinos rather Kevalinos, which is the result of early loss of sonority of "CSCE" after their anomoiosis. The Claude Brixhe and Anna Panayotou, fully realizing the problem, evade accepting (that the phenomenon is due to) "Outdated dialektismo" (“faux dialectisme”).

From the other, the name Vettalos, It is obviously the type of Macedonian national Thettalos, used as a persons name, with possible transfer of bluefin tuna. We also know that the contrast between Atticus Thettalos and Boeoticos Fettalos, It requires an initial * gwhe-.

Given that on one hand the Phrygian, unlike the Greek, the Indo-European lip-palate(*)(labiovelars, i.e.. consonants * kw, *gw, *gwh. Nb. WEU) They lost their palate notes not keep any trace of it, the type which should inherit the Greek dialect of Macedonia, according to the "Phrygian" case, should show an initial * gen-, (i.e.. Gettalos. Nb. WEU), which clearly is not the case.

From the other, type Vettalos, the guy whom the Macedonians pronounced with a strong initial consonant, It can be interpreted in a type of continental Wind dialects, in which, as we know, the 'CSCE' lip-palate followed by a / i / or / e / became simply sonorous labial. The Aeolian type Fettalos, behind the Vettalos, gives us a terminus post quem (latin. "Limit after which ', i.e.. the earliest time that can happen an event. Nb. WEU) the phenomenon of conversion into resounding pact (the voicing phenomenon). This is because if we take into account the spelling of Mycenaean signs, which still maintains a separate series of symbols lip-palate, it is necessary (= mandatory) be dated to the above phenomenon in a post-Mycenaean period, well after the removal of lip-palate, which means the end of the second millennium BC. the earliest and probably in the Greek world. Clearly in the case of formula Vettalos, an ad hoc (latin. thereupon, i.e.. constructed. Nb. WEU) assumption of "obsolescence dialektismou" (“faux dialectisme”) it is unacceptable, due to the late season time where someone hypothetical Macedonian patriot would be tempted to resort to such a form of language for national named Thessalians from time when he was replaced by the type of Attica 'common' Thettalos. Reprocessing of a type Vettalos, sounds supposedly more "Macedonian" (more “Macedonian-sounding”), Our returns on a scientific level knowledge had achieved the 19th century…». (r)

____________________________________________________

(*) The fthongologiko system of the original Proto-Indo-European (TIA) Language included a complex consonants system distinguished in Hailey (labials), dental (dental), gallery (velars), Lip-palate (lip-velars) etc.. The important category of TIA pacts were called closed (stops), which in turn are divided into aicha (unvoiced/voiceless stops), sonorous (voiced stops) and sonorous CSCE (voiced aspirates/aspirated stops). So we have the following classification:

ΠΙΕ ΑΗΧΑ ΗΧΗΡΑ ΗΧΗΡΑ ΔΑΣΕΑ

Χειλικά p b bh

Dental t d dh

Υπερωϊκά k g gh

Χειλο-υπερωϊκά kw gw GWh

As Professor explains (C). Bambiniotis, in Proto-Greek (IP) language, Although the lips gave respective sounds Fr., (b), f, their sounds Dental t, (d), (I), their palate notes of Mr,(c),x. We observe that the sonorous CSCE TIA in IP became aicha CSCE. The lip-palatal sounds gradually disappeared and evolved in the respective chelating, dental or palatal, depending on the vowel that followed. For example, the resonant shaggy phoneme gwh converted into F if a follower or, in i follow if e or i and x if followed th. (s)

conclusions

The Macedonian belonged to the West / Northwest / Continental ancient dialects as distinct dialect with its own peculiarities and idioms and was the vernacular of the majority of the inhabitants of the Macedonian Kingdom. But in certain areas of Lower Macedonia, especially those neighboring the Thessaly, residents spoke an archaic dialect wind, residue of the original equipment of Proto-Aeolians, and newer influences from neighboring tribes aiolofona, including Perevians, the Ainians, and Thessalians, with their mixed dialect aiolodoriki. By the end of the 6th century BC. about, It ceased to be used as a colloquial and survived only in place names, months and persons. The existence of these two dialectical forms resulted in the formation of different concepts in ancient writers and the wording of conflicting views showing the Macedonians sometimes as Dorians (e.g.. Herodotus) and sometimes as aiolofonous (e.g.. Hesiod, Hellanicus).

An accurate and extremely convincing historical explanation of this phenomenon has been formulated by Professor Milt. Hatzopoulos:

"... In the three brothers Temenid, the mythical founders of the Macedonian Kingdom according to Herodotus, since ancient times there was the suspicion that they had not come from the Peloponnesian Argos, but from Argos Orestikon Upper Macedonia, and therefore the Argeadians name was given not only to the royal dynasty, but throughout the clan followed three brothers in the adventure of the conquest of Lower Macedonia. Knowing that Orestes belonged to Molossiki group, It is easily understood how, the significant and very prestigious elite of the new Kingdom, imposed her own (North-west, NB. WEU) dialect, while the ancient Aeolian dialect - the existence of which had given rise to some ancient, but younger authors to consider aiolofonous Macedonians - downgraded to the status of a vernacular substrate (the old Aeolic dialect relegated to the status of a substratum patois), some characteristics of which […] They survived only in the form of minimum residue, generally marginalized, with the exception of certain names sites, personal names and names of months, which had been established by tradition…».(k)

WEU

NOTES
((a)) See. about: M. Garašanin: C.A.H. Too.. III part 1, SLE. 142 – Cambridge, 1982. J. P. Mallory: In Search of the INDO-EUROPEANS, SLE. 69 – London, 1991. M. Sakellariou: Greek Nation History, Tom. A pp. 364-365 - Athena, 1972. (A). – Phi. Chrestides (ed.): "History of the Greek language: From its beginnings to late antiquity " – Thessaloniki, 2001, and the most recent and katatopistikotato David W. Anthony: The Horse, the Wheel, and Language: How Bronze-Age Riders from the Eurasian Steppes Shaped the Modern World σσ. 368-369- Princeton N. J. 2007

((b)) See. the effect of different linguistic substrates (substratum) and coatings (adstratum) the formation and development of languages ​​in the classical work of James M. Anderson: Structural Aspects of Language Change σσ. 89-95 – London, 1973

((c)) See. M. Sakellariou: IE. ibid. SLE. SS. 365-366

((d)) F. G. fall, Macedonian dialect liber, Leipzig, 1808

((e)) G. O. Müller, About the residence, the origin and the early history of the Macedonian people, Berlin, 1825

((f)) Miltiades Hatzopoulos: The speech of the ancient Macedonians, in the light of recent epigraphic discoveries – VI International Symposium on Ancient Macedonia, Thessaloniki, 1999

((g)) See. Anna Panayiotou: The position of the Macedonian – From the “History of the Greek language: From early to late antiquity” – EDS. A.-F. Christidis, SLE. 319-325. Thessaloniki, 2001 - Greek language centre & Institute Of Modern Greek Studies [Manolis Triantafyllides Foundation].

(the) See. Details of the above in Miltiades Hatzopoulos: The speech of the ancient Macedonians ό.π.

((I)) See. (A). Panagiotou: The position of the Macedonian ibid.

((j)) The whole is the Internet published version at: http://abnet.agrino.org/htmls/D/D009.html)

(k) A common method in ancient Greece to achieve a purpose (low educational level and intellectual people) with magical acts and sentences were the cataplasm (= Magic ties). Curses or erotic invocations were written mainly in lead plates (cheap and durable material, although they have found plates of precious metals), which wrapped in a cylinder and pierced through and through with a nail (nailing). Then they threw cataplasm in graves or wells that come into direct contact with the spirits of the underworld.

(l) See. R. A. Crossland: “The Language of the Macedonians” σελίδες 843-847, στο Τhe Cambridge Ancient History – Vol. III, part 1 (2nd Edition 1982, Reprinted 1990).

(m) E. N. Stock Exchange: Before Alexander – Constructions of Early Macedonia (1999)

(n) See. Miltiades Hatzopoulos: The speech of the ancient Macedonians ό.π.

(o) See. M. Hatzopoulos: The speech ... ibid.

(p) See. M. Hatzopoulos: The speech ... ibid.

(q) See. Anna Panayiotou: The position of the Macedonian – “History of the Greek language: From early to late antiquity” ibid.

(r) See. M. Hatzopoulos: The speech ... ibid.

(s) See. (C). Mpampiniotis: "Brief Introduction to Indo-European Linguistics and History of Greek Language", SS. 65-66 - Athena 1977

(k) See. M. Hatzopoulos: The speech ... ibid.

First published in the third volume / issue of the magazine "New Hermes the Scholar" (September to December 2011)

The language of the ancient Macedonians

Dimitri E.. Evangelides

The Greek language, according to the newest scientific opinions((a)), formed in Greece, after the arrival of Proto-Greek, who although assimilated and disappeared gradually their previously established peoples (= Proellines), but influenced culturally and cultural. The Proellines speaking their own languages ​​and therefore clearly influenced the shaping of Greek language. Result of this process((b)) was the first single proto-Greek decay into three dialects between 2200/2100 e.g.. and 1900 e.g.. i.e.. the final installation of Proto-Greeks in a relatively narrow band that included current Epirus and part of N. (D). Illyridos, Western Macedonia and B. (A). part of Thessaly (see. Charter), until the start of the movement of these gender, mainly in southern regions.((c))

 

Initial proto-Greek equality facilities

 

The dialects they were:

  1. A very archaic form of subsequent Ionic-Attica dialectal
  2. One also archaic form of so-called West / northwest / continental dialectal (this arose later Dorian Laconia, Crete etc., the dialect of Elis, the Aitoliki, the Neo-Achaean, and dialects of the three major racial groups of Epirus - Thesprotians, Molossos, Chaonia) and
  3. The so-called Central Dialect, which is then cleaved in wind (referred to as proto-Wind) and the Arcadian (the subsequent Arkadi-Cypriot).

Amphipolis.gr | list of virtual tours to museums and archaeological sites

Download virtual tours list to museums and archaeological sites in Greece and abroad.

0213520001396711094

Virtual Tours in Greece and abroad

Virtual tour of ancient Miletus: http://www.ime.gr/choros/miletus/360vr/gr/index.html?hs=4
Virtual tour of the Acropolis: http://acropolis-virtualtour.gr/acropolisTour.html
Virtual tour of the Hagia Sophia: www.360tr.com/34_istanbul/ayasofya/english/
Virtual tour of Ancient Olympia: http://www.fhw.gr/olympics/ancient/gr/3d.html andhttp://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v = bv0OCj9LMLI #! andhttp://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=3W63fdTrZuI#!
Virtual tour Mycenae:http://www.stoa.org/metis/cgi-bin/qtvr?site=mycenae
Virtual tour Nafplio:www.nafplio-tour.gr/
Virtual tour of the castle of Monemvasia: http://www.kastromonemvasias.gr/?page_id=94&language = the
Virtual tour of Dion:www.ancientdion.org/
Eioniki tour Knossos:http://www.youtube.com/watch?v = 4XJd88cTRsU&feature=player_embedded#!.
Virtual tour of Athens Ancient Agora:3d.athens-agora.gr/
Virtual tour of the Museum of Cycladic Art: http://www.cycladic.gr/frontoffice/portal.asp?clang=0&cnode = 8&cpage=NODE
Virtual tour of Acropolis museum:http://www.googleartproject.com/collection/acropolis-museum/museumview/.
Virtual tour at the Benaki Museum:http://www.benaki.gr/?id=4020201&lang=gr.
Virtual tour of the Macedonian art museum sychgronis:http://www.mmca.org.gr/museumst/ie2/virtual_museum.php
Virtual tour of the contemporary art museum in Andros:http://www.moca-andros.gr/Default.aspx?tabid = 68&language = el-GR
Virtual tour of the tobacco museum of Kavala:http://www.tobaccomuseum.gr/
Virtual tour of Ephesus:http://sailturkey.com/panoramas/ephesus/
Virtual tour of the Louvre: http://www.louvre.fr/
Virtual tour of the Van Gogh museum: http://amsterdam.arounder.com/en/museums/van-gogh-museum.
Virtual tour of Pompeii: https://maps.google.com/maps?f = q&source=s_q&hl = en&geocode=&q=pompeii,+italy+ruins&sll = 40.716428,14.537315&sspn = 0.061672,0.132351&ie=UTF8&hq=pompeii,+italy+ruins&hnear;&ll=40.748902,14.484834&spn=0,359.991728&t = h&z = 17&layer=c&cbll = 40.748902,14.484834&PanoId = 1e-bu_kis-dL1BnVGZhDdw&cbp=12,209.48,,0,7.63
Virtual tour of the Vatican: http://vatican.arounder.com/
Browse museums around the world with google art project:http://www.googleartproject.com/

http://fresheducation.gr

Amphipolis.gr |Strange Campaign of Alexander the Great…

Strange Campaign of Alexander the Great…

Τα παράξενα της Εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου...
The Macedonian general, the great prince, He passed in history and won a place in eternity as it managed to conquer most of the known world. Having prevailed in Greece, campaigned against the Persians, He spent in Asia Minor and reached India, subduing peoples found the way.

But what made him stand out from other megalyos generals archiaotitas was that the conquests did not let destruction taste, but creation, since he chose to respect the traditions and customs of the peoples conquered, while huge was the cultural work he left behind. The course came to us through his biographers and historians, either his time or later. Among them Pausanias, the doggie, Arrian, Strabo, but some ambiguous as Pseudo-Callisthenes.

Modern scholars of the life of Alexander the Great revealed a new very interesting aspect of history, dressing the course of a commander… metaphysical mantle. Since the campaigns of us come one of the first documented reports of UFO viewing (flying saucer) and many other cases, as close contacts with kynokefalous, reptilian, infernal creatures and giants.

Because one can not be sure about the exact nature of these strange descriptions, We decided to devote a few lines, the presentation of these cases, leaving the reader to draw his own conclusions.

Unidentified flying objects

The project “Anabasis Alexandrou” Arrian, there is the recording of a strange incident in which there was great importance, likely because it was fictional product. It happened during the siege of Tyre and, According to the text, “flying shields triangular formation appeared in the sky, over the heads of the soldiers Macedonians”. Then they went shields made laps over Tyre, while one of them unleashed a fiery light beam. And followed other, in front of the surprised soldiers, until a portion of the stone walls of Tyre collapsed, allowing Macedonians to invade city.

For many years he had not paid particular attention to this passage, perhaps because he was translated as Arrian's attempt to show that Alexander had on his side the help of the gods during the campaign. This divine assistance was widespread and followers stou commander who believed that the gods were protecting their leader. Another possible reason for the crowding of the passage is the fact that throughout the Arrian work encounter very often references to sudden weather changes, so could the incident have been interpreted as such.

Foreign scholars have based extraterrestrial phenomena linking campaign with unidentified flying objects in cases such as that recorded by Arrian, but piathnon to extracts from Megasthenes and Ptolemy. Among them, Frank Edwards and W. Raymond Drake, has given extensively on the subject in his book “Gods and Astronauts in Greece and Rome”, written in 1976. In the same direction have been opened and other scholars in the Erich von Daniken. The Drake , giving his own analysis in Allen, He argues in his book that even a UFO incident was recorded during the course of the Macedonian army to India. According to the text, the sources of which of course does not reveal, near a river two flying boats appeared, described as the shields of Tyre, which stormed by soldiers. The result was panic soldiers, horses and elephants and not to cross the river. Indeed, he refers to them as “Things godsend by unknown gods”.

Kynokefaloi people

Another reference to strange creatures which were dog face and body of a man found in his Psefdokallistheni “Alexander's novel” or else “Booklet of Alexander the Great”. It is worth mentioning that this text is considered the first novel of the Western world and therefore what is recorded in this treated by most as great stories.

According to the novel, Alexander encountered in India race of Skylokefalon. They had a human body with dog head, They walked like dogs but spoke like people. As characteristically writes Psefdokallisthenis, “Eskotosen Alexander and many of those, and after ten days, leaving the place of, He went to a village…”. Certainly the author “booklets” acquired this nickname because it has based his work on the writings of Callisthenes of Olynthus, history that followed the commander in campaigns, but also in “Kingdom Newspapers” which was basically a diary of the campaign and was conceived by the clerk of the court. So, κάποιοι μεταγενέστεροι μελετητές έχουν διερωτηθεί για το κατα πόσο είναι εντελώς φανταστικά τα όσα αναφέρει.

 

 

Η δημιουργία ενός θρύλου

Alexander the Great have been attributed by contemporary and later scholars properties border on legend. divine powers, battles with strange creatures, encounters with giants and monsters of which always came out winner because of the vigor and intelligence of.

The recordings of several biographers and historians of the era can be treated today as sufficiently reliable sources. The rest, particularly those written later, based on these records, assessed as mostly as fictional texts aimed at beautification of the ruler and the exploits of. The interpretations that can be, as we have seen, are many and varied. The choice is yours….

from: magazine Phenomena – Issue 10

Amphipolis.gr |the Dinokratous

• Ἀrchitektwn itan Deinokratis and urban planner, consultant of Large Ἀlexandroy technikos

• Ἀrchitektwn itan Deinokratis and urban planner, consultant of Large Ἀlexandroy technikos, the ἀkoloythise in the ἀpostoles system. Einai gnwstos for his creation Idiaitera of design of Ἀlexandreias poleodomikou, kathws and on the participation of the schediasmo of the Ἀrtemidos in Efeso naou, enos from home 7 wonders of the world.


In ἀnaferetai as Stasikratis Secretariat, Stisikratis, Cheirokratis, Deinocharis, Deinokratis k. ἄ ... more.


As the synantame to Deinochari Pliny the Elder when ἀnaferei in the catalog with the cunning five toys ἀrchitektones ἀrchaiotitos. He • Pliny the fores syschetizontas the two ἀnaferei with the creation of the Ἀlexandreias of AIgyptoy. Decimus Magnus Ausonius • (CA. 310 – 395), Rwmaios poet and orator, against the imisy katagwgis ellinikis, τὸν ἀναφέρει καὶ αὐτὸς ὡς Δεινοχάρη στὸ ποίημά του Mosella, epta in major ἀrchitektones,, with the Labyrinth list at koryfaio.
From the ἀnaferetai as Cheirokratis of Strabo of Rhodes when ἀnaferetai in ἀnoikodomisi of the Ἀrtemidos in Efeso naou. • Pseudo-Callisthenes the ἀnaferei with Ermokratis and onomata home with Anne katagwgi from Ippokratis on Rhodes and as the ἀrchitektona of m. It echtise the Ἀlexandroy Alexandria. In Plutarch we find with the τὸ ὄνομα Stasikratis.
The three writers ἀkomi, • Valerius Maximus, • Ammianuw Markellinus and Rwmaios Istorikos of Julius Valerius (late 3rd a.d. aI.) the Deinokrati and ἀnaferoyn as the link with the Idrysi of Ἀlexandreias. • Julius Valerius even ἀnaferei as katagwgis of the Rhodes website. Only the ἀnaferei of Vitruvius as Macedonian and that shared the katagwgis with the website Idio Ἀlexandro.
mountAthos
Athos Papst Alexander VII Kupferstich François Spierre Pietro da Cortona (15991667) ebay.de
The meeting of Deinokratous with the Ἀlexandro of Plutarch describes the mas at "Around of fortune and ἀ ­ Ἀlexandroy retis», 335:
[…Μεταξὺ τῶν ἄλλων τεχνιτῶν ζοῦσε τότε καὶ ὁ ἀρχιτέκτων Στασικράτης, of epidiwkan not opoioy home projects thanks and ­ point sygkini prooptiki with children and their format. Home plans with both ­ galepibola itan wste home e ­ nos esoda big government with ­ dysko Lia will eparkousan on the their ­ ekte lesi. Aytos, ἀfoy in Ἀlexandro pige, κατηγοροῦσε τὶς ζωγραφιστὲς εἰκόνες του καὶ τοὺς μαρμάρινους ἢ χάλκινους ἀνδριάντες του ὡς ἔργα δειλῶν καὶ ταπεινῶν τεχνιτῶν.
««Echw eIpe Egw» skeftei, King, empi ­ steythw to the omoiotita of your body ­ ἄftharti yli in dispensing as well and live it ntani to ­ has aIwnia and weight ἀkinito foundations and ἀparasaleyto. Diladi τὸ oros Athos of Thrace, When ekei has τὸ ogko ­ largest of mega and perifanestatos and ypswnetai and back symmetrika has ypsos and rocky ektaseis and synarmoges and ­ by stimata with some form of. • Athos dynaton aytos is with the art to teach with and ­ katergasti taschimatisti onomaze ­ Tai wste to ἀndriantas of Ἀlexandroy and ἀlithinos is ἀndriantas to this, it with his legs will ­ gizi eg on the sea, with the ἀgkaliazi a hand will and will always perilabi ypobastazi city Ikani 10.000 residents. With the right hand to chyni kratwntas bottle of spondes respect this fundamental τῶν ­ timi entire potamo wn it will ­ katapaysta rei ἀ and will ekballi in sea. Home and home and chrysa chalka elefantina and home wood and home egchrwma projects, oles ἀgorastes and images to mikres are to steal ἄs to ἀfisoyme».
Ayta, ἀfou ἄkoyse • Ἀlexandros, mase ­ thay the boldness of the artist, epainese the conviction and added: "Ἄse the ­ with attention to Ἄthw in place of, ἀrkei that is mnimeio of ybrews of basilia (the ennooyse Xerxes, It had epicheirisei to ­ kataskeyasi diw ryga). Kani gnwsto Emena will: • Caucasus and home Imwda ori (Laia ­ Ima) and • Tanais and the Caspian Sea. Οἱ πράξεις μου θὰ εἶναι οἱ εἰκόνες μου…] 1*
• Vitruvius describing the Idio incident, ἀnaferei:
«…• ἀrchitektwn Deinokratis suggested to Mega Ἀlexandro charaxi to the Holy Church of Saint and to Oros of enos ἀnthrwpoy dwsi on form, • in a hand with opoios will ypostirizi one olokliri city, and with the else will keep a cup system will end up at the home of ydata of ola boynou and from ekei, with ypercheilisi will end up in the sea.
• Ἀlexandros, fascinated with the Idea, the ἄν the city this asked will be surrounded by γῆ Ikani efodiasi the population with the ἀnagkaio for the epibiwsi of wheat.
But the finding that the supply will only teach gini mporouse by the sea, • Ἀlexandros eIpe: "Deinokrati, with eycharistei τὸ megaleio τῆς omorfia and of your plan, but I think the creation of a ἀpoikias pws in this position there is good, as a child why they can teach and teach ἀnaptychthi ἀγαπῶ trofodotithi milk, and for a city they can teach to ἀnaptychthi ἀγαπῶ and syntirithi a large part of the echi eyfora plithysmou to ἄfthono and fagito fields from rich harvests. For, enw the originality of your project has the my egkrisi, ἀpodokimazw the post are for the epilexei ektelesi echeis of. I want however to my meinis close, Why will your chreiastw to ypiresies».
For their ἄrchise the common course ...
hephpyre
The funeral pyre of Hephaistion, based on the description by Diodorus (late 19th century).
The pyra of Ifaistiwnos tafiki
• Collaborated with Anne ἄlloys michanikoys Deinokratis of his characteristic in creation of naou τῶν Delfwn, of Delos and ἄllwn Greek cities. He, his work ἀpotelei and • epitafios tumulus of Ifaistiwnos, a orofwn kolossiaio mnimeio exi in Babylon and width 180 m., chryses decorations in orofoys:.
Against the Diodorus (115.1-6 q.) • Ἀlexandros knocked down home walls of Babylon, on to tafiki the pyra of kani Ifaistiwnos. 2*
• Plutarch (Parallel Lives. Ἀlexandros 72.3) says that • Ἀlexandros ordered to demolish the walls of epalxeis by home city in Ekbatana geitonikwn, the death of ἀmesws meta Ifaistiwnos, as mourning event. 3*
The Temple of Diana at Ephesus
The Temple of Diana at Ephesus
• Temple of Ἀrtemidos in Efeso been from world's greatest toys of klasikou, largest and from the Parthenwna, It was built in ἀrgotera in Athens (the basis of foundations had mikos 131 meters and width 79 m., enw 120 marble columns in main ypostirizan tmima of naou. Each column had ypsos 20 measures). Τὸ 356 e.g.. • Temple was destroyed by pyrkagia and ἀrgotera • m. Ἀlexandros, the Efeso episkeptomenos, diatagi to oIkodomithi edwse and again • Temple, Idia in place, with symmetochi of Deinokratous at the design of the. The nao eIde Ayton • Ἀntipatros, • list of empneystis with home ἀrchaioy world of wonders epta, and ἀnaferei that the megaleio of Ἀrtemidos of yperbainei each naou apart of ypoloipwn.
AlexanderAlexandria
Alexander laying out the city of Alexandria by Andre Castaigne 1898/99 mlahanas.de
Τὸ 332-331 e.g.. • Ἀlexandros ἀnethese in Deinokrati Great to dimioyrgisi topografiki and poleodomiki the structure of new-then- City of Ἀlexandreias. The city was designed with a typical ' grid ' type and model for many other ἀpotelese cities of Ἀnatolis. • Stena Deinokratis worked with the famous michaniko States, • opoios ydraylikos itan engineer, schediastis of exairetikou epiblepwn and ydreysews and ἀpocheteysews system, of the town of µ. Ἀlexandroy.
800px-Alexandria_by_Piri_Reis
Alexandria by Piri Reis (circa 1467 – circa 1554)
«• Ἀlexandros, in course of the nao of Ἄmmwnos for Zeus, observed over from τὸ nisi of Lighthouse, an itan exairetiko simeio are on the oIkodomisi of a city. Loipon Eftiaxe a draft with the posts of plateiwn and of ἀnethese and the nawn geniko schediasmo and epiblepsi in ἀnakataskeyasei the ἀrchitektona it had Ἀrtemidos of Efeso in nao; in Deinokrati».
Ἀpodidetai and Deinokrati in the construction of the monument in tumulus Kasta in accordance with the head of KI ' Eforeias Proϊstorikwn Klasikwn Ἀrchaiotitwn Serrwn and, Katerina Peristeri, that in her statement to "Clir", ἀnaferei:
kastas3-thumb-large
• Mnimeiakos precinct of mound Kasta
"Against the period of tafikos are chronologeitai precinct, the death of the meta m. Ἀlexandroy, until the end of the 4th BC. aIwnos, spoydaia historical events happening in n.g.o. periochi Ἀmfipolis. Stratigoi and admirals of Simantikoi m. Ἀlexandroy associated with the area, edw and slaughters of Kassandros exorizei τὸ 311 e.g.. his lawful wife of m. Ἀlexandroy, Roxane, and the son of, Ἀlexandro D '. Epipleon, the tafiko enclosure has designed Large Ἀlexandroy of ἀrchitektonas of, Deinokratis».
Notes
Ἀrchaia texts
1* […« Ἐγὼ δ´ » εἶπεν « εἰς ἄφθαρτον, basileu w, and zwsan and echoysan ἀidioys rizas ylin and weight ἀkiniton and ἀsaleyton your egnwka the katathesthai of body omoiotita. • Gar Thrakios Athos, maximum aytos aytou ż and perifanestatos exanestiken, eaytw proportional back echwn and ypsi and members and ἄrthra and morfoeidi spaces, may katergastheis and eIkwn Ἀlexandroy kaleisthai and schimatistheis is, tais basesin ἁptomenoy men of the sea, He cheirwn on men of enagkalizomenoy were enoikoymenin myriandron and interest, on dexia potamon ἀenaon ἐκ he bottle to enhance the ekcheomenon εἰς spendontos. He and chalkon and Chryson elefanta and bafas and Woods, mikra ekmageia and wnita and kleptomena and sygcheomena, katabalwmen».
Ἀkoysas Ἀlexandros I Taut the morale of technitoy men and ἀgastheis epinesen τὸ tharsos,
« Ἔα δὲ κατὰ χώραν » ἔφη « τὸν Ἄθω μένειν· ἀρκεῖ γὰρ ἑνὸς βασιλέως ἐνυβρίσαντος εἶναι μνημεῖον· ἐμὲ δ´ ὁ Καύκασος δείξει καὶ τὰ Ἠμωδὰ καὶ Τάναϊς καὶ τὸ Κάσπιον πέλαγος· αὗται τῶν ἐμῶν ἔργων εἰκόνες…] PERI TIS ARETIS ALEXANDROU TYChIS The LOGOS B ʹ, [II]
2* «…115. of igemonwn and friends ekastos gar stochazomenos ἀreskeias kateskeyazen King of the eIdwla elefantos and chrysou and di᾽ of ἄllwn of par᾽ ἀnthrwpois thaymazomenwn, aytos ἀrchitektonas ἀthroisas toys and he leptoyrgwn men of katheilen wall plithos of ten stadiums, the optin plinthon ἀnalexamenos d᾽ and the dechomenon the kataskeyasas wkodomise district pyran omalon pyran tetrapleyron, oysis ekastis side stadiaias. [2] εἰς thirty Earth dielomenos the territorial he and Palm stelechesi katastrwsas tas orofas square formation epoiise πᾶν τὸ artifact. in these he perietithei meta peribolw panti world, Egypt the kripida chrysai pentirikai prwrai men synepliroyn, oysai the ἀrithmon diakosiai tessarakonta, τῶν epwtidwn echoysai of he two men kekathikotas tetrapicheis toxotas εἰς bowed, He pentapicheis kathwplismenoys ἀndriantas, He toys among sites ἀnepliroyn pilitai foinikides. [3] He said that the yperanw epaneichon place deyteran pentekaidekapicheis dades, men against the labin chrysous stefanoys echoysai, He the ekflogwsin ἀetoys against diapepetakotas and the lower wing tas beckoning, tas bases he founded Dragon toys ἀetoys ἀforwntas. against the third, he kateskeyasto zwwn pantodapwn periforan kynigoymenwn plithos. [4] but the men Wednesday chrysin eIchen kentayromachian country, the fifth lion he and bulls enallax chrysous. τὸ epeplirwto Makedonikwn d᾽ ἀnwteron part barbarikwn and oplwn, tas ἀndragathias wn men, He tas ittas signifiers wn. He pasi efeistikeisan of diakoiloi and dynamenai lelithotws Seirines dexasthai ἐν aytais toys and adontas epikidion thrinon ontas priest in teteleytikoti. [5] the oloy in ypsos d᾽ of pleioys of ekaton constructs cubits thirty. at all he of Te igemonwn τῶν stratiwtwn ἁpantwn and and of ambassadors, eti filotimithentwn εἰς egchwriwn he of the ekforas world of fasi τὸ gegonenai τῶν ἀnalwthentwn plithos money pleiw of myriwn and dischiliwn talents. [6] tayti on megaloprepeia he ἀkoloythws and ἄllwn of the services against the timwn τὸ teleytaion ekforan ἅpasi thyein Ifaistiwni commanded thew paredrw: and it happens against iken εἷς gar of friends Philip, chrismon par᾽ Ἄmmwnos thyein Ifaistiwni bearing thew. pericharis of genomenos in dioper and theon the kekyrwkenai the prwtos the way all this sacrifice and epetelesen τὸ lamprws ypedexato plithos, Myria ἀrithmon thysas Iereia the pantodapa... "
3* «…72. As d ' iken n.g.o. Midias and Ekbatana εἰς diwkise home urgent, ἐν theatrois in again and panigyresin, trischiliwn di aytw technitwn ἅte by ἀfigmenwn Ellados ........... He etyche of ekeinas Ifaistiwn pyresswn tas imeras· oIa he newest and worst stratiwtikos bearing ἀkribi diaitan, in the ἀll ' ἅμα Iatron ἀpelthein εἰς τὸ theatron Glaukon of ἄriston genomenos and ἀlektryona efthon katafagwn and ekpiwn oInoy psyktira megan, esche and mikron dialipwn kakws ἀpethane. ' oydeni tout logismw τὸ Ἀlexandros inegken passion, ἀll ' eythys Ippoys Te keirai men of penthei and imionoys all ekeleyse, and surrounding cities of epalxeis tas ἀfeile, the Iatron ἄthlion d ' ἀnestayrwsen, Turkish ayloys he moysikin pasan and priest in stratopedw polyn in time, ἐξ Ἄmmwnos up ilthe divination, Ifaistiwna and thyein timan as irwϊ parakeleyoysa. of mourning he polemw chrwmenos priest in parigoria, of wsper and kynigesion ἀnthrwpwn exilthe thiran and τὸ Kossaiwn nation katestrefeto, all ibidon ἀposfattwn. Helene d ' enagismos ekaleito Ifaistiwnos. He tafin this and tymbon and the myriwn of these world from epitelesai intellectual talents, priest in filotechnw he yperbalesthai and perittw of kataskeyis the dapanin, technitwn τῶν Stasikratin epothise indeed, tolman and tina megaloyrgian and kainotomiais epaggellomenon tais ἐν kompon. gar aytw oytos entychwn efi orwn of erstwhile indeed the Ἄthwn diatypwsin ἀndreikelon dechesthai Thrakion and diamorfwsin· If oyn keleyi, ἀgalmatwn aytw monimwtaton perifanestaton exergasesthai and the Ἄthwn, men on ἀristera myriandron city oIkoymenin comprising cheiri, on dexia spendonta he dapsiles εἰς reuma potamou the maritime ἀporreontos. These men oyn paritisato, πολλῷ δ ' ἀτοπώτερα καὶ δαπανηρότερα τούτων σοφιζόμενος τότε καὶ συμμηχανώμενος τοῖς τεχνίταις διέτριβεν...»
Βιβλιογραφία
–> Dictionary of the Artists of Antiquity: Architects, Carvers, Engravers, Modellers, Painters, Sculptors, Statuaries, and Workers in Bronze, Gold, Ivory, and Silver, with Three Chronological Tables. Julius Sillig, Pliny (the Elder.), 1836, SLE 53.
–> DINOCRATES’ PROJECT. «Scientific American Supplement», Not. 488, May 9, 1885, Various. http://www.gutenberg.org/files/27662/27662-h/27662-h.htm#art13
–> «DISCOURSES ON THE FIRST DECADE OF TITUS LIVIUS BY NICCOLO MACHIAVELLI», CHAPTER I. —Of the Beginnings of Cities in general, and in particular of that of Rome. FLORENCE, May 17, 1883.http://www.gutenberg.org/cache/epub/10827/pg10827.html
–> Ruins of Ancient Cities Vol. I, Charles Bucke, SLE. 25 http://www.gutenberg.org/files/40860/40860-h/40860-h.htm#Page_25
–> Greek Sculpture, Nigel Spivey, Cambridge University Press, N.Y., SLE. 218
–> Vitruvius: Writing the Body of Architecture, Indra Kagis McEwen, MIT Press, 2003, SLE. 95-98.
–>http://el.wikisource.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%99%CE%96#p115
–> http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=100&artid=184369
–> William Smith. A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. London. John Murray: printed by Spottiswoode and Co., New-Street Square and Parliament Street.
–> http://www.lookandlearn.com/history-images/XM10131488/Dinocrates-Project
–> http://www.writeopinions.com/dinocrates
–> http://theworldofalexanderthegreat.wordpress.com/2012/07/13/hephaestions-death-and-funeral/
Σύντομος σύνδεσμος (Shortlink) ἄρθρου: http://wp.me/p2VN9U-Ci
πηγη”http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/

Amphipolis.gr | ALEXANDRIAN ASTRAPI

ALEXANDROS Man in Armour Rembrandt Art Gallery and Museum Kelvingrove 1655

Alexander the great stayed in the history of the world's largest stratilatis and excelled on the wisdom of, the lightning-fast wit, the audacity of, but above all for the martial abilities even when the conditions weren't favorable.

THE PHILIPPEIO AFIERWTHIKE BY FILIPPO B΄META THE BATTLE OF CHAIRWNEIAS AND APOPERATWTHIKE BY M. ALEXANDRO (Opposite the entrance, in the middle of the Cella, on the semi-circular pedestal was set 5 chryselefantines plastic pictures, illustrating the members of Royal family: of m. Alexandrou, his parents, Philip and Olympias, and the parents of Philip, Amynta and Eurydice.)
At the age of 18 Alexander chronwno took part in the first major battle in Chaeronea the 338 e.g.. in the pleyro of his father Philip II’ King of the Macedonian Kingdom '. The battle was decisive and goal was the victory that will help shape the political situation in Greece. Alexander fought administering the Thessalian Cavalry.
The Timokleia was a Thibaia Aristocrat, sister of Theagenes, the head of the army of Thebes at the battle of Chaeronea,
After winning the Commander, the city razed, thousands were killed and sold as slaves. Alexander ordered not only destroyed the House of the poet Pindar. Alexander had delivered as trophy honor and fortune of Thebes, at the disposal of the army.The Timokleia arrested and driven to Alexander afoy killed , throwing him into a well a officer from the Thraki.Alexander asked, What waited to happen after the Act of. She stood with courage towards him , stating that unless the holding shackles of katasparasse him with its own claws. Alexander cultivated and just gave command to leave the free Timokleia and his soldiers to protect and to lead safely to the House of Pindar .


THE ALEXANDROS TIMOKLEIA And Domenico Zampieri 1615 MUSEUM LOUVROU

THE BATTLE OF GRANIKOU 1665 Charles Le Brun MUSEUM BERSALLIWN

This was followed by the battle of the Graniko River 334 e.g.. towards the Persians, which constituted the first real confrontation with the Achaemenid Empire. The battle was victorious for Alexander and became a strategic advantage for the future course of the Macedonian troops on the coast of Asia minor from the spoils left in the battlefield the barbarians, sent 300 armor in Athens, to decorate with them the Parthenon. In a votive inscription instructed to write the following: "Alexander Philip and the Greeks, except the Lacedaemonians from the barbarians of the Asian oikoyntwn '. Excluded the Lacedaemonians and stigmatize them m’ This way, because it was the only Greeks who did not took part in the campaign.

In the spring of 333 e.g.. arrived in town Gordian. There was a car with a complicated knot, known as Gordian knot. According to tradition whoever the solve, would become Lord of all Asia. Alexander without wavering he cut with the sword of the intractable knot wanting to show so that his sword will conquer Asia. After it passed the towering Taurus Mountains and getting sweaty on the river fell into the waters of Kydno, to cool. It got heavy, but his personal doctor Phillip saved him.


The ALEXANDROS KOBEI The GORDIO Giovanni Paolo Panini CLOSELY 1718 Walters Art Museum

Not so long ago and the Macedonians led by Alexander encountered the enemy troops the Persians which led by their leader Darius c’ at Issus the 333 e.g..

The Battle At ISSUS Albrecht Altdorfer In 1528
The battle was significant and the victory even more important since the few Macedonians to flee them aside far more Persians. 500.000 Persians disbanded again and Darius escaped by fleeing. But left in the hands of Alexander's mother, his wife and his children. He, however, was carried with magnanimity and ippotismo to high captives of.


The FAMILY Of DARIOU BROSTA STON ALEXANDRO Veronese, Paolo 1565 National Gallery LONDON

Then proceeded south and arrived in Phoenicia, which seized me and captured its fleet. Also occupied Palestine and Egypt. There he left his army and with a few choice men proceeded in the desert, to visit the Oracle of Ammona Jupiter. After an adventurous journey arrived at xakoysmeno shrine, where welcomed the priests with great prices and the high priest he addressed him ' child of Zeus». From there equipped with oracles that were saying that I was dominating in Asia, He returned to Egypt and started to prepare his army for new battles. After, Once engraved the shores of Egypt and near the mouth of the Nile the walls and streets of the new town, of Alexandria, back in Asia.


The ALEXANDROS IDRYEI The ALEXANDRIA Placido Costanzi 1736 Walters Art Museum

During the same year (333 e.g.) Alexander the great on his path towards Phoenicia took another important win but this time the strategic importance. Besieged for about 10 months and eventually conquered the city of tyre which in the opinion of Alexander possessed exaichoysa geographical location strategic nature.
THE SIEGE OF TYROY

“Friends and allies, I see that our course towards Egypt are not safe, as the Persians prevailing at sea. Nor is it safe to continue the pursuit of Darius, as we have behind us the insolvent city of tyre and the Persians occupy Cyprus and Egypt. I have problems especially in Greece. If the Persians regain the domination of the coast, While we will proceed against Babylon and Darius, We carry larger forces the war in Greece. There from a Sparta fights us open, from the other Athens the control currently more because of fear and less because us likes. But if you destroy the Tyros, not only will prevail throughout Phoenicia, but the most important and most combat-capable piece of the Persian Navy, The Phoenician, will pass obviously in our hands. ”
With these words easily convinced them to attack the Tyros. He was influenced also by a divine sign· on the same night, saw dream that approached the walls of tyre and Hercules himself received him and led him to the city. The Aristandros explained saying that Tyr will be occupied with trouble, because the labours of Hercules with effort made. It seemed really difficult the siege of tyre.
THE SIEGE OF TYROY

As the battle of Gaugamela or battle in Gaygamila refers to the last and greatest battle of Alexander c’ Macedon against Darius Iii Kodomanoy the 331 EUP, Thanks to which Alexander bent the last resistance of the great King in his course for the seizure of the Achaemenid Empire. Possessing the Alexander coast If. Mediterranean and neutralize the Persian fleet, He was about to pass in Mesopotamia. Before start, I had to suppress the insurrection of the Jews of Samareias who had burn Andromacho alive, General area.
The same evening (20 September 331 EUP) Total Lunar Eclipse happened and fear spread in the camp, as the Eclipse was considered a bad omen. The Soothsayer however reminded the Aristandos troop that according to them Persian magicians the Sun is the emblem of the Greeks and the Moon emblem of Persians. Then he sacrificed to the Moon, the Sun and the Earth the soothsayer and examining the carcasses found that Eclipse was favourable for the Greeks and that within a month would become victorious battle.
Alexander, however, is not fully satisfied. As living Darius, the conquest of the Persian State cannot be considered to have finished. For’ This continues the persecution of.
Moving overpowers Babylon, Susa with the Royal treasures of Persians and lastly the ancient capital, Persepolis, where were the fabulous Palace of Darius and the tombs of his ancestors. There was Alexander King of Persia and then continued the pursuit of Darius. But meanwhile the satrap Bessus of Bactrian captured the Darius, in order to make himself King of Persia and, when escaping prosecution by Alexander saw that Darius would fall into the hands of the Macedonians, killed him. Later Alexander caught the Bisso and surrendered to the Persians, to punish those like like.
The battle in Gaygamila (329 e.g.) meant perfect disaster of the Persian army and the death of Darius the Persian State's entire allegiance to Alexander.


THE BATTLE OF GAYGAMILWN GIANNIS NIKOS (ISTORIKOS CIRCLE)

In India passed after the siege of Aornoy Stone for the celebration of epinikeiwn built Temple and sacrificial to the Nice Athena. When the Aornos Petra Arriano (Pir Shar) It was rock and unique access immune was only a path, artificial and rough .


AORNOS PETRA Pakistan table area 1850, of General James Abbott
The cities fell one after the other, until reaching the Ydaspi River met the King Porus waiting for him on the other side with a large army, Cavalry and 200 elephants. But managed to pass his army across, to beat the Indians and capture the captive Porus, whom, because admired for his bravery, the forgave and instructed again the administration of his country. In this battle he was killed and the Bucephalus. Alexander burried with his favorite horse and the place that he built a city, which gave the name Alexandria Bucephalous.

THE BATTLE OF YDASPI Nicolaes Pietersz Berchem 1640 THE BATTLE BETWEEN ALEXANDRE ET PORUS
But his troops were tired and refused to continue the conquests. Then Alexander had to return (326 e.g.). In the land of Mallwn was wounded and had to be killed. Then proceeded to Patalla. After a part of the army sent to the fleet in Persia. These leader had put Admiral Nearchos. The same with the rest of the Army crossed the desert Gedrwsia, where they lost the 3/4 men and reached the capital of Cigars.

THE THRIAMBOS ALEXANDRE (THE ENTRANCE TO VAVYLONA) Charles Le Brun 1673 MUSEUM LOUVROU
Alexander, completed the unification of autonomous Greek city-States of the era, and conquered almost all over the then known world (Asia Minor, Persia Egypt etc), arriving on the outskirts of India and returned to Babylon where he began to organize the circumnavigation of Arabia and explore the coast of North Africa.


THE MEGAS ALEXANDROS EFIPPOS GIANNIS NIKOS

http://kleio2012.blogspot.com.cy