Amphipolis.gr | De siste dagene av TOY Alexander og mysteriet med den BURIAL

De siste dagene av TOY Alexander og mysteriet med den BURIAL

Skrevet O Christos BarmpagiannidisEna av de største mysteriene i historie, som rammer opp til våre dager, alle typer, forskere, Det er den plutselige slutten av Aleksander den store og eventyret av kroppen av. Forutsetninger og estimater gi og ta gjennom århundrene, men ingen klar, endelig og absolutt overbevisende svar vi har i våre hender. Innenfor denne evigvarende virvel av saker, det minste vi kan gjøre er å, alliert med de mest pålitelige kilder, å representere de tragiske hendelsene og la alle gå til sine egne vurderinger. Den siste kjente forretningsplan av Alexander ble valgkamp i Arabia, η οποία πήγε λίγο παραπίσω, λόγω του ξαφνικού θανάτου του Ηφαιστίωνα. Alexander, αφού τέλεσε μια μεγαλοπρεπέστατη κηδεία με τιμές ήρωα στον παιδικό του φίλο στη Βαβυλώνα, disse dagene ble knust og fortvilet, men han deltok i offer for den forestående avgang i Arabia.vi er på 28 mai 323p.Ch. den kvelden, han forlot hans nære medarbeidere middag han hadde vert, en partner Thessalos, den Midios, Han inviterte ham til sitt hus. Den Midios var kjære og elskverdig Alexander og faktisk gjorde stemningen. Neste gikk han tilbake Stou Midiou og drakk for. Snudde syk i palasset, Hun badet og gikk til sengs med en høy pyreto.To morgen 31. mai, Han følte seg verre. Alle spenning og opplevelser av de siste årene, den påfølgende symposier, De hadde blitt svekket. Faktisk ble han tatt med til sin seng ved alteret for den daglige morgenofferet. liggende, Han inviterte lederne for hæren og ga ordre for kampanjen ville starte i 4 Juni. På kvelden bære ham tilbake på sengen av Eufrat og båten gikk over den store hagen som dominerte det. Badet har feber og frysninger. Neste han bodde på rommet sitt, i selskap med Midio, han gjorde det moro. Skjønt, feberen ikke faller.

På 2 Juni ba Nearkhos å bli utsatt for en dag, og kampanjen oppfyller. Nearkhos fortalte av reisen over havet (Indian) og Alexander fleipet med at om ikke lenge ville han leve, og at slike opplevelser. På 3 Juni ofret og kalles marine høvdinger, ber dem om å ha alt klart for den forestående avgang på to dager. Skjønt, feber og ubehag fortsatte å betale ham og de neste to dagene. På 5 Juni inviterte alle generalene i palasset. De anerkjente, men kunne ikke lenger snakke. tiden, hele Babylon lært det faktum av sykdom og de makedonske soldater sammenkrøpet i palasset for å se sin konge. De fryktet at han allerede var død, mens de gråter og truet med å åpne porten. endelig, Porten åpnet og en bak den andre gikk til sengen. Alexander løftet med problemer hodet og bet ham i høyre hånd og vinket blikket til sine gamle kamerater. På 9 Juni, generalene Peithon, Peucestas og Selevkos, Serapeion gikk til templet for å spørre hva som var best å gjøre, å bo i palasset eller overføre andre steder. "Gud" ga dem deres reaksjon: "Bor det, bedre vil det være ". Og neste dag, på 10 Juni, Alexander døde. Jammer og klage gjenlød i kaotiske haller av palasser. Så stillhet falt. Han druknet alle trodde det ville skje nå. Alle Babylon funnet utenfor palasset og fremtiden så mørk og illevarslende. Bare fra dette øyeblikk, og i førti år eller begynner den berømte eventyrhistorie av hans etterfølgere!Han sa at han ga sin ring, like før han døde, den eldste av de syv livvakter, Perdikkas, å forsegle noen offisielle dokumenter, men det er tvilsomt om oppnevnt etterfølger. Alexander sisterne de øyeblikkene, verken kunne snakke, heller ikke hadde mental klarhet for å gjøre en så viktig avgjørelse. Poenget er at fra den første dagen av død opptøyer mellom militære enheter av makedonerne, før det skjedde, etter en tid, et kompromiss, sprø noe som gjenspeiles: hans halvbror Alexander og mentalt ustabil (for å si det elegant), Filippos Arridaios og det ufødte barnet (om han var en gutt), De defineres som Kings enorm lenger makedonske stat.

Alexander G. "Makedonia eller Alexandros O Megas, konge makedonske. Statue på stranden i Thessaloniki

Ifølge Diodorus, Alexander hadde skrevet i intensjons fem prosjekter, som ble avvist som kostbart og urealistisk av rådet av generaler. Det viktigste var bygging av tusen krigsskip for kampanjen i Vesten. Den andre var å bygge seks store kirker: til ære for Zevs ved Dion, Artemis Amphipolis, Athena i Cyrrhus (mellom Pella og Edessa, sør for landsbyen Aravissos), Delos, Dodona og Delphi. Den tredje utkast snakket om å sette opp et gigantisk bål i Babylon til en kostnad av mange talenter, å hedre minnet om Hephaestion. Den fjerde prosjekt innbefattet konstruering av en pyramide, og større enn for Egypt, til ære for sin far, Philip. Sistnevnte er designet utveksling og befolkningsbevegelser mellom Europa og Asia, for å oppnå dette blandings, som forventet Alexander, mellom øst og vest. Men, Arrian, som er den mest pålitelige kilden, Han trakk fra tonene av Ptolemaios og Aristobulus, at hendelsene levde ved siden av Alexander, skriver: "Personlig, Jeg kan ikke si nøyaktig hvilke planer hadde Alexander heller ikke interesserer meg gjette. Men det som virker for meg at jeg kan påstå er at Alexander hadde ingenting liten eller ubetydelig i tankene· heller ville bo stille i de områdene som allerede hadde erobret, selv om du legger til Europa til Asia og de britiske øyer. Over og av dem, Du vil bli bedt om å finne noe ukjent ennå, erizontas ikke med noen andre, men med seg selv ". Arrian, Z:1 Πάντως ό,og hva han hadde i tankene, Poenget er at ingenting er mislykket. Saken eller klassen som Alexander ble drept av giften - en lav dose av stryknin ville passe med symptomer - var uunngåelig. Faktisk, de "rike Aviser", offisielle statlige poster, De publisert et dokument som motsa dette. Men vi kan ikke utelukke. Kanskje noen ledende makedonerne hadde ingen annen måte å stoppe exorientalistiki stormannsgalskap, som hadde gjort ham veldig fjernt. Τώρα όσον αφορά τις εικασίες πως πέθανε από ασθένειες τύπου σύφιλης (η πιο διαδεδομένη καφενειακή άποψη) ή από τύφο ή από κάτι άλλο άγνωστο, δεν μπορούμε να τις υιοθετήσουμε, ούτε ασφαλώς να τις απορρίψουμε.

Η τύχη του πτώματος του είναι ένα άλυτο μυστήριο. Η σορός του, αφού ταριχεύτηκε, έμεινε σχεδόν δυο χρόνια σ’ ένα πολυτελές σκήνωμα στην Βαβυλώνα, όπου ήταν τόπος προσκυνήματος για χιλιάδες υπηκόους του. Τότε αποφασίστηκε να επαναπατριστεί στη Μακεδονία, για να ταφεί στο παλιό βασιλικό νεκροταφείο στις Αιγές. Skjønt, καθ’ οδόν προς τα εκεί, κλάπηκε από το νέο σατράπη της Αιγύπτου, τον Πτολεμαίο του Λάγου, έναν από τους παιδικούς συντρόφους του Αλεξάνδρου και συμμαθητή του στις διδασκαλίες του Αριστοτέλη, στη Μίεζα, που είχε εξυψωθεί στο βαθμό του στρατάρχη της νέας αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου. Ο Πτολεμαίος έθαψε πρώτα τη σορό στη Μέμφιδα, την παλιά πρωτεύουσα των φαραώ. Senere, μετέφερε τη σορό στη δική του πρωτεύουσα, την Αλεξάνδρεια, όπου από το 306π.Χ. κυβερνούσε ως βασιλιάς της Αιγύπτου. Το λαμπρό μαυσωλείο και ο τάφος σώζονταν ακόμη κατά την εποχή του Οκταβιανού Αύγουστου, του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα (29f.eks. – 14μ.Χ.). Υπάρχουν και μεταγενέστερες αναφορές που υποδηλώνουν πως ο τόπος όπου βρισκόταν ήταν ακόμα γνωστός. Από την ύστερη όμως αρχαιότητα (περίπου 3ομ.Χ. århundre.) και μετά έχει εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος. Derfor, σύμφωνα με τις αναφορές των πηγών, το πτώμα έμεινε δυο χρόνια στην Βαβυλώνα και έπειτα από την κλοπή του από τον Πτολεμαίο, κατέληξε σ’ ένα επιβλητικό μνημείο στην Αλεξάνδρεια. Αυτές οι αναφορές είναι ότι πιο επίσημο έχουμε στα χέρια μας. Η μητέρα του Αλεξάνδρου, η πολυμήχανη Ολυμπιάδα, ήταν πεπεισμένη ότι ο γιος της δολοφονήθηκε και είχε ορκιστεί πως θα έφερνε τη σορό στη Μακεδονία. Μήπως επιχείρησε κάτι τέτοιο και τα κατάφερε; men igjen, γνωρίζοντας την μεγαλομανία της και την αυταρχικότητά της, θα έθαβε έτσι στα κρυφά και “άδοξα”, δίχως τυμπανοκρουσίες, τον γιο της, τον κατακτητή του κόσμου; Οι πηγές δεν κάνουν ούτε νύξη για κάτι τέτοιο. Κάτι θα είχε γραφτεί για την ταφή του μεγαλύτερου βασιλιά του κόσμου! Μήπως ο επόμενος βασιλιάς της Μακεδονίας, ο ικανός αλλά και αδίστακτος Κάσσανδρος, μετέφερε τη σορό στα πάτρια εδάφη; Απίθανο! første, διότι ο Κάσσανδρος με την Ολυμπιάδα μισούνταν θανάσιμα. Second, αν έφερνε τη σορό στη Μακεδονία, θα ήταν μεγάλο πλεονέκτημα, κυρίως ηθικό και ψυχολογικό, για τον Αλέξανδρο τον Δ΄, τον γιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ήταν παραγκωνισμένος σε τιμητική αιχμαλωσία μαζί με την μητέρα του Ρωξάνη, i Amfipolis. Ήταν γνωστό ότι ο μακεδονικός λαός ήταν πιστός στον επίσημο βασιλικό οίκο και ο Κάσσανδρος δεν θα ρίσκαρε την στερέωση της εξουσίας του. Αλλά και ο Πτολεμαίος μήπως τελικά δεν πήρε τη σορό από τη Βαβυλώνα αλλά κάποιο ομοίωμά της; Μήπως στην Αλεξάνδρεια όλοι προσκυνούσαν ένα κενοτάφιο; Είναι γεγονός ότι παίρνοντας την σορό, αποκτούσε ένα ψυχολογικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων διαδόχων. Είναι αναμφισβήτητο ότι πολλοί Μακεδόνες στρατιώτες ακολούθησαν τον Πτολεμαίο στην Αίγυπτο μόνο και μόνο επειδή είχε στην κατοχή του τη σορό. Τόσο μεγάλο ειδικό βάρος και επιρροή μυστικιστικών διαστάσεων προέκυπτε από την κατοχή της σορού του μεγάλου βασιλιά! Σίγουρα, ο Πτολεμαίος πήρε το σώμα έχοντας την επίγνωση της μεγάλης του επίδρασης στον απλό Μακεδόνα στρατιώτη. Είναι εξακριβωμένο πως πολλοί στρατιώτες, πέρα από την μεγάλη του υπόληψη, θεωρούσαν άξιο διάδοχο του Αλεξάνδρου, τον Πτολεμαίο, αφού μέχρι και η σορός του μεγάλου βασιλιά “ακολουθούσε” τον στρατηγό. Men, από πολιτική τακτική ο Πτολεμαίος πήρε άριστα!

Αλλά και αν υιοθετήσουμε την επίσημη άποψη ότι η σορός μεταφέρθηκε όντως και ετάφη στην Αλεξάνδρεια, τι έγινε έπειτα; Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε, ότι όταν η Αλεξάνδρεια έγινε μια χριστιανική μεγαλούπολη, οι αρχές αλλά και οι χριστιανοί πολίτες της προέβησαν σε καταστροφές των οικοδομημάτων των εθνικών. Είναι γνωστές οι βιαιότητες των Βυζαντινών και ο αφανισμός χιλιάδων οπαδών της αρχαίας θρησκείας και των μνημείων της. Πιθανόν, ο τάφος του Αλεξάνδρου να έπεσε “θύμα” αυτού του χριστιανικού φονταμενταλισμού. Αλλά και αν δεν συνέβη κάτι παρόμοιο, ίσως οι επιδρομές των Αράβων, που κατέκτησαν τελικά την Αίγυπτο, να ολοκλήρωσαν την καταστροφή του μνημείου. Men, όλα είναι υποθέσεις.Η αιτία του θανάτου του, τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του και ο τάφος του, παραμένουν ένας άλυτος γρίφος, ένα υπέροχο μυστήριο, που ίσως να είναι και προτιμότερο από την τελική έκβαση, αν υπάρξει, αυτής της αιώνιας αναζήτησης. Η μεταφυσική διάσταση που έχει περιβάλλει αυτή την εξερεύνηση, ίσως την κάνει πιο γοητευτική. Ενδεικτική βιβλιογραφία Johan Gustav Droysen: Η Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Εκδ. Ελευθεροτυπίας Paul Cartledge: Alexander den store, η αναζήτηση ενός νέου παρελθόντος, Εκδ. Λιβάνη. Plutark: Alexander, Εκδ. kaktus. Διόδωρος: Βιβλιοθήκη Ιστορική, ed. Ζήτρος. Arrian: Anabasis Alexandrou, ed. kaktus.

http://eranistis.net/wordpress

http://www.visaltis.net/

amphipolis.gr | historien om grekerne i hellenistiske Kings India

The Kingdom var da den gresk-hellenistiske rike Baktria til Gandhara kapital. Det varte fra 2. til 1. århundre f.Kr.. Det var sentrum for gresk-buddhisme. Den greske rike Baktria ble etablert i 250 for eksempel fra det greske satrap av Baktria Diodoto A’ Frelseren , som trakk seg fra selevkidenes. Ble -along med senere Indo-greske kongedømme- το ανατολικότερο άκρο του ελληνιστικού κόσμου, καλύπτοντας μία περιοχή μεταξύ της Βακτριανής και της
Σογδιανής της κεντρικήςΑσίας -σύγχρονο βόρειο Αφγανιστάν- fra den 250 f.eks. til den 125 f.eks. Η επέκταση του ελληνο-βακτριανού βασιλείου στην βόρεια Ινδία από το 180 f.eks. εγκαθίδρυσε το Ινδοελληνικό βασίλειο που άντεξε μέχρι το 10 e.Kr., και ήταν το κέντρο του
Ελληνοβουδισμού. Το βασίλειο επί δύο περίπου αιώνες ανέπτυξε εμπόριο με την Ινδία και την Κίνα και απλώθηκε στην κοιλάδα του Γάγγη ώσπου το βόρειο μέρος του καταλύθηκε από σκυθικές νομαδικές φυλές. DEN Αγαθοκλής ήταν Έλληνας βασιλιάς της Ινδίας από το167 π.Χ. til den 165 f.eks. Κατά τη βασιλεία του εξέδωσε νομίσματα με απεικονίσεις των προκατόχων του. Επίσης εξέδωσε νομίσματα σε διπλή γλώσσα, τα ελληνικά και την τοπική ινδική διάλεκτο. Για την εικονογράφησή τους χρησιμοποίησε ντόπια εικονογραφία και ινδικές θεότητες. Ο Πανταλέων ήταν Έλληνας βασιλιάς της Αραχωσίας και της Καντχάρα, περιοχών του πρώην βασιλείου της Βακτρίας και της Ινδίας, από το190 π.Χ. til den 180 f.eks. Διαδέχτηκε τον Αγαθοκλή. Κυκλοφόρησε δίγλωσα νομίσματα με ντόπια εικονογραφία. Ο Απολλόδοτος ο Α΄ ήταν Έλληνας βασιλιάς της Βακτρίας και της Ινδίας από το 165 f.eks. til den 163 f.eks. Έκοψε νέα νομίσματα, καθώς και ένα καινούριο με μεγαλύτερο βάρος, το οποίο κυκλοφόρησε ευρύτατα μεταξύ των Ινδών. O Mέναδρος (ή Μιλίντα στα ινδικά) ήταν Έλληνας Βασιλιάς τηςΒακτρίας από το 163 f.eks. til den 145 f.eks. Γεννήθηκε στους Παραμισάδες, περιοχή του βασιλείου της Βακτρίας, είναι άγνωστο το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πριν γίνει βασιλιάς. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και από μικρός ακολούθησε το επάγγελμα του στρατιωτικού. Όταν ο Ευκρατίδης εισέβαλε στη Βακτρία και έφτασε μέχρι την πρωτεύουσα, τα Τάξιλλα, ο Μέναδρος κλήθηκε να τον αντιμετωπίσει. Ο Μέναδρος κατάφερε να καθηλώσει το στράτευμα του Ευκρατίδη και διεξήγαγε μαζί του πολλές μάχες χωρίς όμως ουσιαστική επικράτηση ενός από τους δύο αντιπάλους. Την ίδια περίοδο οι Πάρθοι βλέποντας το εισέβαλαν στο βασίλειο του Ευκρατίδα αναγκάζοντας τον να εγκαταλείψει τη Βακτρία κάνοντας συνθήκη με τον Μένανδρο. Ο Μένανδρος ανακηρύχθηκε βασιλιάς και παντρεύτηκε την Αγαθόκλεια χήρα του προηγούμενου βασιλιά Αγαθοκλή. Έκοψε νομίσματα με ελληνικές παραστάσεις, με την ένδειξη «ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ» (και στην πίσω πλευρά σε Κχαρόσθι την ένδειξη «ΜΑΧΑΡΑΓΙΑ ΝΤΑΡΜΙΚΑΣΑ ΜΕΝΑΝΤΡΑΣΑ», όπου αναφέρεται η έννοια του Ντάρμα ως μετάφραση του «δικαίου») ή συχνότερα «ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ» (και στην πίσω πλευρά η ένδειξη «ΜΑΧΑΡΑΓΙΑ ΤΡΑΤΑΣΑ ΜΕΝΑΝΤΡΑΣΑ»). Ασπάστηκε και προώθησε το Βουδισμό και στην Ινδική παράδοση αποκαλείται Μιλίνδα. Έχει γραφτεί ένα ινδικό έπος (αγνώστου συγγραφέα) για τον Μέναδρο το Μιλίνδα Πάνχα, το οποίο αναφέρεται στη συνομιλία του Μενάδρου με τον Ινδό σοφό Ναγκασένα. Διεξήγαγε πολλές μάχες με τα γειτονικά κράτη και προσθέτοντας νέα εδάφη στο βασίλειο του. døde i 145 f.eks. κατά τη διάρκεια εκστρατείας. O Στράτων ήταν βασιλιάς της Βακτρίας από το 130 f.eks. til den 110 f.eks. Συμβασίλεψε, λόγω του ότι ήταν ανήλικος, με τη μητέρα του Αγαθόκλεια. Με την ενηλικίωσή του, και αφού είχε πεθάνει και η μητέρα του, ανέλαβε τον θρόνο. Αλλά η διακυβέρνηση του έβαλε την Βακτρία σε περιπέτειες λόγω της ανικανότητάς του να διοικήσει. Κατά τη βασιλεία του ο Αντιαλκίδας, Ευκρατίδης ηγεμόνας βασιλείου της Βακτρίας, εισέβαλε στο Βασιλειό του και κατέλαβε τα Τάξιλα αναγκάζοντας τον Στράτωνα να καταφύγει στην Πανταποταμία. Από εκεί έμαθε ότι ο αδελφός του Απολλόδοτος Α΄ του είχε πάρει το θρόνο. Ο Διοδοτίδης Ιππόστρατος ήταν Έλληνας βασιλιάς της Βακτρίας. Βασίλεψε από το 85 f.eks. til den 70 f.eks. Ήταν ιδρυτής μικρού βασιλείου που περιελάμβανε την Αραχωσία και την Γάνδαριδα. Ο Τήλεφος υπήρξε Ινδο-Ελληνικός βασιλιάς, μάλλον μικρής διάρκειας στην Γκαντάρα. Πότε ακριβώς βασίλεψε δεν είναι γνωστό, οι ιστορικοί υποθέτουν ότι βασίλεψε περί τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ.. Ο Αμύντας ήταν βασιλιάς της Βακτρίας από το 85 f.eks. til den 75 f.eks. Το βασίλειό του περιελάμβανε την κοιλάδα της σημερινής Καμπούλ. Den 80 f.eks. ο Αμύντας κατέλαβε την Παροπαμισάδα και μετέφερε την πρωτευουσά του στην Αλεξάνδρεια την προς Καυκάσω. Έκοψε νομίσματα με Ελληνικές παραστάσεις. Ο Ερμαίος ήταν γιος του Αμύντα και Έλληνας βασιλιάς της Βακτρίας από το 50 f.eks. til den 30 f.eks. Παντρέυτηκε την Καλλιόπη, κόρη του Ιππόστρατου και ένωσε τα δύο Ελληνικά βασίλεια της Βακτρίας σε ένα, σταματώντας ανταγωνισμό και διχασμό πολλών χρόνων. Ανακατέλαβε πολλές περιοχές της Βακτρίας. Στο τέλος της Βασιλείας του το βασιλειό του δεν άντεξε τις νομαδικές επιδρομές και είχε συρικνωθεί τόσο, ώστε είχε περιοριστεί στην κοιλάδα της Καμπούλ. Τελικά το 30 f.eks. το βασίλειο κατέρρευσε. 30 f.eks: οι νομάδες Σάκες, υπό τον φύλαρχο Σπαλιρίση, κατακτούν την Ινδία.

http://greekhistoryandprehistory.blogspot.gr

Indoelliniko_vasileio.svg

amphipolis.gr | Huset Argead eller Temenid

Vergina_sun.svg

Vergina Sun - Coat argeadedynastiet

 

Angå Makedonia grunnleggelsen perioden av Royal House ingenting er helt klart. Prinsippet er plassert mellom myte og historie, ikke grunnleggeren velig levde omtrent samtidig med grunnleggeren av akamenideriket. Dette tilfeldighet blir enda mer interessant, etter 6den f.eks. århundre Darius; vedtatt i Europa og gjorde Amynta A vassal, innledet en fatal rivalisering for begge husene. To århundrer senere Alexander G. Han tilbrakte i Asia og kjempet mot akamenideriket. Det fjerde året av fiendtligheter myrdet Darius G., ellevte år Alexander III døde og både kongelige hus med dem døde.

Ifølge Herodot, tre sønner Timenou, den Gafanis, den Aeropos og Perdikkas, De forvist fra Argos og tok tilflukt først i Illyria etter byen Levaia øvre Makedonia, karakterisert ved sin levende å sikre den lokale dyrene (heller Paionian) linjal. Når noe dukket opp som ble tolket som en guddommelig advarsel, den kinglet skremt beordret dem til å forlate landet. De spurte sine opparbeidede lønns- og at "blindet av gudene"Jeg viste dem solen, som de kom inn gjennom skorsteinen på huset, fortelle dem "Til lønn, du fortjener». De to største ble overrasket, men den yngste hadde et sverd, Han tok det og sier "Kongen akseptere hva,du gir oss», late som å plukke jorda solstrålene og tok på seg tunika.

Etter at de forlot de tre brødrene, Kongen forfulgte dem tro at de unge Perdikkas hadde gjort krav på tronen og hele territoriet under solen. De flyktet utover "hager av Midas"Og med base Mount Vermio først okkupert nabo deler etter hele Makedonia. levert og myte at Perdikkas fulgte en geit flokk og i punktet, som sluttet Kids (geiter), Han bestemte seg for å bygge sin kapital, som med rimelighet kåret Aegae.

Argead rute - fra Argos i Makedonia

Den kongelige dynastiet Makedonia kåret Temenid eller Argeads, fordi de tre brødrene var sønner av Timenou fra Argos. Våpenskjoldet til kongehuset var ikke kjent, inntil oppdagelsen av graven til Filip II. Deretter ble det funnet at den såkalte "søn av Vergina», direkte henviser oss til skriftene til Herodot og samle solstrålene fra Perdikkas, den påståtte grunnleggeren av dynastiet.

I slektshistorie de makedonske kongene Alexander A. en sentral person. For de fleste forgjengere nesten ingenting er kjent, bortsett fra kanskje navnet. Involvering av Alexander I i perserkrigene tok Makedonia fra historiske mulm og den kombinerte virkningen av de sørlige greske statene og Makedonia på territoriet til dagens greske Makedonia, som inntil da tilhørte forskjellige folkeslag Peonian, kaster nok lys i de neste kongene. For forgjengerne til Alexander stoler vi på Herodot og full slektshistorie makedonske kongene kommer slik:

Aigai - tetradrachmo_ Perdikkas L 500 f.eks

En Perdikkas: velig hersket i begynnelsen 7th århundre

En Argaios: fulgte sin far angivelig hersket i slutten 7th århundre

Philip A.: Han etterfulgte sin far angivelig hersket i begynnelsen 6th århundre.

Statiras_Aeropos_398-395-4 BC

Aeropos: liten, men allikevel etterfulgte sin far i 588 og regjerte inntil 568 f.eks.

Alcetas: Han etterfulgte sin far og regjerte mellom 568 og 540 f.eks.

En Amyntas: sønn Alketa og far til Alexander A.. Han steg til tronen 540 f.eks. og ga land og vann på Darius ambassadører. Under hans Makedonia var en del av den europeiske satrapi av Akamenide.

Silver oktadrachmo_vasileia Alexander I_460 f.Kr.

Alexander A.: En sønn av Amyntas, Han besteg tronen 498 BC ble kjent over hele Hellas under valgkampen av Xerxes, så blir en vasallstat konge av Persia («hyparch makedonske») informere de opprørske grekerne planer persisk. før Slaget ved Thermopylene varslet de greske styrkene før slaget Plataiai informert athenerne krigsplan Mardonius. Etter krigen utvidet Makedonia til Struma. Da han ønsket å ta del i OL, som bare lov til å delta grekere, Han måtte bevise til funksjonærene gresk avstamning.

Valuta Perdikka II 451-413 f.eks

Perdikkas B: sønn av Alexander A.. av etterfulgte sin far 454 BC og symvasilefse med sin bror Philip, som døde tidlig.

Didrachm _Archelaos II_399 f.Kr.

Archelaos: uekte sønn av Perdikkas B. Den 413 BC usurping tronen, men ble en verdig leder. Ifølge Thukydid var 9th Kongen av dynastiet og laget for Makedonia mer enn de hadde gjort alle de tidligere kongene sammen. Flyttet hovedstaden fra Aegae i Pella.

Makedonia regjere Amynta II

Amyntas B: den 393 BC lyktes Archelaus, regjerte som 389 BC og blir ofte forvekslet med neste.

Statiras_Amyntas III

Amyntas III: sønn Arrhidaios, oldebarn Alexander A. ', far til Philip og bestefar til Aleksander den store. Den 389 f.eks. lyktes Amyntas II og 383 f.eks. den neglisjerte det Argaios, en adel fra Lygkistida. Den 381 f.eks. med hjelp av Thessalian detronisert Argaios og gjenerobret tronen som 369 f.eks.

Alexander B.: sønn av Amyntas II, beslaglagt tronen 369 f.eks. angrepet Thessalia, men interne stridigheter tvang ham til å gå tilbake til Makedonia. Den 367 f.eks. myrdet ham Ptolemaios, en partner fra Aloro av Bottiaia, Kommisjonær som tok sønner Amyntas III, Perdikkas og Philip.

Valuta Perdikka III med hodet av Hercules

Perdikkas III: sønn av Amyntas III og eldre bror Philip. Den 365 f.eks. myrdet Ptolemaios Aloriti og steget opp til tronen. Den 359 f.eks. Han ble drept i kamp med illyrerne, som presset grensene til Makedonia.

Filip II

Filip II: født i 383 f.eks, sønn av Amyntas III og Eurydice og bror Perdikkas III. Det ble igangsatt i Kaveiria Hemmeligheter Samotrake i samme periode med Olympiaden, datter Neoptolemos og søster Alexander A. av Molossos. Han forble som gissel i Theben etter 368 f.eks. til den 359 f.eks.

Den 359 f.eks. da informert om at hans eldre bror og kongen døde prøver å avverge illyrerne, Han rømte fra Theben og overtok tronen i Makedonia. Loot strategiske ressurser i Thrakia, modernisert den makedonske hæren slått den inn i profesjonell og engasjert i en aggressiv og ekspansiv politikk. Ved hjelp av militær makt og oppkjøpet av alltid villige politikk, pålagt den makedonske hegemoni i Hellas. Han sier han skrøt mer på diplomati og forsvarlig strategi enn for hans tapperhet i kamp, fordi de militære bragder involvert alle kjemper, mens diplomatiske suksesser var utelukkende hans egen.

Den 357 f.eks. Han giftet seg med OL og gjorde med hennes to barn, den Alexander (356 f.eks) ΚΑΙ ΤΗΝ Cleopatra (355 f.eks). Den 338 f.eks. grunnlagt i Korint i Felles kongress grekerne og erklærte en landsomfattende kampanje mot perserne. Den 337 sendte tropper til Asia, for å fremstille invasjonen, og året etter ble myrdet etter ordre fra great king Geiter i teater i bryllupet til sin datter, Cleopatra.

Alexander III den store

1798828_10201473519546462_1875014534_n

Alexander G. Stor: sønn av Filip II og Olympias. av etterfulgte sin far 336 f.eks, neste år pålagt suverenitet alle folk som trakiske Istros, exegertheisa ødelagt Theben og 334 invaderte Asia. Kuet hele akamenideriket og India opp til elven stoff. Han døde i juni 323 i Babylon.

DEN Plutark Han sier han ble født 6den Hekatombaion, nemlig 21den juli 356 f.eks. i Arrian, levde 32 år 8 måneder, revers mottaker måle 13den Juni 323 f.eks, helt sikker dødsdato gir oss Plutark, vi finne som fødselsdato oktober 356 f.eks. Dette er et meget typisk eksempel på hvordan usikker metode er den kombinasjon av informasjon fra ulike kilder, men i dette tilfellet forskjellen på ca tre måneder på fødselsdato er ikke et problem.

For fødselen av Alexander registrert ulike varsler, angivelig fem år foran den seirende handling, selv om vi bør absolutt konstruert i ettertid. Plutark sier at Philip hadde nettopp erobret Potidaea, da han tok tre meldinger: den Parmenion Han hadde beseiret illyrerne i et stort slag, en hest vant i OL og endelig født Alexander. Han sier at selv den dagen for hans fødsel brent Temple of Artemis i Efesus, noe som ble sett på som et dårlig tegn for skjebnen til Asia, ikke taler Hegeso fra Magnesia lytte førsteamanuensis velig snerret at det var fornuftig å brenne Artemistempelet, fordi som gudinnen beskytter av fødsel var opptatt med betydningsfull begivenhet for Alexander fødsel. DEN Justin Han sier at ved fødselen to ørner forble på taket av familien hjemme hele dagen, forutsier sin dominans i Europa og Asia.

Roman medalje utstedt Karakalla illustrerer OL.

hans mor Olympiaden, Det har blitt beskrevet som en impulsiv og sjalu, mens ingen positive tegn absolutt levert, som øker mistanken om at han hadde vært utsatt for bakvaskelse. Ikke at Philip må flykte oss var veldig flørtete og at Olympias var tredje, eller fjerde raden av de totalt seks eller syv koner, mens et ukjent antall av hans elskerinner. Med all sin ikke, koner og elskerinner, Hun hadde barn og skapte Olympiad rimelig stress på rad av sønnen, den eneste ekte guttebarn av Philip.

Philip Arridaios_archaiologiko museum Napoli

Den andre mannlige barn, den Philip Arrideus, det var ulovlig, som likevel ikke hindre andre i fortiden for å innta tronen, som ikke slutt bygges og selv Arrhidaios lykkes Alexander. Den fysiske tilstanden til Arrhidaios virker som en gang ga opphav til propaganda skade arven etter OL. Det antas at i de første årene av sitt liv var en bemerkelsesverdig gutt, og at Olympias med ulike gift forstyrret den fysiske og mentale helse.

andre propaganda oppfunnet Det er kanskje den historien som Philip så henne sove med en drage ved siden av, redd for at en gud forvandlet til en slange copulated med sin kone og så ble avkjølt med henne. Dette synes å være en god grunn for Philip skilsmisse fra at ektefelle, men ikke de grunnene som følger for resten av skilsmisser.

Det antas at selv godt utført Philip, fordi Delphi orakel sertifisert av at Ammon Det ble forvandlet til ham dragen og at bedratt mann ville miste sitt øye for straff, som kikket Gud. Oracle velig bekreftet under beleiringen av Methoni, da Philip ble skadet i øynene og blendet. Ikke unngå fristelsen til å minne om at Jupiter Han hadde samleie med alkmene, kone konge av Theben Amphitryon og frukt av samleie var Hercules. dermed skapt Forholdet mellom propaganda for det guddommelige opphavet til legenden om Alexander og stamfar kan ikke være tilfeldig.

Kassandros

Grounds å forplante mot OL i hovedsak var Philip, å rettferdiggjøre avvisning av kone som ga ham ekte etterfølger, den Kassandros, led tunge angrep fra både Alexander og som fra Olympiada, som blant annet skjendet graven til sin bror, og Alexander selv, som har valgt å bruke den administrative modellen av Oriental gud - king. Vi vil aldri være i stand til å se gjennom sløret av bakvaskelse den sanne karakter av Olympiad, som trolig var helt forskjellig fra det som leveres. Som var datter kongen, Han visste veldig godt palassintriger, hvordan man skal håndtere alliansen av motstandere og hvordan du kan ivareta interessene til sin sønn på tronen.

Olympiada dokumentert engasjement i politikken, både før Alexander gjorde kongen, og inntil de siste dagene av. Faktisk, en teori han blandet OL som en av faktorene, noe som ga mulighet Antipater å organisere drapet på Alexander med gift. Informasjonen fra Plutark at Alexander "Han gir henne mor til mange gaver, men ikke la det blande i politisk eller militær ting'Betyr ganske enkelt at Alexander heller ikke han rådførte heller ikke hadde tildelt en bestemt rolle, og ikke at hun ikke blander. Gitt ikke marginal kvinners posisjon i antikkens Hellas var bundet til å føre til voldshandling av mange prominente menn og absolutt rivaler.

Påvirkningen av Olympias til Alexander var betydelig, både på grunn av sin naturlige mor og sønn forhold, og på grunn av ekteskapelig ustabilitet Philip, som skapte usikkerhet i betinget etterfølger. Lederen for de første lærere og lærer av Alexander var en slektning av Olympias, Ο ΛΕΩΝΊΔΑΣ. en annen lærer, den Akarnania Lysimakhos, Han sa kalte seg Phoenix. Flere stort sett yngre forfattere tilskriver til Alexander beundring eller identifikasjon med Achilles, men uten å vise de tilgjengelige gamle kildene. Informasjonen som Alexander under hans pute med unntak av manuell og hadde en kopi av Iliaden, kommer fra Onisikrito og er derfor ikke pålitelig.

Alexander (venstre) og Ifaistion_mouseio Ghetto

Den eneste pålitelig informasjon om emnet er at så snart de landet i Asia, han krans på graven til Achilles og Hephaestion stou Patroklus. Men denne handlingen kan rett og slett signalisere starten på en ny trojanske krigen, det var den første landsomfattende kampanjen etter den trojanske krigen.

Når Alexander ble 13 år og måtte starte neste syklus studie, Philip fjernet fra Pella og sendte ham til Nymphaeum av Mieza. Ny lærer tok Aristoteles fra Stageira og undervisning inkludert rekonstruksjon av fødestedet til filosofen av Philip, som hadde ødelagt litt tidligere, og gjenopprettelse av de bortførte og exandrapodismenon Stageiriton. Bortsett fra moralske og politiske lært Alexander og noen dypere og hemmelige teorier, som de kalte "akroatikes og tilsyns».

Når Alexander lenger proelafnontas Asia, Han lærte at Aristoteles hadde publisert noen relaterte bøker, velig sendte et brev, som klaget over publikasjon. Han pekte på sin gamle lærer som, Hvis denne læren var alle eiendom, de få vil mentalt likestilt med de mange som eier de mest interesserte ham til å utmerke seg andre i ånd enn i andre områder.

Alexander besøker Diogeni_pinakas av Jean-Baptiste_Regnault

Om Alexander interesse for filosofi sier også at når Alexander gikk til Korint-kanalen (sannsynligvis i anledning av innkalling til felles konferanse for grekerne 336-5 f.eks), Han ønsket å se den berømte kyniske filosofen Diogenes fra Sinop. Han gikk til glasset med løytnanter og pezetairous og fant ham liggende i solen. Han spurte hva som kan være nyttige tilbud og kynosofos fortalte ham til å forlate seg selv og sekvensen fra forsiden, fordi solen gjemte. Totalt sett, allmennutdanning var det samme som alle senior sosial gresk, etter Arpalos sendt til den øvre (øst) Asias bøker Filistou, flere tragedier Euripides, av Sofokles av Aiskhylos samt dityrambe operatører og den gjestfrie. Fordi ingen geografiske kunnskap om de gamle grekerne til Asia var ufullstendig, Alexander kom til gale konklusjoner da han var i India.

Fra Plutark informasjon som Alexander følte konkurrere enten til sin far eller usikkerhet, fordi ustadig erotiske livet til Philip holdt i konstant fare arverett. Denne usikkerheten synes å tvinge Alexander hele tiden bevise sine ferdigheter, som informasjon som beskriver at "uttrykte ofte bekymring for at faren ikke vil la noen prestasjon, for å vise verdien av». Berettigede frykt for Alexander bekreftet, når middagen i anledning av Philip ekteskap med Cleopatra den Attalos Han ønsket å bli født en ekte arving til tronen. Da Alexander rasende kastet ham skyfos sier: «vi elendig, Vi synes å illegitime;». Filip ble fornærmet, Han trakk sverdet sitt og flyttet mot sin sønn, Men drukket snublet, å tjene forakt av Alexander: «han da, forbereder seg på å invadere fra Europa til Asia, Han kollapset prøver å passere fra en seng til en annen!».

Etter at Alexander sendte sin mor til slektninger på kontinentet, og han flyktet til illyrerne. I seg selv som søkte tilflukt i den alltid farlig for Makedonia Illyrians, Det setter oss tenker om intensjonene hans egen på sin far eller sin far på med ham. Det er klart at Philip tok tunge fornærmende ord av sin sønn før alle partnere, fordi som vi lærer av Arrian forvist dem personlige venner av Alexander, Ptolemaios Lagos, Arpalo Maha, Nearkhos av Androtimou, Erigyio og Laomedon av Larihos, i et tilsynelatende forsøk på å rane hver skulder Courtyard. Da de kom tilbake fra eksil tilbake til sine tidligere stillinger og på grunn av den økte tilliten til Alexander i ansiktet, hæren senere tok ledende stillinger. DEN Ptolemaios var Farouks, den Erygios Hipparchus allierte, broren Laomedon, som var tospråklig, Han tok barba fangene, den Arpalos Han ble kasserer og Nearhos utgangspunktet satrap og til slutt admiral av flåten hele veien fra Hydaspes som Babylon.

Arbeidet med fransk maler,Francois Schommer som avbildet Alexander temmer den Voukefala_peri den 1935

Som for Philips følelser overfor sin sønn, tydelig registrert at elsket og verdsatt og ønsket ham som sin etterfølger. Når overrask Alexander temmet ham Bucephalus, Philip fortalte ham "mitt barn, spør ditt rike tilsvar, fordi Makedonia var ikke plass». Når Philip kjempet mot Bysants, utnevnt til vise Alexander. han selv 16 år kjempet mot Medi, de fant anledning til å stige, knust, kjørte dem fra deres by, bosetningene med blandet befolkning og omdøpt Alexandroupolis.

selvfølgelig, denne informasjonen kan gjøres med tilbakevirkende kraft, å vise at fra en tidlig alder viste hvor stor ville Alexander, Men det viktigste er at generelt Philip steds presentert med en negativ innstilling til Alexander, motsatt nevnte gledet seg, når de kalte ham Generelle og Alexander konge. Det klareste bevis på at Philip Alexander ment for hans etterfølger er gitt av følgende hendelsen.

Da han sendte Parmenion og Attalos til M. Asia, for å fremstille invasjonen av hovedkreftene, den Pixodarus, tronraner av tronen den Persiske slave av Caria, Han var helt sikker på suksess for hele bedriften og rushed å dra nytte foreslå affinitet og allianse. Deretter Olympias og flere venner overbeviste Alexander, at hans far ble forhandlet ekteskapet uekte sønn med gruppe, hans datter Kara kong, Han hadde bestemt seg for trengsel av. Den alltid usikker om sine rettigheter til tronen Alexander sendte i Pixodarus en tragisk skuespiller fra Corinth, den Thessalos, melding til foretrekker å stelle ham, som var en ekte sønn av Philip stedet for Arrhidaios, var uekte og ikke mentalt sunt. Den uventede telleren smigret Pixodarus og rasende Philip, bare lærte han gikk på rommet til Alexander med en lojal partner og venn, den Parmenion Filotas, strengt han irettesatte sin sønn og kalte ham irreducible og uverdig av den omkringliggende av varer, han valgte som en barbarisk svigerfar, som var en slave av en barbar konge. Ifølge Plutark, Alexander Venner, Arpalos, Nearhos, Frygios og Ptolemaios, som hadde drevet inn i denne energien eksil, selv etter Arrian, som var basert på memoarene til Ptolemaio, deres eksil pålagt etter misforståelse bryllupsmiddagen.

De utal utbrøt Thalassa - Thalassa!!_ Fortegn Bernard Granville Baker, 1901

Som for militær trening, spesielt i områdene taktikk og strategi er ikke nevnt i gamle kilder. Men informasjonen Plutark, som fra en tidlig alder ble spurt persiske ambassadører for den militære organisasjonen av staten, Vi konkluderer med at en del av den fantastiske organisasjonen, han hadde gjort Philip, Det var for å samle inn viktig informasjon for Persia. prestasjon av Ten Thousand Det var relativt ny og ble sjokkert over den greske verden, slik at for første gang grekerne talere (som politiske analytikere) For å forstå egenskapene til sine væpnede styrker og svakheter ved den persiske krigsmaskinen. De første greske politikere, som ønsket å se denne virkeligheten var Jason av Ferron og Philip av Makedonia. Derfor Alexander må ha visst om ikke alle skrifter Xenophon, absolutt Cyrus Climb, hvor instruksjonene inneholdt, hvordan invasjonshæren måtte flytte inn i den persiske territorium. faktisk, det viser seg at Alexander hadde studert minst dette prosjektet, fordi allerede i det europeiske kampanjen brukte askoschedies han hadde sett Xenophon Assyria, hovedsakelig fordi det påførte trykk hurtig forhånd og direkte inngrep med pers krefter, som de hadde gjort og de utal.

For en så viktig historisk figur som Alexander, som levde før 25 århundrer, og som overlevde de praktiske arbeidene bare fire forfattere og er ikke komplett, Det er helt logisk skille svikt mellom propaganda og virkelighet. Så spørsmålet om hvor vellykket kampanjen er hans prestasjoner og om skaperne ikke kan være trygg svar. Det som er sikkert er at den makedonske ansatte var bemannet med offiserer, at andre greske stater hadde opphørt i flere tiår framover, de spesielle ferdighetene til de store produsentene av rikelig bevist av den vellykkede okkupasjon og styring av de erobrede folkene lenge etter dødsfallet til Alexander.

i India, den østligste enden av eiendeler, 500 år senere fortsatt styrer greske konger og vest om tre århundrer senere, til tross for å vinne nesten alle områder av romerne, pålagt av den greske Alexander forble det offisielle språket i de asiatiske territorier. Fordi før Philip den makedonske staten parepaie mellom underordning og begrenset suverenitet, mens umiddelbart etter drapet på hans etterfølger ble den mest berømte erobreren i historien, passer ikke noen tvil om at både makedonere stakere så mye som Alexander selv var kreasjoner av Philip organisasjon strategi.

Spørsmålet for Alexander verdi sammenlignet med Parmenion spesielt innen strategi og taktikk er enda vanskeligere å svare, fordi beordret drapet på aldring strategier pålagt den påfølgende nedgradering av bidrag. Så vi vet aldri om de er reelle innvendinger, registrert som hadde Parmenion. Det som er sikkert er at Parmenion forsvant, han hadde krasjet den regulære hæren av perserne, og etter at han hadde levert hele det politiske og militære ledelse av riket. Faktisk, etter dødsfallet til Parmenion, Alexander ikke står overfor en annen regulær hær proporsjonal persisk. Men hvem kan undervurdere mulighetene til Alexander, når Sogdiana Han klarte å unngå en kollisjon, selv om han måtte betale med en uønsket ekteskap

Slaget av Granikou_pinakas Charles_Le_Brun,_1665

Luminal posthumt propaganda gitt etter for misforståtte forslag Parmenion i store løp og opsjoner. Når hæren nådde Granicus var allerede ettermiddag og perserne stilte opp på motsatt bredd. Den Parmenion angivelig foreslått angrep tidlig neste morgen, før de tar posisjoner persere, mens Alexander valgte direkte engasjement. Det Parmenion foreslo en krigslist (taktisk knep) som de som er beskrevet av Polyainos, mens Alexander foretrakk å følge til punkt og prikke instruksjoner Xenophon. Etter denne avgjørelsen ble tatt, igjen å bruke vann hindringen med minst mulig tap fra den kryssild persisk toxefmata. Ble valgt å gå foran en liten del ryttere, som trakk toxefmata villedet perserne og resten gikk tapsfri. Forfatterskapet av dette alternativet er ukjent og implisitt tilskrives Alexander.

I Gaugamela Alexander igjen ønsket direkte engasjement, men Parmenion overtalte ham til å vente til de er tilstrekkelig anerkjenne den måten. Deretter Parmenion angivelig foreslått en natt raid, å skanne den persiske linjer. Alexander fryktet spesielt koordinering av pannen på grunn av de omfattende fullmakter og nektet. Darius, han visste at natten angrepet var typisk gresk Regular, redd for at de vil bruke det og holdt hans styrker stilte opp på bakken hele natten. Så traff moralen til soldatene og hjalp Alexander å beseire. I denne kampen, den siste store jevnlig hele kampanjen og Parmenion, Alexander kommunikatorer funnet anledning til å implantere de første påskudd for sin utryddelse.

Totalt, fra Slaget ved Issos det oppstår noe nyttig i vår tilnærming og kamper Granicus og Gaugamela Det viser den sanne Parmenion søke å overraske fienden, Alexander den ikke foretrekker direkte og frontalangrep, både for å mislykkes i å utvikle hæren på grunn av dårlig psykologi mot overlegne persiske styrkene og å bruke de tidligere seirene som fraråder faktor motstander.

412px-fangst av MIlitou_ergo av Andre_Castaigne_(1898-1899)

ved Milet Parmenion angivelig foreslo å gjennomføre marineoperasjoner langs land og Alexander bli avvist. selvfølgelig, Bare noen uker senere ble han tvunget til å gjennomføre marine operasjoner, hovedsakelig defensive, for å beskytte øyene i Egeerhavet fra angrep av den persiske flåten, men denne spesielle Alexander avgjørelse var ikke helt feil. Feil ble oppløsningen av flåten og ikke beslutningen om å unngå head-on konfrontasjon med den Persiske flåten. DEN Fleet Joint Conference nummerert 160 skip, mens den persiske 400, hvorfor Alexander valgte å kutte tilførselen av basene opptar kysten av Middelhavet. Valget deretter frikjent, etter den persiske flåten, hovedsakelig bestående av kypriotene og fønikere, nøytralisert da ble okkupert hele kysten som dekk. Det er derfor ikke sikkert at en marineinngreps, som foreslått Parmenion, Det ville gi mer positive enn negative effekter.

Roman bust greske general som trolig tilhører Parmeniona_400 p.Ch_mouseio Vatikanet

Hvis misforståtte forslag Parmenion ikke helt falsk, sannheten kan være skjult bak et annet viktig valg. Forslaget om å Parmenion Alexander, godta hva som tilbys Darius den andre bokstaven og å kapitulere fra en styrkeposisjon, Det var helt i tråd med vedtak av Joint Conference av grekerne og deres politiske og militær utdanning. Men Alexander avvist, Han ønsket bare å identifisere felles beslutning om å straffe perserne med sin personlige ønske om å bli seg selv great king i stedet for den store kongen.

Det Plutark at Alexander var mulig xsluttpunkt, ikke falt i krangel om ikke overtalt av rasjonelle argumenter og hvorfor Philip heller overbeviser bare kommandoene. Og rasende huff, da de sa at han elsker den ære mer enn makt eller livet, men i landet hanner Vi må forstå forskjellen mellom generell og soldat. Da han fikk vite at to makedonerne, den Damon og Timothy, aselgisei hadde på kvinner konform noen leiesoldater, bestilte sine veileder Parmenion å undersøke saken og, Hvis påstandene var sanne, å straffe gjerningsmennene "som om de var mann-dyr». Alexander var Generelt keiser, forsøker å omfattende front mot verdens herskere, og da vi ikke kunne forvente noe mindre fra ileggelse av jern disiplin i hæren.

Som for de andre elementene i hans karakter, sies å ha vært generelt voldsom og heftig, men ikke gi etter for de fysiske gleder. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του διδάχθηκε τη λιτότητα από το Λεωνίδα, ο οποίος έλεγχε σχολα­στικά τα ατομικά του είδη μήπως η Ολυμπιάς του είχε δώσει κρυφά κάτι περισσότε­ρο ή πολυτελέστερο από τα απολύτων απαραίτητα. Ως πρόσθετο στοιχείο της εγκράτειάς του μπορούμε να θεωρήσουμε και την πάγια διαταγή του οι δαπάνες υποδοχής του να μην υπερβαίνουν τις 10.000 Greske drakmer. Φαίνεται όμως ότι μόνο η εγκράτεια στο φαγητό και στην πολυτέλεια τον συνόδεψε ως το τέλος. mens αρχικά έπινε λίγο, κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη Σογδιανή βάδιζε ήδη προς τον αλκοολισμό, μετά δε το θάνατο του Ifaistiwna η στρατιά υποχρεωνόταν να ανα­στέλλει επί ολόκληρα εικοσιτετράωρα την πορεία της και να περιμένει τον Αλέξαν­δρο να συνέλθει από το μεθύσι της προηγούμενης νύχτας.

Arrian

Μετά το θάνατο του Δαρείου έγινε «ιδιαίτερα άπληστος για επαίνους» και «παρ’ όλο που μπορούσε [λόγω της παιδείας του] να κατανοήσει το καλύτερο, παρέμεινε δέσμιος της δίψας του για δόξα» λέει ο Arrian συνοψίζοντας λακωνικά την αλλα­γή στο χαρακτήρα του. Η αλλαγή αυτή εξωτερικεύθηκε κυρίως με την υιοθέτηση του παγιωμένου ανατολίτικου διοικητικού προτύπου και όλων των παρελκομένων του, όπως η ανατολίτικη ενδυμασία, ο θεός-βασιλέας και η προσκύνησή του. Για να γίνει κατανοητό πόσο εξοργιστική ήταν η υιοθέτηση των βαρβαρικών εθίμων, αρκεί να προσέξουμε ότι ο Αριστοτέλης δίδασκε στον Αλέξανδρο και φυσικά σ’ όλους τους μαθητές του να φέρεται «στους μεν Έλληνες σαν σε φίλους ή συγγενείς, στους δε βαρβάρους σαν σε ζώα ή φυτά».

«Ήταν αδιάφθορος, αλλά έκανε αφειδώς δωρεές, για να ικανοποιεί τους άλλους», δηλαδή για να τους δωροδοκεί, προκειμένου να συνεργασθούν πρόθυμα. Η πρώτη δωροδοκία εταίρων από τον Αλέξανδρο εντοπίζεται στις παραμονές της αποβίβα­σης στην Ασία, όταν τους μοίρασε τη βασιλική περιουσία. Λέγεται ότι ο Περδίκκας τον ρώτησε τι κρα­τούσε για τον εαυτό του και στην απάντηση του Αλεξάνδρου «τις ελπίδες» αρνήθη­κε να δεχθεί την περιουσία του βασιλέα του λέγοντας ότι θα περίμενε να πάρει την περιουσία του Δαρείου. Εκτός από τη δωροδοκία εδώ εντοπίζεται και μία πρώτη υποδήλωση της πρόθεσης του Αλεξάνδρου να μην επιστρέψει ξανά στη Μα­κεδονία, ίσως και η πρώτη εκδήλωση των φιλοδοξιών του Περδίκκα.

Όσο προέλαυνε βαθύτερα στην Ασία η στρατιά και όσο λιγότερο σύμφωνες με την εντολή του Κοινού Συνεδρίου των Ελλήνων αποδεικνύονταν οι αποφάσεις του Αλεξάνδρου, τόσο εντο­νότερες ήταν οι αντιδράσεις των Μακεδόνων της παλιάς φρουράς, όλο και περισσότε­ρο έπρεπε να βασίζεται σε νεώτερους αξιωματικούς, να γίνεται σκληρότερος αντιφρονούντες και πιο γενναιόδωρες έπρεπε να είναι οι πα­ροχές του, για να εξαγοράζει την υπακοή των προθύμων. Όταν ο Αλέξανδρος επέστρεψε από την Ινδία, διαπίστωσε ότι κατά την απουσία του πολλοί από τους εξαγορασμένους αξιωματούχους του, μη περιμένοντας να τον ξαναδούν ζωντανό, αποδείχθηκαν διεφθαρμένοι και άσκησαν ληστρική διοίκηση με αποτέλεσμα να εξοργίσουν τους υποτελείς λαούς και να θέσουν σε κίνδυνο την ειρήνη, που χρεια­ζόταν το εσωτερικό της αυτοκρατορίας.

Ο εξαιρετικά ριψοκίνδυνος χαρακτήρας του είχε ως αποτέλεσμα να τραυματισθεί πολλές φορές, αρκετές μάλιστα σοβαρά. Στη μάχη του Γρανικού ένα πλήγμα κοπίδας έσπασε στα δύο το κράνος του και τον τραυμάτισε ελαφρά στο κεφάλι, στη μάχη της Ισσού τραυματίσθηκε στο μηρό από ξίφος, στην πολιορκία της παλαιστι­νιακής Γάζας τραυματίσθηκε σοβαρά στον ώμο από βέλος καταπέλτη, που διαπέρα­σε ασπίδα και θώρακα. Σε μία εκκαθαριστική επιχείρηση κατά των Σογδιανών επα­ναστατών κοντά στον Iaxarti ένα βέλος τον χτύπησε στην κνήμη και έσπασε ένα κομμάτι από το οστούν, ενώ στην πολιορκία της Κυρούπολης δέχθηκε σοβαρά πλήγματα από πέτρες στο κεφάλι και τον αυχένα. Στην πολιορκία κάποιας πόλης των Ασπίων τραυματίσθηκε ελαφρά στον ώμο από βέλος, που τρύπησε τον θώρακά του, στην πολιορκία των Μασσάγων τραυματίσθηκε ελαφρά στον αστράγαλο από βέλος και στην πολιορκία της ανώνυμης πόλης των Μαλλών τραυματίσθηκε παρ’ ολίγον θανάσιμα από βέλος στο στήθος. Ο Πλούταρχος πιστεύει ότι ο Αλέξανδρος ποτέ δεν θεραπεύθηκε πλήρως από το τελευταίο τραύμα, ότι ίσως το γνώριζε κι ο ίδιος και ότι αυτό τον οδήγησε στο θάνατο σχεδόν τρία χρόνια αργότερα.

Ένα άλλο στοιχείο του χαρακτήρα του φάνηκε κατά την εφηβεία του, når 340 π.Χ υπέταξε τους Μαιδούς και σύμφωνα με τον Πλούταρχο έδωσε το όνομά του (Αλε­ξανδρόπολη) σε μία πόλη τους. Δύο χρόνια νωρίτερα το ίδιο είχε κάνει και ο πα­τέρας του, όταν είχε απαλλάξει τη Μακεδονία από τους Ιλλυριούς, είχε νικήσει τους κάποτε πανίσχυρους Οδρύσες κι ετοιμαζόταν να διεκδικήσει την Ηγεμονία της Ελ­λάδος. Αλλά τηρουμένων των αναλογιών κι ο Αλέξανδρος δεν πέτυχε κάτι υποδε­έστερο. Ήταν μόλις 16 år, αντιβασιλέας της Μακεδονίας και νίκησε ένα σκληρο­τράχηλο ορεσίβιο λαό κατά την απουσία του Φιλίππου σε εκστρατεία. Παρά ταύτα η ενέργειά του ασφαλώς θα θεωρήθηκε από τους συγχρόνους του ως θρασύτητα και αλαζονεία. Εμείς κρίνοντας εν των επιτευγμάτων του πρέπει να θεωρήσουμε ότι από πολύ νωρίς τον διέκρινε μεγάλη αυτοπεποίθηση, αφού μία δεκαετία αργότερα ο Αλέξανδρος ήταν απόλυτα δικαιολογημένος, όταν ίδρυε τη μία Αλεξάνδρεια μετά την άλλη.

Το παράδειγμα του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου ακολούθησαν οι ηγε­μόνες της Ελληνιστικής περιόδου, που έδωσαν σε πόλεις της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής τα ονόματά τους ή τα ονόματα των συζύγων τους, som Σελεύκεια, Αντιόχεια, Κασσάνδρεια, Thessaloniki, Απάμεια. Στη συνέχεια ήταν απόλυτα φυσι­κό να ακολουθήσουν την ίδια πρακτική οι Ρωμαίοι (Αδριανούπολη, Τραϊανούπολη, Πομπηία κλπ), οι Βυζαντινοί (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΎΠΟΛΗ, Ηράκλεια κλπ) και οι ευρωπαϊκές χώρες με αυτοκρατορική αντίληψη έως πολύ μετά την περίοδο των Μεγάλων Εξε­ρευνήσεων. Έτσι βασιλείς, διάδοχοι, εξερευνητές και τυχοδιώκτες έδωσαν τα ονόματά τους στις νέες (για τους Ευρωπαίους) νήσους (som Φιλιππίνες, Μάρσαλ, Κουκ, Τασμανία), land (som Κολομβία, Ροδεσία), ακόμη και σε ολόκληρες ηπεί­ρους (Amerika).

Λέων της Χαιρώνειας

DEN σωματική διάπλαση του Αλεξάνδρου δεν ήταν ανάλογη των επιτευγμάτων του. Σε αντιδιαστολή προς το Δαρείο και την οικογένειά του, που ήταν ψηλοί, εκείνος ήταν τόσο μικρόσωμος, ώστε η μητέρα του Δαρείου να νομίσει ότι βασιλέας ήταν ο πιο σωματώδης Ηφαιστίων και ώστε να χρειαστεί ένα τραπεζάκι για τα πόδια του, που δεν έφταναν ως το πάτωμα, όταν στα Σούσα κάθισε στο θρόνο του Δαρείου. Επίσης λέγεται ότι δεν γνώριζε κολύμβηση, ωστόσο τίποτα απ’ αυτά δεν τον εμπόδιζε να μάχεται με γενναιότητα στη πρώτη γραμμή. ved μάχη της Χαιρώνειας σε ηλικία μόλις 18 ετών λέγεται ότι διέσπασε πρώτος τις γραμμές του Ιερού Λόχου των Θη­βαίων, στη μάχη του Γρανικού βρισκόταν ακριβώς πίσω από το τμήμα παραπλάνη­σης και γύρω απ’ αυτόν έγινε η πιο πεισματική ιππομαχία. Γενικά πολεμούσε στις τάξεις της βασιλικής ίλης του εταιρικού ιππικού, αλλά όποτε η κατάσταση το απαί­τησε, ηγήθηκε και άλλων στρατιωτικών τμημάτων. Όταν οι Τύριοι αιφνιδίασαν και αποσυντόνισαν τον κυπριακό στόλο, μπήκε σε μία πεντήρη και κατάφερε να τους απωθήσει. Μόλις προκλήθηκε το καθοριστικό ρήγμα στα τείχη της Τύρου, ήταν από τους πρώτους που τα πάτησαν. I πολιορκία των Σαγγάλων βλέποντας ότι το ιπ­πικό δεν μπορούσε να υπερβεί τα εχθρικά κωλύματα, ξεπέζεψε και επιτέθηκε στους Καθαίους επικεφαλής της φάλαγγας.

Σύμφωνα με τον μαθητή του Αριστοτέλη, τον φιλόσοφο Αριστόξενο τον Ταραντίνο, ο Αλέξανδρος ήταν ακριβώς όπως τον απεικόνιζαν οι ανδριάντες του Λυσίππου, το κεφάλι του έγερνε ελαφρά προς τα αριστερά και το βλέμμα του ήταν υγρό. Η επι­δερμίδα του ήταν λευκή, κι επειδή τονίζεται επαρκώς ότι ο Apelles έκανε λάθος στον πίνακα, που τον απεικόνιζε κεραυνοφόρο σαν τον Δία, και ότι τον απέδωσε πολύ μελαχροινό, συμπεραίνουμε ότι ήταν χαρακτηριστικά λευκός. Επιπλέον είχε μία ελαφρά κοκκινωπή απόχρωση στο πρόσωπο και δεν είχε γενειάδα, ενώ σε αρ­κετές παραστάσεις, όπως στο διάσημο ψηφιδωτό της Πομπηίας, απεικονίζεται με χαρακτηριστική φαβορίτα. Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι κι άλλοι εταίροι, περίπου συνομήλικοί του, όπως ο Ηφαιστίων, απεικονίζονται επίσης χωρίς γε­νειάδα. Διάφοροι βασιλείς της Ελληνιστικής περιόδου εμφανίζονται κι αυτοί αγένειοι οδηγώντας μας στο συμπέρασμα ότι ο Αλέξανδρος εισήγαγε αυτήν την τάση, ενώ ως τη γενιά του Φιλίππου, τόσο στα Ελληνικά κράτη όσο και στα βαρβα­ρικά, η γενειάδα ξεχώριζε τους άντρες από τα αγόρια.

Φαίνεται ότι κάποιοι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς είχαν επιδοθεί σε φιλότιμες προσπάθειες να αποκρύψουν ότι ο Αλέξανδρος ήταν εξίσου ερωτύλος με τον πατέρα του. Ο Πλούταρχος κάνει αυτήν την απόπειρα τόσο αδέξια, ώστε δείχνει σαν να μην ήθελε πραγματικά να αναπαρα­γάγει την αυλική προπαγάνδα. Λέει συγκεκριμένα ότι ο Αλέξανδρος θεωρούσε τις ψηλές και ωραίες Περσίδες «βασανιστήριο για τα μάτια», αλλά ήταν τόσο εγκρα­τής, ώστε να τις αντιμετωπίζει σαν άψυχα αγάλματα. Samtidig, δεν μας αποκρύ­πτει ότι συνήψε σχέσεις με την ωραία και μορφωμένη Βαρσίνη απ’ την οποία απέκτησε κι ένα γιο, den Ηρακλή. Οι σωζόμενοι Έλληνες και Ρωμαίοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο Αλέξανδρος δεν είχε καμία ανάμιξη στην άλ­λως ανεξήγητη εγκυμοσύνη της συζύγου του Δαρείου. Slutten, οι Ρωμαίοι ιστορικοί του αποδίδουν την πατρότητα ενός ακόμη γιου από τη βασίλισσα των Ασσακηνών Κλεόφιδα, αλλά η συγκεκριμένη ιστορία θυμίζει τόσο έντονα τον Ιούλιο Καίσαρα, την Κλεοπάτρα και το γιο τους, ώστε να απορρίπτεται ως πλαστή.

Εκτός από τις παραπάνω δύο ευγενείς και αιχμάλωτες Περσίδες ο Αλέξανδρος δεν καταγράφεται να συνήψε σχέσεις με άλλες γυναίκες, ίσως διότι αυτές δεν ήταν ανώτερης καταγωγής. Ο Πλούταρχος αρνείται ότι ο Αλέξανδρος συνήψε σχέσεις με τις «όσες και οι μέρες του χρόνου» και κατά κανόνα ευγενούς καταγωγής παλλακί­δες, που κληρονόμησε από το Δαρείο, όταν επιτέλους έγινε great king, Βασι­λεύς Βασιλέων og Βασιλεύς της Ασίας. Η πρώτη σύζυγός του, den Roxane, ήταν άγνωστης κοινωνικής τάξης Βάκτρια και την παντρεύτηκε, για να απεγκλωβιστεί από το επιχειρησιακό τέλμα της Σογδιανής. Ο γάμος αυτός επιβλήθηκε από την απόγνωση και επισκίασε τον άλλον, που ο Αλέξανδρος προετοίμαζε προσεκτικά επί χρόνια. Νυμφευόμενος ως πρώτη (ίσως και μοναδική) σύζυγο μία από τις δύο κόρες του Δαρείου, θα συνένωνε τους βασιλικούς Οίκους των Αργεαδών og Αχαιμε­νιδών και θα εξασφάλιζε στον ίδιο και στους απογόνους του δικαιώματα στο θρόνο του Βασιλέα της Ασίας. Τα πράγματα όμως τον υποχρέωσαν να την πάρει ως δεύτε­ρη σύζυγο.

Η Ροξάνα με τον Αλέξανδρο IV γιό του Μεγ. Αλεξάνδρου_πίνακας του Allesandro Varotari_1588-1648

Αλέξανδρος Δ΄: født i 323, μερικούς μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του, Αλεξάνδρου Γ΄. Ο στρατός στην Βαβυλώνα τον ανακήρυξε βασιλέα μαζί με τον Αρριδαίο του Φιλίππου υπό την κηδεμονία, αρχικά του Περδίκκα και μετά του Αντιπάτρου. Πρακτικά έζησε αιχμάλωτος και τελικά δολοφονήθηκε το 311 σε ηλικία 12 ετών μαζί με τη μητέρα του, Roxane, fra den Κάσσανδρο i Amfipolis. Ο τάφος του βρίσκεται στις Αιγές (Vergína), δίπλα στον τάφο του Φιλίππου Β΄

 

Kilder

Ηρόδοτος Α.88, Η.93, 137-139

Ξενοφών Κύρου Ανάβασις Α.V.9, Γ.ΙΙ.25

Αρριανός Α.23, Γ.6, Ζ.2, Ζ.28

Plutark Alexander 2, 3.1-9, 4.1-3, 4.8, 5.1, 5.4, 6.8, 7.1, 7.5-9, 9.1, 9.4-κε, 10, 21.10, 22.1-4, 23, 28.6, 39.11-13, 42.4, 45.3-κ.ε, 58.6, 67.7, 68.3-5, 75.1

Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής 329.B

Διόδωρος ΙΣΤ.34.5, 54.3, 95.3, ΙΖ.66.3-7

Justin 9.8.1, 11.11.3, 12.16.5)

Skrevet av Xείλων i HISTORIE1798828_10201473519546462_1875014534_n

amphipolis.gr | PROFETISKE REGIONEN MOUNT PAGGAIO

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ THΣ ΠΕΡΙ ΤΟ ΠΑΓΓΑΙΟ ΟΡΟΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ

Η περί το Παγγαίο όρος χώρα, με τις απέραντες πεδιάδες των Σερρών και των Φιλίππων, που αρδεύονται αντίστοιχα από τους ποταμούς Στρυμόνα και Αγγίτη, ήταν κατά την αρχαιότητα πολύ εύφορη, ενώ συνάμα το υπέδαφός της έκρυβε άφθονα πολύτιμα μέταλλα. Ήταν έτσι φυσικό, όλη η πορεία της περιοχής αυτής μέσα στην ιστορία, ήδη από τα πρώϊμα ιστορικά χρόνια, νάναι στενά δεμένη με τον υλικό της πλούτο, που τραβούσε σαν μαγνήτης πόλεις, λαούς και κατακτητές.

IMGP1049

Ξεκινώντας από την χλωρίδα της χώρας αυτής κι από τ” αγροτικά προϊόντα που παρήγε η γή της, είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε πρώτα και ν” αφιερώσουμε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο του άρθρου μας αυτού σ” ένα προϊόν που μέχρι και σήμερα δίνει στην περιοχή την πιο χαρακτηριστική της ταυτότητα. Πρόκειται για τ” αμπέλια και το κρασί του Παγγαίου και ιδιαίτερα του σημερινού Συμβόλου όρους, (το οποίο οι αρχαίοι Έλληνες δεν το ξεχώριζαν συνήθως από το Παγγαίο), που την άφθονη και μακρόχρονη παρουσία τους μαρτυρούν, εκτός από τις ιστορικές πηγές, τα πολυάριθμα όστρακα κρατήρων και οινοχοών που βρίσκονται στα ερείπια των αρχαίων οικισμών της περιοχής.

Fortsett Reading

Amphipolis.gr | ALEXANDROS OG FILIPPOS PÅ MAKEDONIKI PARADOSI

(από το βιβλίο του Abbott, Macedonian Folklore, Cambridge 1903, p. 279-289)

fillip1

“Οτιδήποτε μυρίζει αρχαιότητες”, λέει ο Άμποτ, “αποδίδεται από τους χωρικούς της Μακεδονίας στους δυο μεγάλους βασιλιάδες αυτής της χώρας. Τα τραγούδια και οι παραδόσεις τους, για τα οποία είναι πολύ περήφανοι, θεωρούν ότι ανάγονται «στα χρόνια του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου-και του Ηρακλή», μια συμπυκνωμένη περίοδος στην οποία διαμοιράζονται όλα τα απομεινάρια του παρελθόντος με άψογη αμεροληψία.
Πηγαίνοντας από Δράμα προς Καβάλα, και λίγο παράμερα από το δρόμο, βρίσκονται τα συμπαγή απομεινάρια από μια αρχαία πύλη που βλέπει προς τα ερείπια των Φιλίππων. Αυτό το οικοδομικό απομεινάρι είναι γνωστό στις λαϊκές μάζες ως «το Παλάτι του Μεγάλου Αλεξάνδρου».
Στο Ντεμίρ Χισσάρ ήτοι «Σιδηρόκαστρο», επί της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης-Σερρών, υπάρχουν υπολείμματα από ένα παλιό κάστρο ή φρούριο, με θέα το φαράγγι, στις πλευρές του οποίου η πόλη είναι σφηνωμένη. Αυτά τα ερείπια αποδίδονται στον βασιλιά Φίλιππο. Ένα πέτρινο δοχείο που ανακαλύφθηκε στο φαράγγι πριν από λίγο καιρό, ονομάστηκε αμέσως χρηματοκιβώτιο ή θησαυροφυλάκιο του βασιλιά Φίλιππου. Η ίδια ρομαντική παράδοση διακρίνει, σε δυο λείες πέτρες που βρίσκονται στη βραχώδη όχθη του τοπικού ποταμού που διασχίζει το φαράγγι, το «πλυσταριό» πάνω στο οποίο οι βασιλοπούλες, οι κόρες του βασιλιά Φιλίππου, πήγαιναν και λεύκαιναν τα ρούχα τους, όπως ακριβώς κάνουν οι Μακεδόνισσες μέχρι τις μέρες μας.
Οι δυο μεμονωμένοι βράχοι στην πεδιάδα των Σερρών, που ήδη έχουν αναφερθεί ως «Δρακόπετρες»(1), ονομάζονται από τους κατοίκους της Νιγρίτας «Πέτρες του Μεγάλου Αλεξάνδρου», υπονοώντας ότι αυτός τις έχει ρίξει. Μήπως δεν είχε ζήσει σε μια εποχή κατά την οποία, σύμφωνα με τα λεχθέντα από έναν αγωγιάτη, «ο Θεός αξίωνε τους αντρειωμένους»;.
Også, κοντά στο χωριό Σταυρός, στην ανατολική ακτή της Χαλκιδικής και λίγο βορειότερα από τη θέση στην οποία τοποθετούνται από πολλούς τα Στάγειρα, η γενέτειρα του Αριστοτέλη, υψώνεται ένα βουνό ανώνυμο στους χάρτες που είναι γνωστό στους χωρικούς ως «το Βουνό του Αλεξάνδρου» ή, λιγότερο ορθώς, «της Αλεξάνδρας», μια ονομασία ιδιαίτερα πετυχημένη σε μια περιοχή που σχετίζεται
με το όνομα του διάσημου δασκάλου του Αλεξάνδρου.
Νότια από τον Σταυρό βρίσκεται το χωριό Λυμτζιάσδα, που οι ντόπιοι ανάγουν στο όνομα της μητέρας του Αλεξάνδρου (της Ολυμπιάδας), μια αναγωγή «καθόλου απίθανη» σύμφωνα με τον Leake. Ο περιηγητής αυτός αποδίδει, λιγότερο ορθά, το όνομα του χωριού ως Λυμπιάδα και σχετικά με την ετυμολογία σημειώνει ότι η παράλειψη του αρχικού «Ο» και η μετατροπή από Λυμπιάδα σε Λυμπτζιάδα υπάγονται στη συνήθη πορεία των αλλοιώσεων λόγω επίδρασης της λατινικής γλώσσας μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση.
Στην ίδια παράγραφο ο Leake σημειώνει ότι «σε μια τοποθεσία λίγο παρακάτω από το παλάτι του Αγά του Κάστρου, όπου μερικά υπολείμματα από κολόνες είναι ακόμα ορατά, λέγεται ότι βρίσκονταν το νομισματοκοπείο του Αλέξανδρου.
Τόσον οι Τούρκοι όσο και οι Έλληνες, ακόμα και οι πιο φτωχοί χωρικοί, είναι εμποτισμένοι με την ιστορία του Αλεξάνδρου, μολονότι μερικές φορές η ιστορία αυτή είναι παράξενα παραμορφωμένη, και όχι σπάνια ο Αλέξανδρος συγχέεται με τον Σκεντέρμπεη».
Το ξόρκι κατά το οποίο το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου χρησιμοποιείται για να διώξει τα δαιμόνια του ανεμοστρόβιλου είναι ένα ακόμη παράδειγμα της αντοχής της παράδοσης, και επίσης επισημαίνει το καταπληκτικό φωτοστέφανο το οποίο, κατά τη διάρκεια των αιώνων της άγνοιας, έχει συγκεντρωθεί γύρω από την προσωπικότητα του μεγάλου Βασιλιά. Στη λαϊκή αντίληψη ο Αλέξανδρος έρχεται να καλύψει μια πτυχή ανάλογη με εκείνη που κατέχει ο Σολομών στις Αραβικές Νύχτες και άλλες ανατολίτικες συνθέσεις. Πιστώνεται με μια μυστηριώδη δύναμη πάνω στα πνεύματα του κακού, και το όνομά του είναι ικανό να τα ξορκίσει………………………
……..Αρκεί η διαπίστωση ότι η διήγηση υπό τη λαϊκή ονομασίαΦυλλάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου”, είναι εδώ και καιρό ένα από τα αγαπημένα αναγνώσματα των κατώτερων τάξεων σε όλο τον ελληνικό κόσμο, και έχει βοηθήσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να κρατήσει τη μνήμη του μεγάλου κατακτητή(3) φρέσκια αλλά και συγκεχυμένη. Πολλές τέτοιες φυλλάδες πωλούνται ετησίως στους χωρικούς της Μακεδονίας από πλανόδιους βιβλιοπώλες και από έναν τέτοιο απέκτησα και εγώ μια φυλλάδα με το ευτελές ποσό του ενός πιάστρου, ίσο με 2,25 στερλίνες (2)….”

530748_519483784753126_702692676_n

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
(1) Στις σελίδες 263-64, ο Άμποτ (που παραπέμπει στο πόνημα του Α.Δ.Γούσιου «Η κατά Παγγαίον χώρα…», Λειψία 1894) σημειώνει ότι οι «Δρακόπετρες» (ή «Πέτρες του Μεγάλου Αλεξάνδρου», κατά την Νιγριτινή εκδοχή) είναι «δυο μοναχικοί βράχοι στην πεδιάδα των Σερρών, όχι μακριά από το χωριό Λακκοβίκια», (παλιά Μεσολακκιά, om 7 χιλιόμετρα ανατολικά της σημερινής Νέας Μεσολακκιάς). Από την περιγραφή του Γούσιου (σελ.27) συμπεραίνεται ότι οι Δρακόπετρες βρίσκονταν κάπου κοντά στη σημερινή Νέα Μεσολακκιά.

(2) Ο Άμποτ, όπως υποσημειώνει, με το όνομα «Φυλλάδα …», αναφέρεται στην έκδοση «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Μακεδόνος: livet, Πόλεμοι και Θάνατος αυτού», Αθήναι, (J). Νικολαϊδης, 1898. Τονίζει επίσης ότι η διήγηση της Φυλλάδας έχει την αρχή της στον «Ψευδοκαλλισθένη» που πρωτοεμφανίστηκε στην Αίγυπτο τον 2ο αιώνα π.Χ. και εκθέτει εκτενή περίληψη του σχετικού κειμένου.

(3) Οι θρύλλοι για τον Μεγαλέξανδρο συνεχίζονται και σε νεώτερα χρόνια: Έλεγαν οι παλαιότεροι ότι, καθώς ζευγάριζαν τα χωράφια στο ύψωμα Μουγγίλα (μεταξύ Ξυλότρου και Φυτοκίου), το αλέτρι σκάλωνε σε πιθάρια και σε μεγάλες πέτρινες πλάκες. Και η λαϊκή φαντασία έκανε τη «διάγνωση» είτε ότι παλιά το χωριό (Ξυλότρο) βρίσκονταν στη Μουγγίλα είτε ότι εκεί είναι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου!
Και νατου λόγου το αληθές: «Εντός του χειμάρρου της Τερπνής, μεταξύ των χωρίων Ξυλοτρού (sic) και Φυτοκίουκατά τας ενεργηθείσας εκεί το θέρος του 1950 σκαφικάς εργασίας υπό τηςΥΣΣΥΕΜ, ανευρέθησαν αγγείά τινα, εκ των οποίων το σημαντικώτερον ήτο ερυθρόμορφος κωδωνοειδής κρατήρ των μέσων του 4ου αιώνος π.Χ. (Χρονικά Αρχαιολογικά, Ανασκαφαίεν Μακεδονία και Θράκη …1940-1950, Χ.Ι. Μακαρόνας, ΣΕΛ 648). Σημειώνεται ότι ο χείμαρρος Τερπνής «γλύφει» το ύψωμα Μουγγίλα που βρίσκεται (για όσους ξέρουν την περιοχή) ανάμεσα στα πάλαι ποτέ «τσιαϊρια» και «σιαφάρια» του Ξυλότρου και στον Τσιαρπισ’νό ποταμό (χείμ.Τερπνής).
Ήτοι, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η λαϊκή παράδοση έχει τις ρίζες της, σχεδόν πάντοτε, σε κάποιο πραγματικό γεγονός.
Εικόνα του ωραίου ερυθρόμορφου αγγείου και τοπογραφικό διάγραμμα της περιοχής Μουγγίλας όπου βρέθηκε, και όπως παρουσιάζονται στην παραπάνω δημοσίευση, παρατίθενται κατωτέρω.

Amphipolis.gr | Stamtavlen til Alexander og makedonerne

 

Ελένη Μιχαλοπούλου, Νομικός

1912370_10201473501826019_485268614_n

Τεκμηρίωση στα κείμενα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματολογίας (Herodot, Thukydid, Plutark, Arrian, Δημοσθένης, Polybius, Ισοκράτης).

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Περί αυτονοήτων το παρόν σημείωμα. Επειδή, skjønt, ο λόγος γίνεται όλο και πιο συχνά για τα αυτονόητα, er, Kanskje, χρήσιμο, να εντρυφήσει κάποιος -για λίγο- σε αυτά. Μια πρόσφατη, για την καταγωγή του Αλέξανδρου και των Μακεδόνων, μελέτη μου στο έργο μεγάλων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων (Herodot, Thukydid, Plutark, Arrian, Δημοσθένης, Ισοκράτης, Polybius) οδήγησε στην τεκμηρίωση των γνωστών, κατά το μάλλον ή ήττον, επιχειρημάτων για το ζήτημα. Επειδή η σημειολογική αξία του ονόματος, ως λέξης, είναι σοβαρότερη υπόθεση από ό,τι θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος, -πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για όνομα ιστορικό, πολύ-σημαντικό και εριζόμενο, όπως αυτό της Μακεδονίας, αξίζει να ρίξει κανείς μια προσεκτική ματιά σε αυτά που καταγράφουν οι ιστορικοί της αρχαιότητας.

(J). Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

Ξεκινώντας από τις απαρχές των αναφορών στον όρο ‘Έλληνες’ συγκρατούμε ότι ο Θουκυδίδης, από τους μεγαλύτερους ιστορικούς και πολιτικούς φιλόσοφους της ανθρωπότητας αναφέρει ότι πριν από τον Τρωικό πόλεμο δεν υπήρχε ο όρος ‘Έλληνες’ και ότι η πρώτη φορά που τον συναντούμε είναι στον Όμηρο, ως ονομασία εκείνων που εξεστράτευσαν εναντίον της Τροίας, από την Φθιώτιδα, υπό τον Αχιλλέα– ‘οι πρώτοι Έλληνες’ [1]. Στον Όμηρο, συνεχίζει ο Θουκυδίδης, οι ‘Έλληνες’ αναφέρονται με την ίδια έννοια που αναφέρονται οι ‘Αχαιοί’, οι ‘Αργείοι’, οι ‘Δαναοί’. Στα ομηρικά έπη δεν συναντάμε, Dessuten, ούτε τον όρο ‘βάρβαροι’, επειδή δεν είχε ακόμη ξεχωρισθεί (πολύ περισσότερο καθιερωθεί, όπως έγινε αργότερα) ο όρος ‘Έλληνες’ «ως αντιθετική συνολική ονομασία» προς τους ‘βαρβάρους’[2], καταλήγει ο μεγάλος Έλληνας ιστορικός.

Στο πλαίσιο αυτού του δυισμού της αρχαίας ελληνικής γραμματολογίας (‘Έλληνες –βάρβαροι’), βάρβαροι ήσαν όσοι δεν ήσαν Έλληνες. Υπό την θεώρηση αυτή, όλες οι ιστορικές πηγές που έχουμε στη διάθεσή μας δείχνουν ότι οι Μακεδόνες ήσαν Έλληνες και όχι βάρβαροι. Και θα ήταν περίεργο να μην ήταν, καθώς η γενέτειρα των Ελλήνων, η Φθιώτιδα, βρισκόταν λίγα μόνο χιλιόμετρα νοτίως της Μακεδονίας. Από την Φθιώτιδα η ονομασία εξαπλώθηκε σε μεγάλη ακτίνα που συμπεριέλαβε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Θα ήταν πράγματι ανεξήγητο να εξαπλωθεί παντού εκτός από τις γειτονικές Ημαθία και Πιερία, η οποία βρισκόταν –πάντως- πολύ πιο κοντά από ό,τι π.χ.η Αθήνα.

Η χάλκευση της θεωρίας περί μη ελληνικότητας των Μακεδόνων στηρίχθηκε στο γεγονός ότι κατά την περίοδο της ακμής του ελληνικού κόσμου, οι Έλληνες του κέντρου, όπως υποστηρίζει ο Αλέξανδρος Ραγκαβής, διέκριναν τον εαυτό τους από εκείνους που ευρίσκοντο στην περιφέρεια (Makedonerne, Ηπειρώτες), επειδή οι τελευταίοι, λόγω επιμιξίας με άλλους λαούς, κατετάσσοντο σε ταπεινότερη βαθμίδα πολιτικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Ο Ραγκαβής υπογραμμίζει περαιτέρω, ότι η δωρική εισβολή και η Αμφικτιονία των Δελφών συνετέλεσαν στην επέκταση της επωνυμίας των Ελλήνων ‘επί πάσης της Ελληνικής φυλής[3]’.

Στην Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, για να ξαναγυρίσουμε στον Θουκυδίδη, και ειδικώτερα στο σημείο όπου περιγράφεται η εκστρατεία των Θρακών, υπό τον Σιτάλκη, εναντίον της Μακεδονίας, ορίζονται με ακρίβεια οι γεωγραφικές συντεταγμένες της “κάτω Μακεδονίαςτης νυν Μακεδονίας”, όπως την ονομάζει ο ιστορικός[4]. Όπως προκύπτει από τη μελέτη της περιγραφής, τους παλαιούς χάρτες και την σημερινή γεωγραφία, η περιοχή ορίζεται ως ο χώρος γύρω από την Πιερική λεκάνη, στις εκβολές του Αξιού, μέχρι το Παγγαίο και πέρα από τον Στρυμώνα στην οποία συμπεριλαμβάνονται η Πέλλα, η Χαλκιδική, η Βοττία (δίπλα στην Χαλκιδική) η Εορδαία (Αριδαία), η Αλμωπία, η Γρηστωνία (Γυρτωνία), η Μυγδωνία, ο Ανθεμούντας (κοντά στον Πολύγυρο) και άλλες ελληνικές περιοχές. Είναι ενδιαφέρον ότι Θουκυδίδης λέει ότι στους Μακεδόνες περιλαμβάνονται και έθνη ‘επάνωθεν’ όπως οι Λυγκησταί[5] και οι Ελιμιώται[6] τα οποία είναι συμμαχικά και ‘υπήκοα’ -υποτακτικά- της κάτω – ‘της νυν, όπως την χαρακτηρίζει, Μακεδονίας. Στους παλαιούς χάρτες οι εν λόγω περιοχές εντοπίζονται βορείως της σημερινής Πιερίας και Β.Α. της Μαγνησίας, εντός ελληνικού εδάφους. Προς βορράν της Λυγκεστίας, εντοπίζεται η Παιονία, (περιοχή στα σύνορα της Ελλάδος με την πΓΔΜ -εντός της ελληνικής επικράτειας), som, όπως λέει ο Θουκυδίδης, οι Μακεδόνες κυρίευσαν μία στενή λωρίδα που ακολουθεί τον Αξιό και φθάνει στην Πέλλα και την θάλασσα. Είναι αξιοσημείωτο ότι τους Παίονες –προφανώς εκείνους που δεν είχαν κυριεύσει οι Μακεδόνες- ο Αρριανός τους κατονομάζει βαρβάρους, από κοινού με τους Θράκες και τους Ιλλυριούς και τους Αγριάνες.[7] Το συμπέρασμα είναι ότι η Μακεδονία των χρόνων του Θουκυδίδη, “ής Αλέξανδρος[8] και ο υιός αυτού Περδίκκας ήρχεν” ήταν η περιοχή που είχε επίκεντρο την Πιερία, την Ημαθία και τη Χαλκιδική[9].

  1. 10384203_305572526303338_6335120286265488843_n Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ

Μία αληθινά καταλυτική μαρτυρία, αναφορικώς προς την εθνική υπόσταση των Μακεδόνων ως φύλου ελληνικού, βρίσκεται στον Ηρόδοτο και συγκεκριμένα στην περιγραφή της πολεμικής προπαρασκευής για την μάχη των Πλαταιών (479 f.eks), που έθεσε οριστικό τέλος στις περσικές φιλοδοξίες για την κατάκτηση της Ελλάδος: Τις παραμονές της μάχης, ο Αλέξανδρος ο Α’, υιός του Αμύντα και βασιλιάς της Μακεδονίας, ακούσιος σύμμαχος του Μαρδόνιου, ως υποτελής των Περσών[10], προσέγγισε, κρυφά την νύκτα, τις αθηναϊκές προφυλακές, και έδωσε στους στρατηγούς των Αθηναίων πολύτιμες πληροφορίες σε σχέση με το στρατηγικό σχέδιο του Μαρδόνιου. Αυτό το έκανε επειδή, som sa, “ήταν και ο ίδιος Έλληνας και μάλιστα από παλιά γενιά και δεν θα ήθελε να δει την Ελλάδα υπόδουλη”. Παρεκάλεσε μάλιστα, σε περίπτωση νίκης, να ενδιαφερθούν οι Αθηναίοι και για την δική απελευθέρωση[11]. Η αναφορά αυτή του Ηρόδοτου, δια στόματος μάλιστα του Αλεξάνδρου του Α’, προπάππου του Μεγάλου Αλεξάνδρου[12], er, αναμφίβολα, πλήρης –δικανική θα λέγαμε- απόδειξη για το επίμαχο ζήτημα, το περί της καταγωγής, dvs., του Αλέξανδρου και των Μακεδόνων.

Στο όγδοο βιβλίο των Ιστοριών του Ηροδότου (Ουρανία) γίνεται αναφορά στους βασιλείς της Μακεδονίας, από καταβολής της δυναστείας μέχρι τον προαναφερόμενο Αλέξανδρο τον Α’. Σύμφωνα με την περιγραφή αυτή, ο τελευταίος ήταν γιος του Αμύντα, γιου του Αλκέτα, του οποίου πατέρας ήταν ο Αέροπος, γιος του Φιλίππου που είχε πατέρα τον Αργαίο, γιο του Περδίκκα, από το Άργος, που κατέλαβε πρώτος την ανώτατη εξουσία στην Μακεδονία.[13]

III. Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

… ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Για την καταγωγή του Αλέξανδρου το πλέον επίμαχο από τα ζητήματα του ονοματολογικού ο Πλούταρχος δίνει ξεκάθαρη απάντηση: Aπόγονος του μυθικού Ηρακλή μέσω του Κάρανου[14], από το μέρος του πατέρα και του Αιακού, μέσω του Νεοπτόλεμου από εκείνο της μητέρας του[15]. Η όλη συζήτηση θα μπορούσε να κλείσει εδώ, εκτός εάν τεθεί υπό αμφισβήτηση και η καταγωγή του Ηρακλή και του Αιακού και του Νεοπτόλεμου. Αξίζει όμως να διατρέξει κάποιος την συναρπαστική διήγηση των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων για να βρει και άλλες, εξ ίσου ξεκάθαρες απαντήσεις, στο ίδιο, το περί της καταγωγής του Αλέξανδρου, ερώτημα.

Μια και ο λόγος για ονόματα, αξίζει να σταθούμε, προηγουμένως, κατά τρόπο παρενθετικό, σε εκείνο του Αλέξανδρου, η ετυμολογική προέλευση του οποίου είναι, κατά την επικρατέστερη άποψη, από το ρήμα ‘αλέκω’ (απωθώ, απομακρύνω) και το ουσιαστικό ‘ανήρ’. Αλέξανδρος είναι κατ’ εξοχήν όνομα που προσιδιάζει σε ηγέτη, καθώς η πρώτη ιδιότητα του Αρχηγού είναι η ικανότητά του να αποτρέπει και να εξουδετερώνει τους αντιπάλους. Το -ελληνικό- όνομα του Αλέξανδρου, αλλά και εκείνο του πατέρα, της μητέρας, των προγόνων, των δασκάλων, των στρατηγών του κλπ, είναι από μόνα τους ικανή απόδειξη για την καταγωγή του ανδρός, της δυναστείας και του λαού της Μακεδονίας στο σύνολό του.

Στο σημείο αυτό αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στο –επίσης ελληνικό- όνομα του Βουκεφάλα, που δόθηκε στο άλογο, όπως περιγράφει ο Αρριανός, από το γεγονός ότι, ενώ ήταν μαύρο, είχε στο κεφάλι ‘ένα άσπρο σημάδι σε σχήμα κεφαλής βοός’[16]. Συμπερασματικά, η όλη ονοματολογία η οποία μας είναι γνωστή από τις ιστορικές πηγές, αποτελεί απόδειξη του ότι η γλώσσα της Αρχαίας Μακεδονίας ήταν η ελληνική, επειδή θα ήταν πράγματι περίεργο να υπήρχε άλλη, διαφορετική καθομιλουμένη και να μην υπάρχει ούτε η ελάχιστη ένδειξη γι’ αυτήν, ούτε καν στα ονόματα (og, Faktisk, ούτε σ’ εκείνο του αλόγου).

…ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Οι δάσκαλοι και οι τροφοί του Αλέξανδρου, μας λέει ο μεγάλος βιογράφος, ήταν Έλληνες και η παιδεία την οποία έλαβε ελληνική: Επικεφαλής, από διοικητική άποψη, της ομάδας των παιδαγωγών του υπήρξε ο Λεωνίδας, συγγενής της Ολυμπιάδας και δεύτερος κατά σειράν ο Λυσίμαχος από την Ακαρνανία[17]. Ο κατ’ εξοχήν όμως παιδαγωγός και διαμορφωτής του έξοχου χαρακτήρα του Αλέξανδρου ήταν “ο των φιλοσόφων ενδοξότατος και λογιώτατος Αριστοτέλης”, για τον οποίο ο Αλέξανδρος έτρεφε -τουλάχιστον στην αρχή- ιδιαίτερο σεβασμό και αγάπη[18].

…ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

Alexander, “φύσει φιλόλογος και φιλομαθής και φιλαναγνώστης”, έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για την λογοτεχνία και ιδιαίτερα για την Ιλιάδα, αντίγραφο της οποίας, σχολιασμένο από τον Αριστοτέλη, είχε πάντοτε κοντά του και “μαζί με το σπαθί του έβαζε κάτω από το προσκέφαλο”.[19] Τα βιβλία που τον συντρόφευαν στην εκστρατεία “ήταν τα έργα του Φιλίστου, πολλές από τις τραγωδίες του Ευριπίδη, του Σοφοκλή και του Αισχύλου, καθώς και οι διθύραμβοι του Τελέστου και του Φιλόξενου”[20]. Η αγάπη του Αλέξανδρου για τον Πίνδαρο έσωσε, όπως είναι γνωστό, την ζωή των απογόνων του ποιητή από τον θάνατο, καθώς αυτοί εξαιρέθηκαν από εκείνους που σκοτώθηκαν ή πουλήθηκαν ως δούλοι μετά την καταστροφή των Θηβών[21].

ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ

Η παιδεία του είχε ως βάση τα ελληνικά ιδεώδη της αρετής, της γνώσης[22], της φιλοτιμίας και της ανδρείας και για τον λόγο αυτόν “δεν επιθυμούσε ούτε ηδονή, ούτε πλούτο, αλλά αρετή και δόξα … και πράξεις σημαντικές”.Για τον ίδιο λόγο ήθελε η εξουσία του “να είναι απαλλαγμένη από χρήματα, χλιδή και απολαύσεις, αλλά να είναι πλούσια σε αγώνες, πολέμους και φιλοδοξίες”[23]. Θεωρούσε δουλοπρεπές να ζει κανείς στη χλιδή και βασιλικό το να σέβεται τους νόμους και να υποβάλλεται σε κόπους, σε περίοδο κατά την οποία όλος ο μη ελληνικός κόσμος της εποχής, ιδιαιτέρως δε οι Πέρσες και οι ανατολικοί λαοί, εκθείαζαν τη δύναμη της εξουσίας κα του χρήματος, εντρυφούσαν στις απολαύσεις, συσσώρευαν πλούτο και, όπως περιφρονητικά περιγράφει ο Ηρόδοτος, οι ηγέτες τους ζούσαν βυθισμένοι στην χλιδή, ακόμη και στην διάρκεια πολεμικών εκστρατειών.

… ΤΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ

Οι συχνές επισκέψεις στα ελληνικά μαντεία[24], αλλά και οι θυσίες στο δωδεκάθεο του Ολύμπου υπογραμμίζουν την ελληνοπρέπεια του ανδρός. Στην Ασία ίδρυσε, μας λέει ο Πλούταρχος, βωμούς θεών, που έμειναν για αιώνες σεβαστοί και στους οποίους προσεφέροντο ελληνικές θυσίες.[25]

… ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Η μεγάλη αγάπη του Αλέξανδρου για την σωματική άσκηση, την άθληση και την στρατιωτική εκπαίδευση ήταν αποτέλεσμα της ελληνικής παιδείας την οποία είχε λάβει. Σε όσους μάλιστα τον παρακινούσαν, ενώ ακόμη δεν είχε διαδεχθεί τον πατέρα του, να λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες[26] απαντούσε ότι ασφαλώς θα το έκανε εάν είχε βασιλείς για ανταγωνιστές (ο Αλέξανδρος ήταν πολύ υπερήφανος για την βασιλική του προέλευση και απολύτως πεπεισμένος για την θεϊκή του καταγωγή). Πρόκειται εδώ για το γνωστό επιχείρημα, som, επειδή στους Ολυμπιακούς αγώνες συμμετείχαν μόνον Έλληνες, δεν θα ήταν δυνατόν να γίνεται λόγος περί συμμετοχής, εάν ο Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας[27].

…ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ

Όπως προαναφέρεται, οι Έλληνες ονόμαζαν βαρβάρους όλους όσοι δεν ήσαν Έλληνες.[28] Ο αρχαίος κόσμος, κατά συνέπεια, χωριζόταν από τους Έλληνες σε δύο κατηγορίες: στον ελληνικό και τον βαρβαρικό[29]. Από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην αρχή της βασιλείας του Αλέξανδρου, ο Πλούταρχος μνημονεύει τους πολέμους του μεγάλου στρατηλάτη εναντίον των βαρβάρων προς βορράν και, σε αντιδιαστολή, τις μάχες εναντίον των Ελλήνων[30] -χωρίς από αυτό να μπορεί να στοιχειοθετηθεί, όπως επιχειρείται, ότι οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες. Οι εν λόγω μάχες αναφέρονται με τη ίδια ακριβώς έννοια με την οποία τις βρίσκουμε στην περιγραφή του Πελοποννησιακού πολέμου από τον Θουκυδίδη: kamper, dvs., για την διεκδίκηση της ηγεμονίας επί των Ελλήνων, από πλευράς Αθηναίων και Σπαρτιατών. Dette, βεβαίως δεν σημαίνει ότι οι Αθηναίοι ή οι Σπαρτιάτες δεν ήσαν Έλληνες. Το ίδιο συμβαίνει, κατ’ αναλογίαν και με τους Μακεδόνες, οι οποίοι διεκδίκησαν επίσης την ηγεμονία στον ελληνικό χώρο και ήσαν εξ ίσου Έλληνες, όσο οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες.

 

Alexander. Sidon sarkofag

…ΤΗΝ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΣ

Στην περιγραφή της προς ανατολάς εκστρατείας, η πρώτη αναφορά που συναντούμε έχει σχέση με την λήψη της μεγάλης απόφασης: Με ψήφισμα που έλαβε χώρα στον Ισθμό, οι Έλληνες αποφάσισαν να εκστρατεύσουν εναντίον των Περσών, ο δε Αλέξανδρος ανηγορεύθη αρχηγός τους[31]. Αρχηγός των Ελλήνων δεν θα ήταν, selvfølgelig, δυνατόν να μην είναι Έλληνας.

(a). Ο Γρανικός

Την πρώτη μεγάλη νίκη στον Γρανικό έσπευσε ο Αλέξανδρος να κάνει γνωστή στέλνοντας στους Αθηναίους τριακόσιες ασπίδες αιχμαλώτων στις οποίες ανεγράφη το γνωστό επίγραμμα “Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων” [32]. Είναι ευνόητο ότι εάν οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες, η αναγραφή παρόμοιου επιγράμματος δεν θα ήταν νοητή[33].

(b). Ο Οιωνός στην Λυκία

Μετά την κυρίευση των Σάρδεων, της Αλικαρνασσού και της Μιλήτου, αφηγείται ο Πλούταρχος, ο Αλέξανδρος δίσταζε ως προς την περαιτέρω πορεία της εκστρατείας. Og, fordi, όπως είναι γνωστό, έδινε ιδιαίτερη προσοχή στους οιωνούς, θεώρησε το ακόλουθο γεγονός ως σημείο οδηγητικό για τον σχεδιασμό της στρατηγικής του: Μία πηγή στην Λυκία, κοντά στην πόλη των Ξανθίων, “άλλαξε αιφνιδίως κοίτη από μόνη της, πλημμύρισε και από τον βυθό της έβγαλε χάλκινη πινακίδα με αρχαία γράμματα τα οποία δήλωναν ότι θα σταματήσει η κυριαρχία των Περσών όταν την καταλύσουν οι Έλληνες”. Ενθαρρυνθείς από αυτό ο Αλέξανδρος, μας λέει ο Πλούταρχος, έλαβε αμέσως αποφάσεις και προχώρησε νικηφόρα σε όλη την παραλία μέχρι την Φοινίκη και την Κιλικία[34]. Είναι προφανές ότι και το χωρίο αυτό της αφήγησης, αποτελεί απόδειξη για την καταγωγή του Αλεξάνδρου (και όλου του στρατεύματος), fordi, πώς θα ήταν δυνατόν να ενθαρρυνθεί ο Αλέξανδρος από το γεγονός αυτό εάν δεν θεωρούσε ό ίδιος τον εαυτό του Έλληνα (και το στρατό του ελληνικό).

c. Η Αλεξάνδρεια

Μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου “εβούλετο πόλιν μεγάλην και πολυάνθρωπον Ελληνίδα συνοικίσας επώνυμον εαυτού καταλιπείν[35]”. Η διάδοση του ελληνικού πολιτισμού ήταν ο σκοπός της εκστρατείας του Αλέξανδρου και τούτο αποδεικνύεται, blant annet, από την απόφαση για την ίδρυση της μεγάλης αυτής, ελληνικής, όπως την ήθελε ο Αλέξανδρος, πόλης. Ο σχεδιασμός και το κτίσιμο της Αλεξάνδρειας περιγράφεται από τον Πλούταρχο με τρόπο συναρπαστικό[36].

δ. Στο ιερό του Άμμωνος Διός

Το επόμενο επεισόδιο βρίσκει τον Αλέξανδρο, μετά την μεγαλειώδη και μυστηριακή πορεία του στρατού στην έρημο, ενώπιον του ιερέα του ναού του Άμμωνος Διός, hvem, “Ελληνιστί βουλόμενος προσειπείν μετά τινος φιλοφροσύνης «ω παιδίον», από βαρβαρισμό τον τελευταίο φθόγγο τον πρόφερε ως σίγμα, με αποτέλεσμα να πει «ω παιδίος», που ερμηνεύθηκε «ω παι Διός», ένα ακόμη σημείο, για τους οιωνοσκόπους, της θεϊκής καταγωγής του Αλέξανδρου. Τι νόημα θα είχε, αλήθεια, η φιλόφρων προσφώνηση στα ελληνικά, από τον ιερέα του Άμμωνος, εάν ο Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας?

(e). Στα Γαυγάμηλα

Για την περιγραφή της έναρξης της αποφασιστικής μάχης στα Γαυγάμηλα, όπου ηττήθηκε οριστικά ο στρατός του Πέρση βασιλέως, ο Πλούταρχος επικαλείται μαρτυρία του Καλλισθένη, κατά την οποία, ο Αλέξανδρος “έκανε επίκληση στους θεούς και ευχόταν, εάν πράγματι είχε γεννηθεί από τον Δία, να προσφέρουν βοήθεια και ενίσχυση στους Έλληνες” [37].

Και όταν, senere, ο Αλέξανδρος κάθισε στον βασιλικό θρόνο των Περσών, ο Δημάρατος ο Κορίνθιος δάκρυσε από την συγκίνηση και είπε: “Πόσο μεγάλη ευχαρίστηση στερήθηκαν οι Έλληνες που πέθαναν, πριν δουν στον θρόνο του Δαρείου να βρίσκεται καθισμένος ο Αλέξανδρος” [38]. Πώς θα ήταν δυνατόν να χαρούν οι Έλληνες τόσο πολύ ώστε να καταγραφεί, στην διήγηση του Πλουτάρχου, ένα τέτοιο σχόλιο, εάν ο Αλέξανδρος δεν ήταν και αυτός Έλληνας?

(f). Η διάδοση της ελληνικής

Την εποχή που ο Αλέξανδρος άρχισε να υιοθετεί στοιχεία του τρόπου ζωής των ανθρώπων της Βαβυλώνας, είχε ήδη συνειδητοποιήσει ότι η σύμμιξη πολιτισμικών στοιχείων θα διευκόλυνε την επικοινωνία και τις επαφές μεταξύ των ντόπιων και του στρατού του, κατά τρόπον ώστε να εξασφαλισθεί σταθερότητα, που θα μπορούσε να διατηρηθεί και μετά το θάνατό του. Derfor, διηγείται ο Πλούταρχος, αφού επέλεξε τριάντα χιλιάδες παιδιά έδωσε διαταγή να μάθουν ελληνικά[39]. Πώς, αλήθεια και γιατί ο Αλέξανδρος θα προέβαινε σε μια τέτοια κίνηση, εάν δεν ήταν και ο ίδιος Έλληνας? Η διάδοση της ελληνικής γλώσσας απετέλεσε πολιτιστική προσφορά, με αυταπόδεικτη παιδευτική αξία για τους λαούς της περιοχής. Με την απόφαση αυτή τέθηκαν τα θεμέλια για την διαμόρφωση και την διάδοση της κοινής ελληνικής, η οποία κυριάρχησε, όπως είναι γνωστό στον ελληνιστικό κόσμο, μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου.

g. Για την δόξα των Αθηναίων

Προς το τέλος της βιογραφίας συναντούμε μία από τις περισσότερο ανάγλυφες μαρτυρίες, στο έργο του Πλούταρχου, αναφορικώς προς την ελληνοπρέπεια του Αλέξανδρου: Μετά την είσοδο του στρατού στην Ινδία και κατά την διάβαση του ποταμού Υδάσπη (στην άλλη όχθη του οποίου βρισκόταν παρατεταγμένος ο στρατός του βασιλιά Πώρου) νύχτα και με καταιγίδα, –ραγδαίου εκχυθέντος όμβρου-, είχε ανέβει η στάθμη των υδάτων, διερράγη η κοίτη και μεγάλη ποσότητα νερού έκανε το έδαφος από το οποίο περνούσε ο Αλέξανδρος και οι συμπολεμιστές του, ολισθηρό και με ρωγμές. Τη στιγμή εκείνη, αφηγείται ο Πλούταρχος, άκουσαν τον Αλέξανδρο να αναφωνεί: “Άραγε Αθηναίοι, θα πιστεύατε πόσο μεγάλους κινδύνους διατρέχω για τη δική σας δόξα?”[40] Πόσο μεγαλύτερη διαβεβαίωση απ’ αυτήν θα χρειαζόταν άρα γε και ο πλέον δύσπιστος παρατηρητής για να πεισθεί ότι ο Αλέξανδρος αγωνιζόταν συνειδητά, σαν Έλληνας που ήταν, για το μεγαλείο της Ελλάδος, όπως αυτό εκφραζόταν από την λαμπρότητα που ακτινοβολούσε το μεγάλο μητροπολιτικό κέντρο που εξακολουθούσε εκείνη την εποχή να είναι η πόλη των Αθηνών?

67979_506607349371553_1893018448_n

J V. Ο ΑΡΡΙΑΝΟΣ

Από το έργο του Αρριανού, πλήρες και αυτό αποδείξεων για την ελληνική καταγωγή και την ελληνοπρέπεια του Αλέξανδρου και των Μακεδόνων, συγκρατούνται επίσης ορισμένες μόνον αναφορές, αφού είναι αδύνατον να συμπεριληφθούν όλες σε μία επιλεκτική, όπως η παρούσα, προσέγγιση:

Σημειώνεται παρεμπιπτόντως, ότι στην διήγηση των γεγονότων, οι Μακεδόνες, ενώ έχουν τις περισσότερες σε αριθμό αναφορές, εμφανίζονται, i alle fall, ως μία από τις ελληνικές οντότητες, όπως όλες οι άλλες (: ‘ιππείς δε Μακεδόνων ες τριακοσίους, και Θεσσαλών ιππείς διακόσιοι, Ηλείων δε εκατόν και πεντήκοντα’ – Βιβλίο Α’, 29).

(a). Οι μηδίσαντες Έλληνες

Mετά τη μάχη του Γρανικού, Αθηναίοι Πρέσβεις παρεκάλεσαν τον Αλέξανδρο να ελευθερώσει τους Έλληνες που είχαν εκστρατεύσει με τους Πέρσες και αιχμαλωτίσθηκαν. Alexander, skjønt, αναφέρει ο Αρριανός, “θεώρησε ότι δεν είναι ασφαλές να σταματήσουν να τον φοβούνται οι Έλληνες που δεν δίστασαν να εκστρατεύσουν εναντίον των Ελλήνων, στο πλευρό των βαρβάρων, για όσο διάστημα θα διαρκούσε η εκστρατεία του εναντίον των Περσών”[41]. Πώς θα ήταν δυνατόν να φοβούνται την μήνι του Αλέξανδρου οι μηδίσαντες Έλληνες, αν ο Αλέξανδρος, δεν ήταν ο ίδιος Έλληνας?

(b). Εις Μακεδονίαν και εις την άλλην Ελλάδα

Μετά την μάχη της Ισσού, όπου νικήθηκε κατά κράτος και ετράπη σε άτακτη φυγή ο Δαρείος και την οποία αφηγείται λεπτομερώς και με γλαφυρότητα ο Αρριανός, ο Πέρσης βασιλεύς έστειλε επιστολή στον Αλέξανδρο με την οποία του ζήτησε την σύναψη φιλίας και συμμαχίας, καθώς και την επιστροφή της αιχμάλωτης οικογένειάς του (μητέρα, γυναικαδέλφη και παιδιά).

Στην απαντητική του επιστολή ο Αλέξανδρος του ζήτησε να πάει ο ίδιος (ο Δαρείος) να ζητήσει αυτοπροσώπως την οικογένειά του, του κατέστησε σαφές ότι κυρίαρχος της Ασίας ήταν, πλέον, ο ίδιος ο Αλέξανδρος και του απαγόρευσε να του απευθύνεται ως ίσος προς ίσον. Το περιεχόμενο της επιστολής του Αλέξανδρου, όπως το καταγράφει ο Αρριανός, αρχίζει με κατηγορητήριο εναντίον του Δαρείου ως εξής: “Oι υμέτεροι πρόγονοι ελθόντεςεις Μακεδονίαν και εις την άλλην Ελλάδα κακώς εποίησαν ημάς ουδέν προηδικημένοι. Εγώ δε των Ελλήνων ηγεμών κατασταθείς και τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας διέβην ες την Ασίαν … και παρά των σου πεμφθέντων … την ειρήνην, ην τοις Έλλησι κατεσκεύασα, διαλύειν επιχειρούντων – εστράτευσα επί σε ”[42].

Το απόσπασμα αυτό της επιστολής του ίδιου του Αλέξανδρου, όπως το περιγράφει ο Αρριανός- αρκεί για να σταματήσει κάθε συζήτηση.

c. Υπέρ των Ελλήνων δίκας λαβείν

Με την είσοδο της στρατιάς στα Σούσα, ο Αρριανός αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος πήρε τα υπάρχοντα του Πέρση βασιλιά, μεταξύ αυτών δε τις χάλκινες προτομές των τυραννοκτόνων Αρμόδιου και Αριστογείτονα (τις οποίες είχε πάρει ο Ξέρξης από την Ελλάδα) και τις έστειλε πίσω στην Αθήνα, όπου τοποθετήθηκαν στον Κεραμεικό[43]. (Είναι γνωστό ότι η κατάργηση της τυραννίδος εθεωρείτο ορόσημο στην ιστορία των Αθηνών και για τον λόγο αυτό οι τυραννοκτόνοι ετιμώντο περισσότερο και από τους επιφανέστερους ήρωες). Σε άλλο σημείο όπου φαίνεται επίσης καθαρά ότι ο Αλέξανδρος ήθελε να εκδικηθεί για τα δεινά που υπέστη η Ελλάδα από τις εκστρατείες των Περσών, ο ιστορικός αναφέρει ότι, μόλις έφθασε στους Πασαργάδες, πυρπόλησε τα ανάκτορα παρά τις περί του αντιθέτου συμβουλές του Παρμενίωνα, ο οποίος δεν ήθελε να θεωρηθεί ότι ο Αλέξανδρος έφθανε στην Ασία ως επιδρομέας και κατακτητής. Ο Αλεξανδρος, όμως -αφηγείται ο Αρριανός-απάντησε ότι ήθελε να τιμωρήσει τους Πέρσες, επειδή επιτέθηκαν κατά της Ελλάδος, κατέσκαψαν την Αθήνα, έκαψαν τα ιερά και προκάλεσαν πολλές συμφορές στους Έλληνες. ‘Υπέρ τούτων δίκας λαβείν[44]’. Με ποια νομιμοποίηση, άραγε, εάν ο Αλέξανδρος δεν ήταν, ο ίδιος, Έλληνας?

δ. Ο Καλλισθένης

Στο τέταρτο βιβλίο, στο μέρος της αφήγησης, όπου ο Αρριανός αναφέρεται στις παρεκτροπές του Αλέξανδρου προς συνήθειες και ήθη περσικά, παρατίθενται οι ευθύβολοι λόγοι του τολμηρού φιλόσοφου Καλλισθένη, από την Όλυνθο, μαθητή του Αριστοτέλη, σε απάντηση όσων είχε πει ο Ανάξαρχος, υπέρ της αξίωσης του Αλέξανδρου να τον προσκυνούν, αξίωση την οποία είχαν ενθαρρύνει σοφιστές και επιφανείς Μήδοι και Πέρσες στην αυλή του. “… ο γιος του Φιλίππου, απόγονος του Ηρακλή και του Αιακού, που οι πρόγονοί του ήρθαν από το Άργος στην Μακεδονία και διετέλεσαν άρχοντες των Μακεδόνων με το νόμο και όχι με τη βία…. Και αν πρέπει να σκεφτόμαστε όπως οι βάρβαροι, επειδή είμαστε σε βαρβαρική γη, εγώ, Αλέξανδρε, απαιτώ από σένα να θυμηθείς την Ελλάδα, που για χάρη της έκανες όλη την εκστρατεία, για να θέσεις την Ασία κάτω από την κυριαρχία των Ελλήνων. Σκέψου όταν ξαναγυρίσεις στην Ελλάδα, μήπως θα εξαναγκάσεις και τους Έλληνες, ‘τους ελευθερωτάτους, εις την προσκήνυσιν’? Ή θα αποτραβηχτείς από τους Έλληνες και θα προσθέσεις στους Μακεδόνες αυτή την ατιμία? Ή, gjør, θα ξεχωρίσεις μια και καλή τις τιμές και θα τιμάσαι ελληνοπρεπώς μεν από τους Έλληνες, βαρβαρικώς, de, από τους βαρβάρους”[45]?

Το προαναφερόμενο απόσπασμα μιλά επίσης από μόνο του.

(e). Για την ελευθερία των Ελλήνων

Όταν έστειλε πίσω στην Έλλάδα τους Μακεδόνες που δεν μπορούσαν πλέον να πολεμήσουν λόγω ηλικίας, ασθένειας ή τραυματισμού, με επικεφαλής τον πιστότερο σύντροφό του, στον στρατηγό Κρατερό, του ζήτησε ‘να οδηγήσει τους στρατιώτες πίσω και να αναλάβει τις υποθέσεις της Θράκης, της Μακεδονίας, της Θεσσαλίας και την περιφρούρηση της ελευθερίας των Ελλήνων[46]’.

(f). Ένας Έλληνας στην Αρμόζεια

Στην ‘Ινδική’, το βιβλίο όπου ο Αρριανός περιγράφει τον πλου του Νεάρχου, από τον Ινδό ποταμό μέχρι τα Σούσα, δια του Ινδικού Ωκεανού και του Περσικού κόλπου, (ένα συναρπαστικό ταξιδιωτικό ανάγνωσμα), αξιοσημείωτο είναι ένα απόσπασμα, χαρακτηριστικό της απανταχού παρουσίας του ελληνικού στοιχείου:

Μετά από ταλαιπωρίες μηνών, η παράτολμη εξερεύνηση συνεχιζόταν. “Ξεκίνησαν πάλι με το χάραμα, πέρασαν εκατό στάδια και άραξαν κοντά στον ποταμό Άναμη, σε μια περιοχή που ονομαζόταν Αρμόζεια. Εκεί υπήρχαν άφθονα τα πάντα, εκτός από ελιές. Τα πληρώματα κατέβηκαν για να ξεκουρασθούν, χαρούμενοι που έπαψαν οι ταλαιπωρίες τους. Θυμήθηκαν τα παθήματα στην θάλασσα, τη χώρα των ιχθυοφάγων, τις ερημιές από τις οποίες πέρασαν, τη θηριωδία φυλών που συνάντησαν, αλλά και τα δικά τους προβλήματα. Μερικοί σκόρπισαν και προχώρησαν στο εσωτερικό για να εξερευνήσουν. Εκεί είδαν κάποιον που φορούσε ελληνική χλαμύδα, φερόταν όπως οι Έλληνες και μιλούσε ελληνικά. Οι πρώτοι που τον είδαν έβαλαν τα κλάματα. Τόσο αναπάντεχο τους φάνηκε, μετά από τόσες συμφορές, να αντικρύσουν ένα Έλληνα και να ακούσουν την ελληνική γλώσσα. Τον ρώτησαν από πού έρχεται και ποιος είναι. Τους είπε ότι είχε φύγει από το στρατόπεδο του Αλέξανδρου και ότι το στρατόπεδο και ο ίδιος ο Αλέξανδρος δεν είναι μακριά. Χειροκροτώντας και φωνάζοντας τον πήγαν στον Νέαρχο. Του είπε τα πάντα. Το στρατόπεδο απείχε πέντε ημερών δρόμο από την θάλασσα.”[47]

 

φορώντα τα κέρατα του Άμμωνα

g. Οι Μακεδόνες τριήραρχοι

Στην περιγραφή των προετοιμασιών για τον διάπλου, ο Αρριανός αναφέρει ονομαστικά τους τριήραρχους, αναφέροντας την πόλη από την οποία προέρχονταν. Σε σχέση με τους Μακεδόνες[48] οι αναφερόμενες πόλεις ευρίσκονται στην περιοχή της Πιερίας, της Ημαθίας, της Χαλκιδικής (Pella, Amphipolis, Ορεστιάδα, Εορδαία, Πύδνα, Μίεζα –νοτίως, προς τη Θεσσαλία- Aegae, Αλκομενές, Βέροια, Τύμφη, Αλωρίδα). Σε μία τυχαία, όπως αυτή, παράθεση μακεδονικών πόλεων, er, χωρίς αμφιβολία, αξιοσημείωτο ότι ούτε μία δεν ξεφεύγει από τον γεωγραφικό χάρτη, όπως μας τον περιγράφει ο Θουκυδίδης, που τοποθετεί, όπως προαναφέρεται, την Μακεδονία εξ ολοκλήρου μέσα στην ελληνική επικράτεια και μάλιστα σε ικανή απόσταση από τα σημερινά, προς βορράν, σύνορα.

  1. O ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ

Den, κατά γενική ομολογία, χαρακτηριστικώτερο γνώρισμα του Δημοσθένη υπήρξε η σφοδρότητα των αντιμακεδονικών του αισθημάτων, η οποία και προσδιόρισε –περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλοτο πολιτικό στίγμα του ανδρός. Η οξυδέρκεια και η πολιτική του σοφία οδήγησαν τον Δημοσθένη, πολύ πριν από τους συμπολίτες του, στη συνειδητοποίηση της αναπόφευκτης, εν τέλει, επικράτησης των Μακεδόνων. Η νοσταλγία του μεγαλείου των Αθηνών, η οποία βασάνιζε το ρήτορα -φλογερό πατριώτη σε μια εποχή ύφεσης, χαλαρότητας και αδιαφορίας για τα κοινά- και η προσκόλλησή του στο ιδεώδες της ελευθερίας και της δημοκρατίας, ανέδειξαν τον πολιτικό αυτόν άνδρα, ως τον μεγαλύτερο πολέμιο του Φιλίππου, στην πολιτική του οποίου διέβλεπε το οριστικό τέλος της Αθηναϊκής ηγεμονίας και την μεγαλύτερη απειλή για το δημοκρατικό πολίτευμα. Τα προαναφερόμενα διαγράφονται ανάγλυφα στους σχετικούς με το θέμα ρητορικούς του λόγους -τρεις Ολυνθιακούς και τέσσερις κατά Φιλίππου. Στον τρίτο κατά Φιλίππου, skjønt, η έξαρση του πάθους του εναντίον του Μακεδόνα βασιλιά, οδηγεί το Δημοσθένη στην διατύπωση χαρακτηρισμών[49] που χρησιμοποιήθηκαν ως βάση κατασκευής θεωριών περί μη ελληνικότητας της δυναστείας των Μακεδόνων.

Η μελέτη του συνόλου των λόγων του Δημοσθένη, παρά ταύτα, δεν αφήνει οποιαδήποτε αμφιβολία ότι τα προαναφερόμενα είναι ξέσπασμα ρητορικού πάθους, το οποίο δεν έχει σχέση με την ιστορική αλήθεια. Iκαμμία άλλη ομιλία δεν υπάρχει οποιαδήποτε αντίστοιχη αναφορά, καθώς σε όλες είναι φανερό ότι ο ρήτορας βλέπει τον Φίλιππο όχι ως αλλόφυλο εχθρό, αλλά ως αντίπαλο των Αθηνών, με τον τρόπο που ήταν, παλαιότερα, αντίπαλος η Σπάρτη (πριν και μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου). Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι παρόμοιες παρεκτροπές εξυπηρετούσαν, κατά κανόνα, την προώθηση στενώς εννοουμένων παραταξιακών σκοπών, σε μία ταραγμένη, πολιτικά και παρακμάζουσα Αθήνα. Είναι αξιοσημείωτο, ότι οι χαρακτηρισμοί αποδόθηκαν από το Δημοσθένη όχι στο λαό της Μακεδονίας, αλλά μόνο στον Φίλιππο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πάθος του Δημοσθένη ήταν τέτοιο, ώστε δεν δίστασε να καλέσει τους Αθηναίους σε σύμπραξη με αυτούς ακόμη τους Πέρσες εναντίον του Φιλίππου[50], σε εποχή κατά την οποία ο Ισοκράτης, ο μεγάλος δάσκαλος της ρητορικής, προσέβλεπε προς τους βασιλείς της Μακεδονίας καλώντας σε πανελλήνια συστράτευση, υπό την ηγεσία τους, εναντίον των Περσών – η οποία και πραγματοποιήθηκε, εν τέλει, υπό τον Αλέξανδρο.

  1. Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ

(a). Ες την Ασίαν τον πόλεμον εξενεγκείν

Σε επιστολή του, η οποία γράφθηκε λίγο μετά τη μάχη της Χαιρωνείας[51], ο Ισοκράτης προτρέπει με θέρμη τον Φίλιππο: “… να συμφιλιώσεις την Αθήνα με τη Σπάρτη, τη Θήβα και το Άργος και να φέρεις την ομόνοια στους Έλληνες[52]… να βάλουν ένα τέλος στην παραφροσύνη και την απληστία που χαρακτηρίζουν τις μεταξύ τους σχέσεις και να μεταφέρουν τη διεξαγωγή του πολέμου στην Ασία”. Από την επιστολή προκύπτει ότι μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης στην Αθήνα πίεζε για την προώθηση της ιδέας της εκστρατείας κατά των Περσών υπό τον Φίλιππο διότι –γράφει ο Ισοκράτης “…κανένα επίτευγμα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ωραίο, πιο χρήσιμο για τους Έλληνες και πιο κατάλληλο για τις ιστορικές συγκυρίες” [53]. Και παρακάτω: Να είσαι σίγουρος ότι τότε θα αποκτήσεις δόξα αξεπέραστη και αντάξια των επιτευγμάτων σου όταν θα εξαναγκάσεις τους βαρβάρους … να είναι δούλοι των Ελλήνων και όταν υποχρεώσεις το βασιλιά που τώρα τον αποκαλούν μεγάλο να κάνει ό,τι του διατάξεις εσύ. Τότε δεν θα σου απομένει τίποτε άλλο από το να γίνεις θεός” [54].

Δεν θα ήταν, βεβαίως δυνατό να μιλά για πόλεμο των Ελλήνων κατά των βαρβάρων ο Ισοκράτης -ο επιφανέστερος διδάσκαλος της ρητορικής και ο μεγαλύτερος υπερασπιστής του ηθικού μεγαλείου του αθηναϊκού πολιτεύματος- εάν ο Φίλιππος δεν ήταν Έλληνας και η Μακεδονία δεν ήταν και εκείνη αναπόσπαστο μέρος της Ελλάδος[55].

(b). Η Αθήνα προστάτις των προγόνων των Μακεδόνων βασιλέων

Άξιο ιδιαίτερης αναφοράς είναι επίσης το γεγονός, ότι εξυμνώντας το μεγαλείο των Αθηνών, ο Ισοκράτης δείχνει ότι η πόλη υπήρξε πάντοτε η προστάτις όλων των Ελλήνων. Προς τούτο μάλιστα ανατρέχει στους προ του Τρωικού πολέμου χρόνους, διότι, όπως γράφει, “από τόσο παλιά πρέπει να ανασύρουν τις αποδείξεις εκείνοι που θέλουν να υπερασπισθούν την πατρίδα τους[56] (Dette, παρενθετικώς, προς απάντηση όσων απαξιώνουν την Ιστορία, όταν πρόκειται να αναιρεθούν αβάσιμοι ισχυρισμοί τους). Σε αυτήν λοιπόν την αναδρομή, ο μεγάλος ρητοροδιδάσκαλος περιγράφει, πώς οι απόγονοι του Ηρακλή (και πρόγονοι των Μακεδόνων βασιλέων), καταδιωκόμενοι από τους Πελοποννησίους με επικεφαλής τον Ευρυσθέα “θεώρησαν την Αθήνα ως την μόνη ικανή να ξεπληρώσει τις υπηρεσίες που ο πατέρας τους είχε προσφέρει σε όλους τους ανθρώπους”. Οι πρόγονοί μας, συνεχίζει ο Ισοκράτης, βάδισαν εναντίον τους, τους νίκησαν και έθεσαν τέλος σε αυτήν την ύβρη[57]: εξ ου και ο ιδιαίτερος σεβασμός που οι Μακεδόνες βασιλείς και, ειδικώτερα, ο Αλέξανδρος έτρεφαν πάντοτε για την Αθήνα.

  1. O ΠΟΛΥΒΙΟΣ

(a). Υπήκοον την Ασίαν εποίησεν τοις Έλλησι

Στο ένατο βιβλίο των Ιστοριών του ο Πολύβιος αναφέρεται, blant annet, στη συμμαχία των Αιτωλών με τους Ρωμαίους εναντίον του Φιλίππου του Ε’ της Μακεδονίας, των Αχαιών, των Ακαρνάνων και των συμμάχων τους (210 f.eks). Σε ομιλία του ενώπιον της συνέλευσης των Λακεδαιμονίων, ο εκπρόσωπος του κοινού των Ακαρνάνων Λυκίσκος, προσπαθεί να αποτρέψει τους Σπαρτιάτες από του να συμμαχήσουν με τους Αιτωλούς και τους Ρωμαίους εναντίον των Μακεδόνων και των Αχαιών: Στον Αιτωλό Χλεναία, ο οποίος είχε προηγουμένως μιλήσει υπέρ της συμμαχίας των Σπαρτιατών με τους εχθρούς του Φιλίππου, sier: Τον Αλέξανδρο που τιμώρησε τους Θηβαίους, επειδή πίστεψε ότι αδικείται, τον κατηγόρησες αυστηρά. Το ότι όμως πήρε εκδίκηση από τους Πέρσες για την προσβολή που έκαναν σε όλους τους Έλληνες, δεν το ανέφερες, ούτε το ότι μας απάλλαξε όλους από κοινές και μεγάλες συμφορές, υποδουλώνοντας τους βαρβάρους και αφαιρώντας τους τα μέσα με τα οποία κατέστρεφαν την Ελλάδα … και τελικά υπέταξε (Alexander) την Ασία στους Έλληνες” [58]. Στην ίδια ομιλία ο Πολύβιος γράφει ότι ο Λυκίας αναρωτήθηκε : “… ποια και πόσο μεγάλη τιμή αξίζουν οι Μακεδόνες, οι οποίοι τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους δεν σταματούν να αγωνίζονται εναντίον των βαρβάρων για την ασφάλεια των Ελλήνων? Ότι πάντοτε η Ελλάδα θα αντιμετώπιζε μεγάλους κινδύνους, αν δεν είχαμε για προπύργιο τους Μακεδόνες και την φιλοτιμία των βασιλέων τους, ποιος δεν το γνωρίζει? …”

(b). Προς Αχαιούς και Μακεδόνας ομοφύλους …

Στην ίδια ομιλία ο Λυκίας συμπληρώνει απευθυνόμενος στους Λακεδαιμονίους: “τότε αγωνιζόσαστε με ζήλο για την ηγεμονία και τη δόξα απέναντι σε ομοφύλους σας, τους Αχαιούς και τους Μακεδόνες … τώρα όμως το θέμα είναι η υποδούλωση των Ελλήνων σε αλλοφύλους (dvs.. Romerne)[59].

Η επανειλημμένη αναφορά στους ομοφύλους Μακεδόνες -στο ίδιο επίπεδο με τους Αχαιούς- και σε αντιδιαστολή προς τους αλλοφύλους, δηλώνει σαφώς περί της εθνικότητας των πρώτων.

KAI O KHALED HOSSEINI

Η περιδιάβαση στα της Μακεδονίας και του Αλέξανδρου συμπληρώθηκε αναπάντεχα με ένα εύρημα στο best seller του ΑφγανοΑμερικανού συγγραφέα Khaled Hosseini με τίτλο ‘Οne Thousand Splendid Suns’. Eκτός από τις αναφορές στην καθημερινότητα του Αφγανιστάν (πριν από τον εισβολή της Ρωσσίας) που κάνουν λόγο για συνήθειες όπως κόκκινα αυγά, εδέσματα με γιαούρτι και αγγούρι, διαγωνισμούς με χαρταετούς (σαν και αυτούς που γίνονταν παλαιότερα στην ελληνική επαρχία) και άλλα συναφή, στην ηρωίδα εξηγούν ότι οι άνθρωποι πρέπει να σέβονται και να εφαρμόζουν απαρεγκλίτως το νόμο (κατ’ εξοχήν ελληνική ηθική και πολιτική αρχή, η βάση και ο στυλοβάτης της αθηναϊκής δημοκρατίας). Και όπως συχνά στο κείμενο, ο συγγραφέας παραθέτει την αφγανική λέξη: qanoon[60]: ‘Kανών’, Angivelig (και έχουμε εδώ μια παράπλευρη απόδειξη για την μακρά εκφορά των μακρών φωνηέντων όπως το ωμέγα). Θα είχε, Kanskje, ενδιαφέρον η πραγματοποίηση μιας συγκριτικής γλωσσολογικής μελέτης μεταξύ της ελληνικής και των γλωσσών των χωρών από όπου πέρασε η στρατιά του Αλέξανδρου, η οποία διέδωσε την γλώσσα και τον πολιτισμό της Ελλάδος στα βάθη της Ασίας. ‘Προς δόξαν των Αθηναίων’, όπως δηλώνει ο Πλούταρχος…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τα προαναφερόμενα είναι ορισμένα μόνον από τα στοιχεία στην αφήγηση του Ηρόδοτου, του Θουκυδίδη, του Πλούταρχου, του Αρριανού, του Πολύβιου, αλλά και στα κείμενα του Δημοσθένη και του Ισοκράτη, που μιλούν, εμμέσως ή και σαφώς, για την καταγωγή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η αξία της ιστορικής αλήθειας, όπως καταγράφεται σε έργα σαν αυτά, er, για τα έθνη που έχουν μεγάλη παράδοση, ιερή και απαραβίαστη. Για νεόκοπες, skjønt, land, οι οποίες βρίσκονται σε αναζήτηση ταυτότητας και προσπαθούν να χτίσουν οντότητα σε βάρος της Ιστορίας, η αξία της αλήθειας είναι σχετική και μεταβαλλόμενη. Για τις τελευταίες αυτές περιπτώσεις, ιστορικά μεγέθη όπως οι προαναφερόμενοι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, επιφυλάσσουν, από τα βάθη των αιώνων, ετυμηγορίες αμετακλήτως καταδικαστικές στην συνείδηση όλων εκείνων που ξέρουν και επιμένουν να θυμούνται.

[1] Ο Έλληνας ήταν γιος του Δευκαλίωνος. (Γιοί του Έλληνα ήταν ο Ίων, ο Αίολος, ο Δώρος και ο Ξούθος).

[2] Θουκυδίδου Ιστορίαι, Βιβλίο Α’, ΙΙΙ «… ουδέ μη βαρβάρους είρηκε δια το μηδέ Έλληνάς πω αντίπαλον εις έν όναμα αποκεκρίσθαι.»

[3] Αλέξανδρος Ρ. Ραγκαβής, ‘Λεξικόν της Ελληνικής Αρχαιολογίας’, Τόμος Α, λήμμα ‘Ελλάς’.

[4] Θουκυδίδου Ιστορίαι, Βιβλίο Β’, XCIX.

[5] Στον ελληνικό σήμερα χώρο, δυτικά της Ημαθίας.

[6] Nοτίως της Καστοριάς (Ελιμαία λίμνη)

[7] ‘Αλεξάνδρου Ανάβασις’ Αρριανός, βιβλίο Β’, 7, ΣΕΛ. 148 ‘Οι Έλληνες’ Εκδόσεις ‘Χατζόπουλος’

[8] ‘Οι πρόγονοι του οποίου ήσαν ‘οι Τημενίδαι το αρχαίον όντες εξ Άργους’ Θουκυδίδης XCIX.

[9] Τα στοιχεία των ιστορικών πηγών καταγράφονται λεπτομερώς στο ‘Λεξικό της Ελληνικής Αρχαιολογίας’ του Αλέξανδρου Ρ. Ραγκαβή υπό το λήμμα ‘Μακεδονία’.

[10] Ο Αμύντας είχε υποταγεί κατά την εκστρατεία του Δαρείου του Υστάσπη. Σύμμαχοι των Περσών ήσαν οι μηδίσαντες Βοιωτοί, Θεσσαλοί και Αργείοι.

[11] «…αυτός τε γαρ Έλλην γένος ειμί τωρχαίον, και αντ’ ελευθέρης δεδουλωμένην ουκ αν εθέλοιμι οράν την Ελλάδα.» Herodot, Βιβλίο Θ’– Καλλιόπη, ch. 44 – 45, ΣΕΛ. 174 – 176, ‘Αρχαίοι Συγγραφείς’, Εκδόσεις Ζήτρος.

[12] Ο Αλέξανδρος ο Α’ ήταν ο πατέρας του Αμύντα του Β’, υιοί του οποίου ήσαν ο Αλέξανδρος ο Β’, και ο Φίλιππος, πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

[13] Herodot, Historie 8, Ουρανία 139, Εκδόσεις Χατζόπουλου ‘Οι Έλληνες’.

[14] Ο Κάρανος, από το Άργος, απόγονος του Ηρακλή, κυρίευσε πόλη κοντά στην Έδεσσα, στην οποία έδωσε το όνομα ‘Αιγαί’ και ίδρυσε εκεί την Μακεδονική δυναστεία. Επ’ αυτού συμφωνεί και ο Αρριανός.

[15] kapittel 2. εδάφιο 2. Οι παραπομπές χωρίς προσδιορισμό της πηγής, στο παρόν κεφάλαιο, αφορούν στο έργο του Πλούταρχου «Βίοι Παράλληλοι , Αλέξανδρος – Καίσαρ» από τις Εκδόσεις Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας ‘Οι Έλληνες’ του Οδυσσέα Χατζόπουλου.

[16] Arrian, Anabasis Alexandrou, Βιβλίο Ε’ 19, Εκδόσεις ‘Οι Έλληνες’ Οδυσσέα Χατζόπουλου.

[17] Κεφ. 5, εδ. 7,8. Ο Λυσίμαχος παρομοίαζε τον Αλέξανδρο με τον Αχιλλέα, τον Φίλιππο με τον Πηλέα και τον ευατό του με τον Φοίνικα, δάσκαλο του Αχιλλέα.

[18] Κεφ. 8, εδ. 4: ‘Αριστοτέλην δε θαυμάζων εν αρχή και αγαπών ουχ ήττον του πατρός, ως δι’ εκείνον μεν ζων, δια τούτον δε καλώς ζων’.

[19] Κεφ. 8, εδ. 2.

[20] Κεφ. 8, εδ. 3.

[21] Κεφ. 11, εδ. 12.

[22] Και μάλιστα της επιστημονικής – ο Αλέξανδρος είχε ιδιαίτερη κλίση στην ιατρική (Κεφ. 8).

[23] Κεφ. 5, εδ. 6.

[24] Κεφ. 14, εδ. 6.

[25] Κεφ. 62. εδ. 8.

[26] Ήταν ωκύπους.

[27] Τιμές νοητές μόνο προς Έλληνες είχαν αποδοθεί, σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ήδη στον προπάππου του Αλέξανδρου, Αλέξανδρο τον Α’.

[28] Η ετυμολογία της λέξεως ‘βάρβαρος’ δηλώνει το ακατάληπτο, από γλωσσικής απόψεως, και το αλλοεθνές (επανάληψη του ήχου ‘βαρ’ που δεν σημαίνει τίποτε στα ελληνικά).

[29]‘ Θουκυδίδου Ιστορίαι’ Βιβλίο Α’ ΙΙΙ σελ. 62 , Εκδόσεις Γκοβόστη.

[30] Κεφ. 9, εδ..3.

[31] Κεφ. 14.2

[32]Κεφ. 16 εδ. 18

[33] Αυτός ήταν ο τρόπος σύνταξης επιγραμμάτων (: f.eks. «Παυσανίας ο Κλεομβρότου, Λακεδαιμόνιος, ελευθερώσας την Ελλάδα από των Μήδων μετά Ελλήνων των εθελησάντων ξυνάρασθαι τον κίνδυνον της μάχης». Ο Αλέξανδρος μάλιστα δεν πρόσθεσε τον όρο ‘Μακεδών, όπως ο Παυσανίας τον όρο ‘Λακεδαιμόνιος’).

[34] Κεφ 17. εδ. 4-5

[35]Κεφ. 26. εδ. 4 – 14.

[36] Κεφ. 26 εδ. 4-14.

[37] Κεφ. 33 εδ. 2.

[38]Κεφ. 37 εδ. 7.

[39] Κεφ. 47 εδ. 6.

[40] Κεφ. 60 εδ. 6. ‘Ω Αθηναίοι, άρα γε πιστεύσαιτ’ αν ηλίκους υπομένω κινδύνους ένεκα της παρ’ υμίν ευδοξίας?

[41] Arrian, Anabasis Alexandrou, Βιβλίο Α’, 29 Εκδόσεις ‘Οι Έλληνες’ Οδυσσέα Χατζόπουλου.

[42] Arrian , Αλεξάνδρου Ανάβασις Βιβλίο Β’, 14.

[43] Arrian , Αλεξάνδρου Ανάβασις Βιβλίο Γ’, 16.

[44] Arrian , Anabasis Alexandrou, Βιβλίο Γ’, 18.

[45] Anabasis Alexandrou, Αρριανός Βιβλίο Δ’, 11.

[46] Anabasis Alexandrou, Αρριανός Βιβλίο Ζ’, 12.

[47] Anabasis Alexandrou, Αρριανός Ινδική 32.

[48]Υπάρχει και η αντίστοιχη παράθεση για τριήραρχους προερχόμενους από πόλεις της υπόλοιπης Ελλάδος.

[49] ‘΄…όχι μόνον Έλληνας δεν είναι, αλλά δεν είναι ούτε καν βάρβαρος με καταγωγή από κάποιο καλό τόπο, αλλά είναι ένας ολέθριος Μακεδόνας, από μέρος, όπου παλιότερα δεν μπορούσες να αγοράσεις ούτε δούλο της προκοπής.’ Δημοσθένης, ‘Κατά Φιλίππου Γ΄’ 31 ‘Οι Έλληνες’ , Εκδόσεις ‘Κάκτος’. Ο Δημοσθένης κατηγορούσε και συμπολίτες του ως βαρβάρους, όταν έκρινε ότι δεν σέβονταν τις αξίες, τις αρχές και τα ιδεώδη της Ελλάδος.

[50] Δημοσθένης, ‘Κατά Φιλίππου Γ΄’ 51 ‘Οι Έλληνες’ , Εκδόσεις ‘Κάκτος’

[51] 338 f.eks.

[52] … εις ομόνοιαν καταστήσαι τους Έλληνας … και ες την Ασίαν τον πόλεμον εξενεγκείν.

‘Προς Φίλιππον (III)’ 2 Ισοκράτης, Αρχαίοι Συγγραφείς, Εκδόσεις Ζήτρος

[53]ούτε καλλιόνων έργων ούτ’ ωφελιμώτερον τοις Έλλησιν ούτ’ εν καιρώ μάλλον πραχθησομένων.

Προς Φίλιππον (III 3 Ισοκράτης, Αρχαίοι Συγγραφείς, Εκδόσεις Ζήτρος

[54]Ηγού δε τόθ’ έξειν ανυπέρβλητον αυτήν και των σοί πεπραγμένων αξίαν, όταν τους μεν βαρβάρους αναγκάσης ειλωτεύειν τοις Έλλησιν … Ουδέν γαρ έσται λοιπόν έτι πλην θεόν γενέσθαι. Idem.

[55] Την ιδέα αναπτύσσει λεπτομερώς ο Ισοκράτης στον ‘Πανηγυρικό’, που δημοσιεύθηκε πολύ πριν από την προαναφερόμενη επιστολή (380 f.eks).

[56] πολύ δε προ των Τρωικών, – εκείθεν γαρ δίκαιον τας πίστεις λαμβάνειν τους υπέρ των πατρίων αμφισβητούντας… ‘Πανηγυρικός’, Ισοκράτης, 54, ‘Οι Έλληνες’, 113 Εκδόσεις Χατζόπουλου

[57] ‘Πανηγυρικός’, Ισοκράτης 56-57-58 ‘Οι Έλληνες’ Εκδόσεις Χατζόπουλου

[58] ‘… υπήκοον εποίησεν την Ασίαν τοις Έλλησι’ Polybius, Ιστοριών Θ’ 34.3 «Οι Έλληνες» Εκδόσεις ‘Κάκτος’

[59] ‘τότε μεν γαρ υπέρ ηγεμονίας και δόξης εφιλοτιμείσθε προς Αχαιούς και Μακεδόνας ομοφύλους… νυν δε περί δουλείας ενίσταται πόλεμος τοις Έλλησι προς αλλοφύλους’ Πολύβιος Ιστοριών Θ’ 37, Grekerne

55 Κhaled Hosseini ‘Α Thousand Splendid Suns’, Riverhead Books, New York 2007 ΣΕΛ. 284.

Amphipolis.gr | La oss ikke opphold i ord arkeologer har ikke engang besøkt Hill kaste…..

La oss ikke opphold i ord arkeologer har ikke engang besøkt Hill kaste…..

kontrovers arkeologer ,som alltid ,for Hephaistion og Alexander
Inskripsjonen på graven politistasjon Amphipolis forårsaker bebreidelser. Hva gjør teamet som er ansvarlig arkeolog, Katerina Peristeri. Hvem og hvorfor de avviser teorien om. På hvilket stadium er de undersøkelser med bein av fem bilder;

Intens uenighet om den kronologiske perioden, og om det er faktisk de nye elementene i innskriftene i marmor gårdsplassen til begravelser monument til kaste bakken og som ble presentert for den vitenskapelige tale / presentasjon av ansvarlig arkeolog, Katerina Peristeri og forskergruppen co, Onsdag kveld på Aristoteles-universitetet, Arkeologer uttrykke Classic, og assisterende professor i Forhistorisk arkeologi og Osteoarchaiologias, Arkeologi i History Department of AUTH, Sevi Triantafyllou.
De fleste snakker forvirrende informasjon, vilkårlige arkeologiske metoder kan ikke referere til den hellenistiske perioden, men for inskripsjon på marmor gårds av graven, som er 2 km. bort fra graven, som ikke må forveksles med beboer eller med hva “hemmelighet” skjuler grandiose grav.
“Kast på Hephaistion teorier”, ettertrykkelig svar på det som ble kjent onsdag ettermiddag, klassisk arkeologi professor ved Aristoteles-universitetet i Thessaloniki, og som for 36 år tjenestegjorde han i Vergina utgravninger, Panos Faklaris. “Likevel er vi ute etter å finne ut hva nyhetene”, fullfører leder av vitenskapelig gruppe av bein funnet i graven, Sevi Triantafyllou.

Men hva svarer på siden av, arkitekten ansvarlig for monumentet Michael Lefantzis;

Hvilke nye funn som viste igjen interesse for det vitenskapelige samfunnet at Amphipolis “vi glemmer”;

Nyere funn i hovedsak knyttet til å klargjøre den tidsperioden som angivelig tilhører den viktige arkeologiske oppdagelsen av graven, som, som nevnt
I nyhetene 247 den ansvarlige arkitekten Michael Lefantzis monument ved Institutt for Restaurering av Fortidsminne i Aten, Det er utvilsomt den hellenistiske tiden og ikke Roman.

“Det viktige er dette. At monumentet er Roman, som i utgangspunktet rushed mange arkeologer å fastslå måneder siden. Grunnen til å komme til denne konklusjonen er inskripsjonen som lå i gårdsplassen til graven, på marmorstykker og lengre utvilsomt, refererer til det 4. århundre f.Kr.. X. og antigoniddynastiet. Dette er absolutt en av de mange grav helten Hephaistion, som det er mange andre over hele territoriet, spesielt i Macedonia, Alexandria og Chaeronea”.

De viktigste funnene (særlig arkitektoniske formel) kjent for arkeologer for et par måneder, De avslører at graven til Amphipolis ble bygget av Dinokratous eller Stisikrati etter bestilling og finansiering av Alexander den store, for sin venn og pålitelige offiser, Ifaistiwna, posthumt, og implementert av Antigonus One-Eyed, første kvartal av fjerde f.Kr.. århundre.

Samtidig, forskerteamet rapporterte i monogram – stempel av Makedonia Officer. innskriften “mottatt IFAISTIONOS” funnet minst to bygningsplater, mens en annen marmor fragment er inskripsjonen “ANT”.
som ANT, ifølge nye tilfeller, signert av alle medlemmer av dynastiet Antigonidon. Innskriften er trolig den “bygging papir kontrakt” for mottak av marmor materialet bestemt for det ambisiøse prosjektet, sannsynligvis Memorial.

“For mange år de arkitektoniske medlemmer var i offentlig visning, ved siden av løve.
Men ingen la merke til den iøynefallende inskripsjon på marmor overflaten”, sa Mr.. Lefantzis og fortsatte: “Den mottatte ord er skrevet på en måte, at -A og -O refererer til den hellenistiske epoken. Hvis de nevnte for eksempel, i en tid med Perseus, brev vil være annerledes, som bestemt ved hjelp av de grunnleggende prinsippene for epigrafikk”.

Angående løve liggende i 2 km fra minnegraven, Dette går tilbake til 1936 f.eks. og “analoge lion kan møtes og Ecbatana, regionens pålitelige offiser av Alexander den store, Hephaestion døde 325 f.eks. Så av den grunn, Jeg uttrykte fra første øyeblikk troen på at vi vil bli konfrontert med hellenistiske funn.
Løven som alle marmor brikker i sted av graven, De flyttet dit. Og utgjorde en budbringer for de døde eller døde og betydningen av arkeologiske funn. Det var alltid der etter. Dating ikke dokumentere sine funn både i graven (sfinksene, caryatids, mosaikkgulv) som arbeider i denne perioden er holdt i museer i og utenfor landet, som monogram av Aleksander den store i det andre kammeret, men også oktafylloi preget rosetter”.

Under presentasjonen av frøken Peristeri, også ble det kjent at Graven har gjennomgått mange plyndring inntil tidspunktet for den siste makedonske, og understreket eksistensen av tilbedelse innenfor monumentet. Også, Det avslørte at myntene ble brent eller skadet, som trolig tilhører Aleksander den store eller Kassandros.

Ifølge Mr.. Lefantzi, som Ms Peristeris, Det er ikke lenger noe rom for tvil om at monumentet av Amphipolis er den hellenistiske epoken. “La oss vente for de som reagerer”, sier. Lefantzis og slutter:”Han ble en første vitenskapelige papir, Jeg vet ikke når vi vil ha bilder og dokumenter, heller ikke når vi vil vite mer info. La oss vente arkeologiske gjæring og la oss ikke holde ord som arkeologer ikke har selv besøkt hill kastene”.

Dokumentene viser at Hephaistion
Den første og viktigste nøkkelelement er de tre inskripsjoner, finnes i så mange "foreldreløse" marmor arkitektoniske medlemmer, av ca. 500, mange av dem angivelig stammer fra sted av graven kastene, men de fant de første tiårene av forrige århundre på avstand 5-6 kilometer langs elva nær den nåværende plasseringen av Lion of Amphipolis.

M. Vår Lefantzis uttalt at tre identiske inskripsjoner, mens talen til Mrs. Peristeri snakket i to identiske og en tredjedel av dem ikke gi detaljer, forlater spørsmål.

Skill ordet "…ARELAVON "-leipei" P "- og ved slutten av 'N' er monogram Hephaistion. Det er feil det som ble skrevet inskripsjonen sier "fikk Heroon IFAISTIONOS". Ordet "Heroon" finnes ikke. M. Lefantzis forklarte at "aner svært tydelig i, P, Z, Al. Fordi H er stor i størrelse setter som refererer til en monument ". Snakker av K. Peristeri sa at "det var en kvittering kontrakt" og innskriften leses som "mottatt: Heroon av Ifaistionos".

Ønsker enda forsterke denne vurderingen, Han gjorde rapporten "Parallelle liv" av Plutark, som sier at "når Alexander tapte Hephaestion, spurte Dinokratous (Stisikrati) å oppføre flotte minnesmerker over hele landet ". "Det kan ha vært 5-6 eller mer. Vi vet ikke hvor mange, men det var to i Alexandria, og en i Ecbatana, hvor Hephaestion døde. For Amfipolis har vi noen referanse til sekretariatet ', fortalte oss M. Lefantzis.

rundt 500 "Orphan" arkitektonisk og beveget rundt lion av Amphipolis fra 1937 når og restaurert monumentet.

Andre nøkkelelement er monogram Hephaistion, også funnet innenfor, rosetter i arkitravet av det andre rommet. K. Peristeri snakket om en enniafyllo rosett med monogram, m. men Lefantzis avslører at "funnet minst to rosetter, som er malt med encaustic metode innskåret. Den monogram er inngravert i den hvite delen i midten av rosetten. Rosettene er funnet før 1,5 måned og er de første rosetter på sørsiden av karm, mens vi vet ikke om det er andre, som de er i dårlig forfatning ".

Tredje hovedelement er definisjonen av ANT, på mer enn tre poeng i politistasjon, funnet i tidligere år og i henhold til gravemaskiner referere dynastiet Antigonidon. K. Περιστέρη ανέφερε ότι «πρόκειται για ένα τυπικό μονόγραμμα που υπάρχει σε όλη την περίοδο των Αντιγονιδών και αποδεικνύει τη χρονολόγηση του μνημείου στο τελευταίο τέταρτο του 4ου π.Χ. αιώνα». Η ανασκαφέας ήταν επιφυλακτική στο ποιος από την οικογένεια των Αντιγονιδών παρέλαβε το έργο, «πιθανόν ο Αντίγονος ο μονόφθαλμος ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας», sa.

Ωστόσο ο Μ. Λεφαντζής είναι κατηγορηματικός. «Το μνημείο παρέλαβε ο στρατηγός του Μ. Alexandrou, Αντίγονος ο μονόφθαλμος (382-301 f.eks). Δεν θα μπορούσε να είναι ο Αντίγονος Γονατάς (319-239 f.eks), γιατί αυτή η υπόθεση θα έριχνε τη χρονολόγηση του μνημείου. Ο Αντίγονος ο μονόφθαλμος και ο Δεινοκράτης είχαν έναν κοινό σκοπό, να συνεχίσουν το όραμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο πρώτος στην πολιτική και ο δεύτερος στην αρχιτεκτονική», fortalte.

M. Λεφαντζής αποκάλυψε στο «Έθνος» ότι μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη που έχουν βρεθεί κοντά στον τύμβο Καστά προέρχονται από τον Λέοντα της Αμφίπολης και είναι από τον ζωγραφικό διάκοσμο του βάθρου. Στο βάθρο του λέοντα υπήρχε ζωφόρος με μακεδονική εικονογραφία και θέμα μία νεκρική πομπή. «Τα κομμάτια αυτά μελετώνται τώρα και θα αποτελέσουν το αντικείμενο μιας επόμενης ανακοίνωσης», μας δήλωσε και, σε σχετική ερώτηση αναφορικά με τη χρονολόγησή της ζωφόρου, αφού ξεκαθάρισε ότι δεν εμπίπτει στην ειδικότητά του, εκτίμησε ότι είναι της ύστερης κλασικής ή της πρώιμης ελληνιστικής περιόδου.

Το «μήνυμα του δυαδισμού που εκπέμπουν τα ευρήματα, της σχέσης δηλαδή Αλέξανδρου και Ηφαιστίωνα» απασχόλησε ιδιαίτερα την Κ. Peristeri. Το απέδωσε στις δύο Σφίγγες, στις δύο Καρυάτιδες, στα δύο άλογα στην παράσταση της Περιστέρη. M. Λεφαντζής δεν υιοθετεί αυτή την άποψη. «Δεν είμαι σίγουρος ότι πρέπει να κάνουμε αυτή τη διασύνδεση. Εγώ δεν την υιοθετώ», μας είπε χαρακτηριστικά.

Έφιππος πολεμιστής στον τρίτο θάλαμο

Εντυπωσιακή σε χρώματα και παραστάσεις είναι η ζωφόρος που αποκαλύφθηκε στον τρίτο -από τους τέσσερις- χώρο του μνημείου, εκεί όπου υπάρχει το βοτσαλωτό δάπεδο με την αρπαγή της Περσεφόνης. Στην ομιλία της η Κ. Περιστέρη είπε ότι η απεικόνιση περιλαμβάνει τον ήρωα που είναι έφιππος με λεοντοκεφαλή και ένα κράνος πολεμιστή, είτε σε μάχη είτε σε αρματοδρομία με τα όπλα του (φαρέτρα και θώρακας), σημείωσε όμως ότι «πολλά κομμάτια της είναι δυσανάγνωστα».

M. Lefantzis, που είναι αυτός ο οποίος διάβασε και έκανε την αναπαράσταση της ζωφόρου, μας αποκάλυψε ότι η μορφή του ήρωα, τόσο ολόσωμη, όσο και προσωπογραφία, επαναλαμβάνεται αρκετές φορές. Επέμεινε ότι από τη μελέτη του προσώπου και των ρούχων του «δεν υπάρχει περίπτωση να είναι Ρωμαίος πολεμιστής, είναι σίγουρα κάποιος σπουδαίος άνθρωπος».

Από τη δυτική πλευρά της ζωφόρου ξεκινά η παρουσίαση της ζωής του, τα κατορθώματά του, οι στρατιωτικές του επιτυχίες. Μετά εμφανίζεται αφηρωισμένος, χωρίς στολή, με τον οπλισμό του στα πόδια, ενώ δύο Κένταυροι στεφανώνουν έναν ταύρο πριν τη θυσία. Ακολουθεί η λέμβος με πηδαλιούχο μία φτερωτή Νίκη στην πρύμνη και στην πλώρη, και στη μέση ένας δελφικός τρίποδας, το τρόπαιο του νεκρού που συμβολίζει τη δόξα και τον μύθο του.

Υπάρχουν επίσης οι φτερωτές μορφές του Ύπνου και του Θανάτου, αλλά και μία πομπή ιππέων που συνοδεύουν τον νεκρό.

Η ζωφόρος δεν έχει χρονολογηθεί, ωστόσο αρχαιολόγοι επισήμαναν στο «Έθνος» πως δεν υπάρχουν σε ζωφόρους της μακεδονικής εποχής επαναλήψεις του ίδιου προσώπου. «Αυτή η εικονογράφηση είναι μεταγενέστερη», έλεγαν χαρακτηριστικά.

Κι’όμωςΑπορρίπτουν τις θεωρίες περί Μεγάλου Αλεξάνδρου

Χαμένοι στη μετάφρασητης κας Περιστέρη, δηλώνουν αρκετοί αρχαιολόγοι, μετά τις χτεσινές επιστημονικές αποκαλύψεις που κάνουν το γύρο του κόσμου.

Πρέπει να απορρίψουμε τα σενάρια περί Ηφαιστίωνα και Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και αυτό το είχα υποστηρίξει από την αρχή, på 13 August, ημερομηνία ανεύρεσης του τύμβου. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να μάς οδηγεί σε τέτοια συμπεράσματα. Også, οι επιγραφές στις οποίες αναφέρεται η ομάδα της κας Περιστέρη, βρίσκονται στον Λέοντα, dvs. 2 km. μακριά από τον τάφο και επομένως, δεν έχουν καμία σχέση με αυτόν. Το λιοντάρι ανήκει σε άλλο τάφο, ο οποίος δεν έχει βρεθεί ακόμη”, αναφέρει κατηγορηματικά στο NEWS 247 klassisk arkeologi professor ved Aristoteles-universitetet i Thessaloniki, og som for 36 år tjenestegjorde han i Vergina utgravninger, Panos Faklaris.

Σχολιάζοντας τοΠΑΡΕΛΑΒΟΝτης επιγραφής, ο ίδιος αναφέρει: “Έχει και άλλα γράμματα δίπλα. Η επιγραφή δεν σταματάει σε αυτή τη λέξη. Και θεωρώ ότι είναι μεταγενέστερη από το ταφικό μνημείο, ίσως από Θράκες που έκαναν επιδρομή στην περιοχή. Σαφώς και το εύρημα της κας Περιστέρη είναι πολύ σημαντικό. Αλλά οι μέχρι στιγμής πληροφορίες, είναι ανυπόστατες. Πρόκειται για Μακεδονικό τάφο και όχι για μνημείο προς τιμή κάποιου. Και η επιγραφή στο λιοντάρι πρέπει να αποσυσχετιστεί από το ταφικό μνημείο”.

Ο ίδιος κάνει λόγο μάλιστα για σύγχυση ως προς τη χρονολογία στην οποία θα έπρεπε να τοποθετείται το εύρημα. “Δεν είναι στο τέλος του 4ου αιώνα, αλλά στις αρχές του 3ου αιώνα π. Ch.”, ενώ απορρίπτει τα σενάρια περί Αντιγόνου. “Όταν δημιουργήθηκε ο τύμβος, ο Αντίγονος είχε σκοτωθεί, οπότε τίποτα από τα μέχρι στιγμής στοιχεία δεν έχει βάση”.

Fra siden av, η επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας των οστών που βρέθηκαν πριν περίπου εννιά μήνες εντός του τύμβου Σέβη Τριανταφύλλου, sier “δεν ξέρω για ποιο λόγο γίνεται κουβέντα σήμερα. Θα βρω συναδέλφους από το χώρο της Κλασικής Αρχαιολογίας, για να καταλάβω”.

Η καθηγήτρια Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Χρύσα Παλιαδέλη, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή, χαρακτήρισεενδιαφέρουσα πρότασητην ανακοίνωση της επικεφαλής των αρχαιολογικών ερευνών, ότι δηλαδή ο τύμβος Καστά πιθανότατα προοριζόταν για τον Ηφαιστίωνα κατά παραγγελία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τόνισε: “Θα μπορούσαμε να πούμε με ασφάλεια ότι το μνημείο χρονολογείται στα τέλος του 4ου π.Χ. αιώνα ή στα πρώιμα ελληνιστικά χρόνια, όμως χρειάζεται πολλή ακόμη δουλειά μέχρι την εξαγωγή συμπερασμάτων. Για χρόνια θα συζητάμε τις προτάσεις και θα δοθούν κι άλλα στοιχείαεπεσήμανε η αρχαιολόγος.

Τα οστά μαρτυρούν τον ένοικο του τάφου;

Η επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας των οστών που βρέθηκαν πριν περίπου εννιά μήνες εντός του τύμβου (μαζί με την Επίκουρη καθηγήτρια Χ. Παπαγεωργοπούλου) και Επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. με ειδίκευση στην οστεοαρχαιολογία, Σέβη Τριανταφύλλου επισημαίνει στο NEWS 247 som: “Αυτό που αφορά στον τομέα μου και μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι οι έρευνες για τα οστά πάγωσαν για οικονομικούς λόγους. hva, τι έπρεπε να μάθουμε, δημοσιεύτηκε τον περασμένο Ιανουάριο. Οι ηλικίες και το φύλο του καθενός από τους πέντε σκελετούς που βρέθηκαν εντός μνημείου. Η έρευνά μας ήταν κανονικά τριετής, αλλά δυστυχώς, λόγω κρίσης δεν καταφέραμε να την ολοκληρώσουμε. Utfordringen er fortsatt affinitet av fem personer”.

Men hun gjorde det klart at: “Knoklene vil aldri være vitne for seg selv beboer av graven. DNA kan ikke gi slik informasjon. Og at verden skal oppfatte”

http://Hellas-romaion.blogspot.gr

Amphipolis.gr | Konspirasjonen Darius

vi er i 522 f.eks. Den største imperium universet slet av en dynastisk krise som har alle egenskapene til politiet historie mysterium. Den rettmessige kongen er valgkamp i Egypt, som han vant. Alt var nedlatende, men nå ser det ut til å synke inn i galskapen som myrder familiemedlemmer, inkludert hans bror, Hvorfor, kanskje ikke urettferdig, har mistanker om at konspirerer mot den kongelige tronen.
På vei tilbake, Kongen mottar en budbringer, som informerer ham om at i Persia myndighet har tatt en tronraner presenteres som bror konge. Kort tid etter at prins såret i beinet under mystiske omstendigheter, og snart dør av traumer. En gruppe av persisk adelige som forsøker å kantre usurper. Planene for de sammensvorne lykkes og kongemakt går til mannen som vil bringe det persiske imperiet på høyden av sin prakt.

La oss se hvordan nåværende historien om de ulike tilgjengelige kilder, før vi prøver å forklare disse fortellingene, sine motsetninger og kontraster mellom dem, og, deretter, å spore opp noen historisk virkelighet data kan inneholde eller skjule ....

(J). kilder

Som den største av vår tid achaimenidologos, Pierre Briand ["History of Persia (Cyrus Alexander)«, FAYARD, Paris, 1996, ΣΕΛ. 109], historikeren som forsøker å overliste den dynas krisen 522 Det avhenger nesten absolutt måte av de greske kilder til antikken, spesielt ved Herodot.

(J). (A). De greske kilder

(a). Den versjonen av Herodot: Historikeren i Halikarnassos presenterer den persiske kongen Kambyses som et mentalt disordered person. Galskapen manifesterer som har første offer søsken bror, den Smerdis. Sinnet av linjalen mot sin bror har, Ifølge Herodot, dual årsaken: første, fornærmelse mot person av kongen, da hans bror er den eneste av perserne som prøver og klarer å bøye buen bringer gave til herskeren Kambyses etiopierne. Second, at Kambyses sett i en drøm broren sitter på kongetronen. Disse grunnene er nok til å bestille sekvensen av, den Prixaspi, å myrde Smerdis:
"Kambyses IKKE, Som de sier Egypt, aftika Derfor lovbruddet Emane, s erstwhile verken elle. og første hånd dårlig exergasato den adelfeon Smerdin eonta stefar og mor til dette, s utvist pers fra Egypt fthonῳ, at fitte bue som enten Persia for to fingre eiryse, For etiopiske ineikan fisken spiser, AL ingen andre Persiske OIOS te Ferdig. apoichomenou s s persere Smerdies konto så Kambyses i tῷ ypnῳ toiinde· edoxe Annonser comer EC persiske angellein som tῷ thronῳ tῷ vasiliiῳ izomenos Smerdies tῇ kefalῇ himmelen psafseie. For S NO SE PÅ eoutou ikke Minh som dreper adelfeos archῃ, refererer Prixaspea s Persa, nd ikke mannen persiske trofasthet, apokteneonta Minh. Og rytterne s sushi apekteine ​​Smerdin, Den tidligere de sier OP agrin ekstrakt, Og prisene havet Erythrin fremme katapontosai " (Herodot, Boken Thalia C., 30, 1-3).

Den Halikarnassos lister deretter alle forbrytelser begått i paranoia av Kambyses: Han dreper sin søster og kone, som faktisk utgjør. Begrave levende midnatt nye edle persere. Torturere den tidligere kongen av Lydia, Krøsus. I samme forbindelse har den grusomme henrettelsen av Royal Courts Sisamni, hvem Kambyses, dømme ham skyldig i bestikkelser, bestillinger riper og lær kjole til tronen som sitter den nye kongelige hoff (de Otanes, sønn av henrettet), så være dobbelt forsiktig i å utstede beslutninger.

mens, skjønt, Kambyses forblir i Egypt, to brødre som er Wizards, dvs. tilhører kasten av prester iranere, De utnytter det faktum at mordet på kongens bror ble holdt hemmelig. En av dem, de Patizeithis oppvokst i den kongelige tronen sin bror som bar samme navn som den drepte broren til Kambyses og virket veldig! Nyheter sprer seg og Kambyses camp, på hans retur fra Egypt, mens han er i Syria.
"Kamvysῃ ikke tῷ Cyrus chronizonti Om Egypt parafronisanti epanisteatai mann Wizards to adelfeoi, den hetero kataleloipee av hus meledonon Kambyses. Utu kommuner epanesti Mathon enten Smerdies døden som kryptoito og ble, Og få eiisan grundig denne persiske, Og mange perieonta Minh eideiisan. I slike og slike konsultasjoner ID forsøkt PROSENT vasiliioisi. United adelfeos, τὸν εἶπά οἱ συνεπαναστῆναι, οἰκὼς μάλιστα τὸ εἶδος Σμέρδι τῷ Κύρου, τὸν ὁ Καμβύσης ἐόντα ἑωυτοῦ ἀδελφεὸν ἀπέκτεινε· ἦν τε δὴ ὅμοιος εἶδος τῷ Σμέρδι καὶ δὴ καὶ οὔνομα τὠυτὸ εἶχε Σμέρδιν. Τοῦτον τὸν ἄνδρα ἀναγνώσας ὁ Μάγος Πατιζείθης ὥς οἱ αὐτὸς πάντα διαπρήξει, εἷσε ἄγων ἐς τὸν βασιλήιον θρόνον. ποιήσας δὲ τοῦτο κήρυκας τῇ τε ἄλλῃ διέπεμπε καὶ δὴ καὶ ἐς Αἴγυπτον προερέοντα τῷ στρατῷ ὡς Σμέρδιος τοῦ Κύρου ἀκουστέα εἴη τοῦ λοιποῦ ἀλλ᾽ οὐ Καμβύσεω.

Οἵ τε δὴ ὦν ἄλλοι κήρυκες προηγόρευον ταῦτα καὶ δὴ καὶ ὁ ἐπ᾽ Αἴγυπτον ταχθείς, εὕρισκε γὰρ Καμβύσεα καὶ τὸν στρατὸν ἐόντα τῆς Συρίης ἐν Ἀγβατάνοισι, προηγόρευε στὰς ἐς μέσον τὰ ἐντεταλμένα ἐκ τοῦ Μάγου» (Herodot, Θάλεια, 61-62).

Først, ο Αχαιμενίδης καταλαμβάνεται από τύψεις, γιατί συνειδητοποιεί ότι μάλλον άδικα είχε εκτελέσει τον αδελφό του, μια και άλλος τελικά ήταν ο σφετεριστής. Έπειτα, η λογική επικρατεί κι ο Καμβύσης αποφασίζει να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατό στα Σούσα για να αντιμετωπίσει τον σφετεριστή. Som, skjønt, ανεβαίνει στο άλογό του, το ξίφος του φεύγει από τη θήκη και τον τραυματίζει σοβαρά στο πόδι.

«Ἐνθαῦτα ἀκούσαντα Καμβύσεα τὸ Σμέρδιος οὔνομα ἔτυψε ἡ ἀληθείη τῶν τε λόγων καὶ τοῦ ἐνυπνίου· ὃς ἐδόκεε ἐν τῷ ὕπνῳ ἀπαγγεῖλαι τινά οἱ ὡς Σμέρδις ἱζόμενος ἐς τὸν βασιλήιον θρόνον ψαύσειε τῇ κεφαλῇ τοῦ οὐρανοῦ. Μαθὼν δὲ ὡς μάτην ἀπολωλεκὼς εἴη τὸν ἀδελφεόν, ἀπέκλαιε Σμέρδιν· ἀποκλαύσας δὲ καὶ περιημεκτήσας τῇ ἁπάσῃ συμφορῇ ἀναθρώσκει ἐπὶ τὸν ἵππον, ἐν νόῳ ἔχων τὴν ταχίστην ἐς Σοῦσα στρατεύεσθαι ἐπὶ τὸν Μάγον. Καί οἱ ἀναθρώσκοντι ἐπὶ τὸν ἵππον τοῦ κολεοῦ τοῦ ξίφεος ὁ μύκης ἀποπίπτει, γυμνωθὲν δὲ τὸ ξίφος παίει τὸν μηρόν… τῷ δὲ ἔτι πρότερον ἐκέχρηστο ἐκ Βουτοῦς πόλιος ἐν Ἀγβατάνοισι τελευτήσειν τὸν βίον. ὃ μὲν δὴ ἐν τοῖσι Μηδικοῖσι Ἀγβατάνοισι ἐδόκεε τελευτήσειν γηραιός, ἐν τοῖσί οἱ ἦν τὰ πάντα πρήγματα· τὸ δὲ χρηστήριον ἐν τοῖσι ἐν Συρίῃ Ἀγβατάνοισι ἔλεγε ἄρα. Καὶ δὴ ὡς τότε ἐπειρόμενος ἐπύθετο τῆς πόλιος τὸ οὔνομα, ὑπὸ τῆς συμφορῆς τῆς τε ἐκ τοῦ Μάγου ἐκπεπληγμένος καὶ τοῦ τρώματος ἐσωφρόνησε, συλλαβὼν δὲ τὸ θεοπρόπιον εἶπε “ἐνθαῦτα Καμβύσεα τὸν Κύρου ἐστὶ πεπρωμένον τελευτᾶν„» (64).

Ο Καμβύσης αντιλαμβάνεται ότι μάλλον το τέλος του πλησιάζει. Καλεί τους ευγενείς και τους αποκαλύπτει την αλήθεια. Τη δολοφονία του αδελφού του, τους λόγους για τους οποίους την αποφάσισε, τον σφετερισμό της εξουσίας από τον Μάγο (65). Men, οι Πέρσες ευγενείς της ακολουθίας του Καμβύση δεν φαίνεται να πιστεύουν τα περί συνωμοσίας Μάγων και μάλλον θεωρούν ότι σφετεριστής είναι ο αδελφός του βασιλιά. Αποδίδουν τα λόγια του Καμβύση στο μίσος που είχε για τον αδελφό του και θεωρούν ότι σκοπός του είναι να κάνει όλους τους Πέρσες να στραφούν κατά του δεύτερου και να μην τον αφήσουν στον θρόνο των Αχαιμενιδών. Λίγες μέρες αργότερα, η γάγγραινα που προκάλεσε το τραύμα παίρνει τον Καμβύση στον κόσμο των νεκρών.

«μετὰ δὲ ταῦτα ὡς ἐσφακέλισέ τε τὸ ὀστέον καὶ ὁ μηρὸς τάχιστα ἐσάπη, ἀπήνεικε Καμβύσεα τὸν Κύρου, βασιλεύσαντα μὲν τὰ πάντα ἑπτὰ ἔτεα καὶ πέντε μῆνας, ἄπαιδα δὲ τὸ παράπαν ἐόντα ἔρσενος καὶ θήλεος γόνου. Περσέων δὲ τοῖσι παρεοῦσι ἀπιστίη πολλὴ ὑπεκέχυτο τοὺς Μάγους ἔχειν τὰ πρήγματα, ἀλλ᾽ ἠπιστέατο ἐπὶ διαβολῇ εἰπεῖν Καμβύσεα τὰ εἶπε περὶ τοῦ Σμέρδιος θανάτου, ἵνα οἱ ἐκπολεμωθῇ πᾶν τὸ Περσικόν» (66, 2-3).

Για επτά μήνες ο σφετεριστής βασιλεύει ανενόχλητος. Λαμβάνει μάλιστα και φιλολαϊκά μέτρα για να εδραιώσει την εξουσία του (τριετής φορολογική ατέλεια). Έπειτα, ο Ηρόδοτος εμφανίζει τον Οτάνη, έναν από τους ευγενέστερους των Περσών, να υποψιάζεται την απάτη του ψευδο-Σμέρδιος. Ρωτά την κόρη του, την Φαιδύμη, η οποία ήταν σύζυγος του Καμβύση και τώρα αυτού που εμφανίζεται ως Σμέρδις. Εκείνη του απαντά ότι ποτέ δεν έχει δει τον Σμέρδι κατά πρόσωπο. Ο Οτάνης της λέει να ρωτήσει την Άτοσσα που εκτός από βασιλική σύζυγος είναι και αδελφή του Καμβύση και του Σμέρδιος. Αυτή θα ξέρει καλά αν πρόκειται για τον αδελφό της ή για κάποιον σφετεριστή. Η Φαιδύμη απαντά ότι δεν μπορεί να δει την Άτοσσα, μια και βρίσκονται σε διαφορετικά διαμερίσματα και ο βασιλιάς δεν επιτρέπει στη μια βασιλική σύζυγο να δει την άλλη (68). Ο Οτάνης αρχίζει να βεβαιώνεται για την πλαστοπροσωπία. Γνωρίζοντας ότι ο Καμβύσης είχε τιμωρήσει τον Μάγο Σμέρδι για κάποιο παράπτωμα κόβοντάς του τα αυτιά («τοῦ δὲ Μάγου τούτου τοῦ Σμέρδιος Κῦρος ὁ Καμβύσεω ἄρχων τὰ ὦτα ἀπέταμε ἐπ᾽ αἰτίῃ δή τινι οὐ σμικρῇ»), ζητά από την κόρη του να διαπιστώσει η ίδια αν ο «βασιλιάς» έχει αυτιά ή όχι. Όταν η Φαιδύμη του δίνει την αναμενόμενη αρνητική απάντηση, ο Οτάνης βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό του. Καλεί δύο άλλους ευγενείς, τον Ασπαθίνη και τον Γοβρύα και αποφασίζουν να σκοτώσουν τον Μάγο σφετεριστή. Ο κάθε συνωμότης αναλαμβάνει να βρει κι έναν ακόμη συνεργό (ο Οτάνης προσεταιρίζεται τον Ινταφέρνη, ο Γοβρύας τον Μεγάβυζο και ο Ασπαθίνης τον Υδάρνη). Τότε εμφανίζεται στα Σούσα κι ένας άλλος σπουδαίος Πέρσης αριστοκράτης, ο Δαρείος, τον οποίο οι υπόλοιποι καθιστούν αμέσως συμμέτοχο στο σχέδιό τους.

«γεγονότων δὲ τούτων ἓξ παραγίνεται ἐς τὰ Σοῦσα Δαρεῖος ὁ Ὑστάσπεος ἐκ Περσέων ἥκων· τούτων γὰρ δὴ ἦν οἱ ὁ πατὴρ ὕπαρχος. ἐπεὶ ὦν οὗτος ἀπίκετο, τοῖσι ἓξ τῶν Περσέων ἔδοξε καὶ Δαρεῖον προσεταιρίσασθαι» (70).

Ο Δαρείος αποκτά ηγετικό ρόλο στη συνωμοσία. Ενώ ο Οτάνης προτείνει να καθυστερήσουν την εφαρμογή του σχεδίου μέχρι να ήσουν την εφαρμογή του σχεδίου μέχρι να βεβαιωθούν για την επιτυχία τους, ο Δαρείος προτείνει να αναλάβουν αμέσως δράση, άποψη την οποία επιβάλλει (76). Faktisk, Δαρείος και Γοβρύας εισβάλλουν στα βασιλικά διαμερίσματα του ανακτόρου στα Σούσα κι ο πρώτος σκοτώνει τον Μάγο σφετεριστή, ενώ ο δεύτερος τον έχει προηγουμένως ακινητοποιήσει (78).

Deretter, οι συνωμότες συσκέπτονται για το τι πρέπει να πράξουν όσον αφορά τη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας. Ο Ηρόδοτος τους εμφανίζει να διατυπώνουν πολιτικές απόψεις εξόχως ελληνικές. Ο Οτάνης υποστηρίζει μια μορφή δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς μιλά για «ισονομία» με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης (dvs.. της ίσης συμμετοχής των πολιτών στα αξιώματα και τις ευθύνες της διακυβέρνησης) (80), ο Μεγάβυζος μιλά ως υποστηρικτής της ολιγαρχίας (81), ενώ ο Δαρείος υποστηρίζει τη διατήρηση του θεσμού της βασιλείας (82). Όπως αναμένεται, η άποψη του Δαρείου επικρατεί και μένει να αποφασισθεί ο τρόπος επιλογής του νέου βασιλέα μεταξύ των επτά. Ο τρόπος αυτός είναι η… ιππομαντεία: βασιλιάς θα γίνει αυτός που την επόμενη αυγή το άλογό του θα χλιμιντρίσει πρώτο (84)! Ο Δαρείος φυσικά θα νικήσει, χάρη στο σόφισμα του ιπποκόμου του, του Οιβάρη (85-87).

«Δαρεῖός τε δὴ ὁ Ὑστάσπεος βασιλεὺς ἀπεδέδεκτο» (88,1).

Προκειμένου δε να νομιμοποιήσει περισσότερο την εξουσία του, ο Δαρείος νυμφεύεται δύο κόρες του Κύρου, την Άτοσσα, που υπήρξε σύζυγος και του Καμβύση και του ψευδο-Σμέρδιος, και την Αρτυστώνη, αλλά και την Πάρμυ, κόρη του Σμέρδιος, του αδελφού του Καμβύση, og, φυσικότατα, την κόρη του Οτάνη, η οποία αποκάλυψε την πλαστοπροσωπία του Μάγου, τη Φαιδύμη (88, 2).

(b). Οι υπόλοιπες αρχαιοελληνικές πηγές: Χωρίς να έχουν την έκταση και τη γλαφυρότητα της μυθιστορηματικής διήγησης του ιστορικού από την Αλικαρνασσό, κι άλλοι Έλληνες συγγραφείς αναφέρονται στην περσική δυναστική κρίση του 522 ή σε πρόσωπα και γεγονότα σχετικά με αυτήν.

Στην Κύρου Παιδεία, ο Ξενοφών δεν ασχολείται με γεγονότα μεταγενέστερα του θανάτου του Κύρου (αν μπορούμε να πούμε ότι στο συγκεκριμένο ηθικοπλαστικό σύγγραμμα ο Αθηναίος ασχολείται με γεγονότα). Μνημονεύει όμως τον αμφιθαλή αδελφό του Καμβύση ως Ταναοξάρη.

Στους Πέρσες, ο Αισχύλος μνημονεύει τον αδελφό του Καμβύση, τον οποίο ονομάζει Μάρδο: «Κύρου δὲ παῖς… πέμπτος δὲ Μάρδος ἦρξεν, αἰσχύνη πάτρᾳ θρόνοισί τ´ ἀρχαίοισι» (773-775). Αναφέρει ότι βασίλεψε και τον χαρακτηρίζει ντροπή της δυναστείας, αλλά δεν κάνει λόγο για σφετερισμό από κάποιο Μάγο.

Πολύ πιο εκτενή αναφορά στα γεγονότα κάνει ο Κτησίας, ο Έλληνας αρχίατρος της περσικής αυλής στα χρόνια του Αρταξέρξη Β΄ (405-359). Στα Περσικά, ο Κτησίας ονομάζει Τανυοξάρκη τον αδελφό του Καμβύση. Αιτία του χαμού του Τανυοξάρκη είναι, κατά τον Κτησία, η σφοδρή διαμάχη του με τον Μάγο Σφενδαδάτη. Ο Μάγος καταγγέλει τον Τανυοξάρκη στον Καμβύση, ισχυριζόμενος ότι σκοπεύει να σφετεριστεί την βασιλική εξουσία. Ο Καμβύσης πείθεται και διατάζει την εκτέλεση του αδελφού του. Etter dette, ο Σφενδαδάτης εκμεταλλεύεται τη μεγάλη εμφανισιακή ομοιότητά του με τον πρίγκιπα και διοικεί τη Βακτριανή ως σατράπης για πέντε χρόνια. Στο σημείο αυτό εμφανίζονται στο προσκήνιο δύο ευνούχοι, ο Αρτασύρας και ο Βαγαπάτης, οι οποίοι ανεβάζουν τον Σφενδαδάτη στον βασιλικό θρόνο. Ένας τρίτος ευνούχος, ο Ιζαβάτης, απειλεί να αποκαλύψει την απάτη. Οι συνωμότες τον δολοφονούν (Περσικά, 10-13).

Εκτός από τους συγγραφείς της κλασσικής αρχαιότητας, υπάρχει και ο Ιουστίνος, Ρωμαίος ιστορικός του 3ου-4ου αι. e.Kr.. ((J), 9, 4-11). Και αυτός αναφέρει το όνειρο του Καμβύση στην Αίγυπτο, που βλέπει τον αδελφό του τον… Μέργη να κάθεται στον βασιλικό θρόνο. Ο Καμβύσης αναθέτει σε έναν έμπιστο ακόλουθο, τον Μάγο Κομήτη, να δολοφονήσει τον Μέργη. Ο Κομήτης εκτελεί την αποστολή που του ανατέθηκε, αλλά καθώς στο μεταξύ πεθαίνει ο Καμβύσης ο Μάγος αποφασίζει να ανεβάσει στον θρόνο τον δικό του αδελφό, τον Οροπάστη, ο οποίος έχει το μεγάλο προσόν, καλά το καταλάβατε, να… μοιάζει πολύ στην εξωτερική εμφάνιση με τον δολοφονημένο αδελφό του Καμβύση.

Μεταξύ των διαφόρων εκδοχών της ιστορίας εντυπωσιάζουν οι διαφορές ως προς το όνομα του αδελφού του Καμβύση (Σμέρδις, Ταναοξάρης, Τανυοξάρκης, Μάρδος και Μέργης), αλλά και του σφετεριστή (Σμέρδις, Σφενδαδάτης, Οροπάστης) ή των συνωμοτών που τον ανεβάζουν στον θρόνο (Πατιζείθης, Αρτασύρας και Βαγοπάτης, Κομήτης). Υπάρχουν, skjønt, μερικά θεμελιώδη κοινά στοιχεία, όπως παρατηρεί και ο Μπριάν (όπ.π., ΣΕΛ. 110-111):

– Η δολοφονία του αδελφού του Καμβύση, κατόπιν διαταγής του Αχαιμενίδη βασιλέα.

– Η αντικατάσταση του πρίγκιπα από έναν Μάγο.

– Η εντυπωσιακή ομοιότητα ως προς την εξωτερική εμφάνιση μεταξύ του Μάγου και του πρίγκιπα.

Ουσιώδης διαφοροποίηση παρατηρείται ως προς τη χρονική σειρά των γεγονότων. Κατά τον Ηρόδοτο τόσο η δολοφονία του Σμέρδιος όσο και ο σφετερισμός του θρόνου από τον Μάγο με το ίδιο όνομα συμβαίνουν κατά τον χρόνο της εκστρατείας του Καμβύση στην Αίγυπτο. Ο Κτησίας, I stedet, τοποθετεί τη δολοφονία του πρίγκιπα πέντε χρόνια πριν τον σφετερισμό. Κατά τον Ιουστίνο, slutten, και η δολοφονία και ο σφετερισμός έπονται του θανάτου του Καμβύση. Angivelig, στους κύκλους της περσικής αριστοκρατίας, αλλά και μεταξύ των Ελλήνων στη Μικρά Ασία και στην κυρίως Ελλάδα, θα πρέπει, ήδη από τον 5ο αιώνα, να κυκλοφορούσαν διάφορες ιστορίες σχετικά με την άνοδο του Δαρείου στην εξουσία, τις οποίες μάλλον ανέμιξαν ή ερμήνευσαν ο Ηρόδοτος και οι συνεχιστές του.

(J). (B). Η περσική πηγή: η εκδοχή του Δαρείου

Ευτυχώς, έχουμε στη διάθεσή μας και μια περσική πηγή και μάλιστα αυτήν του μεγάλου πρωταγωνιστή, του Δαρείου. Στη λαξεμένη στον βράχο μνημειακή επιγραφή του Μπεχιστούν, ο Πέρσης ηγεμόνας δίνει τη δική του εκδοχή γιατο πώς βρέθηκε στον θρόνο των Αχαιμενιδών.

«Βασίλευε ο Καμβύσης, ο γιος του Κύρου, κι είχε έναν αμφιθαλή αδελφό που ονομαζόταν Μπαρντίγια. Έπειτα ο Καμβύσης σκότωσε τον Μπαρντίγια. Ο φόνος αυτός δεν έγινε γνωστός στον λαό. Αργότερα ο Καμβύσης έφυγε για την Αίγυπτο και, deretter, ο λαός επαναστάτησε. Μετά απ’ αυτό, το ψέμα κυριάρχησε στην Περσία, στη Μηδία και στους άλλους λαούς. Έπειτα εμφανίστηκε κάποιος, ένας Μάγος που τον έλεγαν Γκαουμάτα. Αυτός στασίασε στην Παϊσιγιαουβάντα, κοντά στο όρος Αρακάντρι, τη 14η ημέρα του μηνός Βιγιάξνα. Είπε ψέματα στον λαό: «Είμαι ο Μπαρντίγια, ο γιος του Κύρου, ο αδελφός του Καμβύση». Deretter, ο λαός ολόκληρος εξεγέρθηκε κατά του Καμβύση και συντάχθηκε με τον στασιαστή και στην Περσία και στη Μηδία και στις υπόλοιπες χώρες. Ο Μάγος σφετερίστηκε τη βασιλική εξουσία την 9η ημέρα του μηνός Γκαρμαπάντα [= 1.3.522]. Έπειτα ο Καμβύσης πέθανε από φυσικό θάνατο…

Κανείς, Πέρσης ή Μήδος… δεν μπόρεσε να πάρει τη βασιλεία από τα χέρια του Γκαουμάτα, του Μάγου. Ο λαός τον φοβόταν πολύ. Αυτός σκότωνε πολλούς που είχαν γνωρίσει τον Μπαρντίγια. Να γιατί τους σκότωνε: «Να μη μάθουν ότι δεν είμαι ο Μπαρντίγια, ο γιος του Κύρου». Κανείς δεν τολμούσε πει οτιδήποτε για τον Γκαουμάτα τον Μάγο, ώσπου εμφανίστηκα εγώ…

Με τη βοήθεια του Αχούρα Μάζδα και με λίγους άντρες σκότωσα τον Μάγο και τους υποστηρικτές του. Τον σκότωσα στο οχυρό που ονομάζεται Σικαγιαουβάτι, στην περιοχή της Νισάγια, στη Μηδία. Του πήρα το βασίλειο και με τη δύναμη του Αχούρα Μάζδα έγινα βασιλιάς…» (επιγραφή του Μπεχιστούν, 1η στήλη, 10-13).

«Ιδού οι άνδρες που ήταν παρόντες όταν σκότωσα τον Γκαουμάτα, τον Μάγο που υποστήριζε ότι ήταν ο Μπαρντίγια. Συνεργάστηκαν μαζί μου ως πιστοί υποστηρικτές.

Ο Βιντάρνα,γιος του Βαγιασπάρα [= Ινταφέρνης]

Ο Ουτάνα, γιος του Θούκρα [= Οτάνης]

Ο Γκαουμπαρούβα, γιος του Μαρντουνίγια [= Γοβρύας, πατέρας του Μαρδονίου]

Ο Βιντάρνα, γιος του Μπαγκαμπίνια [= Υδάρνης]

Ο Μπαγκαμπούξα, γιος του Ντατουβάχυα [= Μεγάβυζος]

Ο Αρντουμάνις, γιος του Βακάουνα» (επιγραφή του Μπεχιστούν, 4η στήλη, 68-69).

Μεταξύ της λεπτομερούς εξιστόρησης του Ηροδότου και της διακήρυξης του Δαρείου του Μεγάλου υπάρχουν αρκετά κοινά σημεία, όπως και μερικές ουσιώδεις διαφορές.

– Ο Δαρείος τοποθετεί χρονικά τη δολοφονία του αδελφού του Καμβύση πριν την αναχώρηση του μονάρχη για την αιγυπτιακή εκστρατεία, ενώ ο Αλικαρνασσεύς στο διάστημα που ο Καμβύσης βρίσκεται στην Αίγυπτο.

– Διαφέρουν τα ονόματα. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι το «Σμέρδις» αποτελεί μεταγραφή στα ελληνικά του περσικού ονόματος «Μπαρντίγια», παραμένει η διαφοροποίηση ως προς το όνομα του σφετεριστή Μάγου, που κατά τον Ηρόδοτο είναι και πάλι «Σμέρδις», ενώ κατά τον Δαρείο «Γκαουμάτα» (όνομα που παραπέμπει στον Κομήτη του Ιουστίνου, som, skjønt, είναι μεν συνωμότης κατά του Καμβύση, πλην όμως ανεβάζει τελικά στον θρόνο τον αδελφό του, τον Οροπάστη).

– Ο ρόλος του ίδιου του Δαρείου παρουσιάζεται και αξιολογείται με διαφορετικό τρόπο στο ένα και στο άλλο κείμενο (Briant, όπ.π., ΣΕΛ. 112, 120). Ο Δαρείος δεν κάνει λόγο για συνωμοσία, μνημονεύει μόνο τους πιστούς υποστηρικτές του (οι οποίοι συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα με αυτούς που αναφέρει ως συνωμότες ο Ηρόδοτος: η μόνη διαφοροποίηση αφορά τον Αρντουμάνις, ο οποίος δεν μπορεί να ταυτισθεί με τον Ασπαθίνη του Ηροδότου). Τη βασιλική εξουσία, ο Δαρείος την οφείλει στον Αχούρα Μάζδα (και στον εαυτό του).

– Ο τρόπος και ο τόπος θανάτωσης του σφετεριστή. Αντί της δολοφονίας στα ανάκτορα, ο Δαρείος κάνει λόγο για μάχες και κατάληψη οχυρού στο οποίο είχε καταφύγει με τους υποστηρικτές του ο Μάγος.

II. Μια απόπειρα εξήγησης

Είναι δυνατόν να συμβιβαστούν όλες αυτές οι διηγήσεις και κυρίως αυτή του Ηροδότου με εκείνην του Δαρείου; Πόση ιστορική αλήθεια περιέχουν; Ας προσπαθήσουμε να δούμε λίγο πιο καθαρά.

(a). Οι αντίπαλοι αδελφοί: Πριν αναχωρήσει για την εκστρατεία στην Κεντρική Ασία, που έμελλε να αποβεί μοιραία για αυτόν, ο Κύρος (πιθανώς το 530) ονόμασε κι επίσημα διάδοχό του τον μεγαλύτερο γιο του, τον Καμβύση. Τον νεότερο γιο, τον Μπαρντίγια, τον «αποζημίωσε» διορίζοντάς τον σατράπη της Βακτριανής, με το προνόμιο μάλιστα της απαλλαγής από την υποχρέωση απόδοσης φόρου υποτελείας στον αδελφό του. (Briant, όπ.π., ΣΕΛ. 60, 113). Η προτίμηση του Κύρου για τον πρωτότοκο ήταν από καιρό παγιωμένη: ήδη από το 539, τον είχε ονομάσει βασιλέα της Βαβυλώνας.

Η εντελώς αρνητική εικόνα του Καμβύση την οποία δίνουν οι κλασσικές πηγές πρέπει να αντιμετωπιστεί με πολλές επιφυλάξεις. Όπως επισημαίνει και ο Μπριάν πρόκειται για λογοτεχνικό τόπο που συχνά συνδυάζεται με τη γνωστή επιχειρηματολογία περί περσικής παρακμής (όπ.π., ΣΕΛ. 60, 109). Συνήθως υπάρχει η αντιστικτική παρουσίαση του «καλού» Κύρου, «πατέρα» της αυτοκρατορίας, και του δεσποτικού και παράφρονα Καμβύση. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του Ηροδότου «Καμβύσης δὲ δεσπότης, Κῦρος δὲ πατήρ… ὁ δὲ ὅτι χαλεπός τε ἦν καὶ ὀλίγωρος, ὁ δὲ ὅτι ἤπιός τε καὶ ἀγαθά σφι πάντα ἐμηχανήσατο» (Γ΄ «Θάλεια«, 85, 3). Generelt, όλα τα δεινά και οι αμαρτίες που οι πηγές αποδίδουν στον Καμβύση δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα (se. f.eks. Μπριάν, όπ.π., ΣΕΛ. 66 επ., hvor, βασιζόμενος σε αιγυπτιακές πηγές, ο ιστορικός επιχειρεί να ανασκευάσει τις κατηγορίες περί καταστροφής ιερών από τον Καμβύση).

I alle fall, η έχθρα μεταξύ Καμβύση και Μπαρντίγια/ Σμέρδιος αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός, μια και πολλά στοιχεία καταδεικνύουν ότι ο δεύτερος ποτέ δεν αποδέχθηκε την πατρική επιλογή: η άρνησή του (και μάλιστα δύο φορές) να παρουσιαστεί στη βασιλική αυλή μετά από πρόσκληση του αδελφού του, το ανέκδοτο που καταγράφει ο Ηρόδοτος σχετικά με το τόξο του βασιλιά των Αιθιόπων κ.λπ.

(b). Η μεγάλη απάτη (;) του Δαρείου: Το πιο παράδοξο στοιχείο της ιστορίας είναι τελικά η ύπαρξη του σφετεριστή Μάγου, που εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι η «δολοφονία» του αδελφού του βασιλιά είχε κρατηθεί κρυφή. Το στοιχείο αυτό, που προφανώς προέβαλε πρώτος ο ίδιος ο Δαρείος και το δέχτηκαν οι Έλληνες συγγραφείς, είναι εξαρχής ύποπτο. Ο Δαρείος έχει κάθε συμφέρον να παρουσιάσει τον εαυτό του σαν φυσικό συνεχιστή των Αχαιμενιδών και σαν πρωτεργάτη της αποκατάστασης της δυναστικής νομιμότητας. Gjør, Vel, ο Μάγος σφετεριστής (Γκαουμάτα/ Σμέρδις/ Σφενδαδάτης/ Οροπάστης) είναι απλώς ένα εφεύρημα του Δαρείου, προκειμένου να κρύψει ότι ο πραγματικός σφετεριστής της βασιλικής εξουσίας (και δολοφόνος του αδελφού του Καμβύση και πλέον νόμιμου διαδόχου του) ήταν ο ίδιος; Το ερώτημα αυτό το θέτουν όλοι σχεδόν οι σύγχρονοι ιστορικοί και οι περισσότεροι πιθανολογούν ότι η απάντηση πρέπει να είναι καταφατική! Αυτή είναι και η θέση του Πιέρ Μπριάν (όπ.π., ΣΕΛ. 112 επ.). Την ίδια εκδοχή παρουσιάζει και ο Γκορ Βιντάλ στο μυθιστόρημά του Δημιουργία. Videre, μοιάζει απίστευτο το «γεγονός» ότι οι βασιλικές σύζυγοι Άτοσσα και Φαιδύμη δεν είχαν αντιληφθεί τίποτε σχετικό με τη δολοφονία του αδελφού του Καμβύση και την αντικατάστασή του από έναν Μάγο σφετεριστή (Briant, όπ.π., ΣΕΛ. 112).

Derfor, αν υπήρξε κάποιος σφετεριστής της βασιλικής εξουσίας στα χρόνια του Καμβύση, αυτός πρέπει να ήταν αρχικά ο αδελφός του, ο Μπαρντίγια/ Σμέρδις. Όπως είδαμε προηγουμένως, ακόμη και κατά τον Ηρόδοτο (Γ΄ «Θάλεια«, 66), οι Πέρσες ευγενείς της ακολουθίας του Καμβύση έχουν αυτήν ακριβώς την πεποίθηση. Αν ακολουθήσουμε τη χρονική σειρά των γεγονότων κατά τον Ηρόδοτο, ο Καμβύσης, έχοντας υποτάξει την Αίγυπτο, παίρνει τον δρόμο της επιστροφής την άνοιξη του 522. Ενώ βρίσκεται στη Συρία τραυματίζεται στο πόδι και η γάγγραινα προκαλεί τον θάνατό του στις αρχές περίπου του θέρους. Βάσει της διήγησης του Δαρείου στην επιγραφή του Μπεχιστούν, ο Γκαουμάτα αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς στις αρχές Μαρτίου του 522. Συνδυάζοντας τα στοιχεία αυτά με την έχθρα που χωρίζει τους δύο αδελφούς, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι πράγματι ο Μπαρντίγια στασίασε κατά του αδελφού του. Είτε όμως υπήρξε σφετεριστής, eller ikke, μετά τον θάνατο του Καμβύση ο Μπαρντίγια/Σμέρδις καθίσταται νόμιμος διάδοχος του αδελφού του, ο οποίος πέθανε άτεκνος.

c. Λογοτεχνική φαντασία; Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η διήγηση του Ηροδότου σχετικά με τη συνωμοσία των επτά και την άνοδο του Δαρείου στον θρόνο ανταποκρίνεται στα ιστορικά γεγονότα; Πάρα πολύ δύσκολα. Ο ίδιος ο συμβολικός αριθμός επτά είναι ύποπτος. Τα διάφορα γλαφυρά περιστατικά (η αποκάλυψη της ταυτότητας του Μάγου από τη Φαιδύμη, η επιλογή του νέου βασιλιά με χρήση της ιππομαντείας, το τέχνασμα του ιπποκόμου του Δαρείου) μοιάζουν να αποτελούν στοιχεία ενός ευφάνταστου λογοτεχνικού σεναρίου και μόνο. Όσο για τις διαβουλεύσεις των Επτά περί του μελλοντικού πολιτεύματος της Περσίας, αυτές είναι κατευθείαν βγαλμένες από ελληνικές πολιτικές συζητήσεις (Briant, όπ.π., ΣΕΛ. 121).

Συνωμοσία, selvfølgelig, πρέπει να υπήρξε. Οι συμμετέχοντες είναι όλοι ανώτεροι Πέρσες ευγενείς που πιθανώς ανήκαν στο στενό περιβάλλον του Καμβύση και είχαν κάθε λόγο να πιστεύουν ότι ο αδελφός και διάδοχός του θα τους συμπεριφερόταν απολύτως εχθρικά. Ο Οτάνης καταλεγόταν όντως μεταξύ των σημαντικότερων ευγενών: η αδελφή του, η Κασσανδάνη, ήταν σύζυγος του Κύρου, η κόρη του η Φαιδύμη είχε παντρευτεί τον Καμβύση (κι έπειτα τον Μπαρντίγια. Ο Δαρείος είναι γιος του Υστάσπη, τον οποίο εκ παραδρομής ο Ηρόδοτος (Γ΄»Θάλεια«, 70) παρουσιάζει ως κυβερνήτη της Περσίας, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μάλλον σατράπης της Παρθίας κατά την περίοδο εκείνη (επιγραφή του Μπεχιστούν, 2η στήλη, 35/ Briant, όπ.π., ΣΕΛ. 124), είχε δε συνοδέψει τον Κύρο στην εκστρατεία του στα βόρεια της Κεντρικής Ασίας. Ο ίδιος ο Δαρείος είχε ήδη διακριθεί προσωπικά, έχοντας διατελέσει φαρετροφόρος του Κύρου και δορυφόρος (arshtibara) του Καμβύση, κατείχε δηλαδή αξίωμα που τον καθιστούσε πρώτο τη τάξει μεταξύ των ευγενών της ακολουθίας του βασιλιά. selvfølgelig, όσο κι αν ο Δαρείος προσπαθεί να παρουσιάσει εαυτόν ως νόμιμο διάδοχο, αποκλείεται να είχε στενή συγγένεια με τον Κύρο και τον Καμβύση, ενώ δύσκολα μπορεί να γίνει δεκτό ότι ανήκε σε ελάσσονα κλάδο της βασιλικής οικογένειας (Briant, όπ.π., ΣΕΛ. 122 επ.). Η απόπειρά του (στην επιγραφή του Μπεχιστούν) να εμφανίσει ένα γενεαλογικό δέντρο που τον φέρνει δισέγγονο του ιδρυτή της δυναστείας Αχαιμένη (πρόσωπο που δεν μνημονεύεται από καμία προγενέστερη περσική πηγή) αποτελεί, κατά τον Μπριάν, απλώς επανακαθορισμό της δυναστικής νομιμότητας με αποκλειστική βάση το συμφέρον του Δαρείου.

selvfølgelig, υπάρχει και η παραλλαγή που απαξιώνει ηθικά τον Δαρείο κατά τρόπο απόλυτο. Να θεωρηθεί δηλαδή υπεύθυνος και του ατυχήματος που στέρησε τη ζωή του Καμβύση. Σε τέτοια περίπτωση, ο Δαρείος είναι το πρότυπο του ανήθικου συνωμότη και ο εξολοθρευτής της νόμιμης αυτοκρατορικής δυναστείας. Δεν είναι όμως ανάγκη να πάμε τόσο μακριά και να δεχτούμε τόσο τραβηγμένες υποθέσεις (εκτός ίσως κι αν ζηλεύουμε τη δόξα και τη φαντασία του Ηροδότου).

Dessuten, η αυτοκρατορία μάλλον κέρδισε με τη δυναστική αλλαγή. Ο Δαρείος έμελλε να αποδειχθεί ο ικανότερος μονάρχης της: χαρίζοντάς της όχι μόνο τη μεγαλύτερη εδαφική επικράτεια (με την προσάρτηση των τριών σατραπειών του Ινδού), αλλά και τη σημαντικότερη οικονομική ανάπτυξη. Άδικα δηλαδή τον χαρακτήρισε ο Ηρόδοτος «κάπηλο»;

– Se mer på: http://master-lista.blogspot.gr/2015/09/blog-post_408.html#sthash.5A2ddMUl.dpuf