알렉산더의 죽음

버전 '독성 공격 " (취함 '남성') 알렉산더.

다시 주인공 프톨레마이오스. 주로 - - 일반 / 보디 가드 만의 교장으로 모든에 대한 책임 그는 먹고 알렉산더을 마셨다.

다음과 같은 근거에 따라, 자신의 '지원'없이, 독은 어떤 방법으로 자신의 잔에 자신의 길을 찾을 수 없습니다 "의심스러운 사령관". 그는 자신의 작품 얻었었다 얼마나 많은 적을 완전히 알고 있었다 누구.

전쟁과 상태.

빠른 끊임없이 "퍼스트 클래스"마케도니아인을 위반는 "다국적 제국"을 구축했다. 그중 이미 많은 사망했다. 당시 진화 뭔가, 매일, 더 빠르게.

하지만, 이 모든 치명적인 위험한 음모의 "배경"여기에 표시되지 않습니다. 주로 장군의 많은 때문에 다른 어떤에서 / 마케도니아인의 직원 임원은 다음 음을 바칠 것입니다 즉시 그를 죽은 원.

"생물학적 공격"의 버전으로 (전염성 질환 알렉산더의 고의적 인 오염, 예 발진티푸스) 이전에 개발 된. 다음 발췌은 매우 흥미로운 책에서 "알렉산더 대왕의 신비한 죽음"이다, P의. 도허티, 에드. Enalios, s.295. 도전적 역사적인 침묵 경우, 저자 깊이의 조건 분석 (문자 그대로) 환상적인 "법의학 분석"...

"... 프톨레미는해야, 따라서, 5월 29일 운명의 연회에 선도적 인 역할을 323 예를 들어. 우리의 소스는 매우 구체적이다. 알렉산더는 공식 연회에 참석했다. 그는 은퇴 준비, 그는이 Cômoi 또는 잔치에 Midios 초청되었을 때.
플루타르크는 말한다:
"... 어느 날, 그는 니어 추스의 명예에 호화로운 잔치를 개최 한 후, 그는 갔다, 로 평소이다, 상쾌한 목욕을, 그 나머지 은퇴 후. 사이, Midios 와서 그는 잔치에 참석하도록 초대 된 왕은 chatiri을 망치고 할 수 없습니다 ... ".
디오 도루스는 "그 Midios Thessalos을 경고 것을 다시 우리에게 알려줍니다, Cômoi를 "IN 참석하기 위해 그의 친구 중 하나. 아리아 노스 대략 동일한 재생. 인상은 알렉산더의 인생에서 모든 문서를 부여하고 "브로셔"에 의해 확인, 그것은 두 번째 축제의 동료로부터 놀라움으로 조직 된 것입니다, 알렉산더는 거부 할 수 초대, 난류 심리적 상태와 약점 와인 제공.
그러나 왕의 강박 관념을 알고, 혐의, 미신과 두려움, 당신은 의심스러운 움직임에 대해 특히주의해야. 심포지엄은 전조와 알렉산더의 공포의 일반적인 기후에서 볼 수됩니다, 반복 희생 신들을 달래기하기.
그것은 확실히 가정 소믈리에 같은 사람 특히 조심해야, Iolaus, 그의 아버지에 대한 (NB. 앤티 퍼터, 마케도니아 / 그리스 지사) 그는 의심을했다, 최근 그는 그의 형제에 대해 cheirodikisei했다, Kassandrou.

프톨레마이오스는 달리이었다, 신자의 사령관, 종 및 테스터 왕, 뒷면 알렉산더을 파괴하기로 결정 사람,에 대해 하나를 켜기 전에. 더 중요한 것은, Midios는 종의 동의없이 이러한 심포지엄을 개최하지 않으며, 테스터 왕 결코, 일반 프톨레마이오스의, 알렉산더의 보안에 대한 책임이있는 사람.

축하 심지어 생각은 프톨레마이오스 것을 제외되지, 시간이 가장 적합한이었고, 일이 계획에 따라 즉시 가입했다.
프톨레마이오스는 심지어 몇 극적인 터치 부분에 배치, 그날 저녁과 프로 테우스 주정 뱅이 존재해야합니다, 조카 Klitou (NB. 다른 술에 알렉산더에 의해 죽임을당한 사람)…
프톨레마이오스, 전원 관리자 및 테스터 왕, 그는 어딘가에 근처되어 있어야합니다, 그는 자신의 회고록에서 그런 아무 말도하지 않지만.
실제로, 나라 신문의 말에서 판단, 느낌이, 왕은 병이 떨어졌다 죽었을 때, 프톨레마이오스는 주위 아무데도 없었다. 고려 프톨레마이오스의 우리의 역할과 위치를 촬영, 이 꽤 가능성이.
인수를 위해서, 저스틴 (NB. 권위. 계절의 저자) 그는 알렉산더와 "파트너"또는 "추종자"초대 말한다.
왕이 보안 문제에 집착했다면 프톨레마이오스는 자신의 개인 보디 가드와 "progefstis"인 경우, 그는 "파트너"프톨레마이오스가 아닌 다른 할 수없는 신비 또는 다음, 누가 촉구했다합니다, 물론, 초대를 수락.
그들은 모든 준비가와 계획은 실행 단계에서 지금 통과 할 것.
테우스는 고체 유리했다, 와인 잔은 비우고 리필와 프톨레마이오스가 있었다 키 위치를 사용, 왕과의 긴밀한 관계는 치명적인 독을 마실 던져: 남성.

사용 된 독은 남성이었다, 물론 페르시아 제국의 동부 지방에서 고대 꽤 널리 알려진 한, 펀 자브로, 최근 알렉산더의 군대에 의해 점령, 심지어 거기에 그들이 효과적인 보양제로 간주 된 지역.
스트라, 십오 책, 그 Onisikrato를 인용, Carmania 말한다, 동부 지방, 알렉산더는 인도에서 캠페인 후 반환 된 경우, 두 개의 언덕이 있었다, 소금의 한 남성에서 다른.
비소에 의한 중독의 증상은 강력한 고통이다, 유기 충격, 강렬한 불편, 과도한 갈증과 피부 자극.
강한 통증은 대개 1 시간 이내에 시작, 이는 몸을 녹이고.
시칠리아의 디오 도루스는 알렉산더 심포지엄 Midiou에서 이러한 특정 증상을 표현 말한다:
"... 큰 와인 잔을 채워, 꿀꺽있어. 찌르는 통증에 걸린 것처럼 동시에 그녀는 비명을 질렀 [내 추정, 방금 먹은 남성의 결과] 그리고 아파트의 손에 의해 주도 친구의 호위 ... "
플루타르코스 같은 증상을 언급, 그것은뿐만 아니라 받아들이는. Arrian, 더 신중, 그는 알 수없는 소스의 전송에 대한 반응으로이 언급, 디오 도루스의 그것과 분명 같은, "그냥 자신의 잔을 비우고, 그는 "찌르는 고통을 느끼고 축제의 철수하도록 강요했다.
급성 비소 중독은 시간 이내에 사망에 이르게. 비소에 의한 중독의 치료에 권장되는 사례 중 하나는 구토 또는 위 세척입니다.
물의 마시는 많음은 또한 신장이 독을 배설하는 데 도움이, 그러나 대부분의 경우 남성은 확실한 죽음을 가져.
구토 (강렬한 불편) 그가 마신 와인 후, 알렉산더는 조금 더 나은 잠시 생각됩니다 그리고 아마도 최초의 심각한 증상이 경미했다, 그들은 의사가 말한대로.

브라이스, 독에 대한 매우 상세한 연구, 비소에 의한 중독의 증상을 나열, "... 혀 팽창, 강렬한 갈증이있다 […] 일반적으로 관찰 고통 동안 […] 복부에 걸쳐 ... ".
브라이스 아래 계속, 비소의 단일 투여를 즉시 사망을 초래할 수 없습니다 말하는, 그러나 첫 번째 단계로 연장하고 치명적인 질병을 나타내.
"... 삼산화 비소의 용량은 장기간의 치명적인 질병이 발생할 수 있습니다, 의료 행위에서 가장 유명한 예를 들어 그 듀크 드 Praslen의 자살 시도, 자살을 시도하는 사람들, 수요일 삼산화 비소의 복용량을 복용 18 8 월 1847. 이 작업의 정확한 시간을 확인 할 수 없다, 하지만 첫 번째 증상으로 자신을 나타내하기 시작했다 10 오후. 그들은 구토의 익숙한 표시를 앞에, 다음날 설사를 보였다, 실신 매우 약한 맥박.
준비 과도 죄 사함 이러한 증상을 관찰, 가장자리는 매우 얼음 동안, 그의 마음은 간헐적으로 다리를 저는 작용하고 일반적인 붕괴가 있었다. 토요일 가벼운 발열을 발표, 복부에 통증이나 압통이없는, 구토 또는 설사. 그 날에는 배뇨가 없었다. 일요일에, 환자는 강렬한 priximo 목을 호소하고 어려워 질 연하. 갈증은 강렬했다, 언어 붉게, όπως και ο βλεννογόνος στο στόμα και στον φάρυγγα και ο ασθενής είχε ένα αίσθημα καούρας από το στόμα ως τον πρωκτό.

Πονούσε και ήταν πρησμένος στην κοιλιακή χώρα, το δέρμα του έκαιγε υπερβολικά, ο σφυγμός του ήταν γρήγορος και ασταθής – άλλοτε δυνατός κι άλλοτε αδύναμος – το έντερο έπρεπε να ανακουφίζεται με ενέσεις, η ποσότητα των ούρων ήταν πολύ μικρή. Το βράδυ δεν μπορούσε να κοιμηθεί καθόλου.
Ο δούκας άφησε την τελευταία του πνοή στις 4.35 πμ την Τρίτη 24 του μηνός, έκτη ημέρα από τότε που αρρώστησε. Είχε διαύγεια πνεύματος μέχρι τα τελευταία του. Καθώς πλησίαζε το τέλος, η αναπνοή του γινόταν όλο και πιο στενάχωρη, το σώμα του είχε παγώσει ολόκληρο και είχε ταχυπαλμία…».
Τα περισσότερα από αυτά τα συμπτώματα είναι παρόμοια με αυτά του Αλέξανδρου, άλλωστε ούτε και ο δούκας πέθανε αμέσως – η ασθένειά του κράτησε συνολικά έξι ημέρες, ενώ στην περίπτωση του Αλεξάνδρου κράτησε λίγο περισσότερο. 물론, η καλή φυσική κατάσταση του Μεγάλου Κατακτητή, οι εμετοί και το κρασί μπορεί να τον κράτησαν στη ζωή περισσότερο, αλλά το κακό είχε γίνει.
Το αρσενικό το βρίσκει κανείς σε πολλές μορφές, λιγότερο ή περισσότερο ισχυρές. Δια του εμέτου το στομάχι καθαρίζει κι αυτό εξηγεί γιατί διαβάζουμε στις Βασιλείους Εφημερίδες ότι ο Αλέξανδρος συνήλθε – όπως είχε γίνει και με τον Ηφαιστίωνα.
Οι Βασίλειες Εφημερίδες, 비록, αναφέρουν παρακάτω ότι ο βασιλιάς κατανάλωσε κι άλλο φαγητό – όπως είχε κάνει και ο Ηφαιστίων – και μετά χειροτέρευσε. 프톨레마이오스, ως υπεύθυνος τροφοδοσίας και δοκιμαστής του βασιλιά, θα πρέπει να ήταν υπεύθυνος για το φαγητό του. Η ανίχνευση αρσενικού στα συμπτώματα που προηγήθηκαν από τον πρόωρο θάνατο του Αλέξανδρου επιβεβαιώνεται από ακόμη πιο αδιάσειστα στοιχεία.

Μέχρι και τον 11ο αιώνα, το αρσενικό ήταν το πιο ισχυρό όπλο που είχαν στα χέρια τους οι επίδοξοι δολοφόνοι.
Αντίθετα με τον ελλέβορο, ο οποίος έχει πολύ πικρή γεύση και κτυπάει γρήγορα στην καρδιά, το αρσενικό μπορεί να μην ανακαλυφθεί αμέσως, ενώ τα συμπτώματα που προκαλεί δεν διαφέρουν απ’ αυτά της ελονοσίας ή της χολέρας.
Η δίψα του Αλεξάνδρου, η επιθυμία του να βρίσκεται συνεχώς μέσα στο λουτρό αποτελούν επι πλέον ενδείξεις. Μόνο που το αρσενικό έχει ένα μεγάλο κακό κι αυτό εξηγεί τις πολλές εκταφές που γίνονταν στα τέλη του δεκάτου ενάτου και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, καθώς αναστέλλει σημαντικά την αποσύνθεση του σώματος του νεκρού.
Δύο πηγές, ο Πλούταρχος και ο Κόϊντος Κούρτιος, αναφέρουν συγκεκριμένα ότι έτσι συνέβη και με το σώμα του Αλεξάνδρου κι αυτό παρά τον έντονο καύσωνα του βαβυλώνιου θέρους. Όπως εξηγεί ο Μπλάϊθ:
«…Συχνά παρατηρείται μια αξιοπερίεργη διατήρηση του σώματος του νεκρού. Όταν συμβεί κάτι τέτοιο, είναι πολύ ύποπτο, ιδίως αν το σώμα ήταν εκτεθειμένο σε τέτοιες συνθήκες, όπου φυσιολογικά θα έπρεπε να είχε αποσυντεθεί γρήγορα. Στην περίφημη υπόθεση του Ευρωπαίου φαρμακοποιού Σπάϊχερτ (1876), το σώμα της συζύγου του Σπάϊχερτ ξεθάφτηκε ένδεκα μήνες μετά το θάνατό της. Κι ενώ το φέρετρο έπλεε σε μια λίμνη νερού, το γυναικείο σώμα ήταν σαν της μούμιας. Κι αυτό γιατί τα όργανα του σώματος περιείχαν αρσενικό, ενώ το χώμα του περιβόλου της εκκλησίας δεν πειρείχε κάτι τέτοιο. 미스터. P. Κοξ, δικηγόρος υπεράσπισης, δεν μπορούσε να εξηγήσει αλλιώς πως μπορεί να είχε διατηρηθεί έτσι το σώμα, κάτω από τέτοιες συνθήκες, παρά μόνον αν είχε γίνει χρήση αρσενικού. Και αυτό το στοιχείο, μαζί με άλλα, ήταν σημαντικό, για να καταδικαστεί ο Σπάϊχερτ…»
Ο Πτολεμαίος όχι μόνον κατάφερε να δηλητηριάσει τον Μεγάλο Κατακτητή αλλά και να έχει τον έλεγχο την επόμενη ημέρα – ως φύλακας της βασιλικής κάμαρας και επίσημος δοκιμαστής και υπηρέτης του.
Στο τελευταίο στάδιο της ασθένειάς του ο Αλέξανδρος είχε εκλάμψεις και έκανε διάφορες κινήσεις για το θέμα της διαδοχής, όπως να χρίσει τον Περδίκκα διάδοχό του και να του παραδώσει το επίσημο δαχτυλίδι του.
아직, όλες οι πηγές ανεξαιρέτως τονίζουν ότι στο τελευταίο στάδιο της ασθένειας του βασιλιά ήταν αυστηρός ο έλεγχος στη βασιλική κάμαρα και απαγορευόταν η είσοδος στους περισσότερους.
Όσο για τους γιατρούς, ειδοποιήθηκαν, αλλά τα είχαν χαμένα με τα συμπτώματα του αρρώστου. Δεν είναι ν’ απορεί κανείς καθόλου: μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως στην πολύκροτη υπόθεση αρσενικού Μέϊμπρικ στα 1880, συχνά παραπλανούσαν τους γιατρούς, για να μην ανακαλύψουν το πραγματικό αίτιο της ασθένειας του θύματος που είχε δηλητηριασθεί με αρσενικό.

Εξ’ άλλου, τα χέρια των γιατρών του Αλεξάνδρου ήταν «δεμένα» μετά το άσχημο τέλος του άτυχου συναδέλφου τους, του γιατρού Γλαύκα, ο οποίος σταυρώθηκε μετά τον ξαφνικό και αναπάντεχο θάνατο του Ηφαιστίωνα, έναν χρόνο πριν.
Οι γιατροί δεν ήταν διατεθειμένοι να παρέμβουν, από φόβο μήπως επιδεινωνόταν έτσι η κατάσταση του Αλεξάνδρου κι έριχναν σ’ αυτούς την ευθύνη.
Ο Πτολεμαίος κινούσε τα νήματα και μόνον προς το τέλος ενημερώθηκαν για τις εξελίξεις στρατιώτες και βαθμοφόροι και τους άφησαν να μπουν στο δωμάτιο του ετοιμοθάνατου βασιλιά, αλλά τότε ήταν πια πολύ αργά.
Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο Ιουστίνος αναφέρει τις υποψίες που είχαν απλοί στρατιώτες και βαθμοφόροι περί «συνωμοσίας», ενώ όλες οι πηγές περιγράφουν μια κατάσταση γενικής αναταραχής στον στρατό….
…Ο Πτολεμαίος, όπως ο Ιάγος, εξακολουθούσε να είναι ο πιστός στρατηγός, ο πειθήνιος υφιστάμενος που «μπορεί να είναι μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη και ωστόσο να είναι κάθαρμα»….
…Η σιωπή του Πτολεμαίου στη διάρκεια αυτής της τόσο σημαντικής περιόδου για τη ζωή του, πόσο μάλλον για τη ζωή του αρχηγού του, είναι αποκαλυπτικότατη.
Εξ’ άλλου τον Πτολεμαίο τον απασχολούσε περισσότερο τι θα γινόταν μετά.
Από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι ο Αλέξανδρος, καθώς αργόσβηνε, υποψιαζόταν ότι είχε πέσει θύμα συνωμοσίας, αν και τα πολυσυζητημένα τελευταία λόγια του ότι άφηνε την αυτοκρατορία του «στον κράτιστο» ή «στον πιο άξιο», όπως και το σχόλιό του ότι «το επιτελείο του θα ετοίμαζε προς τιμήν του τις πιο λαμπρές επικήδειες τελετές», θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως ένα είδος σαρδόνιας αναφοράς στο γεγονός ότι ο Αλέξανδρος είχε προβλέψει ότι το ζήτημα της διαδοχής του θα κατέληγε σε αιματοχυσία…».
………………….

Μερικές επισημάνσεις και σκέψεις….
Εγώ θα πρόσθετα πως ο Αλέξανδρος δεν ήταν ηλίθιος. Κάθε άλλο. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την πατήσει, να γελαστεί από την προδοσία των ίδιων των «αμυντόρων» του, των επιτελών του.
Είναι αδύνατον όμως να μην κατάλαβε πως «δηλητηριάστηκε».
또한, όπως αναφέρει πιο πάνω και ο ίδιος ο συγγραφέας, το «αρσενικό» ήταν γνωστό δηλητήριο στον αρχαίο κόσμο…ιδίως στην Περσική/ασιατική/Ινδική Ανατολή.
그래서, 했다 (λογικά πρέπει να ήταν) απολύτως και με λεπτομέρεια γνωστά ΚΑΙ τα συμπτώματα.

Και όπου υπάρχει «γνωστό δηλητήριο και συμπτώματα» υπάρχουν και «αντίδοτα».
Να μην ξεχνάμε πως στην εισβολή στην Ινδία, τραυματίστηκε με δηλητηριασμένο βέλος ο ίδιος ο Πτολεμαίος και «με αντίδοτα» που τον προμήθευσαν οι «ειδήμονες της περιοχής» τον θεράπευσε ο ίδιος ο Αλέξανδρος (που είχε αρκετά ικανοποιητική ιατρική εκπαίδευση από τα νεανικά του χρόνια και δουλεμένη στη συνέχεια με επιμέλεια. Ιδίως στα δηλητήρια. 그래서, είχε και προσωπική (διαγνωστική) άποψη περί του «τι συνέβη» και σε αυτόν αλλά και στον Ηφαιστίωνα ένα χρόνο πριν με ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ)…
Συνεπώς, ήταν μια «γενικευμένη συνωμοσία» της Αυλής του Αλεξάνδρου.
Και μάλιστα πολύ πολύ «χοντροκομμένα συγκεκαλυμμένη», τόσο που προκαλεί την νοημοσύνη.
Μια συγκάλυψη που κράτησε (και κρατάει) αιώνες.
Κι αφού είχε διαύγεια για δέκα μέρες και δεν «έφυγε» αιφνίδια, είναι επιεικώς παράδοξο το πως δεν όρισε ποιός θα είναι ο διάδοχός του (από τα παιδιά του) και ποιός – αντίστοιχα – θα ήταν ο Προστάτης του Θρόνου ως την ενηλικίωσή τους.

Ένας μόνον τρόπος υπάρχει να εξηγηθεί αυτό.
Ο Αλέξανδρος λοιπόν κατάλαβε ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ πως δηλητηριάστηκε.
Κατάλαβε συνεπώς ότι και η οικογένειά του κινδύνευε. Πως δεν υπήρχε τρόπος να την προστατέψει. Ούτε αυτήν, ούτε και το Θρόνο.
Κατάλαβε πως δεν υπήρχε τρόπος ούτε καν μήνυμα να στείλει για να προειδοποιήσει την Ολυμπιάδα να λάβει έκτακτα και αυστηρά μέτρα ασφαλείας.
Δεν μπορούσε να εμπιστευθεί κανέναν.
Εάν καταλάβαιναν πως «κατάλαβε» το πιο πιθανό ήταν να βρεθεί με ένα ξίφος στην καρδιά.
Η υψηλή στρατηγική του διάνοια λοιπόν – ακόμη κι εν μέσω αφόρητων πόνων – συνέλαβε τον ΜΟΝΟ τρόπο που είχε εκείνη τη στιγμή να «υπεραμυνθεί» έστω και μετά θάνατον.
Έπρεπε να διατηρήσει την «αυτοκρατορική του εν δυνάμει Ισχύ» μέχρι τέλους και να την «μετουσιώσει όλη σε μια τελευταία εντολή» που κανείς δεν θα μπορούσε ή δεν θα τολμούσε να «παραβιάσει».
Να παίξει δηλαδή το «παιγνίδι» τους παριστάνοντας πως «δεν είχε καταλάβει τίποτα».

Με την «ασυνήθιστη ιστορικά» εντολή το Δαχτυλίδι να πάει «τω κρατίστω».
Τουτέστιν, ο μόνος τρόπος να αναδειχθεί ο «κράτιστος» (ο ισχυρότερος) θα ήταν ο πόλεμος μεταξύ τους.
즉, η αλληλοεξόντωση.

그래서, θα είχαν συμφέρον να πάρουν την οικογένειά του με το μέρος τους για ν’ αυξήσουν τους «πόντους του» ο καθένας.

Θα είχαν λοιπόν κίνητρο και συμφέρον να τους κρατήσουν ζωντανούς.

Μέσα απ’ αυτή την κατάσταση σύγχυσης, ίσως κατόρθωνε – έστω και μετά θάνατον – να δώσει στην Ολυμπιάδα τον απαραίτητο χρόνο να «χτίσει και να εδραιώσει την ισχύ της».
Διασφαλίζοντας έτσι την Διαδοχή του Αλεξάνδρου από την γενιά του.
Κάτι που δεν λειτούργησε βεβαίως. Ή μάλλον, λειτούργησε «εν μέρει», τους κράτησε στη ζωή για ένα χρονικό διάστημα αλλά που δεν κατόρθωσαν να το εκμεταλλευθούν για να «επικρατήσουν» των ισχυρών αντιπάλων τους.
Οι λυσσαλέοι πόλεμοι των Επιγόνων στάθηκαν η λαιμητόμος της Γενιάς του Αλέξανδρου….

xorisorianews.gr

응답을 남기다