Rekonstituering av de syv gamle underverkene i den digitale verden

Digital rekonstruksjon av Temple of Artemis i Efesus.

“Alle har hørt en eneste av de syv underverkene i verden, men få har sett alt det . For å lykkes må man reise til utlandet, Persia, å krysse elven Eufrat, reise til Egypt, litt tid til å passere mellom grekere i Hellas, gå til Halikarnassos i Caria, å seile i Rhodos og se Efesos i Ionia. Bare hvis du reise verden rundt og utmattet fra innsats av reisen, vil tilfredsstille ønsket om å se alle underverkene i verden. Fortsett Reading

Amphipolis.gr History of Ancient Amphipolis og de utrolige hendelsene som skjedde der

Amphipolis var en gammel by bygget i Øst-Makedonia, på bredden av elven Struma, på byen tidligere kjent “Nine Streets” eller svært nær det.

Ο Φίλιππος στον Τύμβο Καστά

Philip i Kasta Tomb

Amphipolis ble grunnlagt av athenerne 437 f.eks. for å kontrollere de rike råvarer området og til slutt forlatt i det 8. århundre e.Kr..

Mer
Google visning

Et år senere på Amphipolis kongen av Makedonia Alexander beseiret restene av hæren til Xerxes.

I det femte århundre f.Kr.. Athenerne forsøkte å kolonisere regionen hadde direkte tilgang til viktige råvarer, slike som gull og sølv Paggeo og tett skog av området av interesse -den siste av atenerne for deres tømmer.

Det første forsøket i Aten, den 465 f.eks, å kolonisere området mislyktes. Trakerne peltasts krasjet i Draviskos den Hoplite falanks 2.500-3.000 Athenske kolonister i Nine Streets byen, som gikk til trakiske innlandet for å fange den lukrative gullgruvene.

Litt vest for dagens homonymous landsbyen, på "Fragkala", identifisert levningene (arkitektoniske medlemmer og inskripsjoner) antikke byen, som sammenfaller med den gamle trakiske byen Idonidas Draviskos, navnet på berget, med bare minimal endring, det gamle navnet på landsbyen "Sdraviki".

Omtale av byen med Strabo og Appian vitner om eksistensen av romertiden, Det sannsynligvis nedgradert til ren grend avhengig administrativt fra den nærliggende Amphipolis. Den 465 BC Trakerne peltasts krasjet det Hoplite falanks 2.500-3.000 Athenske kolonister i Nine Streets byen, som gikk til trakiske innlandet for å fange den lukrative gullgruvene.

Navnet på Nine Streets, byen tok det bokstavelig talt ni veier som fører dit, eller startet derfra. De var ryggraden i det politiske kart over hele Pangaiou. Avhengig av målet for hvert gate, gitt til ham av meg, egennavn.

The Nine Streets var Hedoni byen på bredden av Struma-elven i Makedonia som ble ødelagt av athenerne , som raidet plutselig, uten forutgående årsak.

Spesielt etter perserkrigene, den 430 f.eks, Athenske republikk besluttet å fange gullførende regionen og utvisning av innbyggerne til å lage det selv koloni, sende den athenske generalen som er ren og til slutt okkuperte han, sparket og ødelagt evicting beboere, de som overlevde utslettelse, Det er da bygget på samme sted Amfipolis.

Thukydid sier : "Denne posisjonen, hvor byen er nå, tidligere forsøkt å kolonisere og Aristagoras Milet, siden forfulgt kong Darius, men ble utstøtt fra Hedoni· deretter, etter trettito år athenerne sendte ti tusen bosettere og deres egne og andre byer frivillige, som ble utryddet i Draviskos av Trakerne.

Athens returnert tidspunktet for Perikles, den 437 f.eks, grunnla Amphipolis. Ifølge Thukydid ble byen så kalt fordi Strymon renner rundt i byen rundt, men etymologien er det andre teorier. I Amphipolis senere ble den viktigste base av athenerne i Thrakia og mål Spartans. Og etter tjueni år, den (430 f.eks. ), Athenerne kom igjen førte til etableringen av kolonien ren Nicky, De utvist Hedoni og bygget byen i den posisjonen tidligere kalt Nine Streets.

Grunnlag for selskapet var IIona, deres kommersielle havnen i elvemunningen, i løpet av tjue-fem stadier av den aktuelle byen ren heter Amphipolis, For som Strymon vaskeoppløsningene fra begge sider danner albue, lang mur bygget fra et punkt av elva til en annen og grunnla byen, utmerket fra sjøen og fra land ". Under peloponneserkrigen spartanerne erobret byen. For byens frelse ble sendt av athenerne en ekspedisjon ledet av Thukydid (den påfølgende historien).

sending mislyktes, noe som førte Thukydid i eksil. Så sendte han Cleon som ble drept under slaget ved Amphipolis, en alvorlig krasj der de fant død og den spartanske generell Brasidas. Med nikiasfreden Nikias eller fred, Sparta var bundet til å betale Amphipolis til Athen, noe som ikke ble gjort, og markerte en ny friksjoner og en av de sakene som sto forårsake brudd på freden og gjenoppta Peloponneserkrigen.

http://greekhistoryandprehistory.blogspot.com/

IMGP0881

Filinnion, blod kjærlighet

Filinnion, blod kjærlighet

En av de eldste historiene, snakke om kvinner vampyrer i den greske antikken, Det er den som leverer paradoxografos inflame Trallians (Freedman slave av Adriana, 2århundre. e.Kr.) i sin bok "På den fantastiske" 2.1 (Paradoxographoi: Writers mirakuløse grekere, ed. Antonius Wester, Brunswigae, Londini 1839, ΣΕΛ. 117-121). 
Σώζεται το δεύτερο μισό της ιστορίας, το πρωτότυπο κείμενο της οποίας μπορείτε να διαβάσετε στην πρώτη παρατιθέμενη πηγή παρακάτω. Για τη Φιλίννιον μιλά και ο φιλόσοφος Πρόκλος (5århundre. e.Kr.) στα πλατωνικά του σχόλιαProclus, Platonis Rem Publican Commentarii 2, συμπληρώνοντας κάποια από τα κενά της ιστορίας. Η όλη διήγηση βασίζεται σε μια παλιότερη (χαμένη) σειρά επιστολών, εκ των οποίων κάποιες έγραψε ο Ίππαρχος και άλλες ο Αρριδαίος, ο ετεροθαλής αδελφός του Μ. Alexandrou.
Τα γεγονότα διαδραματίζονται στην Αμφίπολη(1) τον 4ο αι. f.eks, κατά τη βασιλεία του Φιλίππου Β’ στη Μακεδονία. Η ηρωίδα είναι η Φιλίννιον, ο εραστής της ο Μαχάτης.
Ένα λύχνο γι’ απόψε. Τον μικρότερο θ’ ανάψω. Νύχτα έρωτα θα’ ναι. Μόνο ημίφως θέλει. Ίσα ίσα μια τρεμουλιαστή φλογίτσα να κατοπτρίζει στον τοίχο τα κορμιά μας. Πυρ θα’ ναι το πάθος… πάθος φωτιά που καίει την πέτρα…
Είμαι η Φιλίννιον του Δημοστράτου και της Χαριτούς, κορασίς Αμφιπολίτισσα 14 φεγγαριών και κάτι. Προσμένω τον Μαχάτη στο δώμα μου. Από την Πέλλα είναι ο καλός μου, ξένιος(2) του πατέρα μου. Αψηλός Μακεδνός(3) λεβέντης, γερόκορμος σα λεύκα, στάχυα κεχριμπαρένια τα μακριά μαλλιά του, θάλασσες βαθιές το βλέμμα του, ρόδια μεστά τα χείλη του. Ωραίος ως Μακεδών.
Βάδιζε δίπλα στον πατέρα μου χαμογελαστός, όταν τον πρωταπάντησα στο κτήμα μας στις όχθες του Στρυμόνα. Ήταν ένα καυτό καλοκαιριάτικο απομεσήμερο, ώρα ραστώνης, αλλά εγώ με τις δούλες έπλενα τα ρούχα στο ποτάμι. Ξυπόλυτη στο νερό, ανασηκωμένος ο λεπτός χιτώνας στους μηρούς για να μη βραχεί, μούσκεμα ήταν, μισοξέπλεκα τα μαλλιά από το σκύψιμο στην όχθη και τα δυνατά χτυπήματα στα ρούχα με τον κόπανο(4). Ιδρώτας, νερό, λιγοστός ίσκιος στα πέρα πλατάνια, θολή κάψα στον ορίζοντα και στη ρωγμή του Εκείνος.
Χοροπήδησε η καρδιά στο στήθος και αυτό ξεθάρρεψε, ορθώθηκε και θαρρείς πως τρύπησε το βρεγμένο ρούχο, το ΄νιωσα, ντράπηκα, έβαλα τα χέρια μου μπροστά, κάτι, κάπως να καλύψω, χαμήλωσα το βλέμμα.
Έλα Μαχάτη να σου γνωρίσω τη θυγατέρα μου τη Φιλίννιον, το μελίσσι του σπιτιού μου! είπε ο πατέρας μου, jeg tror· δεν είμαι σίγουρη, το αναπάντεχο, η ομορφιά του, η ντροπή μου, όλα μπλέκονταν αξεδιάλυτο κουβάρι στη μεσημεριάτικη λάβρα.
Ναϊάδα(5) η κόρη σου Δημόστρατε! Χαρά σ΄αυτόν που θα την πάρει! Υγίαινε Φιλίννιον! αποκρίθηκε ο Μαχάτης κι ένιωθα το βλέμμα του να με καίει.
Αντιχαιρέτισα. Τα μάτια μου χαμηλωμένα, κόκκινα τα μάγουλά μου απ’ τη ντροπή, λαχτάρα να απομακρυνθεί λίγο να τον θαυμάσω ξανά, κρυφά, με προσοχή, να τον ζωγραφίσω στο μυαλό μου να μην ξεχάσω τη θωριά του.
Ο Μαχάτης θα μείνει στο σπιτικό μας λίγο καιρό όσο να τελειώσει τις δουλειές του, συνέχισε ο πατέρας μου. Θέλω μαζί με τη μάνα σου να περιποιηθείτε τον ξένιο φίλο μου όσο καλύτερα γίνεται Φιλίννιον, συνέχισε ο πατέρας μου. Ύστερα χαμογέλασε «μην κουράζεσαι τόσο πολύ κόρη μου, δε χρειάζεται, άσε τις δούλες να πλύνουν» είπε κι ύστερα απομακρύνθηκε σιγοπερπατώντας με τον Μαχάτη δίπλα του.Να ‘ναι τάχα έρωτας αυτό που νιώθω; Αυτό το ζάλισμα του νου, το αποκάρωμα(6) των αισθήσεων, η λαχτάρα να τον ξαναδώ; Και αν δεν είναι έρωτας, τότε τι είναι; Han også; Τι σκέφτεται; Νιώθει κάτι για μένα
«Ναι», ψιθύρισε μυστικά στο αυτί μου ο θεός. «Ταυτόχρονα σας τόξεψα, κατάστηθα. Ζήστο. Μαζί του».
Έρωτας ήταν λοιπόν. Έρωτας άγριος, παράφορος, απόλυτος, αχόρταγος, αήττητος. Κλεφτές ματιές πίσω απ’ τις δωρικές κολόνες της περίστυλης αυλής, τυχαία αγγίγματα, παραφυλάγματα για ένα στιγμιαίο ξεμονάχιασμα τις στιγμές που τάχατες έπρεπε να φέρει κάτι απ’ το δώμα του. Κι ύστερα κλεφτά συναπαντήματα στις όχθες του Στρυμόνα, κάτω απ’ τα πλατάνια, μέσα στις φυλλωσιές, να βλέπει μόνο ο ποτάμιος θεός και οι Ναϊάδες τα άρρητα του έρωτα. Έξαψη και φόβος, φόβος και έξαψη. Αν μας δουν; αν μας πιάσουν; Πώς θα υπάρξει συγχώρεση; Έλεος πώς; Δεν θα υπάρξει. Ούτε για μένα, την απάρθενη κόρη ούτε για κείνον, τον καταχραστή της φιλοξενίας. men igjen. Ποιος μπορεί να τα βάλει με τον Έρωτα; Όχι εγώ, όχι ο Μαχάτης.
Έχει μήνα που ζει μαζί μας όσο να τελειώσει τις δουλειές του στην Αμφίπολη. Ξέρω πως τις τελείωσε προ πολλού και πρέπει να γυρίσει στα μέρη του. Όλο το αναβάλλει. Όλο κάτι προφασίζεται στον πατέρα μου. Και τώρα πια τις νύχτες τις περνάμε μαζί· νύχιο (7) το σμίξιμο, πνιχτός ο έρωτάς μας να μην ακούγεται, μόνος μάρτυρας το φως του μικρού λύχνου, που τρεμουλιάζει στον ρυθμό των κορμιών μας, μας ζωγραφίζει στους χρισμένους τοίχους και αντιφεγγίζει τα μαυρόασπρα βότσαλα του δαπέδου. Στις νύχτες κρυβόμαστε, τις νύχτες ζούμε…
Θα ξανάρθω αγάπη μου. Περίμενέ με, είπε την τελευταία βραδιά. Και μόλις έρθω, θα σε ζητήσω απ’ τον πατέρα σου. Θα πάνε όλα καλά. Θα δεις. Σύντομα θα γίνεις γυναίκα μου και θα είσαι για πάντα δική μου.
Θα περιμένω εδώ μέχρι να΄ρθείς· hva,τι και αν γίνει, δικιά σου είμαι. Σου δόθηκα, σου ανήκω τώρα και αυτό δεν αλλάζει. Χρυσαλλίδα(8) ήμουν, νύμφη μεταξένια γίνηκα στα χέρια σου.
Μη με ξεχάσεις Φιλίννιον!
Ο έρωτας πάντα θυμάται αγαπημένε μου. hva,τι ζήσει στην καρδιά, ποτέ του δεν πεθαίνει.
Αυτά είπαμε εμείς, έτσι τα μιλήσαμε, έτσι τα συμφωνήσαμε. Ξαστόχαστη η νιότη, νομίζει πως όλα είναι δυνατά, αλλά τότε δεν ήξερα…Περίμενα και υπομόνευα, υπομόνευα και περίμενα. I dag, i morgen, μια μέρα ακόμα και άλλη μία και άλλη μια… Μίσεψε(9) για καιρούς ο Μαχάτης…
Εις μάτην περίμενα με το βλέμμα αγκιστρωμένο στη δύση, στο δρόμο για την Πέλλα. Υπέφερα. Θαρρώ σαν άμαξα να πλησιάζει, χλιμίντρισμα ακούστηκε; βήματα στην εξώπορτα; Κάποιος ήρθε! Πετάγομαι να δω! Ο Μαχάτης μου; Ikke. Φίλοι του πατέρα, στρατηγοί και εταίροι (10), άλλοτε να μιλήσουν, μια να συμποσιαστούν, άλλοτε να πάνε στο γυμνάσιο(11) ή για κυνήγι, η θεία Τιμάεσσα με τις κόρες της, ο Λαμπίας ο αρχιδούλος φορτωμένος πραμάτειες απ’ την πόλη. Φορές φορές, με πρόφαση πως θα επισκεφτώ το κτήμα, λοξοδρομούσα στο ύψωμα ν’ αγναντέψω πέρα απ’ το δυτικό τείχος(12) μήπως έρχεται…
Και ξάφνου η καταστροφή! «Φιλίννιον, μεγάλωσες πια. Ήρθε η ώρα να παντρευτείς. Για σένα διάλεξα τον άριστο των αρίστων, τον Κρατερό(13). Στενές οι σχέσεις του με τον βασιλιά μας το Φίλιππο και τον πρωτότοκό του τον Αλέξανδρο. Faktisk, σε ένα κυνήγι έσωσε τη ζωή του διαδόχου! Τιμημένος ο Κρατερός, γι’ αυτό με το γάμο τούτο η οικογένειά μας θα αποκτήσει γερές συμμαχίες και στο μέλλον…» συνέχισε να μιλάει ο πατέρας μου, αλλά δεν άκουγα τίποτα πια. Σκοτοδίνη μου ήρθε. Λιποθύμισα. Τι και αν έκλαψα πικρά για μέρες, τι και αν παρακάλεσα γονυπετής, τι και αν έπαψα να τρώω και μαράζωνα απ’ τον πόνο…μάταια. Η μάνα μου η Χαριτώ προσπαθούσε με γλυκόλογα να με μεταπείσει, ύστερα πείσμωσε και με κοιτούσε αμίλητη αυστηρά, ο πατέρας μου δεν ήθελε ν’ ακούσει λέξη. «Κορασίδας κακομαθημένης παραξενιές» έλεγε θυμωμένος στη μάνα μου. «Δεν θα της περάσει. Είπα και ελάλησα» κατέληγε, με τα μάτια του να βγάζουν φωτιά…
Ο γάμος έγινε. Χαρές πολλές και γλεντοκόπι και γω πανέμορφη νύφη θανάτου στους νεκρικούς θαλάμους του Κρατερού. Το μαρτύριό μου δεν κράτησε πολύ. Λίγες μέρες μετά το γάμο, επέστρεψα στο πατρικό μου. Κουβέντες μυστικές προηγηθήκανε για τη χαμένη παρθενιά και την ατιμασιά μου, ο Κρατερός έξαλλος στην αρχή, μαλάκωσε όμως όταν ο πατέρας μου του έστειλε με τον Λαμπία ένα σεντούκι χρυσά, συμφωνήσανε όλοι μεταξύ τους πως είμαι άρρωστη και πρέπει να με φροντίσουν στο σπίτι για λίγο καιρό, έτσι διέδωσαν σε συγγενείς και φίλους, ο πατέρας και η μάνα μου ντροπιασμένοι με έκλεισαν στο δώμα μου, ήρθε γιατρός που βεβαίωσε την αρρώστια μου- πληρώθηκε αδρά και αυτός- τα στόματα έκλεισαν, όλοι λυπούνταν την έρμη τη Φιλίννιον που δεν πρόλαβε να χαρεί το γάμο της και έπεσε του θανατά… ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Αλλά εγώ ξεψυχούσα απ’ το μαράζι μου. Κάθε μέρα και από λίγο. Ξάπλωσα στην κλίνη και δεν ξανασηκώθηκα. Δεν ήθελα. Έπινα τα δάκρυά μου και έτρωγα την απελπισία μου. Είχα πληγώσει τους γονείς μου, με χρέωναν με ατιμία, απόκληρη ένιωθα, ο Μαχάτης είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης, οι όρκοι αγάπης του ψεύτικοι, ελπίδα να γυρίσει καμιά. Αυτό ήταν. Η πεταλούδα έζησε τον έρωτα, έλαμψε στον ήλιο και έκαψε τα φτερά της. Μέχρι εδώ ήταν.
Τη ζωή μου δεν την όρισα. Θα ορίσω το θάνατό μου, είπα. Φάσμα(14) του εαυτού μου έγινα η άωρη κόρη μέσα σε έξι μήνες. Ωραία και η κηδεία μου. Με πένθιμη πομπή με αποθέσανε στον οικογενειακό μας τύμβο στη νεκρόπολη της Αμφίπολης. Εγώ ντυμένη με την ωραιότερη εσθήτα, με όλα τα χρυσαφικά μου στο κορμί, καλοχτενισμένη και μοσχομυρισμένη ξάπλωσα στο κρεβάτι που τρώει τις σάρκες. Βάλανε σιμά μου καλούδια πολλά, ελεφαντοστέινες χτένες και χάλκινους καθρέφτες, χρυσά και αργυρά αγγεία, πλουμιστά ειδώλια, λουλούδια πολλά και ύστερα με σκέπασαν με αιμάτινο σάβανο. Όλοι έκλαιγαν πολύ, οι γονείς μου απαρηγόρητοι, τα μοιρολόγια και οι ολοφυρμοί της μάνας μου έσκιζαν τον αγέρα, οι συγγενείς θλιμμένοι, φίλοι και γνωστοί προσπαθούσαν να συμπαρασταθούν, διάχυτος πόνος, και ένα ωραίο κιβούρι για μένα. Σφράγισαν τη δίφυλλη μαρμάρινη θύρα του τάφου. Δυο πανέμορφες ζωγραφιστές μορφές, ο Πλούτων και η Περσεφόνη, παραστάτες μου στην αιωνιότητα. Κάπου πήρε το μάτι μου μια επιγραφή
«…τεσσαρακαιδεκέτιν τῷδ᾽ ἐκάλυψε τάφῳ»(15). Δεκατεσσάρων ετών, grav. Για ποιον να γράφτηκε άραγε; Κοιμήθηκα.

Είμαι τρισευτυχισμένη! Παννύχια (16) η γιορτή του έρωτα με τον αγαπημένο μου. Επιτέλους γύρισε! Με αγκαλιάζει με λαχτάρα, του έλειψα πολύ, sier, υπέφερε δίχως μου, ήρθε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, ορκίζεται ξανά και ξανά αιώνια πίστη. Φοράει με δάκρυα στα μάτια το χρυσό δακτυλίδι που του δίνω και μου αντιδωρίζει το δικό του το σιδερένιο, σύμβολα και τα δυο της αιώνιας ένωσής μας. Μου προσφέρει και ένα χρυσόκλυστο ποτήρι να πίνουμε μαζί κρασί αγάπης. Είναι δικός μου τώρα, κατάδικός μου! Δεν θα επιτρέψω σε τίποτα και σε κανέναν πια να μας ξαναχωρίσει. Το τίμημα του έρωτα το πλήρωσα με τον θάνατό μου, δεν χρωστώ άλλο. Ξεχρέωσα και για κείνον. Τώρα θα ζήσουμε μαζί! Οι θεοί το όρισαν, οι θεοί το επιτρέπουν.
Αγαπημένε μου Μαχάτη, κάθε νυχτιά θα έρχομαι κοντά σου, κάθε νυχτιά θα σμίγουμε αιώνια ερωτευμένοι. Μόνο κράτα το κρυφό απ’ τους γονείς μου, μη με αναφέρεις ποτέ, η αγάπη μας πρέπει να μείνει μυστική, του είπα την πρώτη νύχτα που βρεθήκαμε, και κείνος το σεβάστηκε.
Την είδα τη Θράσσα που παραφύλαγε έξω απ’ το δώμα και κατόπιν τη Χαριτώ, τη μάνα μου, που μας κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια, κάτασπρη, ξέψυχη. Αδιαφόρησα. Τώρα πια δεν μπορούν να με βλάψουν άλλο. Dessuten, όρθρο βαθύ (17) θα φύγω, όπως κάνω κάθε βραδιά.
Μαχάτη, σε θερμοπαρακαλώ πες μας επιτέλους την αλήθεια! ούρλιαξε για μια στιγμή η Χαριτώ απελπισμένη. Ήταν η Φιλίννιον μαζί σου στο δώμα χθες το βράδυ; Στα πόδια σου προσπέφτω ικέτις η μάνα, μίλα μας, πες μας. Μην το αρνείσαι άλλο. Σε είδαμε. Και γω και η δούλα η Θρασσώ. Πες μας την αλήθεια. Σεβάσου τη φιλοξενία του άνδρα μου του Δημόστρατου! Και πίστεψε επιτέλους αυτό που σου λέω! Η Φιλίννιον πέθανε πριν από έξι μήνες και τη θάψαμε στον οικογενειακό μας τάφο. Δεν στο είπαμε εξαρχής όταν ήρθες στο σπιτικό μας, για να μη σε στεναχωρήσουμε με έγνοιες που δεν σου πρέπουν ξένον άνθρωπο. Αλλά η Φιλίννιον είναι νεκρή· και όμως εμείς την είδαμε στην αγκαλιά σου!
Ο Μαχάτης λύγισε μπρος στον πόνο της μάνας και από σέβας προς τον Δημόστρατο. Τους είπε πως αγαπιόμαστε από καιρό, ότι πράγματι περνούσα τις νύχτες μαζί του, ότι γύρισε απ’ την Πέλλα μόνο για μένα, γιατί ήθελε να με νυμφευτεί…έμοιαζε χαμένος ο καλός μου με όλα αυτά που άκουγε. Ποιος θάνατος και ποια κηδεία; Εγώ ήμουν ζωντανή, ολοζώντανη στην αγκαλιά του. Φορές φορές δειπνούσαμε μάλιστα μαζί. Να το χρυσό δακτυλίδι που του χάρισα, το σύμβολο του γάμου μας, να και η στηθοδεσμίδα που άφησα στην κλίνη του το περασμένο βράδυ, για να μυρίζει ολημερίς το άρωμά μου.
Ολοφυρόταν η μάνα μου, βλέποντας το δακτυλίδι και τη στηθοδεσμίδα που μου φόρεσαν στον τάφο, τράβαγε τα μαλλιά της και έσκιζε τα ιμάτια, κατέρρευσε ο πατέρας απ’ αυτά που άκουσε, η Θρασσώ έκλαιγε γοερά σαν σε κηδεία και ο Μαχάτης μου τους κοιτούσε αποσβολωμένος μην ξέροντας τι να σκεφτεί, τι να πρωτοπιστέψει. Σε αυτά που άκουγε πως ήμουν τάχατες άψυχη, παγωμένη, νεκρή ή στις αισθήσεις του που λίγες ώρες πριν χαίρονταν το λάβρο, λουλουδομυριστό κορμί μου; Ikke, ψέματα του έλεγαν για να τον αποδιώξουν από γαμπρό. Αλλιώς, lagt, ας έρθουν ξανά το βράδυ να δουν τη Φιλίννιον στο δώμα με τα ίδια τους τα μάτια. Θέλουν να με πιάσουν και αυτοί, να δουν ότι ζω, ότι υπάρχω, σκέφτηκα.
Αχ Μαχάτη μου! Δεν κράτησες το μυστικό μας. Αποκάλυψες τα άρρητα, στέγνωσαν οι ερωτικοί χυμοί, πάγωσε το αίμα, χάθηκε η μαγεία και τώρα πρέπει να επιστρέψω δια παντός στον διατεταγμένον τόπον. Αυτή είναι η βούληση των θεών. Η αμφιβολία δεν χωρεί στον έρωτα, καλέ μου. Και σεις γονείς μου, τι κλαίτε και θρηνείτε τώρα; Εσείς με στείλατε στον τάφο με την επιμονή σας να παντρευτώ τον Κρατερό. Όψιμα δάκρυα τι νόημα έχουν, όταν το κακό έχει συντελεσθεί;
Απόμεινα ακίνητη στην κλίνη του αγαπημένου μου, κέρωσα, πήρα πλουτώνεια όψη. Σούσουρο στο σπίτι για τη νεκροφάνεια, διαδόθηκε το απίστευτο στην πόλη, μαζεύτηκε κόσμος στην εξώθυρα, ρωτούσε να μάθει το πώς και το γιατί, πλήθαιναν οι φήμες και οι φωνές που ζητούσαν το άνοιγμα του τάφου για τη διακρίβωση των γεγονότων. Τι ήμουν τελικά; Νεκρή ή ζωντανή; Γυναίκα ή φάντασμα;
Στον οικογενειακό τάφο βρήκαν στη θέση απόθεσης τους παππούδες μου, όλα τους απείραχτα· η νεκρική κλίνη μου αδειανή. Ένα χρυσόκλυστο ποτήρι μόνο πάνω της και δίπλα ένα ανδρικό σιδερένιο δακτυλίδι… Ανησυχία, αγωνία παντού για το ανεξήγητο, συζητήσεις σε κάθε γωνιά της πόλης. Κατάρα φανερώθηκε; θαύμα των θεών προς τιμήν του Έρωτα; Κανείς δεν ήξερε να πει με σιγουριά. Άλλοι πρόσεξαν τα πτηνά που πετούσαν χαμηλά προς τη δύση, μερικοί τους ίταμους (18) που ξεράθηκαν μεμιάς. Στο τέλος, όλοι συμφώνησαν. Κακά σημάδια φαίνονταν στον ουρανό και επί γης. Το επιβεβαίωσε και ο μάντης Ύλλος, άριστος οιωνοσκόπος. Αυτή η ανάσταση δεν ήταν θέλημα του Ερμή Ψυχοπομπού ούτε των Ευμενίδων. Παράγγειλε να βάλουν το σώμα μου στην πυρά, δεν είχε νόημα να ξαναταφώ στον τύμβο, η τελετή να γίνει έξω απ’ την πόλη, στις εσχατιές, μετά να εξαγνιστούν όλα τα ιερά, οι βωμοί των θεών του Κάτω Κόσμου και να γίνουν οι πρεπούμενες θυσίες στον Ερμή Χθόνιο και στον Ξένιο Δία για τον καθαρμό όλων των γεγενημένων ανομημάτων.
Αυτά και έγιναν. Σφραγίστηκε με πυρ ο θάνατός μου και όλοι ξανάσαναν ανακουφισμένοι που ξεφορτώθηκαν το άγος. Ακόμα περισσότερο που εξόντωσαν το φάσμα της Λάμιας (19), γιατί Λάμια με θεωρούσαν, από αυτές που πίνουν το αίμα των εραστών τους για να ζήσουν. Άραγε ήμουν πράγματι βρυκόλακας ή απλώς μια ερωτοχτυπημένη γυναίκα; Men, hva,τι κι αν έλεγαν οι άλλοι, ο Μαχάτης μου γνώριζε την αλήθεια του. Και αυτό είχε σημασία. Την άλλη μέρα ήρθε κοντά μου· «υπ’ αθυμίας εαυτόν εξήγαγεν του ζην» έγραψαν στον τάφο του.
————————————-
(1) Amphipolis = Η Αμφίπολη ήταν μια αθηναϊκή αποικία κοντά στις εκβολές του Στρυμόνα, η οποία κυριεύτηκε το 357 f.eks. από τον Φίλιππο Βʹ και αναδείχτηκε σε νευραλγική πόλη του βασιλείου του.
(2) ξένιος = φιλοξενούμενος, επίθετο του Δία (Ξένιος Ζευς, ο προστάτης της φιλοξενίας).
(3) μακεδνός = ψηλός (το επίθετο αυτό χρησιμοποιείται ήδη από τον Όμηρο για τα φύλλα μιας ψηλής λεύκας, Οδύσσεια η’ 106: οιά τε φύλλα μακεδνής αιγείροιο). Επίσης σημαίνει μεγάλος ή ουράνιος. Μια πρωιμότερη μορφή της ονομασίας των Μακεδνών (Μακεδόνων) είναι η λέξη Μακέται, που προέρχεται από τη δωρική λέξη μάκος, που στην ιωνική διάλεκτο λέγεται μῆκος (στην αρχαία ελληνική σήμαινε και το ύψος). Derfor, Μακεδόνες είναι οι κατοικούντες σε υψηλή, δηλαδή ορεινή χώρα, οι ορεσίβιοι. Προτείνεται επίσης ότι το όνομα Μακεδ((a))νός είναι σύνθετη λέξη, που προέρχεται από το μάκος + έδανος ή εδανός (εδανός= ευχάριστος: Ιλιάδα Ν 172 και έδος=ηδύς, γλυκός). Με αυτή την ετυμολογία, Μακεδνός σημαίνει: μακέτης, δηλαδή ψηλός, μακρύς + εδανός, δηλαδή γλυκός, αρεστός, ευχάριστος, ευώδης, εύοσμος. Σημειώνεται ότι το έδανος σημαίνει είτε το έθνος είτε το γαμήλιο δώρο-α < έδνον, έδνα, εδνάωμαι-ώμαι. Også, κατά τον Ησύχιο, μακεδνή – μακεδανή = μακρά, υψηλή. Ήροδ. 1, 56: το δέ (ελληνικόν έθνος) πολυπλάνητον κάρτα… εκ δέ της Ιστιαιήτιδος ως εξανέστη υπό Καδμείων οίκεε έν Πίνδω Μακεδνόν καλεόμενον.
(4) κόπανος = χοντρό και βαρύ αντικείμενο με το οποίο κοπανάμε τα ρούχα, όταν τα πλένουμε στη νεροτριβή, στο ποτάμι ή στη θάλασσα.
(5) Ναϊάδα-ες = νύμφες των γλυκών νερών, των πηγών (κρηνών), ποταμών, λιμνών.
(6) αποκάρωμα = αποχαύνωση.
(7) νύχιο = νυκτερινό < νυξ (νύχτα).
(8) χρυσαλλίδα = είναι το δεύτερο στάδιο σχηματισμού της πεταλούδας, η οποία ξεκινάει ως κάμπια και, κλεισμένη στο κουκούλι της, περιμένει τη μεταμόρφωσή της σε πεταλούδα. Στην αρχαιότητα ονόμαζαν την πεταλούδα «σκώληκα ή καμπή», ενώ τη χρυσαλλίδα «νεκύδαλλο», δηλαδή «περίβλημα νεκρού» μέσα από το οποίο βγαίνει η πεταλούδα/ψυχή. Γνωστός ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής, φτερωτών μορφών, με τη δεύτερη να ακροβατεί ανάμεσα στον θάνατο και τη ζωή. Από την κάμπια του μεταξοσκώληκα προέρχεται και το μετάξι ή σηρ στα αρχαία ελληνικά.
(9) μίσεψε = ξενιτεύτηκε, ταξίδεψε.
(10) εταίροι = Μακεδόνες ιππείς της ανώτερης κοινωνικο-οικονομικής τάξης (επίλεκτοι), που πλαισίωναν τους βασιλείς ως σωματοφυλακή (βασιλικοί εταίροι).
(11) γυμνάσιο Αμφίπολης = Κατασκευασμένο κατά το βʹ μισό του 4ου αιώνα, ακολουθεί πιστά τον καθιερωμένο τύπο του γυμνασίου της Ολυμπίας, περιλαμβάνοντας την παλαίστρα (47 × 36 m.), στην οποία η πρόσβαση εξασφαλίζεται μέσω μνημειακής κλίμακας, και τους δύο διαδρόμους για τους δρομείς (μήκους ενός σταδίου), ο ένας από τους οποίους ήταν σκεπαστός (ο ξυστός) και ο άλλος υπαίθριος (η παραδρομίς). Οι χώροι της παλαίστρας που προορίζονταν για τη σωματική άσκηση, τη φροντίδα του σώματος (λουτρά), αλλά και την εκπαίδευση, τα συμπόσια και τη λατρεία του Ηρακλή και του Ερμή που προστάτευαν τους αθλητές, ήταν κατανεμημένοι γύρω από μία περίστυλη αυλή δωρικού ρυθμού.
(12) τείχος Αμφίπολης = Η οχύρωσή της περιλαμβάνει έναν μικρό εσωτερικό περίβολο (2,2 χλμ.) που καλύπτει μόνο το αστικό κέντρο και έναν μεγάλο περίβολο (7,5 χλμ.) που προστατεύει ολόκληρο τον οικισμό. Ο δεύτερος περίβολος παρουσιάζει στο βόρειο τμήμα του δύο αξιοσημείωτα στοιχεία που ανάγονται στην περίοδο του πρώτου κράτους (5århundre.). Κατά μήκος του Στρυμόνα, στους πρόποδες της πλαγιάς, είχε διαμορφωθεί ένα μοναδικό σύστημα από ψηλά και στενά φρεάτια στη βάση του τείχους, που επέτρεπε στα ρέοντα ύδατα να διέρχονται από τα τείχη χωρίς να πλημμυρίζουν τα εσωτερικά περίχωρα της πόλης. Στο ίδιο τμήμα η πύλη που άνοιγε προς την κατεύθυνση του ποταμού οδηγούσε κατευθείαν σε μια ξύλινη γέφυρα, στα εξαιρετικά κατάλοιπα της οποίας διακρίνονται δύο φάσεις. Η αρχαιότερη φάση μπορεί να ταυτίζεται με τη γέφυρα που αναφέρεται από τον Θουκυδίδη (4.103 og 108) στην περιγραφή των μαχών ανάμεσα στον αθηναίο Κλέωνα και τον λακεδαιμόνιο Βρασίδα (422 f.eks). Το κατάστρωμα της γέφυρας στηριζόταν σε πλήθος πασσάλους, στερεωμένους στις όχθες και την ίδια την κοίτη του ποταμού. Πρόκειται για κατάλοιπα μοναδικού χαρακτήρα στην Ελλάδα.
(13) Κρατερός = ο γνωστός στρατηγός του Μ. Alexandrou.
(14) φάσμα = φάντασμα, μορφή, εμφάνισις, σημείον εξ ουρανού, τέρας.
(15) τεσσαρακαιδεκέτιν τῷδ᾽ ἐκάλυψε τάφῳ = απόσπασμα από επίγραμμα του επιγραμματοποιού Πέρση του Μακεδόνος (έζησε τον 4ο αι. f.eks). Το όλο επίγραμμα στην Παλατίνη Ανθολογία, Π.Α. 7.487:
Ὤλεο δὴ πρὸ γάμοιο, Φιλαίνιον, οὐδέ σε μάτηρΠυθιὰς ὡραίους ἤγαγεν εἰς θαλάμουςνυμφίου, ἀλλ᾽ ἐλεεινὰ καταδρύψασα παρειὰςτεσσαρακαιδεκέτιν τῷδ᾽ ἐκάλυψε τάφῳ
Βλ. http://ancdialects.greek-language.gr/sites/default/files/studies/selections_of_texts.pdf
(16) παννύχια = ολονύκτια.
(17) όρθρος βαθύς = νωρίς την αυγή, ακριβώς πριν το χάραμα.
(18) ίταμος = αειθαλές δέντρο. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο ίταμος ήταν αφιερωμένος στις Ερινύες, οι οποίες τιμωρούσαν τους ανθρώπους με τη χρήση του δηλητηρίου του. Η Άρτεμις χρησιμοποιούσε βέλη ποτισμένα σε δηλητήριο ίταμου.
(19) Λάμια = Οι Λάμιες ήταν ακόλουθοι της Εκάτης, δαιμονικά όντα με τη μορφή ωραιότατων γυναικών που ξεγελούσαν μοναχικούς άνδρες και ταξιδιώτες και με πρόσχημα τον σαρκικό έρωτα, τους σκότωναν και έπιναν το αίμα τους. Παρόμοια μορφή η Έμπουσα και η Μορμώ (Μορμολύκη). Μεταγενέστεροι αρχαίοι συγγραφείς όλες αυτές τις θεωρούν φάσματα (φαντάσματα).
__________________
Πηγές-βιβλιογραφία
https://books.google.gr/books?id=cgWXuTmtphoC&pg=PA119&lpg=PA119&dq=%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CE%BD&source=bl&ots=iqa0ouhy1g&sig=NxaI5_18JdbIBHUPRqnbJYR5zhc&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjm3pTDgdPfAhVN_qQKHbCPC_AQ6AEwA3oECAEQAQ#v=onepage&q=%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CE%BD&f=false
https://www.theoi.com/Phasma/PhasmaPhilinnion.html
https://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Literature/TheGhostOfPhilinnion?from=Literature.TheBrideOfCorinth
Δ.Β. Γραμμένος (επιμ.), Στη Μακεδονία από τον 7ο αι. f.eks. ως την ύστερη αρχαιότητα, ed. Ζήτρος, Thessaloniki 2011
http://ancdialects.greek-language.gr/sites/default/files/studies/_makedonia_tomos.pdf
http://history-of-macedonia.com/2014/08/29/arxaia-amfipoli-diadoxoi/
http://history-of-macedonia.com/2014/08/19/alexander-marshals-amphipolis/

Βασιλική Χριστοπούλου
ΜΑ, Arkeologen

Les merΑνασκαφή: Filinnion, blod kjærlighethttp://anaskafi.blogspot.com/2019/01/blog-post_69.html#ixzz5cJZL34DZ

Stor bildegalleri

Aster

Pins
styrene

etterfølgere

Følgende

Philip ble begravet på Amphipolis!

I graven til graven kaste av Amphipolis, Gravstedet ble opprettet for Philip. I bokslignende grav monument plassert legeme og senere opprettet mosaikken som er vist kronet som OL. Samtidig, grav monument i seg selv var orientert mot Filippeion Olympia, en gammel sirkulær bygning i ære av Philip rimming tre ganger for sin seier i OL. Prisen for dette var høy nok, siden bortsett fra konstruksjonen av Filippeion, omdøpt og kona til Myrtali ..se Olympiad.

For drapet på Alexander

Den versjonen av 'Toxic angrep " (rus 'Mann') Alexander.

Igjen protagonist Ptolemaios. Som rektor ved generell / livvakt men - først og fremst - ansvarlig for alt han spiste og drakk Alexander.

Ifølge følgende begrunnelse, uten hans 'hjelp', giften kunne ikke på noen måte å finne sin vei til sitt glass "mistenkelig Commander". Hvem var fullt klar over hvor mange fiender han hadde fått med hans gjerninger.

Krig og stat.

rask var å bygge en "multinasjonalt imperium" stadig bryter "Første klasse" makedonerne. Som allerede hadde drept mange. Noe som utviklet seg på den tiden, hver dag, mer og raskere.

men ikke, "bakgrunnen" av all denne dødelige lumske intriger vil ikke se det her. På hvilke andre hovedsakelig fordi mye av Generals / stabsoffiserer av makedonerne ønsket ham død umiddelbart vil bruke neste notat.

Som for den versjonen av "biologisk angrep" (bevisst forurensning av Alexander med infeksjonssykdom, f.eks tyfus) utviklet tidligere. Følgende utdrag er fra en svært interessant bok "Den mystiske dødsfallet til Alexander den store", av P. Doherty, ed. Enalios, s.295. Den absolutt taushet dette historiske tilfellet analyser forfatteren i dybden betingelsene (bokstavelig) en fantastisk "rettsmedisinske analyser" ...

" ... Ptolemaios bør, Derfor, har spilt en ledende rolle i den skjebnesvangre bankett 29 mai 323 f.eks. Våre kilder er svært spesifikke. Alexander hadde deltatt i en offisiell bankett. Han var klar for å pensjonere, da han ble invitert av Midios i en Cômoi eller fest.
Plutark forteller:
" ... En dag, etter at han vert en overdådig fest til ære for Nearkhos, han gikk, som er vanlig, ta et forfriskende bad, som etter pensjon for resten. I mellom, Midios kom og han ble invitert til å delta i en fest, og kongen var ikke i stand til å ødelegge chatiri ... ".
Diodorus forteller oss igjen at "varslet ham Midios Thessalos, en av hans venner til å delta I EN Cômoi ". Arrian hovedsakelig reproduserer det samme. Inntrykket er gitt gjennom alle disse dokumentene og bekreftet av "brosjyrer" i livet til Alexander, Det er at den andre festivalen ble arrangert som en overraskelse fra følges, en invitasjon som Alexander ikke kunne avvise, gitt turbulent psykiske tilstand og svakhet for vin.
Men, vel vitende om kongens besettelse, mistanke om, overtro og frykt, Du bør være spesielt forsiktig med mistenkelig bevegelse. Symposiet vil bli sett i et klima av varsler og frykt for Alexander, gjentatte ofre for å berolige gudene.
Det bør absolutt være spesielt på vakt mot folk som den antatte vinkelner, den Iolaos, for sin far som (NB. Antipater, Makedonia / Greece guvernør) Han hadde mistanker, og nylig hadde han cheirodikisei mot sin bror, Kassandrou.

Ptolemaios var ellers, lederen til de troende, tjener, og tester kong, som bestemte seg for å ødelegge ryggen Alexander,før den slås mot en. Enda viktigere, den Midios aldri organisert slikt symposium uten samtykke fra tjeneren, og tester kong, general Ptolemaios, som var ansvarlig for sikkerheten til Alexander.

Feiringen er ikke engang utelukkes at ideen var Ptolemaios, tiden var det mest egnet og ting måtte bli med så snart som etter planen.
Ptolemaios plassert på den delen av enda et par dramatiske innslag, Pass på å være til stede den kvelden og Proteus drukkenbolt, nevø Klitou (NB. som ble drept av Alexander i en annen beruset)…
Ptolemaios, Power Manager og tester kong, Han må ha vært et sted i nærheten, selv om han ikke sier noe sånt i sine memoarer.
Faktisk, bedømme fra hva sier de rike Aviser, inntrykk av at, da kongen ble syk og døde, Ptolemaios var ingensteds rundt der. Tatt i betraktning vår rolle og posisjon av Ptolemaios, dette er ganske usannsynlig.
For argument skyld, Justin (NB. myndighet. Forfatter av sesongen) sier han invitert Alexander og en "partner" eller "følger".
Hvis kongen var så besatt av spørsmålet om sikkerhet hvis Ptolemaios var hans personlige livvakt og "progefstis", så han følger den mystiske eller "partner" kan ikke være annet enn Ptolemaios, som vil hadde oppfordret, selvfølgelig, godta invitasjonen.
De var alle klare og planen ville passere nå i gjennomføringsfasen.
Proteus var solid glass, vinglass tømt og fylt opp og Ptolemaios brukte nøkkelstilling som hadde, hans nære forhold til kongen for å kaste å drikke den fatale gift: den mannlige.

Giften ble benyttet var mannlig, som ble godt kjent for gamle og ganske utbredt i de østlige provinsene i det persiske riket, som i Punjab, et område som nylig ble okkupert av Alexander hær og selv der de anses effektiv afrodisiakum.
Strabo, den femtende bok, siterer sin Onisikrato, sier CarMania, den østlige provinsen, hvor Alexander kom tilbake etter kampanjen i India, det var to åser, ett av saltet og den andre fra hann.
Symptomene på forgiftning av arsen er sterke smerter, organisk sjokk, intens ubehag, dreven tørste og hudirritasjoner.
Sterk smerte begynner vanligvis innen en time, som oppløser legemet.
Diodorus av Sicilia sier Alexander uttrykker disse spesifikke symptomer på symposiet Midiou:
" ... å fylle et stort vinglasset, fikk en jafs. Samtidig skrek hun som om fanget i en stikkende smerte [etter min vurdering, Resultatet av den mannlige som nettopp hadde fått] og eskorte av venner ledet ved hånden i leilighetene ... "
Plutark nevner de samme symptomene, Det bare godtar ikke. Arrian, mer forsiktige, Han nevner dette som en reaksjon på overføring av en ukjent kilde, åpenbart det samme som for Diodorus, "Bare tømte glasset, han følte en stikkende smerte og ble tvunget til å trekke seg ut av festivalen ".
Akutt arsen forgiftning fører til døden i løpet av timer. En av de rutiner som er anbefalt for behandling av forgiftning ved arsen er oppkast eller ventrikkelskylling.
Det å drikke mye vann bidrar også nyrene å skille ut giften, men i de fleste tilfeller den mannlige bringe visse død.
oppkast (intens ubehag) etter vin som han drakk, Alexander vil merkes for et øyeblikk litt bedre, og som sannsynligvis gjorde de første alvorlige symptomer mildere, som de sier leger.

den Blythe, i en svært detaljert studie på giftstoff, viser symptomer på forgiftning av arsen, " ... tungen sveller, Det er intens tørste […] mens generelt observert og smerter […] over magen ... ".
Den Blythe fortsetter under, å si at en enkelt dose av arsen ikke umiddelbart kan føre til død, men som det første trinn manifestert en langvarig og dødelig sykdom.
" ... En dose av arsentrioksyd kan medføre langvarig og dødelig sykdom, Det mest kjente eksempelet i medisinsk praksis at selvmordsforsøk til hertugen de Praslen, som forsøkte selvmord, ta en dose arsenikk onsdag 18 August 1847. Det nøyaktige tidspunktet for denne handlingen ikke kan påvises, men de første symptomene begynte å manifestere seg i 10 pm. De innledet de kjente tegn til oppkast, mens neste dag viste diaré, besvimelse og en meget svak puls.
Fremstilling observert forbigående remisjon disse symptomene, mens kantene var meget glatt, sitt hjerte fungerte intermittent og slapt og det var en generell kollaps. Lørdag present lett feber, uten smerte eller ømhet i magen, oppkast eller diaré. Den dagen var det ingen vannlating. På søndag pasienten klaget over intens priximo halsen og svelger bli vanskelig. Tørsten var intens, språk rødmusset, som slimhinnene i munn og svelg, og pasienten hadde en brennende følelse i munnen til anus.

Vondt og var hoven mage, huden hans brant for, pulsen hans var rask og uberegnelig - noen ganger sterkere, noen ganger svak - tarmen skal bli løst ved injeksjoner, mengden av urin var meget liten. Natten kunne ikke sove i det hele tatt.
Hertugen forlot sitt siste åndedrag i 4.35 PM tirsdag 24 måned, sjette dag siden jeg ble syk. Hun hadde ånd klarhet til siste. Da han nærmet seg slutten, pusten hans ble mer og mer trist, Kroppen hans ble fryst hel og hadde hjertebank ... '.
De fleste av disse symptomene ligner på de av Alexander, verken er Duke døde umiddelbart - sykdommen varte totalt seks dager, mens i tilfelle av Alexander varte litt mer. selvfølgelig, egnethet av Grand Erobreren, oppkast og vin kan holde ham i live lenger, men det onde han hadde gjort.
Den mannlige i det finnes i mange former, mer eller mindre sterk. Ved brekninger fjerner magen, og dette er grunnen til at vi leser i Basel Aviser at Alexander møtte - slik det ble gjort med Hephaestion.
Basel Aviser, skjønt, De sa at etter kong forbrukes mer mat - som det gjorde Hephaestion - og så forverret. Ptolemaios, som catering manager og tester kong, Du bør være ansvarlig for hans mat. Den mannlige oppdage symptomene som gikk forut for tidlig død av Alexander bekreftet av enda mer overbevisende bevis.

Inntil det 11. århundre, den mannlige var den mektigste våpen som hadde vært i hendene på potensielle mordere.
I motsetning ellevoro, som har en svært bitter smak og raske streiker til hjertet, den mannlige kanskje ikke oppdaget umiddelbart, mens symptomer forårsaket ikke skiller seg fra de malaria eller kolera.
Tørsten Alexander, ønsket er alltid på badet er i tillegg indikasjon. Bare hannen har et stort onde, og dette forklarer de mange exhumations som fant sted i slutten av nittende og frem til begynnelsen av det 20. århundre, som den hemmer nedbryting av legemet av den avdøde betydelig.
to kilder, Plutark og Curtius felles, spesifikt sier at dette skjedde med Alexander kropp og dette til tross for den intense sommervarmen babylonske. Som Blythe forklarer:
" ... Ofte er det en spennende opprettholde kroppen til den avdøde. Når dette skjer, veldig mistenksom, spesielt hvis legemet ble utsatt for slike betingelser, som normalt skulle ha raskt oppløst. I den kjente tilfellet av den europeiske Spaichert apoteket (1876), liket av sin kone Spaichert avdekket elleve måneder etter sin død. Mens kisten fløt i en pool av vann, den kvinnelige kroppen var som mamma. Det er fordi kroppens organer inneholdt arsen, mens jord av kirkegårds der peireiche denne. Mr. P. Cox, forsvareren, Han kunne ikke forklare på annen måte som kan ha dermed opprettholde kroppens, under slike betingelser, med mindre det hadde gjort bruk av arsen. Og dette elementet, sammen med annen, var det viktig, til den domfelte Spaichert ... "
Ptolemaios ikke bare klart å forgifte den store erobrer, men også for å mestre neste dag - som vokter av de kongelige buer og offisielle tester og tjener.
I den siste fasen av sykdommen hans Alexander hadde fakler og gjorde flere flytter til spørsmålet om rekkefølge, som å salve hans etterfølger Perdikkas og levere den offisielle ring.
Ennå, alle kilder uten unntak understreker at den siste fasen av kongens sykdom var en streng kontroll i kongekammeret og forbudt adgang til de fleste.
Som for leger, varslet, men de hadde mistet symptomene til pasienten. er ikke n 'noe rart: inntil slutten av det 19. århundre, som i den beryktede tilfelle av arsen i Meimprik 1880, ofte villede leger, ikke å oppdage den virkelige årsaken til offerets sykdom ble forgiftet med arsenikk.

Foruten, hendene på Alexanders leger ble "bundet" etter den stygge slutten av sin uheldige kollega, Owl lege, som ble korsfestet etter den plutselige og uventede død Hephaistion, ett år siden.
Legene var motvillige til å gripe inn, lest dermed forverret situasjonen for Alexander og kastet dem ansvar.
Ptolemaios trakk i trådene og bare mot slutten informert om utviklingen soldater og rang og la dem inn i rommet av en døende konge, men da var det for sent.
Det er interessant å merke seg at Justin nevner mistanker var vanlige soldater og rang 'konspirasjon', mens alle kilder beskriver en generell situasjon med uro i hæren ....
... Ptolemaios, som Iago, forble trofast Gen., føyelig underordnede "kan være med et smil og likevel være drittsekk" ....
... Den Ptolemaios stillhet under dette svært viktig periode av sitt liv, enn si livet til lederen av, det er apokalyptikotati.
Foruten Ptolemaios okkupert det meste av hva som ville skje etter.
Siden ingen bevis for at Alexander, som vansmektet, han mistanke om at han hadde vært utsatt for konspirasjon, selv om de snakket siste ordene som forlot sitt imperium "i statist" eller "den mest verdige", som sin kommentar at "hans ansatte vil forberede til ære for de mest briljante begravelsesritualer", De kunne tolkes som en slags galgen referanse til det faktum at Alexander hadde spådd at spørsmålet om hverandre vil føre til blodsutgytelse ... ".
......................

Noen observasjoner og tanker ....
Jeg vil legge til at Alexander var ikke dum. alle andre. Hvem som helst kan være pressen, vært galt å svik av seg selv "Tilhengere" av, skaperne av.
Men det er umulig å ikke forstå at "forgiftet".
Også, som nevnt ovenfor, og forfatteren selv, το «αρσενικό» ήταν γνωστό δηλητήριο στον αρχαίο κόσμο…ιδίως στην Περσική/ασιατική/Ινδική Ανατολή.
Så, var (λογικά πρέπει να ήταν) απολύτως και με λεπτομέρεια γνωστά ΚΑΙ τα συμπτώματα.

Και όπου υπάρχει «γνωστό δηλητήριο και συμπτώματα» υπάρχουν και «αντίδοτα».
Να μην ξεχνάμε πως στην εισβολή στην Ινδία, τραυματίστηκε με δηλητηριασμένο βέλος ο ίδιος ο Πτολεμαίος και «με αντίδοτα» που τον προμήθευσαν οι «ειδήμονες της περιοχής» τον θεράπευσε ο ίδιος ο Αλέξανδρος (det var ganske tilfredsstillende medisinsk opplæring av sin ungdom og deretter jobbet flittig. Spesielt i gifter. Så, hadde personlig (diagnostisk) άποψη περί του «τι συνέβη» και σε αυτόν αλλά και στον Ηφαιστίωνα ένα χρόνο πριν με ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ)…
Derfor, ήταν μια «γενικευμένη συνωμοσία» της Αυλής του Αλεξάνδρου.
Και μάλιστα πολύ πολύ «χοντροκομμένα συγκεκαλυμμένη», τόσο που προκαλεί την νοημοσύνη.
Μια συγκάλυψη που κράτησε (και κρατάει) århundrer.
Κι αφού είχε διαύγεια για δέκα μέρες και δεν «έφυγε» αιφνίδια, Det er mildt sagt paradoksalt at ikke definere hvem som skal bli hans etterfølger (av sine barn) og som - henholdsvis - vil være beskytter av tronen som voksen.

Bare én måte å forklare dette.
Alexander forstås derfor meget godt at forgiftet.
derfor innså han at hans familie var i fare. Πως δεν υπήρχε τρόπος να την προστατέψει. Ούτε αυτήν, ούτε και το Θρόνο.
Han forsto at det var ingen måte selv å sende en melding for å varsle OL å ta presserende og strenge sikkerhetstiltak.
Han kunne ikke stole på noen.
Hvis du forstår at "forstått" jo mer sannsynlig var det å finne et sverd i hjertet.
Den høye strategi Så intellekt - selv midt i uutholdelig smerte - fanget den eneste måten det var på den tiden å "forsvare" selv etter døden.
Han måtte holde "imperial potensielle kraften» til slutten og å 'oversette alt i en siste bestilling' at ingen kunne eller ville våge å 'krenket'.
Spill som "spillet" late som "ikke forsto noe".

Med "historisk uvanlige" kommandoen Ring gå 'midlertidige statists ".
nemlig, ο μόνος τρόπος να αναδειχθεί ο «κράτιστος» (ο ισχυρότερος) θα ήταν ο πόλεμος μεταξύ τους.
Dvs., η αλληλοεξόντωση.

Så, θα είχαν συμφέρον να πάρουν την οικογένειά του με το μέρος τους για ν’ αυξήσουν τους «πόντους του» ο καθένας.

Θα είχαν λοιπόν κίνητρο και συμφέρον να τους κρατήσουν ζωντανούς.

Μέσα απ’ αυτή την κατάσταση σύγχυσης, ίσως κατόρθωνε – έστω και μετά θάνατον – να δώσει στην Ολυμπιάδα τον απαραίτητο χρόνο να «χτίσει και να εδραιώσει την ισχύ της».
Διασφαλίζοντας έτσι την Διαδοχή του Αλεξάνδρου από την γενιά του.
Κάτι που δεν λειτούργησε βεβαίως. Ή μάλλον, λειτούργησε «εν μέρει», τους κράτησε στη ζωή για ένα χρονικό διάστημα αλλά που δεν κατόρθωσαν να το εκμεταλλευθούν για να «επικρατήσουν» των ισχυρών αντιπάλων τους.
Οι λυσσαλέοι πόλεμοι των Επιγόνων στάθηκαν η λαιμητόμος της Γενιάς του Αλέξανδρου….

xorisorianews.gr

test

 

Dette er på vei element

Jeg er tekstblokk. Klikk Rediger-knappen for å endre denne teksten. Lorem ipsum gulrøtter, Minneapolis lavere utvikleren. Å lande utvikleren, av sorg, verken ullamcorper Mattis, volleyball protein lion.



holde