Amphipolis.gr | アレキサンダー大王の奇妙な死

アレキサンダー大王の奇妙な死

最大の歴史的な謎の一つ, でも、エジプトのスフィンクス実際よりも悪いです, それはアレキサンダー大王を殺した者です.

一部は軽く彼の仲間にアレキサンダーの死を充電したいです. 戦闘中にデューティのわずかな怠慢と言う方へ, ここで指摘 アレクサンダーは、常に主導的な役割を主張しました, 数え切れないほどの時間はマケドニアの不屈の司令官の死につながる可能性.

一度も, とき彼の一般的なParmenion, 彼は友人との個人的な医師フィリップを見て書きました, 潜在的な反逆者との毒殺など, 彼は最初のフィリップ反逆の彼を非難し、他と医学の手から取って、みんなの前でそれを飲んだ医師の手紙に配信手で手紙を読みます, 物理的に害を与えずに.

アレクサンダーを追っ人々, 彼らは十分に知っていました, 彼の近くに住んでいた、その名は歴史の明るいシーンで永遠に書き込まれることを知っていた前例のない歴史的な叙事詩. しかし、アレキサンダーの人生に対する可能な陰謀の必死の検索で, 多くの歴史家は、いくつかの可能なバージョンの結果.

プルタルコス それは、様々な可能なシナリオの罪悪感を指し、, 基本と, この不和は、ヨーロッパの司令将軍アンティパトロスとアレキサンダーの母オリンピアを扇動しました, そして、彼の息子カッサンドロス. 中毒に関わる陰謀で, 両方のソムリエアレクサンダーMidioとIolla (アンティパトロスの息子), そして彼の教師, 優れた人やアリストテレス大学. ギリシャ人の側から確かにいくつかのシナリオアレキサンダーの殺人, ない兆候なし, しかし、アレキサンダーの殺害の方法, それは我々が強くカルデア・ペルシャウェイの陰謀を指していることです, これは不当歴史家によって見過ごさ.もちろん、ここに熱望していません, パズルを解きます, アレキサンダー大王を殺した者. しかし、私は、我々の研究の文脈で考えます, カルデア神権を混合する例外的可能性を強調, アレクサンダーの殺人とmanganefti詐欺の存在の可能性, 歴史の中で最も重要な岐路. アレクサンダーIssusその後、Gaugamelaで最初でGranicus後ダリウスの素晴らしい勝利の後, 彼はでバビロンに到着しました 331 例えば. 彼らは戦いなしで町を手渡したところ. アジアとインドの深さでのキャンペーンの終了後7年, 、 324 征服者はアジアでバビロン「全体」に戻りました, 規定の意図を持ちます, バビロン彼の帝国の首都にします.

Ch. ル・ブラン, Mのエントリー. バビロンでのアレクサンダー. 1664. ルーバー.

ここでは、イベントの反対側です, それは非常に明るいことはありません: 「戦争の終わりまでに (ハイランダーKossaious) アレクサンダーは現在、バビロンに向けてゆっくりと行進しました. しばらくはバビロンから300個の手順を棄権しました, いわゆるカルデア, 高い評判の占星術師, 未来を予言するために使用者, 彼らのリーダーの誰かVelefantiと, アレクサンダーを訴え, それは、バビロンで差し迫った死を予見しました. 彼らは彼を脅し、危険の王を警告していない命じと 彼らは、都市を入力しないようにどのような方法で彼を助言しました. 彼らはそれがリスクを逃れることができると言いました (死) 彼の墓Vilosた場合の復元, ペルシャ人によって取り壊さ, バビロンに彼のエントリを放棄し、町の追い越し側を受け入れます. アレクサンダーは、カルデア人kateplagiの予言を学び、繊細と問題を抱えたこれらの人々の評判を熟考するとき. それから彼は彼の友人の多くの町にしばらく時間が送られ, しかし、その変化する道路バビロンバイパスされ、そこから百個のステップを離れたキャンプ. これは、一般的な驚きを引き起こし、すぐに他の多くのギリシア人を訪問し、哲学者との間でAnaxarchos. 彼らは事の原因を知ったとき, 哲学とmetepeisanから引数のすべての説得力を使い果たし有名なカルデアように各占いを軽蔑している多くの、より. 王彼は精神的に傷ついたと哲学の理由により治癒したかのように, 最終的にバビロンに電源が入りました「ディオドロス. Siculus 17. 112.

劇場の歴史, 変装自薦の救世主でバビロンの司祭, アレクサンダーへの脱出の機会を贈り物をもたらしました, 絶滅から...彼らが考案していたこと!救いでした...しかし場合のみとするとき壮大なギリシャ, 彼はコースを辞任することに合意しました! 歴史の中で最も狡猾「キツネ」, カルデア聖職, 世界史の最も堅牢なライオンをびっくり, アレキサンダー大王! 無敵の指導者の本能を持つマーシャル, 彼は危険を感知したと動揺一時停止しました.
「全知」 しかし 「賢者」 エスコート, 彼らのリーダーの誰か愚かAnaxarhosと, 彼らは彼を安心させるために急いで...そして、彼らは成功しました! アレクサンダーの安全性, それは狡猾chaldaiikisの知識を持っていた人々の手にありました. ときに哲学者の想像力, 基本的にナイーブ心強いです, 彼らはカルデア人の言葉を認識するために失敗したか、仮定, アレクサンダーの命に対する間接的な脅威!

警備員は偉大な王の命に値しないです, 彼らはカルデア人の悪用について何も知りませんでした, 目に見えないアーセナルとそうにない材料毒-魔術を全く知りません. 詐欺の無数のマスクは笑顔があり知っていました, 迷惑救世主の, 演劇奴隷, デフォルトのターゲット被害者の環境での浸透のために偽善友情や性的誘惑確実なレシピ.

実際、彼らは危険な程度わかりませんでした, 東の効果的な武器. したがって、自然なことでした, サイズも競争のタイプでもないと仮定することはできません. アレキサンダーの人生に対するカルデアのも、漠然と間接的な脅威を想像することができません。, 自分の哲学的なおしゃべりの中に溺死, 彼らはマギの脅威を往復運動させるための歴史的な機会を見て. 同じ神学的言語を使用して, 例えば言ってマギを脅かす可能性があり、一部のマナー, マケドニア人の習慣や預言はすべてのそれらの死を要求しました, 生活に偉大な王を脅かす、このような予測を通信します.どこ確かに, それに対して預言した後, 実際に何がアレクサンダーの命を脅かします, どのような彼らの習慣に基づいて、, 最初は殺されます, 彼らは王にかかわる予言を持っている人になります.

このような職人逆脅威, 確かに神学的隠喩の独自の言語で表現, 戻って自分自身の手で再び期待される石炭を入れてしまうと、自分のを脅かすどのような方法を実践しようとする前に、徹底的に再考するためにそれらを強制します「予言」. 彼らの生存は密接に彼自身に縛られることになるので、そのような明確な警告は、おそらくアレクサンダーの命を守るためにすべての可能な方法を検討するマジシャンを余儀なくされます.

今回残念​​ながら、できないこと, ギリシャ人の側から残さ. ギリシャ人 「賢者」, 囲まれたアレクサンダー, この場合には、彼らは非常に貧しい示しました。. 漠然と暴言とiroologies付き, 事件を軽視, 軽蔑的に言えば、 「占いの芸術のChaldaiikis」...も、それを知っていなくて!

ギリシャの知恵, 彼らは、ウィザードのためにそれを仮定することができませんでした, 死の予後は明確な声明殺意でした. 推論があって、単純なまま: 何の魔術師は、予測を失敗したくないではないでしょう, その結果、すべての預言者が検証することが可能全力を尽くすだろう, その預言の認証メカニズムは、預言者自身があります. しかし, 完全にライバルギリシャの知恵を無視することはわずかantipanourgiaに反対しませんでした. それどころか, アレクサンダーの不安を払拭, 完全に注意によって武装解除やバビロンで保護されていない彼を導きました, 有名なの間で, しかし、高齢化, 彼らはマジシャンを考えて無力と無害. マギとアレクサンダーの厳格な責務の重大な不足の警告に向けて全く無関心の証明は、以下の指標で事実でした: 「地元の人々の一つ (奴隷) これは宮殿の中庭やドアを越えて誰も彼を防ぐことなく、中に入った警備員から気付かれずに解決結ばれました. 王室の王位に近づい, 王室均一と王冠を身に着けていました, 玉座に座って (アレクサンダー) そしてquietensそこに滞在. 学んだアレクサンダーはパラドックスで驚いたときに... 忌まわしい神々に犠牲に, しかし、彼はすべての苦しみだったとバビロンに来て彼を説得カルデア人と哲学者の予言を心にもたらしたカルデア人の芸術と聡明は驚嘆と呪わwitticismsを有するものを運命に話していない非難しました「ディオドロス. Siculus 17.116.1-4.

呪いが、, 懸念はアレクサンダーを助け和らげるのではなく、. 一般的な組織と警備員アレクサンダーが中断していたようです. 怠慢と彼のボディーガードの貧困層の責務の画像, バビロンのアレクサンダーの3日間の冒険は、迷路の沼地を完了. 「アレキサンダーのボートブレーク離れて他人から三日三晩のために失われたと運河を徘徊, それは保存されませんように恐れます. これらのすべての先見者は「悪いforebodingsと語りました. 発光ダイオード. Siculus 17.116.5-6

アレクサンダー自身がそうこれらの開発不運だったように思われます, αφού με εξαιρετικά ταχείς ρυθμούς και με πολυάριθμους μεικτούς γάμους και προνόμια, προσπαθούσε να γεφυρώσει το χάσμα των δύο κόσμων.Κατά την επιστροφή του στην Βαβυλώνα ο Αλέξανδρος, σταμάτησε στα Σούσα και τέλεσε τους γάμους του με την Στατείρα την κόρη του Δαρείου. Πάντρεψε 90 αξιωματικούς του και 10.000 στρατιώτες του με Περσίδες. Ο φίλος του Ηφαιστίων πήρε κι αυτός μια κόρη του Δαρείου. Πέντε ημέρες και πέντε νύχτες κράτησαν τα μεγαλοπρεπή γλέντια των μεικτών αυτών γάμων.

Στα Σούσα ο Αλέξανδρος: «τρισμυρίους (30.000) νέους επέλεξε, ελληνικά γράμματα τους δίδαξε και στην μακεδονική πολεμική τέχνη τους εκπαίδευσε, πολλούς δε και επιστάτες (αξιωματικούς!) κατέστησε»
Χαρακτηριστική είναι επίσης η λεπτομέρεια που δείχνει τον Αλέξανδρο να κρατάει ακόμα και τους δούλους του Δαρείου στην υπηρεσία του: «και ο ευνούχος είπε κλαίγοντας. Τώρα είμαι δικός σου δούλος, ενώ προηγουμένως ήμουν του Δαρείου» Διοδ. Siculus 17.66.4. Ο Μακεδόνας ηγέτης λοιπόν, απλούστατα δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τον κόσμο της ανατολίτικης μαγείας. Απ’ το συζυγικό του κρεβάτι, μέχρι τον άμεσο υπηρετικό και στρατιωτικό του περίγυρο, ήταν πια ζωσμένος από εξελληνισμένους Πέρσες, των οποίων τις καταβολές, τις προθέσεις και τους μυστικούς όρκους εκδίκησης, κανείς και ποτέ δεν θα μπορούσε να ανακαλύψει.

Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, πώς ο Αλέξανδρος που τυπικά ήταν ο φοβερότερος εχθρός των Περσών, ο κατακτητής και ο καταστροφέας της Περσικής αυτοκρατορίας, αυτός που έστω δικαιωματικά, άρπαξε 50.000 τάλαντα χρυσού απ’ τα Σούσα και 120.000 τάλαντα άλλους θησαυρούς απ’ την Περσέπολη … πώς ήταν δυνατόν να πίστεψε πως μπορούσε να κάνει τους κατασυντριμμένους απ’ το χέρι του Πέρσες, ακίνδυνους φίλους και υπηρέτες του;

Είναι γνωστό ότι σε μια στιγμή εκδίκησης για τις ασταμάτητες αναίτιες επιδρομές των Περσών κατά των Ελλήνων, ο Αλέξανδρος με την σιωπηρή συγκατάθεσή του, επέτρεψε:«στην Αθηναία ετέρα Θαΐδα και πλήθος άλλων γυναικών, να πυρπολήσουν την Περσέπολη, την χιλιόστυλη περσική πρωτεύουσα, την οποία ο Αλέξανδρος χαρακτήριζε ως την πιο επικίνδυνη πόλη της Ασίας, αλλά και την πλουσιότερη πόλη στον κόσμο». (発光ダイオード. Siculus 17.72)

Θα ήταν λοιπόν ποτέ δυνατόν, κάποιοι, έστω ένας μικρός αριθμός απ’ τους ηττημένους Πέρσες, να μην φιλοξενούν άσβεστο κρυφό μίσος και μυστικούς όρκους εκδίκησης, κατά του ανθρώπου που έγινε αφορμή να χάσουν τους προσφιλείς τους, τα σπίτια τους, τις αμύθητες περιουσίες τους, τα προνόμια και την χλιδή της ζωή τους; Κι όμως οι προσπάθειες αυτές της υπερβολικής, σχεδόν βίαιης και κυριολεκτικής ένωσης Περσών και Μακεδόνων, συνεχίσθηκαν αμείωτες απ’ την μεριά του Αλεξάνδρου, προκαλώντας δικαιολογημένη αγανάκτηση μεταξύ των βετεράνων Μακεδόνων του στρατεύματος. Ο Αλέξανδρος «διευθέτησε» αμέσως το πρόβλημα αποστρατεύοντας 11.500 βετεράνους, που τους έστειλε πίσω στην Ελλάδα με πολλά προνόμια! Η διένεξη εκτονώθηκε με ένα γιγάντιο συμπόσιο συμβιβασμού 9.000 ατόμων!

Όλα δείχνουν ότι οι αρχικές επιφυλάξεις, είχαν δώσει την θέση τους στο άπιαστο όνειρο της συνένωσης και της συναδέλφωσης των δύο λαών. Κανείς πια δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον Αλέξανδρο απ’ το να ανοίγει διάπλατα τις πύλες των ευκαιριών, σ’ αυτούς που μόλις χθες είχαν κάθε λόγο να τον θέλουν νεκρό. Στα Εκβάτανα, λίγο πριν από την είσοδό του στην Βαβυλώνα, ο Ηφαιστίωνας εμφάνισε επίμονο πυρετό. Ξεφεύγοντας από την επιτήρηση του γιατρού του, ήπιε ένα μεγάλο κύπελλο (νερωμένο) κρασί και λίγο αργότερα πεθαίνει. Ο Αλέξανδρος τον μετέφερε και θρήνησε τον χαμό του σαν ήρωας τραγωδίας.Χαρακτηριστική είναι η απαίτησή του, να σβήσουν οι Χαλδαίοι το άσβεστο ιερό τους πυρ, προς τιμή του θανόντος.

«Η είσοδος του Αλέξανδρου στη Βαβυλώνα» (1704)

春になると 323 εφτά χρόνια μετά την πρώτη του είσοδο στην Βαβυλώνα, ο Αλέξανδρος επέστρεψε σ’ αυτήν φορτωμένος χαλδαιο-περσικά στρατεύματα υπηρετικό προσωπικό και νύφες, αποφασισμένος να κάνει την πάλαι ποτέ ένδοξη πόλη του Ναβουχοδονόσορα πρωτεύουσά του. Με γιορτές και παραστάσεις υποδέχεται 3.000 καλλιτέχνες και πρέσβεις απ’ την Ελλάδα και άλλα μέρη της αυτοκρατορίας του. Η Βαβυλώνα βρισκόταν πράγματι στο θεωρητικό κέντρο της αχανούς αυτοκρατορίας του. Οι προθέσεις του αυτές αρχίζουν πλέον σταθερά και υλοποιούνται. Στην θέση του ονομαστού πύργου της Βαβυλώνας, υπήρχε πια μόνο ένα βουνό από πηλό και πλίθες που έπρεπε να παραμεριστούν, για να μπορέσει να θέσει τα νέα θεμέλια του. Ο Αλέξανδρος αρχίζει την ανοικοδόμηση της Βαβυλώνας, διατάζοντας την απομάκρυνση των χωμάτων. Σύμφωνα με τον Στράβωνα: «με τον παραμερισμό των ερειπίων ασχολήθηκαν 10.000 άνθρωποι για δύο μήνες». Στραβ.16.1.5.26. Ήταν πια φανερό, ότι ο Αλέξανδρος θα ανάσταινε εκ βάθρων την Βαβυλώνα! Η ανοικοδόμηση όμως του πύργου, ουδέποτε πραγματοποιήθηκε λόγω του πρόωρου θανάτου του Αλεξάνδρου, μετά από επίμονο πυρετό δώδεκα ημερών.

Οι συνθήκες του θανάτου περιγράφονται ὡς εξής: «στις δε εφημερίδες αυτά είναι γραμμένα περὶ της νόσου… στον λουτρώνα μισοκοιμόταν (καθηύδε) με πυρετό, αφού δε λούστηκε, στου Μήδιου πήγε διακινδυνεύοντας (την εξέλιξη της υγείας του) και διημέρευε. Αργά ξαναλούστηκε… με ισχυρό πυρετό δίψασε σφόδρα και ήπιε οίνο… έφαγε, και την νύχτα ὁ πυρετός του χειροτέρεψε» (プルタルコス, «Αλέξανδρος»,75.6-76.3). Σημειώνεται εδώ ότι ὁ Αλέξανδρος είχε ήδη πυρετό, πριν βρεθεί στο σπίτι
των οινοχόων του, Μήδιου και Ἰόλλα.

Διόδωρος ὁ Σικελιώτηςγράφει πως αμέσως μετά την τριήμερη ταλαιπωρία του στους βάλτους«προσεκλήθη από τον οινοχόο του Μήδιο. Προς τιμήν του θανάτου του Ηρακλή ήπιε πολύ κρασὶ (ένδειξη μεγάλης δίψας, όπως και στην περίπτωση του Ηφαιστίωνα;). Ξαφνικά αναστέναξε με δυνατή κραυγή από έναν πόνο που τον διαπέρασε και υποβασταζόμενος από φίλους μεταφέρθηκε στο δωμάτιό του. Όλοι έσπευσαν να προσφέρουν βοήθεια, το πάθος όμως χειροτέρευε. Οι γιατροί δεν κατάφεραν να τού προσφέρουν βοήθεια. Οι πόνοι χειροτέρεψαν, και χάνοντας κάθε ελπίδα να σωθεί, έβγαλε το δακτυλίδι του και ερωτηθείς σε ποιόν να το παραδώσουν απάντησε: “Τῷ κρατίστῳ”. Έτσι πέθανε ὁ Αλέξανδρος, αφού βασίλεψε δώδεκα χρόνια και εφτὰ μήνες και επιτέλεσε τα μεγαλύτερα κατορθώματα απ’ όλους τους βασιλείς, όχι μόνον απ’ αυτοὺς που έζησαν πριν απ’ αυτόν άλλα και απ’ τους μεταγενέστερους μέχρι των ημερών μας. Επειδή κάποιοι ιστορικοί διαφωνούν περί (της αιτίας) του θανάτου του Αλεξάνδρου και υποστηρίζουν ότι δια φαρμάκου θανασίμου αυτός επήλθε, κρίνομε αναγκαίο να μην παραλείψουμε την άποψη τους αυτήν» (発光ダイオード. Siculus, 17.117).
της Βαβυλώνας και ενώ ακόμα ευχαριστούσε με θυσίες τους θεοὺς για την διάσωσή του,

Οι Χαλδαίοι ιερείς αποδεδείχθηκαν πέρα για πέρα αληθινοί. Κατάφεραν να προβλέψουν και προφανώς να επιβάλουν τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Οι Έλληνες άργησαν πολύ να σκεφτούν το ενδεχόμενο δηλητηριασμού του βασιλιά τους: «Τα περισσότερα απ’ αυτά κατά λέξιν στις εφημερίδες (アレクサンダー) ήταν γραμμένα. Φαρμακείας (δηλητηριασμού) υποψία ουδείς είχε πάραυτα» (プルタルコス, «Αλέξανδρος», 77.1-2).

Ὁ Αρριανὸς γράφει ότι μόνον ὁ Αλέξανδρος είχε κάποιες υποψίες στην σωστή κατεύθυνση, στις οποίες όμως κανείς, ούτε καν αργότερα, δεν έδωσε οποιαδήποτε συνέχεια«κάτι ύποπτο υπήρχε σ’ αυτό απ’ τους Χαλδαίους, οι οποίοι όχι από μαντεία άλλα μάλλον για δική τους ωφέλεια εμπόδιζαν την είσοδο του Αλεξάνδρου (στην Βαβυλώνα)…ὁ Αλέξανδρος είχε κατά νου την ανοικοδόμηση (των ναών και γενικότερα της Βαβυλώνας), όταν όμως αυτός αποχώρησε (για την εκστρατεία των Ινδιών), αυτοὶ (οι ιερεῖς) μαλθακῶς (με αδιαφορία) ἀνθήψαντο (απέφυγαν) του έργου… και επειδή οι Χαλδαῖοι τα του θεού ενέμοντο, ύποπτοι ήσαν στον Αλέξανδρο, ότι δεν ήθελαν να εισέλθῃ στην Βαβυλώνα, για να μη στερηθούν ούτε προς ολίγον (λόγῳ των επισκευών) των χρημάτων την ωφέλεια» (Φλάβιος Αρριανός, «Αλεξάνδρου Αναβάσεως», 7.17.1-4).

Giuseppe Cades, M. Αλέξανδρος αρνείται να πάρει νερό. 1792.
Μουσείο Ερμιτάζ. Πετρούπολη.

Διόδωρος Σικελιώτης (90-20 例えば) έγραψε περίπου 300 χρόνια μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου. プルタルコス(46-127 μΧ.) εκατό χρόνια μετά απ’ αυτόν και τέλος ὁ Φλάβιος Αρριανὸς (95-175 μΧ.) έγραψε 450 περίπου χρόνια μετά τα γεγονότα. Και οι τρεις συμβουλεύθηκαν προγενέστερα ιστορικά κείμενα, ακόμα και τις «εφημερίδες» του Αλεξάνδρου, κι όμως, για την ολοφάνερη εκδοχή ανάμιξης των Χαλδαίων στον θάνατο του Αλεξάνδρου δεν αναφέρουν ούτε λέξη. 理由は; Τί εμπόδιζε αυτοὺς τοὺς ανθρώπους να δουν, ότι στοὺς Χαλδαίους αναλογεί οπωσδήποτε ίση μερίδα πιθανής ανάμιξης στον θάνατο του Αλεξάνδρου, ώστε να μας αφήσουν την πολύτιμη γνώμη τους, την οποία δεν θα μπορούσαν να παρακάμψουν οι ιστορικοὶ του μέλλοντος; Έτσι μέχρι σήμερα οι συγγραφικοί υποψιασμοί (εκτός σπανίων εξαιρέσεων), χωρίς να μπορούν να στηριχθούν σε κάποιον ιστορικό υπαινιγμό κατά των Χαλδαίων, φτάνουν μόνο μέχρι τοὺς ιδιοτελείς λόγους της ψευδοπροφητείας των Χαλδαίων, άλλα δεν προχωρούν ποτέ σε καταγγελία ενδεχόμενης ανάμιξής τους στον θάνατο του Αλεξάνδρου.

Να ένα τυπικό παράδειγμα: «Οι ιερεῖς τις Βαβυλώνας προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Αλέξανδρο να μπει στην πόλη, προβάλλοντας κάθε σκοτεινή προφητεία, (επειδή) ἡ ανοικοδόμηση του ναού Ἐσαγίλα και του πύργου Ἐτεμενάκι δεν είχε γίνει και τα χρήματα που είχαν προβλεφθεί (απ’ τον Αλέξανδρο) για τον σκοπό αυτόν (πριν φυγή για την εκστρατεία της Ινδίας), δεν τα διέθεσαν οι ιερεῖς για τοὺς θεοὺς αλλά για την δική τους τσέπη. Οι ιερεῖς δεν κατόρθωσαν να πείσουν τον Αλέξανδρο, κι αυτός μπήκε στην πόλη. Και τότε συνέβη αυτό που είχαν φοβηθεί οι ιερεῖς, ὁ κυρίαρχος Αλέξανδρος διέταξε την έναρξη των έργων και την παράδοση του δέκατου της περιουσίας του ναού στο βασιλικό ταμείο.Γεμάτος ενέργεια ὁ Αλέξανδρος αρχίζει τις προετοιμασίες για νέες μεγάλες επιχειρήσεις. Έτσι σχεδιάζει τον περίπλου της Αραβίας και για τον σκοπό αυτόν δημιουργεί λιμάνι κοντά στην Βαβυλώνα και ναυπηγεί έναν τεράστιο στόλο από χίλια πλοία. 、 εργασίες προχωρούν γρήγορα, και την άνοιξη του 323 例えば. διοργανώνονται ασκήσεις με τριήρεις. Ὁ Αλέξανδρος ήταν πολύ αισιόδοξος, όμως οι χρησμοί και τα ωροσκόπια των αστρολόγων προμηνύουν συμφορά» (Petra Eisele, «Βαβυλώνα», ΣΕΛ. 344).

Αν και ὁ Αλέξανδρος υποψιάστηκε οικονομικά κίνητρα πίσω απ’ την απόπειρα απομάκρυνσής του απ’ την Βαβυλώνα, εν τούτοις είναι βέβαιο ότι υπήρχε ακόμα ένας λόγος που δεν μπορούσε να τον υποθέσει, κι αυτός ήταν ὁ σημαντικότερος: ἡ Βαβυλώνα ήταν καταραμένη:«και ἡ Βαβυλώνα, ἡ δόξα και το καύχημα των Χαλδαίων, σαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα που κατέστρεψε ὁ θεός θα γίνει. Δεν θα την κατοικήσουν ποτέ πια, ούτε και θα κατασκηνώσει κανείς εκεί στοὺς αιώνες… μόνο θεριά της ερήμου, σειρήνες,δαιμόνια και ονοκένταυροι (;!) θα κατοικούν εκεί, και εχίνοι (σκαντζόχοιροι θα) νεοσσοποιήσουσιν στις οικίες αυτών» (Ἠσαΐας, 13.19-22). «Κι εσύ Βαβυλώνα, γρήγορα θα καταστραφείς και μακάριος όποιος σου ανταποδώσει όσα έκανες. Μακάριος όποιος
πιάσει και συντρίψει τα βρέφη 16 σου στον βράχο.» (Β.Β. Ψαλμός 137 136).

Απ’ την εποχή του Ἠσαΐα λοιπόν ἡ Βαβυλώνα ήταν καταραμένη να παραμείνει στην αφάνεια. Ἡ κατάρα αυτή του αιώνιου αφανισμού της ήταν ἡ ιστορική απάντηση του “θεού” (ιερατείου) της Βίβλου σ’ αυτοὺς που ισοπέδωσαν τον ναό της λατρείας του και την ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ. Με την ανάδειξή της σε υπέρλαμπρη παγκόσμια πρωτεύουσα από τον Αλέξανδρο, κάθε έννοια εκδίκησης και ανταπόδοσης θα γινόταν ιστορικός περίγελος. Ὁ Αλέξανδρος λοιπόν, αυτός ὁ αμετάπειστος Μακεδόνας αυτοκράτορας, που ήθελε την Βαβυλώνα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του, έπρεπε να πεθάνει τώρα, πριν προλάβει να ανοικοδομήσει την καταραμένη Βαβυλώνα, την μοναδική πόλη της ιστορίας που χρεώθηκε την έως εδάφους συντριβή της Σιών, της ιερής πόλης του Γιαχβέ.

Ποιά μπορεί όμως να ήταν μία πιθανή αιτία θανάτου του Αλεξάνδρου; Και γιατί γίνεται λόγος για δηλητηριασμό του, αφού “κανένα” απ’ τα συνηθισμένα δηλητήρια δεν παρουσιάζει συμπτώματα πυρετού; Για να γίνει κατανοητή στην πραγματική της έκταση ἡ φθοροποιός μαγγανεία, πρέπει στα υλικά της όπλα να συμπεριλάβουμε και τα μολυσματικά υλικά.

Με τα γνωστά σε μάς συμπτώματα ὁ τυφοειδής πυρετός (typhoid fever) είναι μία εξαιρετικά πιθανή αιτία θανάτου για τον Αλέξανδρο. Ἡ μικροβιακή μολυσματική πρώτη ύλη είναι εύκολο να βρεθεί κατά τοὺς καλοκαιρινούς κυρίως μήνες, 後:«ὁ βάκιλος (του Eberth) πολλαπλασιάζεται σε μολυσμένα νερά από τα κόπρανα και τις εκκρίσεις ανθρώπου που έχει νοσήσει. Συχνά όμως ακόμα και στα κόπρανα ανθρώπων που δεν έχουν νοσήσει υπάρχει ὁ βάκιλος του τυφοειδούς πυρετού και αναπτύσσεται σε υγρούς και σκιερούς αποχετευτικούς τόπους». Για όσους είχαν ενδεχομένως τον νου τους σε μολυσματική υπονόμευση της υγείας του Αλεξάνδρου και φυσικά πρόσβαση στα τρόφιμα του Αλεξάνδρου το πράγμα δεν παρουσίαζε καμία ιδιαίτερη δυσκολία: «η επιμόλυνση γίνεται κυρίως δια της πεπτικής οδού και οι κυριότεροι τρόποι μετάδοσης είναι ὁ ραντισμός φρούτων και λαχανικών με μολυσμένο νερό και φυσικά το ίδιο το νερό».

Επιπλέον κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις και συμπτώσεις:

  • «μετά την επιμόλυνση ὁ τυφοειδής πυρετός έχει κύκλο επώασης (άνευ συμπτωμάτων) 15-20 日». Αυτό αποκλείει το ενδεχόμενο, ἡ επαφή του Αλεξάνδρου με τον βάκιλο του τυφοειδούς πυρετού να έγινε στην τριήμερη περιπλάνησή του στοὺς βάλτους της Βαβυλώνας, αφού δεν μεσολαβεί καθόλου χρόνος επώασης. Απαλλάσσει επίσης και τον ίδιο τον Μήδιο (τον οινοχόο) από την υποψία του δηλητηριασμού την ίδια εκείνη μέρα της επίσκεψης του Αλεξάνδρου σπίτι του, αφού κανένα μολυσματικό υλικό δεν παρουσιάζει αμέσως πυρετό, και ὁ Αλέξανδρος πριν την επίσκεψή του σ’ αυτόν είχε ήδη ελαφρό πυρετό στον λουτρώνα του. Μάλιστα απλοποιώντας έτσι τα πράγματα, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ακόμα και το νερό του λουτρώνα, το οποίο συχνά εισχωρεί στο στόμα των λουομένων, θα μπορούσε να είναι ἡ εστία της μόλυνσης του Αλεξάνδρου, αν κάποιος με προχωρημένη επίγνωση μαγγανείας φρόντιζε να μολύνει το νερό αυτό με μικρές ποσότητες κατάλληλου υλικού.
  • «Ὁ τυφοειδής πυρετός μετά την εκδήλωσή του έχει κύκλο κορύφωσης 10-15 日». Πράγματι ὁ Μακεδόνας αυτοκράτορας πέθανε εμπύρετος μέσα στα χρονικά περιθώρια της κορύφωσης του κύκλου της μολυσματικής νόσου.
  • Ὁ Αλέξανδρος πέθανε το καλοκαίρι στις 13 6 月 323 例えば. Και αυτό ακόμα το στοιχειό ταιριάζει απολύτως με την εκδοχή του τυφοειδούς πυρετού: «ἡ έξαρση της νόσου παρατηρείται τοὺς ζεστούς μήνες του καλοκαιριού».

Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε υποφέροντας καρτερικά τα φρικτά συμπτώματα του εμπύρετου αφανισμού. Οι στρατιώτες του πέρασαν όλοι από μπροστά του, για να αποχαιρετήσουν στερνή φορά τον κατάκοιτο ηγέτη τους, που ακόμα και στην προθανάτια εξουθένωσή του εύρισκε το κουράγιο να τοὺς αποχαιρετήσει μ’ ένα ανεπαίσθητο κούνημα των οφθαλμών και της κεφαλής.Έφυγε σε ηλικία 33 年, καρφωμένος απ’ την θανατηφόρα σφήνα του δόλου, σαν άλλος Προμηθέας, αφήνοντας πίσω του τεράστιες πολιτισμικές επιρροές σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Κανείς δεν έκανε σκοπό της ζωής του την ανακάλυψη των ενόχων. Κανείς δεν έκανε το παραμικρό για να διαλευκανθούν τα αίτια του πρόωρου και περίεργου θανάτου του. なぜ; Γιατί μάλλον αυτή είναι ἡ μοίρα των μεγάλων της ιστορίας. Το άλυτο αίνιγμα του ανεκδίκητου θανάτου σαν στοιχειωμένη σφίγγα τον κρατάει είκοσι τρεις αιώνες τώρα αλυσοδεμένο με άσπαστα δεσμά στον Καύκασο της παγερής ιστορικής μας αδιαφορίας.

[NB. Με τον γάμο του με την Περσίδα ευγενή Ρωξάνη ο Ἀλέξανδρος ήθελε να συμβολίση την συγχώνευση του Ἑλληνικου Κόσμου με τον Ἀσιατικό, κάτι που για κάποιους Ἀσιάτες ἰσοδυναμούσε με την πολιτική τους αυτοκτονία. Ἡ Ρωξάνη, όπως καὶ ο νεογέννητος γιός της Ἀλέξανδρος Δ΄, μετά τον πρόωρο καὶ «περίεργο» θάνατο του Μεγάλου Μακεδόνα, δολοφονήθηκαν αμέσως.]

http://ellinonistoria.blogspot.gr/2011/04/blog-post_23.html

 

 

キープ

キープ

キープ

キープ

キープ

キープ

コメントを残す