Amphipolis.gr | 亚历山大大帝的死怪

亚历山大大帝的死怪

其中一个最伟大的历史谜语, χειρότερο κι απ’ την ίδια την σφίγγα της Αιγύπτου, 这是谁杀了亚历山大大帝.

有些想轻轻亚历山大的死充到他的同伴. 对于那些谁在战斗中说的责任丝毫失职, 其中指出 亚历山大一直声称主导作用, 无数次可能导致马其顿顽强的指挥官死亡.

继续阅读

Kassandros: 权力的篡夺者一边亚历山大大帝的血线

什么最终被卡山德篡位统治者谁淘汰亚历山大大帝的所有后代并杀害他的母亲奥林匹亚相同;

他和他的父亲安提帕特背叛亚历山大的信任和撕开了精心菲利普二世’ 创造. 马其顿强大的国家. 然而,这名男子是塞萨洛尼基的创始人.

因为当时亚历山大的继任者保持团结帝国, 并且遭受了痛苦,虽然希腊化时期的辉煌下降,直到罗马人的所有希腊王国征服和希腊大陆. 当希腊人将xanaelampe将是另一种形式: 作为拜占庭基督教的希腊人

Kassandros ( 358 或 350 – 297 例如. ) 他是城市的亚历山大大帝的最密集之一, 在战争中的后继者的 prwtagwnistikes 人物之一, 谁统治马其顿地区. 他是安提帕特与塞萨洛尼基成立的统治相关的长子和最引人注目的事件之一. 他也是短命王朝Antipatridon的创始人.

小曾参加亚里士多德与亚历山大和赫菲斯提安的教训. 卡山德没有按照亚历山大的军队, 但他留在马其顿一起安提帕特. 晚些时候, 在巴比伦庭院的指挥官, 卡山德是他辩护,他的父亲对他们的阶级敌人,尤其是奥运会, 亚历山大的母亲.

晚些时候, 去世后,. Alexandrou, 他的父亲宣布他的继任者在马其顿的波利伯孔王国. 卡山德花, 尽管他的年纪, 层次结构中的第二名与将军的军衔, 这是了不起的地方,因为波斯人, 并通过了与并购. 亚历山大对国家的治理.

然而,卡山德生气, 作为波利伯孔, 虽然复杂, 这是其相对血液. 然后, 根据西西里的狄奥多罗斯, 首先与当地的盟友,然后到埃及王结盟, 托勒密救主和安提独眼, 并宣布针对其竞争对手的战争.

大多数希腊城市站在了和雅典也投降. 直到 318 例如, 他击败了他的船队波利伯孔博斯普鲁斯, 他在马其顿的主权和希腊世界其他地区的手中已经积累了. 他还与欧律狄刻制成结盟, 马其顿ofArridaios国王菲利普三世的妻子雄心勃勃, 并成为总督.

然而, 她和她的丈夫 (这是亚历山大大帝的同父异母的兄弟), 通过奥运会杀害, 与他的兄弟一起卡桑德, 尼卡诺尔. 卡山德在一次游行反对奥林匹亚和, 他强迫她Pydna投降, 端口奥林巴斯脚下, 他命令她的死亡 316 例如. 继任者的毁灭性战争之后, 卡山德, 号’ 奥赛的头号敌人, 成为主人一般在马其顿和菲利普Arrideus与欧律狄刻结盟与他宣告了马其顿王位馆长. 奥林匹克运动会, 看到危险孙子的利益, 亚历山大四, 离开大陆和马其顿竞选.

在与欧律狄刻和ofArridaios的军队发生冲突, 由老女王后者捕杀野生. Kassandros, 忙碌在雅典当时, 针对奥运会, 这需要避难Thermaikos Pydna的强化海滨小镇, 她的小亚历山大有四, 罗克珊, 塞萨洛尼基和许多忠实的.

经过七个月的围攻之后被围困的情况变得不堪忍受 (飞地被迫屠宰吃掉一头大象的礼物亚历山大), 奥林匹亚投降救孙子. Kassandros, 在没有他的诺言, 把人给宰 - 中’ 其他受邀愤怒的亲属被杀害奥林匹亚, 石她, “离开它掩埋尸体腐烂”. 目前推测,墓墓 “翻筋斗” Makrigialos Pydna, 但尚未出土

该罗克珊是奥克夏特斯的漂亮女儿, 历时亚历山大要塞. 这个区域是那么大夏的希腊王国, 在一个地区覆盖当前的阿富汗北部和蓬勃发展在未来两个世纪.

婚姻, 一些消息来源, 这是猛烈的爱情亚历山大为美丽的罗克珊结果, 而其他消息人士说,婚姻是政治上的权宜之计. 大概是两者的结合 - 事实上一个不排除其他.

他的儿子亚历山大出生于巴比伦 323 , 当他已经死了. 因此,他的儿子, 名叫亚历山大D.“ ,与他的叔叔一起拥立为王, Arrhidaeus. 该罗克珊和她的儿子回到了马其顿逃往伊庇鲁斯谁住在这里Olympiada, 亚历山大大帝的母亲.

你看,他没有在马其顿感到安全, 因为现在是由亚历山大的对手,篡夺王位的行使权力. 该罗克珊和她的儿子亚历山大终于落到残酷exousiomanias受害者卡桑德.

关于 313, 各城市放弃了联盟,他们与卡山德和伯罗奔尼撒半岛的大部分地区陷入安提手中, 而继任的战争仍在进行. 卡山德被迫进入谈判, 但这并没有导致任何地方.

在接下来的两年, 托勒密和卡山德再次主动和安提遭遇连败. 秋 311, 签署和平协议, 其中规定了停止敌对行动,并承认他的儿子的分枝. Alexandrou, 亚历山大四, 因为成年后王.

所有的宝座和朝代会员所有时间, 他们从阴谋和谋杀遭遇权力的篡夺者之间. 因此什么担心成为罗克珊. 当奥林匹亚死亡, 失去了它的支持和安提帕特的儿子, Kassandros, 谁曾在马其顿篡权, 在安菲波利罗克珊和她的儿子亚历山大监禁, 那里的订单 311 例如. 他们杀害.

但是,他们的尸体据称不埋用适当的值,因为他们卡桑德的敌人. 接受王室的价格和埋葬当然是可能的,
由石狮狮身人面像的建议在安菲波利发现, 那就是在任何情况下对王室墓.

卡山德还坚信波利伯孔利息是毒害亚历山大的私生子, 大力神, 和他的母亲, 波斯的亚历山大的情人, 在巴耳馨, 的 309 例如. 他已经与王室采取了妻子连塞萨洛尼基, M的同父异母的妹妹. Alexandrou.
经与塞琉古结盟, 托勒密和莱西马库斯, 针对安提, 发生后,他的儿子德米特里在战败后 301 例如. 在益普索战役, 马其顿无可争议的统治者.

在希腊,他跟随父亲的政策, 即各成员国在城市表现为附庸,而不是盟友, 是什么让对面安提A和besieger迪米特里奥斯. 卡山德是与文学爱好的男人, 而且暴力和雄心勃勃.

他又建底比斯亚历山大平后建到位的热点塞萨洛尼基, 在妻子的荣誉. 他建立了一个新的城市, Kassandreia, Potidaea废墟摧毁了菲利普.

他死于浮肿, 的 297 例如. 萨尼亚斯写道,他的长子, 菲利普 ·, 他登基后不久,, 他遭受了退行性疾病而死. 接下来的儿子, 安提帕特二世, 他谋杀了他的母亲, 塞萨洛尼基, 考虑到表现出特别青睐于幼子, 亚历山大·V. 亚历山大报复拉下马安提帕特II, 虽然后者短暂夺回王国, 若干年后. 亚历山大也被德米特里征服者杀害, 安提的儿子.

由于卡山德帝国的亚历山大建立的没有一个共同的参考点, 他的儿子亚历山大D'.Nai虽然继承人可能无法识别的权威, 但与人的直接血缘关系向谁欠他们的存在将迫使他们不要自相残杀, 并承认,至少在亚历山大的儿子奴役.

该辐射亚历山大光芒仍然在他去世后举行. 此外,我们永远都不会知道,如果他的儿子有一些或者很多他父亲的美德. 剿灭年龄 12-13 时报.

http://master-lista.blogspot.gr/

希腊语 – 神话坍塌

该研究人类语言的科学,说语言学. 到了19世纪末,不是一个独立的科学, 但语言问题只能在文献中提到.
语言学可分为三大行业:
() a) 普通语言学, 其中审查的现场口语现象, 下每一个现象在语言与语境的作品有语言现象精神功能的规则,
() b) 历史语法和语言的历史, 检查发生的语言的元素随着时间的推移的变化,
() c) 比较语言学, 其中审查地球上存在的所有语言, 分类处理, 分类成组和异同鉴定.

对于语言及其变化的一次使用文字学的各种工具语言学在研究, 作为语音, 语法, 语义等。.
语言科学的重要性是巨大的. 除了明确的认识,提供, 什么语言以及它是如何随着时间的推移而变化, 语言学成功地发现和阅读的语言建纪念碑 5.000 公元前. 由此带来的整个文明的人们,已经在史前时期兴盛的关注.
语言学第一语言研究的历史, 在词源的形状, 已经观察到荷马, 在他的史诗谁试图解释各种英雄和神的名称的词源. 经过荷马和古代其他作家在这方面作出同样的努力. 然而, 他们的研究并不成功, 为什么甚至不知道拼音规则, 由于它们证明如果词源是正确与否. 他们的解释,但会带来词的语言考试的第一例.

在古典时代柏拉图的对话“克拉底鲁”涉及语言科学的一个基本问题, 如果创建“本质上还是法律”,不同的话. 当然,古希腊人从未达到印度语学家的完善和深度, 但他们成为主要的语言学术语的创始人, 至今仍在使用. 罗马人开始处理自己的语言仅仅是第一BC. 世纪 (CDAP, Flakkos, 昆体良, Priskianos) 而在希腊的例子完美模仿的背景下.

科学,其目的是阅读和研究早期时代的手稿写作, 说古文字.
该材料在其上是由古文书检查文本, 主要是羊皮纸和纸. 什么,什么是写在一个特殊的科学考察纸莎草, 该papyrology, 而在硬质材料的铭文审查了金石. 羊皮纸由接收特殊处理,并从古代用于13世纪动物皮. 在13世纪的纸逐渐取代自推出以来,为固定的羊皮纸. 与盛行直到今天.
虽然每个书面语言都有自己的古文字学, 特别关注和的希腊语和拉丁语古文字学进行了研究比任何其他语言的更多.
希腊古文字学. 本笃会开幕和尚伯纳德·德Monfokon工作, «Palaeographia Graeca», 在巴黎发行 1708. 随之而来的还有许多作品, 主要是法国和德国, 与介绍的学习方法和问题. 在希腊古文字学是由专家代表, 如S.. Lambros, 美国. Kougeas, (A). Sigalas, L.. 西铁城等希腊文写作监测从4世纪palaeographical. 例如. 按时间顺序帧, 指定, 是:
() a) 托勒密时期
() b) 古罗马时代为M. 康斯坦丁
() c) M的期间. 康斯坦丁为一年 800 (建立微不足道的)
ð) 期间 800-1204
Ë) 从Palaeologus时代的期间印刷术的发明
() f) 从印刷和超出本发明的周期
对于写作类型, 分为 :
() a) 书法或书籍· m’ 这主要写的书,是特别小心
() b) 通俗的, 日常使用, 在书面文件和私人信件,
() c) 写正式秘书处, 即皇室或最高行政机关.
在希腊文写作的历史,是9世纪. 公元, 因为那样的话介绍了微不足道. 几乎所有从公元4世纪幸存的文学书籍. 神父。. X. 如9世纪初. 公元年. 用大号字体印刷, 它源于古碑文的撰写. 微不足道似乎来自需要教会停止基督徒在希腊众神的庙宇用古希腊雄伟字母,他们遇见. 或字母的变化似乎系统化,这些年来,然后通过了写书. 从显示的迹象表明这项工作是在寺院Studion完成在君士坦丁堡, 这是在9世纪拜占庭资本的强大精神中心. 微不足道的收养当然并不意味着大量打印取消, 这无论是生存缩写或在文本和影响力微乎其微. 应该注意的是,目前希腊文写作只是来自于9世纪的微不足道。, 在首都最古老的大型印刷相结合.
希腊古文字学的另一个地标是印刷术的发现和引进. 当阿尔杜斯·马努提乌斯印在威尼斯第一个希腊书在15世纪末。, 收到信件的形状,从他那个时代的手稿, 这就是为什么这些书的文字是几乎相同的脚本. 然而, 一方面很多作品继续被写入, 在19世纪.

希腊领先的外国科学家写的字母起源

1. (A). Ζαρντέστό“希腊人民的形成”, 巴黎 1923 ΣΕΛ 215 它支持了希腊字母.
2. 正如法国哲学家勒内·Ntysso在«亚洲学报» ,1,357,1905 他一直支持他们如何把腓尼基字母从希腊人 : “慈宜居推翻率先形成牛头(Vougenis =狄俄尼索斯).
3. 无论埃文斯«scripta牛津Minoa的» 1909 明确指出,克里特带来的字母腓尼基.
4. 普鲁塔克“夜宴”介绍在阿尔法, 话说Boeotians该怎么第一次参加,而不是腓尼基人.
5. 狄奥在“书E74”说 : “泰丝不Mousaios dothinai尽管信件evresin父亲和史诗组合物,prosagorefmeni诗意” – “掌上CDR开始evrein信, 但类型的信件只有metatheinai, ,要么写了大多数人的认同chrisasthe及为何上述普通名词的tychein“.
6. 波里比阿TO“从历史上看IA,4“说 : “奥尔森法, CDR定制, oulogos呃另一个没有阿门共同善待对方 (腓尼基人和希腊人)».
7. 赫尔曼·狄龙在“前苏格拉底以及第奥菲斯”德国文学说::“希腊人不是只知道写, 但写在董事会会议记录的意见和思想“.
8. Argonautica“诗句 44 和104“,我们看到 : “无论奥菲斯exelochefse圣地地区埃及和利比亚.
9. 佩尔森教授乌普萨拉 1951, 它得出的结论是,脚本是克里特产地 (线形文字A).
10. 在上Noumantias Soulten教授发现或写在使用在克里特岛,因为2000pch.
11. 地利和查德威克 (语言学家) 他们透露线性B的希腊字符
12. 无论Chourmousiadis考古学家 1994 出土的木牌,刻有他的刻字 5260 BC (日报 15\2\94).
13. 无论kavadi (院士) 在他的“史前考古学”报道拼音是怎么希腊.
14. 相同的,说:“金石学”项目的Arvanitopoulos IN.
15. 无论DB. 在“古文化克里特岛'项目腌制教授还告诉拼音是怎么希腊.
16. 无论Papagianopoulos教授epigraphers 1939 项目“亚历山大大帝和世界希腊文化”希腊版, 大流士p 146 它支持拼音怎么想怎么不好腓尼基.
17. 西奥多·伯奇德国历史教授的作品“亚历山大大帝”,保证它的希腊字母.
18. 无论“Tsilmert穆雷”英国历史学家和语言学家指出,希腊人是怎么知道的第一个脚本.
19. 施耐德在德国«明镜Kretische乌尔施普龙DES Phonizichen字母»指出克里特岛是怎样的字母表.
20. 提阿Vauger欧洲作为重要的语言学家认为它们是希腊字母的创造者说出以下 : “异位性TAP希腊方言的基础, 野蛮的发现说“ - ”语法Choiroboskos, 前言, p340»
21. 无论维科认为如何字的参数原始希伯来字母的飞扬和课程,由希腊人给犹太人的字母,而不是相反 (艾柯: “完美的语言搜索”).
22. 法国杂志L'EXPRESS国际T,2611, 19/8/2001 说:: “或者我们希腊的所有的, 字母, 正义, 民主, 剧院, 体育, 哲学, 数学, 药, 道德, Αστρονομία, Τέχνη…»
23. Όλιβερ Ταπλιν καθ. Οξφόρδης , Οί Έλληνες εδραίωσαν τόν αλφαβητισμόν στήν καρδιά τού δυτικού πολιτισμού, γιαυτό καί ή λέξης έιναι Ελληνική από τά πρώτα δύο Ελληνικά γράμματα.
24. Χένρυ Μίλλερ (εκδ.Πλείας) 说: : «ή Κνωσός κληροδότησε στόν κόσμο τήν πιό μεγαλοπρεπή κληρονομιά πού γνώρισε ό άνθρωπος τό αλφάβητον. Ή Κνωσσός υπήρξε κοσμική μέ τό αληθές νόημα τής λέξεως. Ό πολιτισμός πού αντιπροσωπεύει διαλύθηκε 1500 χρόνια πρίν έλθη στή γή ό Σωτήρας, αφού κληροδότησε σέ ολόκληρο τόν Δυτικό κόσμο τό Αλφάβητο».
25. New Webster Dictionary of English Language edition Grolier, 纽约 , τό αλφάβητον είναι Ελληνικό
26. Διονύσιος Ζακυθηνός, τό αλφάβητον είναι Ελληνικό
27. Χάρης Λαμπίδης, τό αλφάβητον είναι Ελληνικόν
28. Πώλ Φώρ στό «ή καθημερινή ζωή στήν Κρήτη τήν Μινωϊκή εποχή» Εκδ Ωκεανίς Αθήναι 1976 说: : « Τό Αλφάβητον είναι Κρητικής προελεύσεως».
29. Reinach στό «Les Celtes dans les valees du-po-et-du-Danube» λέγει πώς Μυκηναϊκό είναι τό Αλφάβητον.
30. Burrews «The discoveries in Crete» Ό Έλλην ήτο ό Φοίνικας.
31. HUMEZ «Alpa to Omega» ψεύται οί Φοινικισταί
32. LODS « Πρό χριστιανική εποχή, Ελληνικές εκδ, Δίβρις σελ 109» Έλληνες δίδαξαν τό Αλφάνητον στούς Φοίνικες
33. Dussaud « Les Civilisations prehelleniques dans le basin de la mere gee» Οί Έλληνες έδωσαν τό αλφάβητον στούς Φοίνικες.
34. Ουϊλ Ντυράν «Ιστορία τού πολιτισμού» Ελλ.Εκδ Αθήναι 1965 τόμος Α. Τό αλφάβητον λέγει ό Ντυράν είναι Ελληνικόν.
35. Κάρολος Μπαίρλιτς «Μυστήρια από ξεχασμένους κόσμους» Ελλ,Εκδ, Ράπτης, ΣΕΛ 253. Ελληνικόν τό Αλφάβητον.
36. Ανδρέας Παπαγιαννόπουλος αρχαιολόγος-επιγραφολόγος, τό αλφάβητον λέγει είναι Ελληνικόν.
37. Mario Pei Καθηγητής γλωσσολογίας στό Columbia University USA «Funk and Wagnalis New Encyclopedia» 1972 τόμος 13 ΣΕΛ 451. Τό αλφάβητον ήτο Ελληνικό.
38. De Saussure «Course in general linguistuics» page 39, Ελληνικόν είναι τό Αλφάβητον.
39. Αρβανιτόπουλος (1874-1938) εκδόσεις Εστία Αθήναι 1937 τόμος 1. Ελληνικόν τό Αλφάβητον.
40. Γεώργιος Σμίθ καί Μαυρίκιος Σμίτ 1872 καί 1876 επίσης συμφωνούν μέ τήν Ελληνική προέλευση τού Αλφαβήτου.
41. Εφημερίς Βραδυνή 27\3\87 γραφή από τό 8000 如
42. Εφημερίς Ακρόπολις 17\1\87 ό ΕΟΤ καταστρέφει αρχαιολογικά ευρήματα, εγχάρακτων παραστάσεων.
43. Εφημερίς Μεσημβρινή 25\11\86 περί Ελληνικού Αλφαβήτου.
44. Κωνσταντίνος Τσάτσος Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φιλόσοφος, Νομικός, Ποιητής. Τό Αλφάβητον είναι Ελληνικόν.
45. Καθηγητής Στασινόπουλος, τό Αλφάβητον είναι Ελληνικόν.
46. ΙΛΙΑΣ 168 « Βασιλεύς Προίτος απέστειλε είς τόν πενθερόν του επιστολήν (σήματα Κάδμου).
47. Ευριπίδης (Αποσπ.578) Παλαμήδης,Επίχαρμος καί Σιμωνίδης εποίησαν τό Αλφάβητον.
48. Γκεοργήεφ Βούλγαρος Ακαδημαϊκός συμφωνεί μέ τήν Ελληνική καταγωγή τού Αλφαβήτου.
49. Ζακλίν ντε Ρομιγί: Η επιφανέστερη ελληνίστρια, αγωνίζεται για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών κειμένων και για την ευτυχία που μπορούν να προσφέρουν στην Ευρώπη, όπως η ίδια βεβαιώνει. Μετέχουσα στην εκστρατεία «ένα δένδρο για την Ελλάδα», με στόχο την αναδάσωση των καμένων του Αυγούστου, δηλώνει στον «Ελεύθερο Τύπο» των Αθηνών: «Πρόκειται ακριβώς για αλληλεγγύη! Για όσα ο πολιτισμός χρωστάει στην Ελλάδα. Ο ελληνικός πολιτισμός είναι σημείο αναχώρησης όλων των πολιτισμών του κόσμου»…
50. Ενριέτα Βαλτέρ, Γαλλίδα Γλωσσολόγος « Είς τήν γλώσσα όλοι είμαστε Έλληνες».
51. ό Ηρόδοτος «σύν τώ χρόνω μεταβάλλοντας τήν γλώσσα, μετέβαλλον καί τόν ρυθμό τών γραμμάτων».
52. Ό ιστορικός Δούρις απέδιδε τα γράμματα στόν Φοίνικα, παιδαγωγό τού Αχιλλέως.
53. Ό M.Minoide στήν πραγματεία του «Καλλιόπη» γράφει: «ό Πίνδαρος έχει τήν γνώμη πώς τά γράμματα εφευρέθησαν από έναν Αθηναίο ονόματι Στοίχος.
54. S.G. Rembroke στό έργο τού (The legacy of Greece, oxford university press 1994) 说: : «Στούς φοίνικες εδίδετο ρόλος ενδιαμέσων πού ξέφευγε από οποιαδήποτε πληροφορία τής Ιστορίας. Ένας ρόλος δηλαδή μεταφορέα τής σοφίας καί τού πολιτισμού τού «περιουσίου λαού πρός τούς απολίτιστους καί δή στούς Έλληνες».
55. Ό Δαμιανός Στρουμπούλης στήν μελέτη τού ( Γέννηση καί ερμηνεία τής Ελληνικής Γραφής, Αθήναι 1987) γράφει χαρακτηριστικά : «από παιδιά διδασκόμαστε ότι οί Έλληνες δανείστηκαν τήν γραφή από τούς Φοίνικες. Πώς όμως οί Έλληνες ένας λαός τόσο εκφραστικός, πρωτότυπος, εικονολάτρης, πολυμήχανος, είναι δυνατός νά αποτύπωσε τόν προφορικό του λόγο μέ δανεικά σχήματα, ξένα πρός τόν δικό του ψυχικό κόσμο, τίς δικές του εκδηλώσεις καί φυσικά εντελώς μηχανικά».
56. Σουίδας στό λήμμα -Σαμίων δήμος- θεωρεί πώς τά γράμματα επινοήθησαν στήν Σάμο καί οί Αθηναίοι τά μετέφεραν στήν ανατολή.
57. «τινές δέ φασί τούς χαρακτήρας τών στοιχείων τούς παρ’ημίν από Ερμού έν φοίνικος φύλλω γεγραμμένους καταπεμφθήναι τοίς ανθρώποις».
58. Ό Αριστείδης ό Ρήτωρ, ό έξ’Ανδριουπόλεως τής Μικράς Ασίας καταγόμενος τόν 2αί.μχ γράφει: «πάσαι γάρ πόλεις καί πάντα τών ανθρώπων τά γένη πρός ημάς καί πρός τήν ημετέραν δίαιταν καί φωνήν απέκλινεΗρακλέους στήλαιΛιβύηςΒοσπόρωΣυρίας.. 西里西亚, αλλά πάσαν τήν γήνκαί δί’ημών ομοφώνος γέγονε πάσα ή οικουμένη».
59. Ό Γουίλ Ντυράν(1885-1981) φιλόσοφος, ιστορικός καί καθηγητής τού Πανεπιστημίου Κολούμπια, γράφει: «τό αλφάβητον μάς ήλθε στήν δύση διά τής Κύμης». Τί άλλο πρέπει νά βρούμε γιά νά πείσουμε, όχι τούς Αμερικανούς ή Πακιστανούς ότι τό Αλφάβητον είναι δικό των, αλλά τούς Έλληνες πού τό ομιλούν, ότι τό Αλφάβητον είναι δικό των. Τό 480 ό Θεμιστοκλής ενίκησε τούς Φοίνικες στήν Σαλαμίνα, ό Κίμων τούς ενίκησε τό 466 στόν Ευρυμέδοντα καί ό Αναξικράτης τούς ενίκησε τό 449 στήν Κύπρο .

Ο Έλλην είναι ό πρώτος πού ανέπτυξε σύστημα γραφής διά νά επικοινωνεί καί νά εκφράζει τίς σκέψεις του, τίς εικόνες του, τίς ιδέες του κτλ. Ή προβολή υποθετικών, ατεκμηρίωτων, αντιεπιστημονικών θεωριών συνοδεύεται καί ολοκληρώνεται από τήν μονόπλευρη καί απολυταρχικά διατυπωμένη άποψιν περί καταγωγής τού Ελληνικού αλφαβήτου από τά Φοινικικά γράμματα, τό Φοινικικόν αλφάβητον, πού στήν ουσία ήταν συλλαβάριον καί ουδέποτε αλφάβητον. Τό μόνο επιχείρημα τών Φοινικιστών είναι τά λόγια τού Ηροδότου: «οί δέ Φοίνικες εισήγαγον διδασκαλία είς τούς Έλληνας καί δή καί γράμματα ούκ εόντα πρίν Έλλησι, ώς εμοί δοκέει». Μέ τήν τελευταία φράση ό ίδιος ό Ηρόδοτος διατυπώνει μία επιφύλαξι. Τό ρήμα δοκώ σημαίνει νομίζω, υποθέτω. Επίσης ό Ηρόδοτος γράφει εισήγαγον γράμματα καί όχι είσήγαγον τά γράμματα. Εκφράζεται αορίστως καί λέγει γιά τούς Φοίνικες : «σύν τώ χρόνω μεταβάλλοντας τήν γλώσσα, μετέβαλλον καί τόν ρυθμό τών γραμμάτων». Μαθαίνοντας Ελληνικά δηλαδή οί Φοίνικες, μετέβαλλον τήν γλώσσα. Ό Σικελιώτης στό Ε74 ορίζει: «Ταίς δέ Μούσαις δοθήναι παρά τού πατρός τήν εύρεσιν τών γραμμάτων»- καί όχι εύρεσιν γραμμάτων γενικά καί αόριστα. Καί διευκρινίζει ότι ακόμα καί τά λεγόμενα Φοινικικά γράμματα δέν ήταν εφεύρεσις τών Φοινίκων, αλλά διασκευή τών Ελληνικών γραμμάτων: «Φασί τούς Φοίνικας ούκ έξ αρχής ευρείν, αλλά τούς τύπους τών γραμμάτων μεταθείναι μόνον». Ιδρυτής τής Φοινίκης υπήρξε ό Αγήνωρ πατήρ τού Φοίνικος ,τού Κάδνου καί τής Ευρώπης. Ή λέξη Φοίνιξ είναι Ελληνικότατη καί σημαίνει πορφυρός, 红色, μέ ρίζα έκ τού φόνου-φοίνιος-φονικός.
Οί Πελεσέθ (οί Κρήτες πού ονομάσθησαν κατόπιν Φιλισταίοι) όταν εγκαταστάθησαν είς τά παράλια τής νύν Παλαιστίνης, έφεραν μαζί των καί τήν γραφή, τήν οποία εγνώρισαν καί εμιμήθησαν οί μάζες νομάδων, οί οποίοι αφού εγκαταστάθησαν εκεί, εσφετερίσθησαν τό όνομα διά ιστορική καταξίωση. Όπως άλλωστε επέτυχαν οί Σκοπιανοί μέ τό όνομα Μακεδονία. Άλλωστε τό όνομα Φοίνικας είναι γνωστό είς τούς Έλληνες. Ό Δάρης ιερέας τού Ηφαίστου έν Τρωάδι, έγραψε επί φύλλων φοίνικος Ιλιάδα αρχαιοτέρα τής τού Ομήρου, τήν οποία ό Αιλιανός λέγει ότι είδε. Ό ιστορικός Δούρις απέδιδε τά γράμματα στόν Φοίνικα, παιδαγωγό τού Αχιλλέως. Οί Φοίνικες πού μάς λέγουν ότι βρήκαν τά γράμματα, στήν πραγματικότητα αυτό πού είχαν ήταν συλλαβάριο. Δέν είχαν φωνήεντα, δέν εχάραξαν ξύλινες πλάκες ή πήλινες πινακίδες, ούτε βότσαλα, ούτε μάρμαρα. Παραμένει αδιευκρίνηστο τί ακριβώς έγραψαν οί Φοίνικες. Ένα όμως είναι βέβαιο μέχρι σήμερα: δέν έγραψαν τίποτε. Ό M.Minoide στήν πραγματεία του «Καλλιόπη» γράφει: «ό Πίνδαρος έχει τήν γνώμη πώς τά γράμματα εφευρέθησαν από έναν Αθηναίο ονόματι Στοίχος. Ό Ιώσηπος προσπάθησε νάγνώμη πώς τά γράμματα εφευρέθησαν από έναν Αθηναίο ονόματι Στοίχος. Ό Ιώσηπος προσπάθησε νά αποδείξη πώς οί Φοίνικες καί οί Ιουδαίοι ήσαν ίδιας καταγωγής (μήπως επειδή ήταν καί αυτός Ιουδαίος), αλλά δέν έπεισε, διότι μεγαλοποίησε υπερβολικά τά εβραϊκά συμβάντα μέ σκοπό νά παρουσιάση αυτόν τόν λαό ώς τόν αρχαιότερο πολιτισμένο. Ή Ουγκαρίτ, αρχαία πόλη, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται κοντά στην πόλη της Λατάκιας (βόρεια Συρία) και ανακαλύφθηκαν το 1928. Η ακμή της πόλης τοποθετείται στο διάστημα από το 15ο μέχρι το 12ο αι. 例如. Σήμερα η περιοχή λέγεται Ρας Σάμρα. Η γνώση της ιστορίας της πόλης βασίζεται στα αρχαιολογικά ευρήματα των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή, από το Γάλλο αρχαιολόγο του πανεπιστημίου του Στρασβούργου Κλοντ Σέφερ. Σε πινακίδες από άργιλο καταγράφονται σημαντικά γεγονότα της ιστορίας της πόλης. Φαίνεται πως η Ουγκαρίτ ήταν φόρου υποτελής στην Αίγυπτο αρχικά, και κατόπιν στους Χεταίους, ενώ οι εμπορικές συναλλαγές της με τους Έλληνες της Κύπρου και της Κρήτης ήταν σημαντικές, όπως αποδεικνύεται από την πλούσια αγγειοπλαστική που βρέθηκε στις ανασκαφές. Οί Γραμμένες σε σφηνοειδή γραφή πινακίδες πού εβρέθησαν χρησιμοποιούν τέσσερις γλώσσες, απόδειξη ότι η πόλη ήταν κοσμοπολίτικο κέντρο, στο οποίο συνέρρεαν Ακκάδιοι, Χεταίοι, Έλληνες από Κρήτη, Μυκήνες. Θεσσαλία και Κύπρο.Εκτός από τις τέσσερις γλώσσες στην Ουγκαρίτ χρησιμοποιούνταν εφτά διαφορετικά είδη γραφής. Αυτό λοιπόν τό παραμύθι τόν φοινίκον μάς δίδουν νά φάμε σήμερα. Ένα εμπορικό κέντρο όπου μαζεύονταν όλοι οί πολιτισμένοι λαοί, πάει νά γίνει τό δημιούργημα όλου τού πολιτισμένου λαού. Δέν εφυήρε ή Ελβετία τό χρήμα επειδή σήμερα όλο τό χρήμα πηγαίνει εκεί, αλλά ούτε ή φοινίκη εφυήρε κανένα αλφάβητον επειδή εκεί επήγαινον Έλληνες, Αιγύπτιοι καί Ασιάτες. Οί Φοίνικες εκεί χρησιμοποίησαν μία σφηνοειδούς τύπου γραφή μέ 30 σημεία, πού ήτο κοινά σέ κάποιες γλώσσες ώστε νά επικοινωνούν μέ όλους σχεδόν τούς επισκέπτες. Οί Εκεί κάτοικοι επίστευαν στόν Βαάλ καί Νταγκόν, αλλά επειδή κάποια γεγονότα στήν περιοχή μοιάζουν νά επιβεβαιώνουν τά συμφέροντα ώς πρός τήν παλαιά διαθήκη (Περί Απατεώνα Ηλία κ.α.), ή θεωρία τών Φοινίκων βόλεψε τούς Εβραίους πού τήν προώθησαν καί δέν αφήνουν κανέναν σοβαρό επιστήμονα νά τήν αγγίξει.Η δεύτερη ουγκαριτική γραφή είχε 22 συμφωνογράμματα με τα οποία αποδίδονταν μόνο τα 22 σύμφωνα της γλώσσας κι έτσι η δεύτερη γραφή μπορεί να θεωρηθεί συμφωνητάριο. Αλλά πού είναι τό Αλφάβητον ;

Ή μικρόζωη αυτή θεωρία περί Φοινίκων, καθιερώθηκε στήν Ευρώπη σέ μία εποχή πού όπως γράφει ό Άγγλος κλασσικός S.G. Rembroke στό έργο τού (The legacy of Greece, oxford university press 1994) 说: : «Στούς φοίνικες εδίδετο ρόλος ενδιαμέσων πού ξέφευγε από οποιαδήποτε πληροφορία τής Ιστορίας. Ένας ρόλος δηλαδή μεταφορέα τής σοφίας καί τού πολιτισμού τού «περιουσίου λαού πρός τούς απολίτιστους καί δή στούς Έλληνες». Περί τά τέλη τού Μεσαίωνα, οπότε θρησκευτικός φανατισμός καί ό σκοταδισμός είχαν φθάσει σέ τέτοιο σημείο, ώστε νά θέλουν τήν κόρη τού Αγαμέμνονος Ιφιγένεια ώς κόρη τού Ιέφθα, τόν Δευκαλίωνα ώς Νώε, τόν Ορφέα ώς Μωησή ή σέ διαστροφές τούς Τειρεσία, τόν Φαέθωνα ώς Σατανά κτλ. 从 1599 όμως με την επίσκεψη Άγγλων ιεραποστόλων στις Ινδίες, όπου σημειώθηκε μια μετακίνηση του γλωσσικού ενδιαφέροντος, από την εθνική γραμματική προς τη συγκριτική εξέταση των γλωσσών. Η ανάγκη που παρουσιάστηκε στους ιεραποστόλους να αποδείξουν ότι ή Ευρωπαϊκή γλώσσα (δηλαδή ή Ελληνική) πρέπει ντέ καί καλά νά προήλθε από κάποια Ασιατική, ώστε νά μάς οδηγήσουν στήν παλαιά διαθήκη καί νά ευχαριστούμε τούς καλούς εβραίους πού μάς έδωσαν γλώσσα νά μιλάμε καί έναν καλό εβραίο θεούλη νά πιστεύουμε.Οι ανακοινώσεις για τις ομοιότητες τών γλωσσών δημιούργησαν ένα κλίμα ενδιαφέροντος σε πολλούς Ευρωπαίους σοφούς, 那, με τα ταξίδια, τις μελέτες τους, καί τά λεφτά πού έρχονταν από πλούσιους εβραίους, διαπίστωσαν ότι υπάρχουν πολλές αντιστοιχίες ανάμεσα σε λέξεις ευρωπαϊκών γλωσσών και της ινδικής. Πού κατόπιν θά γίνει Φοινικική Το 1798 εκδόθηκε στην Πάδοβα το σύγγραμμα του Ιταλού ιεραποστόλου Paulinus a Sauto Bartolomeo «Για την αρχαιότητα και τη συγγένεια των γλωσσών ζενδικής (δηλαδή αρχαίας περσικής), σανσκριτικής (δηλαδή αρχαίας ινδικής) και γερμανικής», το οποίο προκάλεσε τεράστια εντύπωση. Τό ότι ένας καλόγερος θά κρίνει τόν Όμηρο αυτό δέν προκαλεί καμία εντύπωση. Από τότε η συγκριτική έρευνα συνεχίστηκε από πολλούς. Ιδρυτής της γλωσσολογίας θεωρείται ο Φραντς Μποπ, ο οποίος το 1816 εφυήρε την κοινή καταγωγή των κυριότερων ευρωπαϊκών γλωσσών και της ινδικής, αρμενικής, περσικής κτλ. Ποιά είναι όμως ή κοινή καταγωγή ;
Ή Πόλις τής Βηρυτού ή Βηρυττού, πήρε τό όνομά της από τήν Βερόη κόρη τού Αδώνιδος καί τής Αφροδίτης. Ή Δαμασκός ή σημερινή πρωτεύουσα τής Συρίας πήρε τό ονμά της από τόν Δαμασκό υιό τού Ερμού καί τής Αλιμήδης, από τήν Αρκαδία (Στ.Βυζάντιος). Πανάρχαια Ελληνική αποικία υπήρξε ή Σιδών. Στούς δέ Τρωικούς χρόνους ό ίδιος ό Μενέλαος τήν είχε επισκεφτει καί ό Βασιλέας αυτής Φαίδιμος τού εδώρησε πολύτιμον κρατήρα. Αυτό τό ομολογεί ό ίδιος ό Μενέλαος στόν Τηλέμαχο στόν οποίον εχάρισε τόν κρατήρα αυτόν (ð,615-619). Ό Τεύκρος αδελφός τού Αίαντος ήλθε είς τήν Σιδώνα καί αφού έλαβε βοήθεια από τόν Βασιλέα Βήλο, εκυρίευσε τήν Κύπρο καί έκτισε τήν Σαλαμίνα. Επίσης ό Βασιλέας τής Σιδώνας Φάλις συμβουλεύει τόν Σαρπηδόνα νά μήν συμμαχήση μέ τούς Τρώες αλλά μέ τούς Αχαιούς. Ό Ευσέβιος ό Καισαρείας αποδίδει τήν ίδρυση τής πόλεως στόν Ίλο, αρχηγό τών Ελοίμ (τών Θεών), τόν αντίστοιχο Κρόνο τών Ελλήνων. Ή Γάζα έχει τό όνομά της απο τόν Άζονα υιό Ηρακλέους. Μεταξύ 1150-1050 οί Κρήτες εγκαθίστανται στήν Παλαιστίνη. Ό Μπρατσιώτης φρονεί ότι ό Θεός Δαγών ήταν κράμα Χαναναίων καί Κρητικής Θεότητος. Παρά τήν Βηθλεέμ ευρέθη ή Μητρόπολις τών Φιλισταίων. Τά έν τοίς τάφοις Φιλισταίων ευρεθέντα χαλκά, αργυρά καί πήλινα αντικείμενα, καταδεικνύουν τήν Μυκηναϊκή τέχνη. Ή ύπαρξη Κρητών στήν Παλαιστίνη μνημονεύεται καί από τήν Παλαιά διαθήκη : Σοφονίας Β΄4-6Ιωήλ κεφ Γ, 6 – Ησαϊας κεφ θ΄, 12 – Ιεζεκιήλ κεφ ΚΕ΄, 16. Ακόμα χειρότερα γιά τούς εβραίους, στήν Γένεσι κεφ ΚΓ΄3-4 δηλώνεται πώς ό Αβραάμ πού έχει έρθει επικεφαλής τών εβραίων, δηλοί ότι είναι ξένος στήν Παλαιστίνη1100πχ. Ό Καθηγητής Κούμαρης στό έργο «Λαοί τής Ανατολής» αναφέρει πώς οί Χετταίοι ήσαν παλαιός Ασιατικός λαός, προελεύσεως Αιγαιατικής. Οί Χετταίοι δέν ανήκουν σέ σημιτικούς λαούς. Ενθυμίζουν Ευρωπαϊκή μορφολογίαν καί κυριως Μεσογειακή. Ό Ιωάννης Πασάς τούς εμφανίζει στήν Μ Ασία κατά τό 2000 π.Χ προερχόμενοι από τήν Θράκη. Ώς πρός τού Φοίνικες, τό όνομα Φοίνιξ κατήγετο από τήν γενεά τού Ινάχου, πανάρχαιου Βασιλέα τού Άργους. Τελικά όχι μόνο δέν βρήκαν κάποιο Αλφάβητο οί Φοίνικες, αλλά ακόμα καί ή πόλιν των ιδρύθηκε από Έλληνες.
Συγγραφείς θεωρούν τήν ονομασία φοινίκεια γράμματα, έκ τού κόκκινου χρώματος μέ τό οποίο έγραφαν τότε. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι ή ονομασία προέρχεται από τά φύλλα φοίνικος όπου έγραφαν. Μετά πάντως τόν κατακλυσμό τού Δευκαλίωνος, ουδείς εφύλαξε τά γράμματα είς τήν μνήμην, πλήν τών Πελασγών, τών άφ’Ελλάδος είς βαρβάρους πλανηθέντων. Άλλοι γραμματικοί τά γράμματα τά ονομάζουν ευκρινώς Πελασγικά. Άλλοι λένε πώς είναι Κρητικά τά γράμματα, άλλοι πώς είναι έκ τού παιδαγωγού τού Αχιλλέως, Φοίνικα, αλλά υπάρχουν καί άλλοι πού λέγουν πώς τά γράμματα τά έφερε ό Ερμής, χαραγμένα σέ φύλλα φοίνικος «τινές δέ φασί τούς χαρακτήρας τών στοιχείων τούς παρ’ημίν από Ερμού έν φοίνικος φύλλω γεγραμμένους καταπεμφθήναι τοίς ανθρώποις». Άλλοι πάλι συγγραφείς λέγουν πώς ό Σίσυφος βρήκε τά γράμματα. Ό Ευριπίδης καί ό Στησίχορος επιμένουν στόν Παλαμήδη, ενώ ό Σουίδας στό λήμμα -Σαμίων δήμος- θεωρεί πώς τά γράμματα επινοήθησαν στήν Σάμο καί οί Αθηναίοι τά μετέφεραν στήν ανατολή. Ή επιγραφή τής Πάφου σέ μία κρήνη, ή επιγραφή σέ αγγείο τών Δελφών «Αμφιτρύων μ’ανέθηκε λαβών από τηλεβοάων», ή μαρτυρία τού Ομήρου όταν αναφέρεται στόν Βελλερεφόντη «γράψας έν πίνακι πτυκτώ θυμοφθόρα πολλά», τά έργα τού Ορφέως, ή μαρτυρία τού Διονυσίου, μαθητή τού Αριστάρχου καί πολλά άλλα συνηγορούν στό ότι οί Έλληνες έγραφαν πολύ πρίν τόν Τρωικό πόλεμο, καί πολύ πρίν φυσικά εμφανισθούν στόν κόσμο οί Φοίνικες. Στήν αρχή οί Έλληνες είχαν 16γράμματα: (A),(B),(C),(D),Ë,(J),K,L.,M,Ν,的,P,Ρ,美国,Τ,Υ. Ό Σιμωνίδης πρόσθεσε τά Η,Ω,Ξ,Ψ καί ό Παλαμήδης πρίν από αυτόν είχε επινοήσει τά Θ,˚F,X,Ζ. Άν αυτό τελικά ήταν αλήθεια, ό Όμηρος τά εγνώριζε. Μερικοί αποδίδουν τήν εύρεση τών Θ,˚F,X,Ζ στόν Επίχαρμο τών Συρακουσών, πού υπήρξε σύγχρονος τού Κάδμου. «Φοινίκεια τά γράμματα ελέγοντο, ώς φήσιν..Ετεωνεύς καί Μένανδρος, ό ιστορικός, επειδή έν πετάλοις φοινικικοίς εγράφοντο, ή όπερ κρείττον εστίν ειπείν, ότι φοινίσσεται υπ’αυτών ό νούς, ήτοι λαμπρύνεται» (Bekker Anecd). Ή Ελληνική γλώσσα άλλωστε παρουσιάζει κανονική εξέλιξη :
1. Πρώιμο στάδιο Εικογραφικό
2. Ιερογλυφικό
3. Συλλαβογραφικό
4. Φθογγογραφικό.

Η σφηνοειδής γραφή στο Μπεχιστούν της δυτικής Ινδίας δέν οδήγησαν ποτέ στό μεγαλείο τών Ελληνικών γραφών καί τούς Ομήρου.
Τό Κυπριακό καί ή Γραμμική γραφή Β έχουν ήδη αποκρυπτογραφηθή καί εκφράζουν ολοκάθαρα τήν Ελληνική αδιάσπαστη γλώσσα. Ή Γραμμική Β αποτελεί εξέλιξη τής Γραμμικής Α(Τσικριτσής Γραμμική Β εκδ.Βικελαίας, ακόμα καί τό National Geographic συμφωνεί μέ τήν εξέλιξι αυτή εκδ.Ελλ.τ.6,1999) καί αποκρυπτογραφήθηκε από τούς Βέντρις καί Τσάντγουϊκ τό 1952. Τίς σχετικές πινακίδες βρήκε ό Evans τό 1900 στήν Κρήτη, αλλά καί αλλού όπως Κυκλάδες Επτάννησα, Στερεά Ελλάδα καί Πελοπόννησο.

Τό σημαντικώτερο Ελληνικό ιερογλυφικό είναι ό δίσκος τής Φαιστού, ό οποίος δέν είναι χαραγμένος αλλά παρουσιάζει αποτυπώματα από μικρές σφραγίδες καί θεωρείται τό πρώτο βήμα στήν τυπογραφία.

Πλάκες χαραγμένες έχουν βρεθή είς τό Αρκαλοχώρι τής Κρήτης. Ό Evans έξ’αρχής υποστηρίζει : «πώς ή Γραμμική Β καί τά συλλαβογράμματα εκφράζουν τήν Ελληνική γλώσσα. Λέγει πώς οί Φοίνικες παρέλαβαν τήν γραφή από τούς Κρήτες, οί οποίοι κατά τόν 13ον πχ αιώνα αποίκησαν τίς ακτές τής Παλαιστίνης ώς Φιλισταίοι». Περίπου τήν ίδια εποχή ό Ρενέ Ντυσσώ διατύπωσε τήν άποψι: «οί Φοίνικες είχον παραλάβει πρωιμώτατα τό αλφάβητον, παρά τών Ελλήνων, οίτινες είχον διαμορφώσει τούτο έκ τής Κρητομυκηναϊκής γραφής». Στήν ουσία οί Φοίνικες παρέλαβαν συλλαβάριο καί γιαυτόν τόν λόγο ποτέ δέν ανέπτυξαν αλφάβητο. Όπως τό πήραν έτσι καί παρέμεινε. Δηλαδή μέ τήν λέξη ΔΔΜΣ οί Φοίνικες καταλάβαιναν Διδυμαίος, Δαβίδ κ.ο.κ. Αντιθέτως ή Ελληνική φυσιολογική εξέλιξις κατέληξε στό σημερινό σύστημα γραφής, τό πρώτο καί μοναδικό δηλαδή αλφαβητάριο στήν παγκόσμια Ιστορία. Σπουδαίο στοιχείο πού έφερε ό Βέντρις ήταν τά δωρικά στοιχεία πού είχε Γραμμική Β, τοποθετώντας χρονικά τούς Δωριείς μετά τούς Μυκηναίους, δίδοντας άλλο ένα «χαστούκι» στίς ινδοευρωπαϊκές θεωρίες καί στίς καθόδους τών Δωριέων, ή τών Απάτσι, ή τών Ζουλού καί άλλων «Ελλήνων»πού μπορεί νά ήρθαν περί τό 1200 例如.
Ανέκαθεν λοιπόν οί Δωριείς ήσαν στήν Πελοπόννησο καί γιαυτό κανένας ιστορικός δέν γράφει γιαυτούς. Ή μόνη κάθοδος πού γράφουν οί αρχαίοι συγγραφείς, είναι ή κάθοδος τών Ηρακλειδών καί εξιστορούν μέ αυτό, τήν επάνοδο τών εκδιωχθέντων έκ τής Πελοποννήσου απογόνων τού Ηρακλέους, είς τήν προγονικήν καί δωρικήν έκπαλαι Πελοπόννησον (Αριστοτέλης, Στράβων, Έφορος, Διόδωρος). Κάθοδος σημαίνει επιστροφή στήν πατρίδα, όπως επάνοδος. Κάθοδος τών Μυρίων σημαίνει επάνοδος, επιστροφή, επαναπατρισμός, υπό τόν Ξενοφώντα. Γιαυτό ακριβώς καί λέμε άνοδος καί πτώσις τής θερμοκρασίας καί όχι άνοδος καί κάθοδος τής θερμοκρασίας. Τό τελευταίο πάτημα τών Φοινικιστών ήταν άν τό αλφάβητο είναι Ελληνικό, τά ονόματα τών γραμμάτων θά έπρεπε νά ήσαν κλιτά. Όμως τά ονόματα τών στοιχείων «άκλιτα εισίν, οίον τό άλφα τού άλφα τώ άλφα, τό βήτα τού βήτα τώ βήτα κ.ο.κ. διότι εισίν αρχαί, αί δέ αρχαί καί ρίζαι τών πραγμάτων απλαί θέλουσι είναι καί αποίκιλοι, οίον ή λευκότητις απλή εστίν καί αποίκιλοςίνα μή ευθεώς είς δυσχέρειαν αυτά περιβάλλωμεν καί συγχέωμεν αυτά είς ποικιλίαν περιβάλλοντες»(Comm.είς Διον.Θράκα Σχόλια Vaticana).

Οί Έλληνες έγραφαν τεκμηριωμένα από τήν 6ην χιλιετία. Στό Δισπηλιό τής Καστοριάς ό καθηγητής τού Αριστοτελείου πανεπιστημίου Κ.Γ Χουρμουζιάδης, βρήκε πινακίδα τού 5260 例如, ή οποία χρονολογήθηκε μέ τίς πιό σύγχρονες μεθόδους καί βρίσκεται στό αρχαιολογικό μουσείο Αθηνών. Αυτή ή πινακίδα εχαρακτηρίσθη ή πρώτη επιγραφή σέ όλο τόν κόσμο. Τρία χρόνια αργότερα ό έφορος τών προιστορικών καί κλασσικών αρχαιοτήτων «Α.Σαμψων» στό σπήλαιο τού Κύκλωπα στά Γιούρα τών βορείων Σποράδων ανακάλυψε θραύσματα αγγείων μέ γράμματα ίδια μέ τού σημερινού αλφαβήτου. Τά αγγεία αυτά χρονολογήθηκαν στό 4500 例如. Ό ίδιος αρχαιολόγος τό 1995 στήν Μήλο ανεκάλυψε πρωτοκυκλαδικά αγγεία τού μέσου τής 3ης χιλιετίας, πού είχαν χαραγμένα τά γράμματα Μ,X,Ν,K,Ξ,P,的,Ë. Πρώτος ό Evans διατύπωσε τήν άποψι πώς ή γραφή καί τό αλφάβητο είναι καταγωγής Ελληνικής. Ό «Πόλ Φόρ» στό αμερικανικό περιοδικό «Αρχαιολογία» παραθέτει πινακίδες πού εβρέθησαν στό Κυκλώπειο τείχος τής Ιθάκης, Γραμμικής Α τού 2700πχ. Γιά παράδειγμα : Οί παλαιότερες Κινεζικές επιγραφές είναι τού 1450πχ, ενώ τά παλαιότερα Εβραϊκά γραπτά είναι τού 700πχ. Τά αρχαιότερα κείμενα τών Άγγλων ανάγονται στόν 8ον μχ αιώνα, τών Γερμανών τόν 4ον μχ αιώνα(τού επισκόπου Ουλφίλα), τών Γάλλων ανήκουν στόν 9ον μχ αιώνα (Les Serments de Strasbourg), τών Ιταλών τού 1150μχ (καντιλένα), τών Ισπανών τά παλαιότερα κείμενα ανάγονται στόν 10ον μχ αιώνα καί τών Πορτογάλων ανάγονται στόν 12ον αιώνα.
Η Γόρτυνα υπήρξε πόλη πολύ παλαιά πόλις τής Κρήτης. Το όνομά της το έχει πάρει από τον ήρωα Γόρτυνα, γιο του Ραδάμανθυ (παλαιότερα λεγόταν Ελλωτίς και Λάρισσα). Δεν υπάρχουν στοιχεία για το αν υπήρχε κατά τη Μινωϊκή εποχή. Πολλοί είναι πάντως εκείνοι που τη θεωρούν σαν έδρα των πολύ παλαιών κατοίκων της Κρήτης (Hdeck). Το βέβαιο είναι ότι υπήρχε και φαίνεται ότι άκμαζε κιόλας κατά τους ηρωϊκούς χρόνους. 荷马 (Ιλ. (B), 646 και Οδ. (C), 204) την ονομάζειτειχιόεσσανκαι την αναφέρει μεταξύ των πόλεων της Κρήτης που είχαν φτάσει σε ιδιαίτερη άνθηση. Την αναφέρει επίσης ο Πλάτων στουςΝόμους” 的 (IV, 708) σαν εύπορη και ευνομούμενη πόλη. Αλλά και αρκετοί άλλοι. Η ακμή της κράτησε, με ορισμένες διακυμάνσεις φυσικά, 作为 863 μ.α.χ.χ. που καταλήθφηκε και καταστράφηκε από του Σαρακηνούς.
Την εποχή της Ρωμαιοκρατίας η Γόρτυνα υπήρξε έδρα του Ρωμαίου διοικητή.
Ο χώρος όπου βρισκόταν η παλαιά πόλη της Γόρτυνας βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στα σημερινά χωριά Άγιοι Δέκα και Μητρόπολη, δεξιά και αριστερά στον ποταμό Μητροπολιανό (τον παλαιό Ληθαίο) που προχωρεί και χύνεται στο Λιβυκό πέλαγος 90 στάδια, 16 即. περίπου χιλιόμετρα νοτιότερα. 3. Στο χώρο αυτό μεταξύ των άλλων ευρημάτων βρέθηκε και η δωδεκάστηλη εκείνηΜεγάλη επιγραφήπου αναφέραμε στην αρχή και που είναι περισσότερο γνωστή ωςΚώδιξ της Γόρτυνος”.
Η ανακάλυψη του βασικού τμήματός της οφείλεται στον ιταλό αρχαιολόγο Federico Halbherr που τη βρήκε με την καθοδήγηση (εξ αποστάσεως) ενός άλλου μεγάλου ιταλού αρχαιοδίφη, του Domenico Comparetti και τη σημαντική επί τόπου βοήθεια του γερμανού Ern. Fabricius. Η επιγραφή δεν βρέθηκε όλη μαζί. Ένα μικρό της κομμάτι που περιλάμβανε τους 15 πρώτους στίχους της 11ης στήλης το βρήκαν, στα μέσα περίπου του 19ου αιώνα, δύο Γάλλοι περιηγητές, ο Γ. Περρό και ο L. Thenon εντοιχισμένο σένα νερόμυλο του χωριού Άγιοι Δέκα. Το τμήμα αυτό της επιγραφής αποτέλεσε για τον επιστημονικό κόσμο της εποχής την πρώτη νύξη για την ύπαρξη της επιγραφής.
Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Γάλλος επίσης B. Haussoulier, βρήκε εντοιχισμένο σένα σπίτι του ίδιου και πάλι χωριού, νέο τμήμα της επιγραφής: εκείνο που περιλαμβάνει τους 15 πρώτους στίχους (αλλά μόνο τα αριστερά μισά μέρη τους της 7ης στήλης και μερικά γράμματα των στίχων 10 – 15 της 10ης στήλης). Η ουσιαστική όμως ανακαλύψη της επιγραφής οφείλεται στον F. Halbherr που αναφέραμε πιο πάνω. Αυτός ανέσκαψε συστηματικά την περιοχή και βρήκε, 的 1884, τις τέσσερις πρώτες στήλες του Κώδικα της Γόρτυνος. Κατόπιν με τις οδηγίες του -γιατί ο ίδιος δεν μπόρεσε να συνεχίσει ως το τέλος τις ανασκαφές- ο Ern. Fabricius ανακάλυψε και τα υπόλοιπα τμήματα της σημαντικότητης αυτής επιγραφής που όταν ανακαλύφθηκε θεωρήθηκε σαν η μεγαλύτερη αρχαιολογική ανακάλυψη του περασμένου αιώνα. Η ερμηνεία της, έλεγαν τότε, πως θα απασχολούσε ψυχολόγους και νομικούς για μια ολόκληρη γενιά (Caillemer). Και αν όμως η σημασία της δεν είναι όμως τόση όση την φαντάστηκαν την εποχή της ανακάλυψης της, πάντως είναι πολύ μεγάλη: είναι η επιγραφή της Γόρτυνος μία από τις εκτενέστερες μέχρι σήμερα ανευρεθείσες ελληνικές επιγραφές, με κείμενο συνεχές και διατηρημένο σε άριστη κατάσταση. Αποτελείται από δώδεκα στήλες, κάθε μια από τις οποίες περιλαμβάνει 55 歌词 (πλην της δωδεκάτης που έχει μόνο 35). Αρχικά η επιγραφή στο σύνολό της θα περιλάμβανε γύρω στους 630 – 640 歌词. Από τα κενά, που παρόλη την πληρότητά της παρουσίαζε όταν βρέθηκε, το ένα κατορθώθηκε να συμπληρωθεί χάρη στο τμήμα εκείνο που ο Thenon βρήκε και παρέδωσε το 1862 στο Λούβρο και τα άλλα χάρη στο τμήμα που ανακάλυψε, όπως πιο πάνω είπαμε, ο Haussoulier το 1879. Έτσι σήμερα φαίνεται ότι μόνο περίπου 30 στίχοι μας λείπουν: 15 από τη στήλη 10η και 15 από την 12η. Μη πλήρεις είναι επίσης και οι δέκα πρώτοι στίχοι της 9ης στήλης. Η επιγραφή είχε αρχικά τοποθετηθεί στο εσωτερικό του κυκλοτερούς τοίχου του δικαστηρίου της πόλης (Paoli). 晚些时候, επί Ρωμαϊκής εποχής, όταν οι νόμοι που περιέχονταν στην επιγραφή είχαν περιέλθει σε αχρηστία, οι λίθοι, πάνω στους οποίους ήταν χαραγμένο με κόκκινα γράμματα το κείμενο του Κώδικα, χρησιμοποιήθηκαν, με την ίδια όμως διάταξη που αρχικά είχαν, σαν οικοδομικό υλικό, για κάποιο άλλο οικοδόμημα, στα ερείπια του οποίου και τη βρίσκουμε σήμερα.
Οι στήλες της επιγραφής έχουν ύψος 1,75 του μέτρου και πλάτος 0,69 (μερικές 0,67). Τα γράμματά τους είναι σκαλισμένα ωραία, ευδιάκριτα, ισόμετρα Γιαυτό και η ανάγνωσή της θα ήταν εύκολη αν δεν υπήρχαν οι ιδιωματισμοί της Δωρικής διαλέκτου στην οποία είναι γραμμένες και οι καταστροφές που οπωσδήποτε παρουσιάζει σε ορισμένα μέρη.Το αλφάβητο που χρησιμοποιείται σε αυτή περιλαμβάνει 19 μόνο γράμματα. Λείπουν δηλ. Τα γράμματα Η, Ξ, ˚F, X, Ψ και Ω που τα αντικαθιστούν τα Ε, ΚΣ, P, ΠΣ και Ο. Περιλαμβάνει επίσης και το δίγαμμα: F.
Η ερμηνεία της προκάλεσε πολλές συζητήσεις, προτάθηκαν δε σχετικώς αρκετές αναγνώσεις. Επρόκειτο περί παλαιάς επιγραφής. 美国’ αυτό συνετέλεσε και το ότι οι λέξεις είχαν χαραχθεί βουστροφηδόν, 即. από δεξιά προς τα αριστερά και ύστερα από τα αριστερά προς τα δεξιά κ.ο.κ. (σημειωτέον ότι και οι κολόνες επίσης της επιγραφής διαβάζονται αρχίζοντας από τη δεξιά κολόνα και προχωρώντας προς τα αριστερά) καθώς και η αρχαϊκή μορφή (σχήμα) πολλών γραμμάτων. Έτσι στην αρχή ανήγαγαν την επιγραφή πρό 3000 ετών τουλάχιστον. O Comparetti όμως καί Caillemer έπεσαν νά τήν βγάλουν σχεδόν στόν αιώνα τού Περικλέους, γιά νά μήν χαλάσει ή μόδα πού θέλει τούς Έλληνες νά ξύπνησαν ένα πρωί κάπου στόν 5ον αιώνα πχ καί νά τά ανακάλυψαν όλα, χωρίς παρελθόν καί αιώνες δουλειάς. Οι δυσκολίες που παρουσιάζει η χρονολόγηση του Κώδικα της Γόρτυνος οφείλονται στο ότι συμπλέκονται σε αυτή στοιχεία και σχήματα από τη μια μεριά αρχαϊκά και από την άλλη δικαιϊκοί θεσμοί εξαιρετικά εξελιγμένοι (Caillemer). Επιχείρημα υπέρ εκείνων που δέχονται την αρχαιότητα του Κώδικα της Γόρτυνος θα μπορούσε να αποτελέσει και το γεγονός ότι δεν γίνεται πουθενά λόγος στην επιγραφή περί εγγράφων. Βέβαια όταν χαράχτηκε ο Κώδικας της Γόρτυνος, η γραφή είχε βρεθεί (αφού ο Κώδικας είναι γραμμένος).
Γιά νά φθάσουν οί Έλληνες στήν δημιουργία αλφαβήτου, χρειάστηκαν νά ξεκινήσουν από πρωτόγονες γραφές, μέχρι νά καταλήξουν στήν τελειότητα πού γνωρίζουμε σήμερα. Οί Μινωίτες αρχικώς χρησιμοποιούσαν ένα είδος γραφής ιερογλυφικής. Κατόπιν χρησιμοποίησαν τήν Γραμμική ((A)) καί μέ τήν επικράτηση τών Αχαιών καθιερώθηκε ή Γραμμική ((B)). Ή αποκρυπτογράφηση τής Γραμμικής Β έγινε από τόν Άγγλο ασυρματιστή Ventris, επιβεβαιώνοντας ότι στήν εποχή αυτή, μιλούσαν στήν Κνωσσό τήν ίδια γλώσσα μέ αυτή πού μιλούσαν οί Αχαιοί. Τά ιερογλυφικά άρχισαν νά δημιουργούνται στήν Κρήτη από τούς Έλληνες, διότι μόνον Ελληνόφωνοι εδημιούργησαν πολιτισμό στό νησί. Τά Ελληνικά ιερογλυφικά είναι αυτόνομη εφεύρεση καί έχουν εικονογραφικό καί φωνητικό χαρακτήρα. Κάθε Ελληνικό ιερογλυφικό παριστάνει ένα αντικείμενο μέ φωνητική αξία. Ή διαφορά τών Ελληνικών διαλέκτων δημιούργησε καί τήν διαφορά τών Γραμμικών Α καί Β, οί οποίες εμφανίζονται πρός τό παρόν νά αντιπροσωπεύουν τίς κυριότερες διαλέκτους στόν προιστορικό Ελληνικό χώρο. Δέν είναι παράξενο πού στήν Θεσσαλία έχουμε ιερογλυφικά ή απλά γραμμικά μέ άλλη φωνητική αξία, ή οποία αναφέρεται στήν ονομασία τού ιδίου αντικειμένου στό τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Τήν γραμμική τήν δημιούργησαν γιά νά έχουν τήν γραμμική παράσταση αντικειμένου καί όχι τήν εικόνα, διότι ή δεύτερη ήθελε γιά νά γραφή καλλιτεχνικό χέρι καί επομένος είναι χρονοβόρα. Ή στασιμότητα στήν έρευνα τών γραμμικών γραφών οφείλεται στό ότι κανένας εκούσια ή ακούσια δέν αντιλήφθη ότι οί φωνητικές αξίες ακολουθούν τά γλωσσικά ιδιώματα καί ότι κάθε μετάφραση λέξεων πρέπει νά ακολουθή πάλι τό τοπικό ιδίωμα, τό οποίο ομιλείται ακόμα καί σήμερα στό κάθε γεωγραφικό διαμέρισμα τού Ελληνικού κόσμου μέ τίς έννοιες πού είχε κάθε λέξη στήν Μινωϊκή καί Μυκηναϊκή εποχή. Μέ αφορμή τήν ανάγνωση καί μετάφραση τής ιερογλυφικής γραφής στόν θησαυρό τών Αηδονίων, τίς φωτογραφίες τών οποίων δημοσίευσε ή Κυριακάτικη 28/01/96 αντιληφθήκαμε τόν τρόπο μέ τόν οποίο γράφονται τά Ελληνικά ιερογλυφικά καί οί γραμμικές. Στήν παράσταση τής σφενδόλης στό ιερογλυφικό, είχαμε τήν λέξη sare ή λέξη προέρχεται από τήν σαρίρ.
Κατά τόν Ησύχιο λέξη Λακώνων καί σημαίνει κλάδος φοίνικος. Πράγματι στήν επιγραφή έχουμε γυναίκα νά κρατά κλαδί φοίνικα. Έχουμε λοιπόν χρήση τής πρώτης συλλαβής τής λέξεως μέ τήν οποία ονόμαζαν τόν φοίνικα καί μέ τήν εικόνα του νά περιστάνεται σ’αυτήν τήν περίπτωση μέ τό συλλαβόγραμμα sa. Γνωρίζοντας ότι όλες οί γραφές αποτυπώνουν τήν αρχαία Ελληνική στίς κατά τόπους διαλέκτους, αρχίζουμε νά εξετάζουμε τά ιερογλυφικά καί κατεπέκταση τά συλλαβογράμματα τής Α καί Β. Ή προσπάθεια αποτυπώσεως όσων ό Έλληνας έβλεπε μέ τό μάτι, μάς κάνει νά συμπεραίνουμε πώς τά ιερογλυφικά ήταν χιλιάδες. Σέ σχέση πάλι μέ τίς διαλέκτους τά συλλαβογράμματα αυξάνονται, καθότι μέ τήν ίδια εικόνα αποδίδονται πολλές φωνητικές αξίες.
Ένα συλλαβόγραμμα παριστάνεται μέ αρκετές εικόνες λόγω πληθώρας ονομάτων καί αντικειμένων πού αρχίζουν μέ τό ίδιο συλλαβόγραμμα. Έχοντας τήν πλουσιοτέρα σέ λέξεις γλώσσα, μπορούμε νά υπολογίσουμε πόσα θά ήταν τά ιερογλυφικά καί τά συλλαβογράμματα.

Παραδείγματα :

• ΜΟ (γραμ.Β) κεφάλι μόσχου = ΜΟ – σχος
• ΚΟ (γραμ.Β ) καρπός κολιάνδρου = ΚΟ – λίανδρος
• ΚΙ (g. (B)) σχέδιο κανάτας = Κύ – λΙξ
• ΝΙ ( g. (B) ) σχέδιο σύκου = ΝΙ – κύλεα (είδος σύκου στήν Κρήτη)
• Ι ( ιερογλ.) σχέδιον καρφιού = Η – λάρΙον
• ΚΥ (g. (A),(B)) σχέδιον πουλιού πετάμενου = ΚΥ – κνίας είναι είδος αετού
• Υ (g. (A),(B) ) σχέδιο πηδαλίου πλοίου = Υ – αξ (πηδάλιο)
• ΝΑΥ (ιερογλ.) σχέδιο πλοίου = ΝΑΥ – ς
• ΤΙ ( ιερογλ. καί γραμ. (A),(B)) σχέδιο τρίποδα = ΤΙ – βην (τρίποδας)

Γραμμική γραφή.Κάθε γραφή της οποίας τα σημεία είναι γραμμικά σχήματα.
Το αρχαιότερο είδος γραφής, που βρίσκουμε σε ελληνική περιοχή, είναι το κρητικό. Στην Κρήτη ανακαλύφτηκαν τρία συστήματα γραφής, η ιερογλυφική, η γραμμική Α και η γραμμική Β. Τα συστήματα αυτά γραφής χρησιμοποιήθηκαν στην Κρήτη καί σέ όλη τήν Ελλάδα, καί οδήγησαν στό αλφάβητο.
Ο Άγγλος αρχαιολόγος Άρθουρ Έβανς (1851-1941) έστρεψε την προσοχή του στη Μεγαλόνησο και το 1900 άρχισε ανασκαφές στο λόφο «Κεφάλα» της Κνωσού. Από τις ανασκαφές αυτές ήρθε στο φως ένας μεγάλος αριθμός πήλινων πινακίδων με σύμβολα γραμμικής γραφής. Στη γραμμική μινωική αυτή γραφή ο Έβανς διέκρινε δύο φάσεις: τη γραμμική Α, που προηγείται χρονικά, και τη γραμμική Β. Η πρώτη φάση της γραμμικής μινωικής γραφής τοποθετείται χρονικά μεταξύ του 1750 和 1450 例如, 关于, ενώ η δεύτερη φάση παρουσιάζεται στην Κρήτη γύρω στα 1400 例如. Αξίζει να σημειωθεί ότι πινακίδες με τη γραμμική γραφή Α βρέθηκαν σ’ ολόκληρη την Κρήτη, ενώ πινακίδες με τη γραμμική γραφή Β προέρχονται μόνο από την Κνωσό.
Η μεγάλη συλλογή κειμένων σε γραμμική γραφή Α αποτελείται από 150 περίπου πήλινες πινακίδες, που βρέθηκαν στη νότια Κρήτη, στη σημερινή Αγία Τριάδα. Οι πινακίδες αυτές, πολλές από τις οποίες είναι κομματιασμένες, φαίνεται ότι είναι κυρίως κατάλογοι γεωργικών προϊόντων. Άλλες πινακίδες σε γραμμική γραφή Α βρέθηκαν στη Φαιστό, στην Κνωσό, στο Παλαιόκαστρο, στις Αρχάνες και σ’ άλλες τοποθεσίες της Κρήτης.
Τα σύμβολα της γραμμικής γραφής Α μπορεί να διαιρεθούν σε τέσσερις κατηγορίες:
() a) Αριθμητικά και μετρικά.
() b) Φωνητικά.
() c) Σύνθετα.
ð) Ιδεογράμματα.
Η διαφορά και η διάκριση των φωνητικών συμβόλων και των ιδεογραμμάτων δεν είναι πάντοτε σαφής.
Για τη γραμμική γραφή Β ο Έβανς είχε εκφέρει τη γνώμη ότι ήταν σε χρήση μόνο στην Κνωσό και ότι εξαφανίστηκε μετά την καταστροφή του ανακτόρου της κατά τις αρχές του 14ου αιώνα π.Χ. Ο Έβανς έκανε την υπόθεση ότι η γραμμική γραφή Β είναι ένα είδος «βασιλικής ορθογραφίας», που αναπτύχθηκε από τους γραφείς του ανακτόρου και χρησιμοποιήθηκε μόνο στην Κνωσό. Η θεωρία όμως αυτή αμφισβητείται, καθώς βρέθηκαν πινακίδες σε γραμμική γραφή Β και στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Η σχέση του συστήματος της γραμμικής Α και της γραμμικής Β δεν είναι δυνατό να καθοριστεί με ακρίβεια, όπως δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί επακριβώς και ο χρόνος που άρχισαν και σταμάτησαν τα δύο συστήματα γραφής στην Κρήτη. Πιθανόν και τα δύο αυτά συστήματα γραφής να χρησιμοποιούνταν παράλληλα για κάποιο χρονικό διάστημα. Στην ηπειρωτική Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Θήβα, Μυκήνες, Ορχομενό, Τίρυνθα, Ελευσίνα και άλλες περιοχές, βρέθηκαν σύμβολα πάνω σε πιθάρια, όμοια με τα σύμβολα της γραμμικής γραφής Β. Πήλινες όμως πινακίδες σε γραμμική γραφή Β βρέθηκαν στο μυκηναϊκό ανάκτορο κοντά στην Πύλο κατά τις συστηματικές ανασκαφές που έγιναν από τον Carl Blegen το 1939. Τις πινακίδες αυτές της Πύλου εξέτασε και δημοσίευσε το 1955 ο Emmet Bennet. Όπως είναι ευνόητο, η ανακάλυψη των ενεπίγραφων πινακίδων, τόσο στην Κρήτη, όσο και στην ηπειρωτική Ελλάδα, προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον. Πολλοί επιστήμονες προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν τα κείμενα των πινακίδων αυτών, χωρίς ικανοποιητικά και θετικά αποτελέσματα. Αυτός όμως στον οποίο ανήκει η δόξα της αποκρυπτογράφησης των πινακίδων σε γραμμική γραφή Β είναι ο Άγγλος αρχιτέκτονας Μ. Βέντρις. Στο Βέντρις είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση οι εργασίες του Έβανς και εργάστηκε επίμονα και με μεγάλο ζήλο, για να αποκρυπτογραφήσει τη γραμμική Β. Η μεγάλη του προσπάθεια αμείφτηκε. 的 1952 δημοσίευσε τα συμπεράσματά του, με τα οποία αποδείχνει ότι η γραμμική γραφή Β είναι ελληνική γραφή. Η γραφή αυτή ονομάζεται πλέον «μυκηναϊκή». Οι πινακίδες όμως που διαβάστηκαν δε μας δίνουν ένα ιστορικό κείμενο, αλλά είναι όλες κατάλογοι των αντικειμένων και των περιουσιακών στοιχείων που είχαν οι άρχοντες και οι μεγαλέμποροι της εποχής εκείνης. Συνεπώς οι πινακίδες δε μας δίνουν πραγματικές ιστορικές πληροφορίες.
Τα σημεία της γραμμικής γραφής Β, που παρουσιάζει μεγάλη συγγένεια με την κυπριακή, μπορεί τώρα να διαιρεθούν σε δύο βασικά είδη:
() a) ιδεογράμματα
() b) συλλαβογράμματα.

Η γραμμική γραφή Β είναι βασικά συλλαβική γραφή. Διάφοροι επιστήμονες έχουν εκφράσει ορισμένες αμφιβολίες για τις φωνητικές αξίες, που απέδιδε ο Βέντρις στα γραφικά σύμβολα και για τους κανόνες ανάγνωσης των κειμένων που πρότεινε. Γενικά όμως σήμερα δεχόμαστε την αποκρυπτογράφηση του Βέντρις.
Είναι γνωστό ότι η γλώσσα δεν είναι μόνο αξία αυτή καθαυτή αλλά και φορέας αξιών. Η αποκρυπτογράφηση της γραμμικής γραφής Β από το Βέντρις έριξε φως στην ιστορία του αρχαιότατου ελληνικού πολιτισμού, που υπήρχε στην ηπειρωτική Ελλάδα και στην Κρήτη πολλούς αιώνες πριν από την ομηρική εποχή. Παρά το ότι οι πινακίδες σε γραμμική γραφή δεν περιέχουν πραγματικές ιστορικές πληροφορίες, βεβαιώνουν ότι η γλώσσα αυτή είναι η ελληνική και διαφωτίζουν πολλά σημεία του ιδιωτικού και κοινωνικού βίου των Ελλήνων κατά τη δεύτερη χιλιετία π.Χ.
Τό σημερινό αλφάβητο είναι τό επικρατήσας Ιωνικόν-Αττικόν. Κάθε Ελληνική πόλις-κράτος διέθετε ιδικόν της αλφάβητον. Οί πολύ μικρές παραλαγές τού κάθε αλφαβήτου τό έκαναν νά διαφέρει κάπως από τά υπόλοιπα. Τό Ιωνικόν είχε αρχικώς 27 γράμματα, τό Κορινθιακόν διέθετε 24 γράμματα, τό Κρητικόν 21, τής Μιλήτου 24, τό Χαλκιδικόν 25. Αυτό ακριβώς έλαβαν οί Λατίνοι καί πού τώρα τό χρησιμοποιεί όλος ό κόσμος. Από Ελληνικό αλφάβητο κατάγονται επίσης τό Ετρουσκικόν, τό Κυριλλικόν, τό αρχαίο Φρυγικόν, τής Λυκίας, τό Λυδικόν, τό Αρμενικόν, τό Κοπτικόν, τό Γοτθικόν, τό Ρουμανικόν(παρόμοιο τού Λατινικού).

Τό κάθε γράμμα τού Ελληνικού αλφαβήτου περιέχει μία σταθερή κωδική σημασία τήν οποία εισάγει κυριολεκτικώς ή μεταφορικώς ώς επιμέρους έννοια κάθε λέξεως στήν οποία ανήκει. Σοβαρή γλωσσολογική καί ετυμολογική προσέγγιση έχουν κάνει οι Δωρικός καί Χατζηγιάννης. Περιληπτικώς μαθαίνουμε ότι :

Τό γράμμα Α(άλφα) ώς αρχή, ανάπτυξη καί δημιουργία (αλδαίνειν, κάνω κάτι νά αυξηθή. Ή έννοια τής αύξησης αναδεικνύεται στά παράγωγα τής ρίζας αλ.). Τό σχήμα τού γράμματος εικονίζει κλίμακα ανόδου, έναρξη, αρχή ανάπτυξης (τό δωρικό άν γίνεται τό αγγλικό on). Τό στοιχείον παρά τό άλφω, τό ευρίσκω.ευρέθη πρώτον γάρ τών άλλων στοιχείων : αλφάνω = ευρίσκω, κτώμαι καί αλφή = κτήσις. Τά στοιχεία τούς σύμπαντος: αήρ, αέλιος, αιθήρ, άρουρα, αία, άλς, αρχή καί άνθρωπος. Από τήν λέξη τού Ομήρου άλφεσίβοιαι, οί Σημίται επήραν τό αλφή, άλεφ = βούς τό οποίο μάλιστα είχε φωνητική αξία σίγμα.

Τό γράμμα Β(βήτα) ανάγεται στό ρήμα βώ, βοώ, βοή ό ήχος τού δυνατού ανέμου (Βάγχος υπό τήν έννοια τής μανίας μέ φωνές καί κινήσεις). Τό βήτα μπορεί νά εξηγηθή ώς τό επιβαίνον- τό αναβαίνον- τό βαίνον επί (μετά) από τό πρώτο γράμμα. Τό σχήμα δέ τού γράμματός παριστά διαδοχικούς βουνούς μέ προεξοχές καί βυθίσεις. Θυμίζει ιστόν μέ αναπεπταμένα ιστία(φουσκωμένα πανιά).

Τό γράμμα Γ (γάμμα) έχει σχέση μέ τήν γή (ό ήχος τών εργαλείων χτυπώντας τήν γή). Από τήν ετυμολογική υπεροικογένεια γα-γεννώ-Γαία- γάμος- γενεά, ή σαρκική καί νοητική γέννηση, ανάπτυξη ή ανατροφή ή καλλιέργεια ή κατεργασία τής γής ή φυσικών αντικειμένων. Ή γωνία είναι ακριβώς δύο συνατώμεναι ευθείαι, γόνυ-(() a)γκών καί (ερ)γαλείον τό οποίο συρόμενον επί τής γής προκαλεί τόν ήχον Γ..γ..

Τό γράμμα Δ(δέλτα) μέ σχήμα τίς εκβολές τών ποταμών καί τής μετόπης τών ναών. Έχει σχέση μέ τήν έννοια τού τεχνήματος, τής μορφοποιήσεως, τής απεικονίσεως τού θαυμαστού, τού πνευματικού, τού νοητού, τής κατανίκησης τών δυσκολιών (διδασκαλία-δημιουργώ-δάω = μαθαίνω).
Τό γράμμα Δ(Δέλτα) έρχεται από τήν γραμμική Β απ’ευθείας, όπως καί άλλα. Ό παραγόμενος ήχος πιθανον νά προέρχεται καί από τόν δούπον, τόν ήχον δηλαδή έκ τού δελτοειδούς πελέκεως. Ό Πλάτων στόν Κρατύλον ομιλεί διά τήν δύναμιν «τής τού δέλτα συμπιέσεως).

Τό γράμμα Ε(έψιλον) παρουσιάζεται στίς προθέσεις έν, έκ, έξ, ές καί επομενός δηλώνει τό μέσον, τό πέριξ τινός ή τήν επέκταση, απόσταση από κάποιο σημείο εκκινήσεως ή αναφοράς (ειμί = είμαι, υπάρχω σέ ορισμένη θέση καί τί είμι = έρχομαι πηγαίνω). Τό ανοικτό τού σχήματος τού Ε ζωγραφίζει τίς έννοιες πού εκπροσωπεί.

Τό γράμμα Ζ(ζήτα) δηλώνει τήν έννοια τού βράζω, κοχλάζω, θερμαίνω ζάω/ζέω. Ή έννοια τού αναβρασμού καί τής άτακτης περιστροφικής κινήσεως στήν ζάλην καί στό ζωρός ό φλογερός, δυνατός. Τέλος στό Ομηρικό ζώω, φανερώνει ενέργεια δράση καί ορμή. Τό γράμμα Ζ αναλύεται σέ Σ καί Δ, όθεν σ-υριγμός καί δ-ούπος. Διά τού σχήματός του συμβολίζει τήν γεφύρωσι δύο άκρων, ζεύγνυμι.

Τό γράμμα Η (ήτα) προκύπτει από συναίρεση ή αντέκταση. Τό (的) στίς διαλέκτους τής αρχαιοελληνικής αντιστοιχεί στό δωρικό (() a), τό μηκυναϊκό (εjε), τό αττικό (ει). Ή αντιστοίχιση τού δωρικού καί ιωνικού (() a,的) δίδει τό εμφατικό καί ερωτηματικό (或). Τό ήτα έκ τού Η καί ΤΑ, μακροφωνία τού άλφα. Τό σχήμα του είναι μεταλλαγή τού σχήματος Α καί αρχικώς καθώριζε τήν δασείαν πνοήν.

Τό γράμμα Θ (θήτα) εκπροσωπεί τήν θέσιν, τόν ρόλο, τήν τοποθέτηση εντός μίας περιοχής. Εκπροσωπεί καί τήν αίθουσα, τήν εστία, τήν οικία, τήν θαλπωρή (θρόνος, θρανίο, θώραξ, θέω = τρέχω στήν έννοια τής θέσεως είναι καί ή προσέγγιση.

Τό γράμμα Ι (γιώτα) δείχνει τήν κατεύθυνση τού ορθού, τής ευθείας, τής κατευθύνσεως, τής πορείας πρός τό σημείο ή τόν στόχο (ιάλλω = πέμπω, ρίχνω καί ίεμαι = σπεύδω καί ιθύς = ευθύς). Ιώτα τό στοιχείον, παρά τόν ιόν τών ιοβόλων ζώων. Ώς πώς γάρ ό ιός είς ορθόν βαδίζει ώ καί πέπρωται, ούτω καί ή τούτου γραφή ορθή ούσα, ιώτα καλείν ηνίξατο ή από τών ιών τών βελών.

Τό γράμμα Κ (κάππα) δηλώνει τό περιεχόμενο,τό περιλαμβανόμενο (κάπτειν = αρπάζω, κάρα = περίβλημα, κιβώτιον ). Ή ετυμολογική υπερκατηγορία κα- καί οί ετυμολογικές τής οικογένειας, ώς τό ρήμα κάπτω, καλύπτουν τό περιεχόμενο τού γράμματος κ , γιά τήν ονομασία τού οποίου προτείνεται τό καπ-fa ή κάππη (αφομοίωση χειλικών π,F). Τό σχήμα τού γράμματος εικονίζει παλάμη τεταμένη πού κλείνει τρεπόμενη σέ λαβή. Τό Κ γεμάτο κάμψεις καί γωνίες, αποτυπώνει τήν έννοια τού κόπτω καί κάμψεως, πιθανόν ηχοποίητον.

Τό γράμμα Λ (λάμδα) εκπροσωπεί σημασιολογικώς τήν ετυμολογική υπερκατηγορία λάβ- πού καλύπτει τήν λείανση ή απόξεση ώς απόληξη υλικού καί τό αποτέλεσμα ή προιόν τής λειάνσεως, τήν στίλβωση ή λάμψη οπότε καθίστανται συγγενείς οί λέξεις : λά = λίθος, λάχος = μερίδιο, λάζομαι = αρπάζω κτλ. Τό σχήμα τού γράμματος είναι τό σχήμα λειαντικού αιχμηρού εργαλείου. Καί στό Λ ό Πλάτων λέγει: η γλώττα ολισθαίνει έν τώ λάμδα, ωνόμασε τά τέ λεία καί αυτό τό ολισθάνειν καί τό λιπαρόν καί τό κολλώδες..Ως πρός τό σχήμα του ενθυμίζει λαβίδα, λαμβάνω, λεία, λαύω.
Κατά Ηρόδοτο Θ 117 απεικονίζει τόν φωτισμόν πρός πάσαν κατεύθυνσιν

Τό γράμμα Μ (μί/μύ) περιλαμβάνει τήν υπερκατηγορία (μά- εκ-μαίευση )πού έχει τίς σημασίες γεννέσεως, μητρότητος, τήν χρήση τεχνασμάτων ή μηχανευμάτων (στήν μάχη). Ή μαιευτική μέθοδος χρησιμοποιείται στή απόσπαση αλήθειας καί εκμαθήσεως. Ή ονομασία τού Μ(μύ/μί) αναφέρεται στήν εκφώνησή του μέ μυγμό (μέ ήχο μύ) μέ τήν συμπίεση τών χειλεών. Τό σχήμα τού γράμματος είναι ώς τών μαστών τής γυναίκας καί προφέρεται διά κλειστών χειλέων. Έχει παρομοιασθή καί μέ δύο κλειστά χείλη: τό Μυ τό στοιχείον, ότι μυγμός τινα έχει ή τούτου εκφώνησις, μυγμός δέ έστιν ό τού μύ ήχος διά τού μυκτήρος εξερχόμενος.

Τό γράμμα Ν(νύ/νί) παίρνει τήν ονομασία από τόν νυγμό πού έχει ή εκφώνηση, αλλά καί ή παράστασή του ώς κωνικό μυτερό άκρο, αιχμή πού κεντά, τρυπά. Τό (ñ) είναι ό χαρακτηριστικός φθόγγος τών λέξεων γνάθος-κάναδος-σιαγών, πού έχουν σχέση μέ μυτερούς όδοντες μέ τό κακαμμένο γωνιώδες σφηνοειδές κωνικό σχήμα τού γράμματος Ν. Έχει έννοια συνεχούς κάμψεως ώς φθάνει σέ γεωμετρικό όριο τήν καμπύλη, τήν δημιουργία περικαλύμματος, περιτυλίγματος ή περιστροφής τού περιβλήματος γύρω από τό σημείο αναφοράς. ( ή κάλυψη αυτή δίδει τήν κατασκευή καλιάς-καλύβης, οικίας, κναfος-ναός ). Ή νύξις οδηγεί στήν εκροή, οπότε έχουμε τά ομόρριζα νερό. Τό νύ είναι σχετικό μέ τήν αναπνοή, ανάσα, ρίνες. Ό Πλάτων λέγει: Τού δ’αύ νύ τό είσω αισθόμενος τής φωνής, τό ένδον καί τό εντός ωνόμασεν.

Τό γράμμα Ξ (ξί-ξύ) ετυμολογείται έκ τού ξύω, στιλβώνω, τρίβω. Παράγωγα ξαίνω, ξύνω, ξύλω (τό εξεσμένον). Ή έννοια τού ξηρός, στεγνός δίδει τήν σημασία τού διαυγούς, οπότε έχουμε τόν Ξανθό. Τό σχήμα τού γράμματος είναι τής επαλληλίας ξέστρων ή κτενών. Τό στοιχείο παρά τό ξέεσθαι έν τώ γράφεσθαι τών άλλων πλέον. Αρχικώς εγράφετο ώς ΚΣ, ΓΣ, ΧΣ.

Τό γράμμα Ο(όμικρον) σημασιολογείται από τό σχήμα. Παραδείγματα πού δείχνουν τήν σημασία τού όμικρον ώς κλειστού περιφραγμένου στεγασμένου κυκλικού χώρου, αλλά καί κατά τήν έννοια τού ολοκληρωμένου, τού περατωθέντος, τού έτοιμου (νόμος, δόμος = οίκος, βόθρος, δόλος υπό τήν έννοια τής φάκας, λοβός, οχετός δηλαδή σωλήνας κτλ.). Τό σχήμα του είναι κύκλος παρόμοιος πρός τό στρογγύλεμα τών χειλών όταν ό φθόγγος εκβάλλεται.

Τό γράμμα Π (πύ/πί) ονομάζεται από τήν λέξη πύ-λη. Έχει τήν έννοια τής προσβάσεως, προσπελάσεως. Τό πί προφέρεται κατόπιν πιέσεως τών χειλέων. Πρόμοιον καί τό σχήμα αυτού, δύο στήλοι επί τών οποίων τοποθετείται πλάξ ώς σύμβολον πιέσως.

Τό γράμμα Ρ (ρό/ρώ) ονομάζεται από τό ρήμα ρέω-ρώ, δωρικόν ρόα πού καί στόν Όμηρο απαντάται μέ τό ρ καί όχι μέ σρ πού πάντοτε οδηγεί σέ δωρική αφομοίωση σρ = ρρ. Τό σχήμα τού γράμματος παρουσιάζει ροή από κεφαλή ή κρίνη. Ό φθόγγος τού Ρ μιμείται κυρίως ήχον ρέοντος υγρού. Τό στοιχείον παρά τό ρέω, υγρόν γάρ εστί καί ευμάλακτον καί ώσει έλαιον ρεί.

Τό γράμμα Σ (σίγμα) συγκροτείται από δύο αιχμές, αναφέρεται στό σίγυνο = ακόντιο, δόρυ. Ή ρίψη βολής παράγει στόν αέρα χαρακτηριστικό συριστικό ήχο, οπότε καί ή ρίζα συριγμός, σύριξ (μουσικός αυλός)σίδηρος καθ’ότι τά δόρατα ή ακροδοράτια ήταν σιδηρά. Τό σχήμα προέρχεται από τήν συστοιχία δύο αιχμών δοράτων V+V.

Τό γράμμα Τ (τάφ) αντιστοιχεί σέ συμβολισμό ορθίου άνδρα ώς πρός τό ύψος καί τόν κορμό (Ταύς = Μέγας, Τευταμίδης ισχυρός). Ό Πλάτων τό χαρακτηρίζει ώς χρήσιμον φαίνεται τής στάσεως. Ό φθόγγος ταύ μιμείται τόν κρότον εργαλείου, ενώ τό σχήμα του θυμίζει εκτός άλλων καί σφυρίον.

Τό γράμμα Υ (ύψιλον) παριστά υποδοχείς γιά υγρά ή κοιλότητες καί κυρτότητες. Ενδεικτικά κύπελο, λύχνος, αμφορεύς, έγκυος, κύμα, κρύπτη κτλ. Τό Μυκηναϊκόν ιδεόγραμμα είναι ίδιο μέ τό Υ καί εσήμαινε υγρόν. Καί τό ύδωρ όμως επίσης μέ Υ. Είναι φανερό ότι εκφράζει κοίλο ή κυρτό.

Τό γράμμα Φ (φί/φύ) ώς έκ τού σχήματος τού Φιμού (σφιγμού) χαλινάρι, φίμωτρο. Ό Φιμός αποτελεί θήκη ώς καί ή φαρέτρα ή βελοθήκη, τό περίβλημα ώς τό Φάρος = ένδυμα, φασκώλιον, φιάλη τό πλεκτό αγγείο. Τό Φ μιμείται κάθε φύσημα καί τό σύμβολό του είναι δύο χείλη πού φυσάνε ή δύο φουσκωμένα μάγουλα(φ-υσάω, φ-ώς, φ-ύσις, φ-λόξ κτλ).

Τό γράμμα Χ (χί/χύ) από τήν λέξη χιτών, έκ τού ότι τό εφόρουν διπλούμενον χιαστί, ώς καί τό πέπλο. Αί αποδιδόμεναι διά τού Χ έννοιαι είναι κυρίως υγρού ή στερεού πού χύνονται, σχετικόν μέ τό σχήμα τής Κλεψύδρας ή οποία μετρά τήν ροήν τής άμμου πού χύνεται. Επίσης είναι ό χ-ρόνος πού μετρά ή κλεψύδρα, χ-ωρίζει τό παρελθόν από τό μέλλον μέ τούς δύο χώρους όπου είναι ή άμμος. Ή άμμος πρίν, αυτή πού πέρασε καί ή άμμος αυτή πού έρχεται (τό παρόν στήν ουσία δέν υφίσταται).

Τό γράμμα Ψ (ψί/ψύ) εκπροσωπεί τόν οπλισμόν τών ψιλών καί γυμνών ή ελαφρών οπλισμένων πολεμιστών. Οί ψιλοί μάχονταν μέ τόξα γιαυτό τό ψ απεικονίζει τό οπλικό αυτό σύστημα (ή βάση πρός τά αριστερά). Τό Ψ είναι μεταγενέστερο καί επινοήθη διά νά εκφράση τά ΠΣ, ΒΣ, ΦΣ. Άπαντα μέ χαρακτηριστικούς ήχους : «συριγμόν έχει αυτού ή εκφώνησις καί ότι ό συριγμός ού έστι τί ή μόνον Ψι, άλλοι δέ, ότι ενός ψαύει χρόνου, διπλούν όν

». Τό γράμμα Ω (ωμέγα) ώς επανάληψη τού όμικρον, δεικνύει τήν σημασία τού τελευταίου μέ έμφαση στόν υπερθετικό βαθμό. Ό ω-κεανός = ό κείμενος πέριξ, ολόγυρα τής ξηράς. Τό σχήμα τού γράμματος είναι ευρέως ανοικτού όμικρον μέ κλειστό στόμιο, περιβάλλον πλήρως καί οριοθετών τό περίβλημα (Ω). Καί τό Ωμέγα ανήκει στά μεταγενέστερα καί εδημιουργήθη από τόν Σιμωνίδη ό οποίος ένωσε τά δύο όμικρον καί εδημιούργησε τό ω. Τά υπόλοιπα τρία γράμματα τού αλφαβήτου, τό δίγαμμα, τό κόππα καί τό σαμπί, αφηρέθησαν τό 403πΧ επί άρχοντος Ευκλείδου.

ΑΛΦΑ-ΒΗΤΑ-ΓΑΜΑ-ΔΕΛΤΑ-ΕΨΙΛΟΝ-ΣΤΙΓΜΑ-ΖΗΤΑ-ΗΤΑ-ΘΗΤΑ-ΙΩΤΑ-ΚΑΠΠΑ-ΛΑΜΔΑ-ΜΙ-ΝΙ-ΞΙ-ΟΜΙΚΡΟΝ-ΠΙ-ΡΟ-ΣΙΓΜΑ-ΤΑΥ-ΥΨΙΛΟΝ-ΦΙ-ΧΙ- ΨΙ-ΩΜΕΓΑ.

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, ((A))ΜΑ ΔΕ (Ë)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΣΤ(的) ΙΓΜΑ, ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ, ΔΑ, ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΥ(Ë)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ.

Αλ = Ο νοητός ήλιος
Φα-ος = Το φως
Βη = προστακτική του ρήματος βαίνω
(βαδίζω, έρχομαι)
Τα = Δοτική άρθρου δωρικού τύπου τη,
εις την
Γα = Γη (δωρικός τύπος)
Αμα = (επιρρ.) συγχρόνως
Έλ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
Έψ = ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος
Ιλών = Ιλύς (ουσιαστικό), λάσπη, πηλός
Στη = προστακτική ρήματος ίστημι
Ίγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα
Ζή = προστακτική ρήματος ζω
Η = υποτακτική ρήματος ειμί, είμαι
Θη = προστακτική ρήματος θέτω
Ιώτα = τα ίωγα, τα Εγώ
Παλάν = Ρήμα πάλλω (δονούμαι, περιστρέφομαι)
επίθετο παλλάς- πάλλουσι,περιστρεφόμενη (πρβλ: Παλλας Αθηνά)
Δά = άλλος τύπος της Γα, Γης (πρβλ:
Δαμήτηρ, Δημήτηρ, Δήμητρα=Μητέρα γη)
Νύξ = νύκτα
Ο = το οποί ο, 那
Φυ(该) = ευκτική ρήματος φύω (φυτρώνω,
αναπτύσσομαι)

AL, ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΛΑ ΣΤΗ ΓΗ! ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΛ ΡΙΞΕ ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΣΟΥΣΤΗΝ ΙΛΥ ΠΟΥ ΨΗΝΕΤΑΙ.ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΓΩ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ. ΑΣ ΜΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ Η ΝΥΚΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΝΑ ΤΑΦΗ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΡΑΖΟΥΣΑ ΙΛΥ, ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ!

Ή ανάλυση τών σχημάτων καί τής μορφής τών γραμμάτων τού Ελληνικού αλφαβήτου πού μέ παραστατικότητα καί εικονιστική ακρίβεια περιγράφουν ώς προφορά καί συμβολισμοί τήν Ελληνική ρίζα καί τίς λέξεις ή αντικείμενα ή έννοιες πού εκπροσωπούν, οδηγεί στήν συσχέτιση τών συμβόλων μέ τά Ελληνικά γλωσσικά στοιχεία. Τό γεγονός αυτό εντάσσει αφ’εαυτό τά γράμματα τής Ελληνικής στό γλωσσικό σύστημα τής Ελληνικής καί αποδεικνύει ότι τά γράμματα μόνον τήν Ελληνική γλώσσα καί τίς σημασίες της εκφράζουν. Ή μεγαλοφυής αυτή ανακάλυψη τήν οποία δυστυχώς ή επιστήμη αγνοή, μολονότι αποτελεί συνέχεια καί ολοκλήρωση τής λησμονημένης Πλατωνικής προσεγγίσεως τού προβλήματος τής γλώσσης (Κρατύλος). Διαλύει οριστικά τήν θεωρία ότι ή Ελληνική γλώσσα προήλθε από άλλη, δεδομένου ότι αποδεικνύεται ώς ή μόνη μή συμβατική γλώσσα, ή μόνη δηλαδή πού παρουσιάζει αιτιώδη σχέση μεταξύ τού σημαίνοντος και τού σημαινομένου.
Στήν «φοινικική» τό Ελληνικό Α σημαίνει βόδι καί λεγόταν άλεφ μέ φωνητική αξία σίγμα. Τό Β σημαίνει καλύβα καί λεγόταν μπέθ, τό Γ σημαίνει καμήλα καί λεγόταν γκιμέλ. Καμία σχέση λοιπόν μέ ήχο, εικόνα καί σχήμα μεταξύ τού συμαίνοντος καί συμαινομένου.

Ό Δαμιανός Στρουμπούλης, στήν μελέτη τού ( Γέννηση καί ερμηνεία τής Ελληνικής Γραφής, Αθήναι 1987) γράφει χαρακτηριστικά : «από παιδιά διδασκόμαστε ότι οί Έλληνες δανείστηκαν τήν γραφή από τούς Φοίνικες. Πώς όμως οί Έλληνες ένας λαός τόσο εκφραστικός, πρωτότυπος, εικονολάτρης, πολυμήχανος, είναι δυνατός νά αποτύπωσε τόν προφορικό του λόγο μέ δανεικά σχήματα, ξένα πρός τόν δικό του ψυχικό κόσμο, τίς δικές του εκδηλώσεις καί φυσικά εντελώς μηχανικά». Ελληνικές διάλεκτοι :
() a) την ιωνικήαττική
() b) την αρκαδοκυπριακή
() c) την αιολική
ð) τη δωρική
Η ιωνικήαττική διάλεκτος χωρίστηκε αργότερα στην καθαρά ιωνική και στην καθαρά αττική διάλεκτο.Της τελευταίας αυτής εξέλιξη είναι η «κοινή», που μιλήθηκε σε όλο τον ελληνιστικό κόσμο.
Νεοελληνικές :
() a) η ποντιακή
() b) η καππαδοκική
() c) η τσακώνικη
ð) η κατωιταλική.

Εκτός από τις διαλέκτους αυτές, ολόκληρη η Ελλάδα περιλαμβάνει πάμπολλες τοπικές παραλλαγές της κοινής νεοελληνικής γλώσσας, τα ιδιώματα ή γλωσσήματα. Αυτά δεν έχουν τόσο μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, ώστε να γίνεται πολύ δύσκολη η συνεννόηση, όπως συμβαίνει με τις διαλέκτους. Τα ιδιώματα αυτά χωρίζονται σε βόρεια και νότια, με μια νοητή διαχωριστική γραμμή που συμπίπτει με τον 38ο παράλληλο και περνάει από τον Κορινθιακό κόλπο, από τα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, από τη μέση της Εύβοιας, συνεχίζεται στο Αιγαίο και καταλήγει στα βόρεια της Σμύρνης στη Μ. Ασία, σύμφωνα με το χωρισμό του γλωσσολόγου Γ. Χατζηδάκη.Τα βόρεια διαφέρουν από τα νότια ιδιώματα σε μερικά χαρακτηριστικά φωνητικά γνωρίσματα. Γενικά, τα βόρεια διακρίνονται για τους φωνητικούς νεωτερισμούς τους, ενώ τα νότια είναι πιο συντηρητικά και περιλαμβάνουν επίσης πολλές αρχαίες λέξεις. Όπως όμως στις διαλέκτους έτσι και στα ιδιώματα ο διαχωρισμός δεν είναι πάντοτε σταθερός, εξαιτίας διάφορων κοινωνικών αλλαγών. Στη σύγχρονη εποχή συνηθίζεται να χρησιμοποιείται για τα περισσότερα ιδιώματα ο όρος «διάλεκτος». 所以, ακούμε να γίνεται λόγος για την κυπριακή διάλεκτο, για την κρητική ή τη μακεδονική διάλεκτο.Όλες οι διάλεκτοι και τα ιδιώματα της νεοελληνικής γλώσσας προέρχονται από την κοινή των ελληνιστικών χρόνων. Εξαίρεση αποτελεί μόνο η τσακώνικη, που κατάγεται από την αρχαία δωρική διάλεκτο.
Ο χωρισμός του γραπτού λόγου σε μέρη με την τοποθέτηση ορισμένων συμβόλων.Τα σύμβολα αυτά λέγονται σημεία της στίξης και είναι τα εξής :
() a) Η τελεία (.). Χρησιμεύει για να σημειώσουμε το τέλος μιας περιόδου, που περικλείει ένα τέλειο νόημα και ανταποκρίνεται σε σταμάτημα της φωνής. Η τελεία δεν μπαίνει σε τίτλους βιβλίων, σε επιγραφές και σε επικεφαλίδες.
() b) Η άνω τελεία (·). Χρησιμεύει για να σημειώσουμε μικρότερη διακοπή από ό,τι με την τελεία και μεγαλύτερη απ’ ό,τι με το κόμμα.
() c) Το κόμμα (,). Χρησιμεύει για να κάνουμε ένα μικρό σταμάτημα στο εσωτερικό μιας περιόδου ή για να δώσουμε την ευκαιρία αναπνοής σε μια μεγάλη φράση. Χρησιμοποιείται συχνά στο γραπτό λόγο.
ð) Το ερωτηματικό (;). Σημειώνεται στο τέλος μιας ερωτηματικής φράσης ή μέσα σε παρένθεση με μια πρόταση για να δηλώσει ειρωνεία ή αμφιβολία. Δε βάζουμε ερωτηματικό στο τέλος της πλάγιας ερωτηματικής πρότασης.
Ë) Το θαυμαστικό (!). Σημειώνεται έπειτα από φράσεις που δηλώνουν θαυμασμό, χαρά, λύπη, ελπίδα, φόβο κτλ. Όταν η επιφωνηματική φράση αρχίζει με το επιφώνημα, τότε μετά το επιφώνημα μπαίνει κόμμα και το θαυμαστικό στο τέλος της φράσης. Όταν το θαυμαστικό βρίσκεται μέσα σε παρένθεση, δηλώνει απορία ή αμφιβολία.
() f) Η διπλή τελεία (:). Χρησιμεύει για να δείξει σχέση ανάμεσα στα επόμενα και στα προηγούμενα. Σημειώνεται εμπρός από λόγια που αναφέρονται κατά λέξη και κλείνονται σε εισαγωγικά, εμπρός από μια επεξήγηση και έπειτα από πρόταση που αναφέρει γνωμικό ή παροιμία.
摹) Η παρένθεση (()). Χρησιμεύει για να κλείσει λέξη ή φράση που επεξηγεί ή συμπληρώνει τα λεγόμενα.
的) Τα αποσιωπητικά (…). Σημειώνονται για να δείξουν ότι αποσιωπάται κάτι από δισταγμό ή φόβο ή γιατί κρίνεται περιττό να μπει και κάποτε όχι για να αποσιωπηθεί κάτι, αλλά για να τονιστεί περισσότερο εκείνο που ακολουθεί.
我) Η παύλα (–). Είναι μεγαλύτερη από το ενωτικό και σημειώνεται σε αντικατάσταση παρένθεσης ή κομμάτων ή για να δείξει την αλλαγή του προσώπου που μιλά.
Ĵ) Τα εισαγωγικά («»). Χρησιμοποιούνται για να κλείσουμε τα λόγια ενός προσώπου, αν τα παραθέτουμε έτσι ακριβώς όπως τα είπε, για να ξεχωρίσουμε διάφορες φράσεις που δεν είναι συνηθισμένες στην κοινή γλώσσα ή ακόμα για να χωρίσουν τα λόγια των προσώπων σε ένα διάλογο, οπότε αντικαθιστούν την παύλα. Εισαγωγικά σημειώνουμε επίσης για να κλείσουμε τίτλους βιβλίων, εφημερίδων, πλοίων κ.ά., εκτός αν οι τίτλοι αυτοί τυπώνονται με διαφορετικά στοιχεία από αυτά του υπόλοιπου κειμένου.
Η τελεία, το κόμμα και η άνω τελεία σημειώνονται έξω από τα εισαγωγικά, ενώ το θαυμαστικό και το ερωτηματικό μέσα σε αυτά, αλλά μόνο όταν ανήκουν στο κείμενο που βρίσκεται μέσα στα εισαγωγικά.
Ή επιστήμη εσφυρηλατήθηκε διά τών Ελληνικών καί ή γραμματική μας είναι Ελληνική εφεύρεση. Τά λογοτεχνικά μας έργα είναι Ελληνικάκαί όλες σχεδόν οί λέξεις είναι Ελληνικές». Ή Αγγλική γλώσσα μέ διάταγμα τού Ερρίκου Ε΄1422, περιέχει μόνο 27000αμιγείς Ελληνικές λέξεις καί 234000 πού έχουν πρώτο ή δεύτερο συνθετικό Ελληνική λέξη. Βάση τής Nomenclator Zoologicus ή ονοματολογία στήν ζωολογία έως τό 1994, είχε ανακαλύψει 337.789 γένη ζώων, έκ τών οποίων τά 196000 ονόματα ήταν αμιγώς Ελληνικά. Στήν ιατρική βάσει τού λεξικού Dorland1994 τό 68%, στήν βοτανολογία τό 60% βάσει τού λεξικού Δ.Καβαδία καί στήν επιστημονική καί τεχνική ορολογία τό 45% βάσει Mc Graw-Hill λεξικού, είναι λέξεις αμιγώς Ελληνικές.

Ποία Αγγλική « Γλώσσα » ;
• An – έν, 一
• Master – magister μάστρος καί μέγιστος
• Art – Άρτιος
• Scope – σκοπιά, σκοπεύω
• Any – Ένιος
• Hand – Χανδάνω, περιέχω
• Dataδοτός, δεδομένος έκ τού δόω
• Glossary – gloss, glossa, 语言
• Absolute – ab(s)lute Απόλυτο
• Reality – Res (λατ) ρέζω, πράττω
• Existence, Exist – Εξ+ίστημ, εξίστημι
• Shake – Σείω
• Plan – Πλάνος
• Professor, Profess – Πρό + Φημί
• Mode – Τρόπος, μήδος = σχέδιον
• Mix – Μίσγω, ανακατεύω
• Option – Οπτεύω
• Complex – Συμπλέκω
• Differ – Διαφέρω
• Dance – Δίνησις, δυνεύω
• Arms – Άρμενον, όπλο, εξοπλισμός
• Imitate – Μιμήτωρ, μίμος
• Memory – Μέρμηρα, μερμηρίζω = φροντίζω
• Dictate – Δείκνυμι
• Absent – Άπειμι, απέχω
• Mortal – Μόρος = Θάνατος
• Confess – ΣυνΦάσκω = Μαρτυρώ
• Genesis – Γένεσις
• Melancholy – Μελαγχολία
• Opportunity, Ob + Porto – Επι + πόρω, Περνάω, διαπερνώ δηάδή Πειραιάς καί Πειρατής = Pirate.
Ό Πειραιάς στήν αρχαία Αθηναϊκή γή, τό Αλίπεδον ήταν νησίδα. Ό Διάπλους προκειμένου νά φθάσει κάποιος στό νησί όνομάσθη Πέραμα, Πέρασμα. Ακόμα καί σήμερα υπάρχει ή περιοχή Πέραμα γιά νά πάς στήν Σαλαμίνα. Στά Λατινικά κατέληξε Portus από όπου καί οί λέξεις Port = μεταφέρω καί Puerto = Λιμάνι. Έτσι ό Πειραιάς έγινε ό Νονός όλων τών λιμένων τού κόσμου
(Στράβων Γεωγραφικά Α΄,C59- «Έλλην Λόγος»Άννα Τζιροπούλου Ευσταθείου)

ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ : Ενά γλωσσικό μόρφωμα, δέν έχει γένη, δέν έχει καταλήξεις, κλίσεις καί πτώσεις. Διακατέχεται από εμπειρισμόν : Τό Α γράφεται Α λέγεται Έϊ καί προφέρεται Α, ΈΪ , Όου

«..εάν οί Θεοί συνωμίλουν θά εχρησιμοποιούσαν τήν Ελληνικήν γλώσσαν..»
ΚΙΚΕΡΩΝ (περί Ρήτορος)

Σήμερα ή Ελληνική γλώσσα υπονομεύεται από δημοτικιστές, αλλά ακόμα καί ό δημοτικιστής Ψυχάρης γράφει:

«γλώσσα καί πατρίδα είναι τό ίδιο. Νά πολεμά κανείς γιά τήν πατρίδα ή γιά τήν εθνική του γλώσσα, ένας είναι ό αγώνας». Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τη διαφορά ανάμεσα στη γραπτή γλώσσα των λογίων και τη γλώσσα του λαού, η οποία άρχισε να διαμορφώνεται κατά την ελληνιστική εποχή και κληροδοτήθηκε στη βυζαντινή και στη νέα ελληνική.
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν αναγκαίο να γράφονται συγγράμματα στη γλώσσα του λαού, ώστε να γίνονται κατανοητά από τους ολιγογράμματους υπόδουλους Έλληνες. 所以, λόγιοι όπως οι Ν. Σοφιανός (15ος αι.), Μάξιμος Καλλιπολίτης (16ος-17ος αι.), Φραγκίσκος Σκούφος (17ος αι.), Ηλίας Μηνιάτης (18ος αι.), Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (18ος αι.) και πάρα πολλοί άλλοι έγραφαν στη δημοτική, χωρίς να λείπουν φυσικά και αυτοί που έγραφαν σε αρχαΐζουσα γλώσσα.
Στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα οι λόγιοι ήταν διχασμένοι στο γλωσσικό ζήτημα· πολλοί έγραφαν στην αρχαΐζουσα ((A). Γαζής, Ν. Δούκας, Ν. Θεοτόκης, P. Κοδρικάς), ενώ άλλοι στη δημοτική ή πολύ κοντά σ’ αυτήν (Ρήγας, (C). Κωνσταντάς, (D). Φιλιππίδης, (D). Καταρτζής, (J). Βηλαράς, (A). Χριστόπουλος, (D). Σολωμός). Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Α. Κοραή, ο οποίος πρότεινε μια μέση λύση ανάμεσα στη λόγια και τη δημοτική γλώσσα: η δημοτική να κρατά τους τύπους των λέξεών της αλλά να προσθέτει λόγιες καταλήξεις. Να λέει δηλαδή αντί ψάρι οψάριον, αντί πουλί πουλίον, αντί νοικοκύρης οικοκύριος κ.ο.κ.
Η κατάσταση του γλωσσικού ζητήματος παρέμεινε η ίδια και στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. 的 1853 ο Π. Σούτσος κήρυξε την επιστροφή στην αρχαία ελληνική γλώσσα προτείνοντας τη χρήση της αρχαίας γραμματικής, του αρχαίου λεξιλογίου και του αρχαίου συντακτικού. 的 1888 ο Γ. Ψυχάρης, που δίδασκε στο Παρίσι, κυκλοφόρησε το βιβλίο «Το ταξίδι μου», που υπήρξε σταθμός στην πορεία του γλωσσικού ζητήματος. Ο Ψυχάρης κήρυττε ότι η δημοτική έπρεπε να καθιερωθεί ως γραπτή γλώσσα του έθνους. Το κήρυγμα αυτό, παρά τις επιφυλάξεις που μπορεί να είχε κανείς για τις λύσεις που πρότεινε, πολύ σύντομα άρχισε να καρποφορεί· οι λογοτέχνες άρχισαν σιγά σιγά να γράφουν στη δημώδη γλώσσα, έγιναν προσπάθειες να καθιερωθεί η δημοτική στην εκπαίδευση και σε άλλους τομείς της πνευματικής ζωής.
的 1917 η κυβέρνηση Βενιζέλου καθιέρωσε τη δημοτική στα δημοτικά σχολεία και περιόρισε την καθαρεύουσα στις δύο τελευταίες τάξεις. 的 1941 εκδόθηκε από το κράτος η «Νεοελληνική γραμματική της δημοτικής», την οποία σύνταξε επιτροπή ειδικών με πρόεδρο και εισηγητή το Μ. Τριανταφυλλίδη. Η επιτροπή καθιέρωσε τα γραμματικά στοιχεία και το λεξιλογικό θησαυρό της προφορικής παράδοσης και προσάρμοσε τις λέξεις στη δημοτική.
Μετά από παλινδρομήσεις που σχετίζονται άμεσα με τις κάθε φορά πολιτικές εξελίξεις, η δημοτική έγινε η επίσημη γλώσσα του κράτους το 1975 και από το 1976 άρχισε η σταδιακή μεταγλώττιση των σχολικών βιβλίων.

Τη χαριστική βολή στήν Ελληνική γλώσα έδωσε ό Ράλης, όπου μέ διάταγμα κατήργησαν τήν Ελληνική γλώσσα, αναγκάζοντας μας νά αποστηθίσουμε άχρηστους γραμματικούς κανόνες καί νά ομιλούμε μία βάρβαρη γλώσσα.
Δεχθήκαμε τό είμαστε καί όχι τό είμεθα, τό εύηχο καί εξακολουθητικό -θ- αντικαταστάθηκε από τό στιγμιαίο -τ- καί ό Πλάτων έγινε Πλάτωνας, τού Σοφοκλέους έγινε τού Σοφοκλή κ.ο.κ.
Τό επιχείρημα ότι πρέπει νά μιλάμε τήν γλώσσα τού λαού είναι ή μεγαλύτερη απάτη. Αφού πρώτα ό λαός διά τής «βίας» έμεινε αγράμματος, αναλφάβητος καί απαίδευτος, πώς τώρα τού λέμε νά διαλέξη τήν γλώσσα του.
Οί χριστιανοί βαπτίζουν τά παιδιά χωρίς νά τά ερωτήσουν, διότι εκείνα λόγω τής ηλικίας, δέν μπορούν νά καταλάβουν τό καλό των. Οί γιατροί εμβολιάζουν τά παιδιά χωρίς νά τά ρωτήσουν, διότι πάλι αυτά δέν καταλαβαίνουν πόσο καλό τούς κάνει τό εμβόλιο. Οί Έλληνες όμως πώς νά επιλέξουν τήν γλώσσα πού θά ομιλήσουν όταν δέν έχουν γνωρίσει άλλη. Καί πώς είναι δυνατόν νά ομιλούν άλλη γλώσσα μετά από τόσους πολέμους, πείνα, καί εξαθλίωση πού γνώρισαν τόν τελευταίο αιώνα. Ανάγκαστηκαν λοιπόν νά μείνουν αγράμματοι καί απαίδευτοι επειδή δέν είχαν επιλογή. Αυτήν τήν γλώσσα τήν έμαθαν λόγο ανωτέρας βίας καί αυτήν έδωσαν στά παιδιά των. Αντί όμως οί πολιτικοί νά επαναφέρουν τήν σωστή γλώσσα, καί νά επιμείνουν νά τήν μάθη ό λαός, σάν τό βάπτισμα καί τό εμβόλιο, υιοθέτησαν αυτήν τήν κατανάγκη γλώσσα πού χρησιμοποιούσε ένα μέρος τού λαού. Νομιμοποιούν δηλαδή ένα προϊόν πού προήλθε από έγκλημα. Οί Ισπανοί απείλησαν μέ αποχώρηση από τήν Ε.Ε. άν γιά λόγους απλοποιήσεως καταργηθή ή περισπωμένη από τήν λέξι ΕSPANIA καί ενίκησαν. Ή Ισπανική όμως γλώσσα έχει ιστορία μερικούς αιώνες, καί όχι 9000 χρόνια τουλάχιστον.

Ή γλώσσα έγινε μονοτονική καί μαζί της ή παιδεία καί ή πνευματική πρόοδος. Όποιος υπονομεύει τήν γλώσσα, υπονομεύει καί τά πνευματικά θεμέλεια τής Ελλάδος. Ό μεγάλος Γκαίτε είπε: «Άκουσα τό ευαγγέλιο στόν άγιο Πέτρο σέ όλες τίς γλώσσες. Ή Ελληνική αντήχισε σάν άστρο πού εμφανίζεται μέσα στήν νύχτα». Πώς όμως ομιλούσαν οί πρόγονοί μας : ή Ελληνική γλώσσα είναι γλώσσα μουσική. Ή φωνή ανεβοκατέβαινε κυριολεκτικά τήν μουσική κλίμακα. Όταν οί Ρωμαίοι πολίτες πρωτο άκουσαν στήν Ρώμη τά Ελληνικά αρθρώμενα από Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν νά αποθαυμάσουν τούς ανθρώπους πού ελάλουν ώς αηδόνες. Ή Ελληνική γλώσσα υπερείχε ώς πρός τήν αρμονία καί μελωδία επειδή ακριβώς είχε τά φωνήεντα καί τά σύμφωνά της αρμονικά διαρρυθμισμένα είς μελίφθογγον κράσιν ώστε νά δίδουν πάντοτε εύηχο μουσικό σύνολο. Τά τραχέα μετά τών λείων, τά σκληρά μετά τών μαλακών, τά κακόφωνα μετά τών ευφώνων, τά δυσέκφορα μετά τών ευπροφόρων. Κατά τόν Διονύσιο Αλικαρνασσέα : «διότι καί μέλος έχουσιν αί λέξεις καί ρυθμόν καί μεταβολήν..ώστε ή ακοή νά τέρπεται.». Οί Έλληνες λαός ερασίμολπος συνέθεσε τήν γλώσσα του όπως ακριβώς καί τά απείρου κάλλους άσματά του, αποσκοπώντας είς τό λογώδες μέλος, δηλαδή τήν μουσική τού λόγου. Ό Πλάτων απαιτούσε τόν ρυθμό καί τήν μελωδίαν «..ώσπερ όψον επί τόν λόγον, τόν δέ λόγον μουσική γραμμάτων…»( Πολιτεία 549-Β). Ό Δημόκρητος είχε αφιερώσει ολόκληρη πραγματεία «περί ευφώνων καί δυσφώνων γραμμάτων», ενώ ό Αριστοφάνης ομιλεί διά τής αρμονίας «ήν οί πατέρες παρέδωκαν». Ό Πτολεμαίος στό έργο του μουσικά γράφει: «τρία τά ρυθμιζόμενα : μέλος, κίνησις σωματική καί λέξις». Ό Πυθαγόρας προτιμούσε τήν Δωρικήν διάλεκτον διά τόν ιδιάζοντα αρμονικόν της ήχο καί αυτό τό απέδιδε στήν αρχαιότητά της. Τόσον ό Αρχίλοχος όσο καί ό Βακχυλίδης καί ό Αριστόξενος συνοψίζουν: «οί Έλληνες διά τού λόγου τραγουδούσαν καί διά τού τραγουδιού μιλούσαν». Τό ίδιο καί ό αυστηρός Κικέρων παρατηρεί στό βιβλίο του Περί Ρήτορος: «οί Έλληνες λίγο έλειπε νά κάνουν στίχους καί τόν πεζό λόγο, τόσο πολύ τούς άρεσε ό αρμονικός ήχος». Ό Επτανήσιος ευπατρίδης Διον. Ρώμας κατελήγοντας σέ ένα μελαγχολικό συμπέρασμα λέγει: «τέτοια γλώσσα καμωμένη νά ομιλιέται από Θεούς εκακόπαθε στό στόμα τών ανθρώπων». Αυτόν λοιπόν τόν φυσικό καί γνήσιο κυματισμό εφιλοδόξησε νά αποκαταστήση μέ λίγο πολύ γνωστές επινοήσεις ό Ολλανδός φιλόλογος Έρασμος, ό οποίος εγεννήθη στό Ρόττερνταμ τό 1466 καί πέθανε στήν Ελβετία 70 χρόνια μετά. Τό ήτα τό προφέρει ώς έψιλον μακρό, τά β,() c,ð, τά θέλει σκληρά καί κοφτά όπως τά λατινικά b,d,G, τό ζ ώς zd καί τό θήτα τό ορίζει ώς ταύ δασύ. Επίσης τό φ τό δασύνει μέ τήν προσθήκη τού (的) κάνοντάς τό κάτι σάν πφ, ενώ τό (点¯x) τό μεταφράζει ώς ασθενές κάππα. Ή δασεία μας πού προφέρεται ώς παχεία πνοή, θυμίζει τό (点¯x) καί ακούγεται ακόμα καί στά σύνθετα. Έχοντας διαλύσει τό ου σέ ο-ου, αφήνει τήν γλώσσα μας χωρίς ου καί μεταχειρίζεται τό ύψιλον ώς ου. Ή κακοποίηση αυτή τού Έρασμου δέν είναι τυχαία. Άν κάποιος διαβάσει ένα αρχαίο κείμενο μέ τήν ερασμιακή καί κατόπιν μέ τήν νεοελληνική, φαίνεται ωσάν νά μήν υπάρχει καμμία συγγένεια μεταξύ τής αρχαίας καί τής νεοελληνικής. Αυτό δέν είναι τυχαίο, αλλά δικαιολογεί διώξεις, αρπαγές καί αδικίες πρός τόν ελληνισμό πού ξεκινούν από τήν εποχή τών σταυροφόρων έως σήμερα. Καμία συμπάθεια πρός τού Νεοέλληνες, αφού πρέπει νά μήν είναι απόγονοι τών αρχαίων Ελλήνων. Σήμερα έχουν καταφέρει οί Έλληνες νά ομιλούν τήν Ελληνική κατα τρόπο εγκληματικό. Τόσο πού ό Ισαάκ Βόσσιους στό De viribus rhytmi γράφει πώς οί τόνοι στά Ελληνικά δέν έχουν καμμία σχέσι μέ τήν πραγματική εκφώνησι. Συνεπώς οί Νεοέλληνες πρός τόν τονισμό δέν έχουν σχέσι μέ τά αρχαία Ελληνικά, πού πλέον μόνο οί Ευρωπαίοι γνωρίζουν. Γιαυτό ακριβώς τόν λόγο μετά τόν Έρασμο, ήρθαν άλλοι Ολλανδοί, πού θέλησαν νά διορθώσουν καί τούς τόνους μας. Πράγμα όχι πάλι ευρύτερα γνωστό. Ό Ισαάκ Βόσσιους ισχυρίζεται πώς τά Ελληνικά πρέπει νά τονίζονται όπως τά λατινικά. Αυτός ό νέος σοφός φαίνεται πώς ξέχασε τόν Διονύσιο Θράκα καί τήν εργασία του «Τέχνη Γραμματική» πού εχάρισε στόν κόσμο μαζι μέ τό όνομά του καί τήν επιστήμη τής γραμματικής: «τόνος εστίν απήχησις φωνής εναρμονίου ή κατά ανάτασιν έν τή οξεία ή κατά ομαλισμόν έν τή βαρεία ή κατά περίκλασιν έν τή περισπωμένη». Ό Πορφύριος επίσης λέγει: «τόνος εστίν επίτασις ή ένεσις ή μεσότης συλλαβών ευφωνίαν έχουσα». Ό Ισσαάκ αγνόησε καί τόν Ηρωδιανό στό έργο: «Καθολική Προσωδία»,καθώς καί όλους τούς Αλεξανδρινούς λογίους, οί οποίοι γνωρίζοντες καί κατέχοντες τόν αληθινό κυματισμό τής Ελληνικής, ώρισαν τούς κανόνες τονισμού. Καί όμως,οί ανεκδιήγητες θεωρίες περί λατινικού τονισμού τής Ελληνικής γλώσσης υιοθετήθηκαν γύρω στό 1700 μέ συνέπεια τόσο στήν Ολλανδία όσο καί στήν Αγγλία νά αρχίσουν νά τυπώνωνται τά Ελληνικά κείμενα χωρίς τόνους. Οί τόνοι επανήλθαν 100 χρόνια αργότερα όταν ό Άγγλος Πάρσον απέδειξε ότι ό λατινίζων τονισμός δέν ταιριάζει στήν Ελληνική γλώσσα.

Γενικότερα οί Ελληνικές λέξεις προφερόμενες ερασμιακά παρουσιάζουν ακατανόητα σχήματα ώστε ένας αληθινός γνώστης τής Ελληνικής, εύκολα αντιλαμβάνεται τού λόγου τό αληθές: τό ευδοκιμείν γίνεται ε-ου-ντο-κι-μέ-ιν, τό έποικοι μεταφράζεται σέ έ-πο-ι-κο-ι, τό καιροί σέ κα-ι-ρό-ι κ.ο.κ. ό Γιόχαν Ρόϋχλιν, ό μεγαλύτερος Γερμανός φιλόλογος τής Αναγεννήσεως εργάσθηκε απηλλαγμένος από προκαταλήψεις καί φανατισμούς γιά νά καταλήξη στό συμπέρασμα ότι: ορθή προφορά είναι μόνον αυτή πού διατηρήθηκε στά χείλη τών Ελλήνων καί όχι εκείνη πού κατασκευάσθηκε βάσει υποθέσεων. Ό Άγγλος Επίσκοπος Στέφανος Βιντονιένσις απηγόρευσε τήν ερασμιακή απειλώντας μέ αφορισμό όποιον θά τήν δίδασκε. Τήν Ερασμιακή τήν απεκήρυξαν Ό Γάλλος Ελληνιστής Ντ’Αρτώ, ή Ιταλική εγκυκλοπαίδεια ΤREKANI, ή Γαλλική καί Ουγγρική Ακαδημία, καθώς καί άλλοι Ελληνιστές, ακόμα καί οί Ρώσοι, αλλά μόλις τόν 19ον αιώνα. Τό 1892 ό Ολλανδός Mueller σέ ομιλία του, λέγει πώς ό Ερασμιακή προφορά είναι γελοία. Γιά τήν αντικατάστασι μάλιστα αυτής τής προφοράς ίδρυσε στήν Ολλανδία φιλελληνικό συλλόγο κατά τής Ερασμιακής.
Ό Ζάκ Λακαρριέρ λέγει: Ξέρω ότι σ’αυτόν τόν τομέα, τά λύκεια καί πανεπιστήμια επιμένουν νά διδάσκουν αυτήν τήν γελοία προφορά πού λέγεται ερασμιακή, πού κακομεταχειρίζεται, παραμορφώνει, κολοβώνει καί σχίζει τούς γλυκούς σάν τού αυλού ήχους τής αρχαίας Ελληνικής.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ : τό Αλφάβητον είναι Ελληνικό καί ημείς πού κατοικούμε είς τήν χώρα αυτήν, ανέκαθεν εσμέν Έλληνες από τότε πού εμφανίσθη ό άνθρωπος επί τής γής. Πρέπει δέ νά υπερασπιζόμεθα τήν Ελληνική θεία γλώσσα, όπως καί τήν πατρίδα.
Όλο τό πολιτιστικό οικοδόμημα τής Ευρώπης είναι κατά βάσι παιδί τού Ελληνικού κόσμου. Οί αέναοι Έλληνες ταξιδευτές Πελασγοί, Αιολείς, Αχαιοί, Μινωίτες, Μινύες, διέσχιζαν τήν Γηραιά Ήπειρο αξιοποιώντας κάθε θαλάσσια οδό. Εκείνοι όμως πού δέν βλέπουν τά στοιχεία καί τήν αλήθεια, επιμένουν στίς ινδοευρωπαϊκές θεωρίες εξυπηρετώντας πολιτικές καί οικονομικές σκοπιμότητες. Αυτή ή προσπάθεια ασυνέχειας τής Ελληνικής ιστορίας, δέν είναι τυχαία. Δυστυχώς αυτή ή ασυνέχεια σήμερα γίνεται προϊόν εκμεταλλεύσεως από τά όμορα κράτη τής Ελλάδος (καί τά κρατίδια, Σκόπια). Καταρχάς όποιος Έλληνας υιοθετεί αυτές τίς θεωρίες περί Φοινίκων, ινδοευρωπαίων κτλ, μειώνει τά Ελληνικά ιστορικά δικαιώματα σέ αυτήν τήν Γή. Οί θερμοί θιασώτες αυτών τών θεωριών, πού βρίσκουν σύμφωνους καί διαφόρους επιφανείς Έλληνες επιστήμονες, είναι οί βόρειοι καί ανατολικοί γείτονές μας. Αυτές οί θεωρίες προκάλεσαν τούς υπανθρώπους (Σκοπιανικά συνονθυλεύματα) νά θεωρούνται Μακεδόνες, τούς άλλους υπανθρώπους (Αλβανοί) νά θεωρούνται Ιλλυριοί, καί τούς άλλους υπανθρώπους (Βούλγαροι) νά θεωρούνται Θράκες. Άν δηλαδή καί οί ανατολικοί υπάνθρωποι αναπτύξουν τίς ίδιες δημόσιες σχέσεις μέ τούς προηγούμενους, τότε δέν αποκλείεται νά γίνουν καί αυτοί απόγονοι τών Τρωών. Βέβαια αυτό δέν πρόκειται νά αργήση, αφού εδώ καί χρόνια μιλούν στήν Τουρκία γιά «προτούρκους», ενώ ή αναισχυντία των έχει φθάσει στό σημείο νά θεωρούν τούς Χετταίους προγόνους των, κατοχυρώνοντας έτσι τά ιστορικά των δικαιώματα στήν γή τής Μικράς Ασίας. Οί θεωρίες λοιπόν αυτές τών Ινδοευρωπαίων καί Φοινίκων, καθίστανται επικίνδυνες γιά τόν Ελληνισμό καί τήν χώρα αυτή. Ή μάχη πού διαδραματίζεται τους τελευταίους 2 αιώνες, πέρα από τούς υλικούς πολέμους, είναι πολιτιστική

master-lista.blogspot.gr

该KARYANI PAGGAIOU城市和地区: 很少有碎片从长的历史

Κτισμένη πλάι στις τελευταίες, δυτικές πλαγιές του Συμβόλου όρους, πολύ κοντά στο Παγγαίο και στις εκβολές του Στρυμόνα ποταμού, η Καρυανή ή Κάρυανη, όπως επικράτησε να λέγεται στη νεώτερη ελληνική γλώσσα, αποτελεί έναν οικισμό κατοικημένο από Έλληνες, που οι απαρχές της ιστορίας του χάνονται πίσω στους αιώνες.

Στην περιοχή του χωριού εντοπίστηκαν σαφή ίχνη παλαιολιθικής εγκατάστασης, (πριν το 10.000 例如), μεταξύ άλλων και στην Ακρόπολη του αρχαίου Πιερικού πολίσματος του Φάγρητα, που βρίσκεται στο λόφο «Κανόνι», ο οποίος υψώνεται πάνω και αριστερά από το Ορφάνι, για όποιον πηγαίνει εκεί από τη Γαληψό. 继续阅读

Amphipolis.gr | 古代马其顿的语言

古代马其顿的语言

希腊半岛和小亚细亚的最重要的希腊各地的方言 500 例如.

迪米特里E.. Evangelides

希腊语, 根据最新的科学观点(() a), 形成在希腊, 原希腊入住后, 虽然谁同化,逐渐消失了以前建立的人民 (= Proellines), 但是在文化和文化的影响. 该Proellines讲他们自己的语言,从而明显地影响希腊语的塑造. 这个过程的结果(() b) 是第一单原希腊衰变成之间的三种方言 2200/2100 例如. 和 1900 例如. 即. 原希腊人在一个相对狭窄的波段最后的安装,其中包括目前的伊庇鲁斯和N个部分. (D). Illyridos, 西马其顿和B. (A). 萨利的一部分 (请参见. 宪章), 直到这些性别的移动开始, 主要集中在南部地区。(() c)

Protoell

最初的原希腊平等设施

他们的方言:

1. 随后的一个非常古老的形式 离子,阿提卡 方言

2. 的所谓的一次也古体 西方 / 西北 / 大陆 方言 (稍后出现 多利安 拉科尼亚, 克里特岛等。, 伊利斯的方言, 的 Aitoliki, 的 新亚该亚, 和伊庇鲁斯三大种族的方言 - Thesprotians, Molossos, Chaonia) 和

3. 所谓中央方言, 然后将其在切割 (称为原风) 和 田园 (随后 阿卡迪塞).

完成画面提及,围绕 1600 例如. 从塞萨利TO移居一个aiolofonon亚该亚部分 (=亚该亚弗西奥蒂斯) BA伯罗奔尼撒. 在那里,他们的方言被展示新奇,由田园影响 (后来阿尔卡季塞) 伯罗奔尼撒中部方言 (其中,围绕 1900 例如. 他们迁移并定居的Arkadofonoi, 从今天的西马其顿地区未来). 所以,终于到达了已知, 标志用 B类线形, 迈锡尼王国的方言, 这是以前报道亚该亚 (它不应该与上述理学亚该亚混淆, 一个多立克方言), 而今天在总体上盛行调用 迈锡尼. 随着迈锡尼世界的崩溃, 迈锡尼方言逐渐停止使用永久消失左右 1150 例如. 结束, 风和西方元素的交集方言, 遇到 萨利皮奥夏 方言.

那么,什么是古代马其顿的讲话相对于希腊语上述方言语言关系;

我们看一下这个问题的答案之前,应当指出,在马其顿的调查研究显示,在过去的三十年卓越进展, 因此,我们现在可以参考语言原料, 从中我们可以达到特定的科学结论.

然而,科学的讨论,从19世纪初开始几乎与德国莱比锡出版的一个短的研究 ˚F. G.. Stourts 题为“在自由马其顿方言»(ð), 旨在提出关于马其顿的立场观点和研究为希腊语的一种方言,主要通过发出 1825 该项目的 (C). 该. Myller «关于住所, 起源和马其顿人民的最古老的历史»(Ë). 不幸的是科学的很快的讨论转向政坛,并成为无尽的一系列冲突为希腊字符或没有这种语言。(() f)

作为观察: «…几十年来,一直存在关于希腊方言列入或非马其顿强烈争议. 这个问题部分是由于材料的不足之处, 早期主要题字, 但在exoepistimonikous代理, 从一开始的争论是紧紧依赖于19世纪和20世纪巴尔干南部的政治和历史发展 – 时至今日 – 谁居住的地区的人民和领土要求…»。()

因此,试图回答我们上面提出关于古代马其顿方言与其他方言希腊的关系问题, 我们必须澄清的是,在过去的, 但直到最近, 这是困难的缺乏一个简单而清晰的答案或语言材料甚至稀缺, 允许各种案例和意见. 这些我们可以将其归类分为四组, 取决于支持位置:

1. 最早的位置接受认为马其顿是一个混合语言, 相对的伊利里亚人 (所说G的位置. 该. 穆勒, 和斯拉夫人主要是科学家,然后, 作为对G. Kazaroff, 中号. Rostovtzeff, 中号. Budimir, H. 气压等。) 或色雷斯 (保加利亚Ð即使在今天支持. Tzanoff).

2. 另一个位置, 由著名科学家的支持, 接受了马其顿作为 独立印欧语, 类似于希腊 (V. 皮萨尼, 我. 俄, G. Mihailov, P. 尚特兰, 我. 臊, C. ð. 雄鹿, Ë. Schwyzer, 弗拉德. Georgiev的, W. W. 塔恩和突出的法国语言学家奥利维尔马森在他的职业生涯的开始).

3. 大多数,但是,科学家和语言学家尤其是倡导并支持 马其顿是另一个希腊方言 (由F.阐述的观点. G.. Stourts上述, 和“族长”希腊语言学的C.. 马诺斯 (1848-1941), 语言学教授在后期萨洛尼卡亚里士多德大学. 缺口. Andrioti, 并且N. Kalleris, 一个. 有, 奥托·霍夫曼, F. Solmsen, V. Lesny, F. 赫耶尔, N. G. 大号. 哈蒙德, 一个. 汤因比, 通道. 埃德森和Olivier马森在多年成熟).

4. 结束, 我们必须提到一个以前小部分科学家的存在, 谁履行谨慎的态度, 援引一些含糊和语言材料的不足的存在是可用的时间, 因此觉得不可能制定一个明智的位置 [主要, 法国语言学家安东尼·梅耶 (1866-1936) 和Italoevraios历史学家阿纳尔多·Momigliano(1908-1987)] ().

但即使是古老的来源是, 不仅对马其顿的语言问题极为稀少, 而是加剧了混乱. 由于恰当和清楚地解释这种情况:

“…在马其顿的语言都有提及,而极少的古代作家. 总结 (请参见. 最后Panayiotou 1992年Kapetanopoulos 1995) 我们能集团的相关证据如下:

() a. 对于马其顿方言的性格: 在铁托利维奥马其顿, Aitolous和Akarnanes讲同一种方言 – 类似的发现确实为斯特拉波方言Ipeirots和马其顿. 如你所知, 上述人人平等习语西北部的辩证组. 的见证,现在是由辩证的铭文,进而与亲和力多利亚和马其顿的来源间接证据证实结合: 希罗多德 (1.56) 标识多利亚和马其顿 – 他自己 (5.20, 5.22, 8.137, 8.138), 如修昔底德 (2.99.3) 等后来来源与Argos和大力士连接Timenidon的王室熟悉的神话, 信息间接考古发现证实了如. 通过提比略发布的巴布剂 (1989) […] 对比, 赫西奥德和Ellanikou家谱神话与连接伊奥利亚马其顿, 但至今没有大的元素强化了这一传统.

() b. 对于马其顿方言逐渐边缘化: 早在M的军队. 亚历山大, 交互式的不同来源, 马其顿共同表达 – 方言只用马其顿之间还是在激情的时刻. ^ h按时间顺序年轻的证词方言是公元前1世纪中叶. 并指这一时期的托勒密法院甚至退却. 由铭文证实来源的证词.

() c. 对于马其顿方言,共同: 通过征服马其顿共同^ h蔓延和盛行, 不停止, 感谢希腊王国. 所以后来在一些Atticists意识与马其顿连接非常紧密地, 就术语makedonizein获得一些他们的意义时“说话的共同’ (例如. 雅典, “Deipnosophistai»3.121f-122A) – 这个原因也导致了他们的意见讽刺. 由于这方面的证据也makedonizein的重要性可以对抗Atticists通道, 其中相同类型特征在于手为“马其顿”,并从彼此作为一种“粘性的”使用“无知”或“年轻”的…”.()

我们已经注意到,在过去的三十年, 这种情况从塞萨洛尼基地区根本改变要归功于科学出版物柏林碑铭材料学院 (1972) 和北部马其顿 (1999), 与希腊罗马古代中心 (K.E.R.A.) 从上马其顿 (1985) 韦里亚和该地区 (1998). 此外,该KERA公布重大名三个集合从韦里亚领域, 埃德萨和外籍马其顿人.

他澄清和AUTH教授. 约翰·中号. 浪子 在一个很好的文章,题为“古代马其顿的语言?从佩拉的新数据»(Ĵ):

«长期以来人们讲马其顿的语言进行了讨论和不同的方法. 一些研究人员甚至, BORZA的美国教授和他的学生, 有人认为,在所有的大图巴费尔吉纳发现希腊铭文属于国王的亲戚, 因为王陵是. 他们的语言说,这是很自然的自己后,学者们对希腊认为,王室和更高级别只有希腊化. 但这种情况下; 显然,这种说法会被没收,如果我们属于普通百姓的希腊文和亚历山大大帝的时间和共同的希腊之前的日期, 4世纪中叶之前说. 例如.

D009-1早期的墓地集市佩拉给了我们最重要的发现. 由于5世纪的结束. 例如. 自带墓碑Xanthos. 关于一个贫困的孩子. 为了使小柱在一块大理石重复使用. 列上的碑文写入: XANTHOS /德米特里/ Y及AMA / CODE SON. 这里特别感兴趣母亲Amades的. 这个名字似乎来自根上午- 他们荷马AMA-哦动词 (牌坊。=刈) 与马其顿后缀-dika, 记得广泛的名字. 观察马其顿的正常形成到达一个地方. 最近甚至从我们Vergina的结果,得到菲利普的母亲的三倍名称作为欧律狄刻和不欧律狄刻. 所以, 而在几年前的例子是匮乏的今天与考古学家的发现与日俱增. 我提醒你从佩拉的墓地2认定, 从土壤弹拨最近. 这金黄的树叶与死者的身份. 在记录片名字Igisiska, 而不是Igisiski, 动词铅. 我还提到,死者是一个小女孩, 所以-iski = Igisiski. 在另一个记录好客的名字. 从市场区域的墓地另一项发现是属于一个刻着沉重板, 一 糊剂(ķ), 如说古人. 这是考古研究的马其顿近年来进行了重大资产. 本文, 在我看来,, 可以在马其顿方言的理解果断帮助. 因为它是目前, 独特的互动文本马其顿. 的进一步增加的重要性,因为它是相对大量的文本. 本文即将出版, 只出现, 我敢肯定,将广受专家们讨论的语言学家.

该板是在一个谦虚的人的墓发现. 文本呈现起草阁楼关系. 但是从阁楼离子基团不同,以下:

1. A和这里有二级, 请参见. 如. 忒提斯, 而不是Thetimi, 他妈的不是gimai, 其他反另一, 冷清的地方冷清, 坏很坏.

2. 的a和b的缩短是一个不为H, 例如. 当艾伦·巴桑,而不是其他的通行证, 寡妇,而不是寡妇等等。.

3. 通用和其他特殊情况可以帮助我们排名文本语言组NW希腊多立克方言当然在. 所以这是马其顿和她的意思,当亚历山大说话的士兵Macedonists…».

不幸的是, 撤回难以从而旧理论仍然过时“智慧”还是收费期刊, 大学教科书和项目, 为恰当地说, 米尔特教授. HATZOPOULOS, 说明作为例子 (避免会说), P教授文. Krosslant (R. 一个. 克罗斯兰), 在第三卷 - 第一部分 1, 著名的和非常可靠的,否则“古代史”剑桥马其顿大学() 和小册子Amerikanoroumanou尤金Borza教授().

也是一个典型的例子,dialektologikoi地图在国外流通 (但不幸的是希腊) 文学和在希腊的空间一小部分限制希腊方言 (南方希腊大陆, 岛屿和小亚细亚沿岸), 并显示马其顿区, 和伊庇鲁斯, 非希腊方言的人居住!

1 AEG-MAP2的副本

罗伯特·Morkot, 教育署. 1996. 古希腊的企鹅历史地图集.

“企鹅图书”, p. 23.

http://www.trentu.ca/faculty/rfitzsimons/AHCL2200Y/LE 04-01.htm

2 greek_dialects副本

http://titus.fkidg1.uni-frankfurt.de/didact/karten/griech/grdialm.htm

3 CAH第三卷第一部分j的副本. B. 海恩斯沃思

(剑桥古代史卷. 第三部分 1)

但为什么这些怀疑和争议对马其顿方言的位置;

由于M.教授解释. HATZOPOULOS(ñ):

«…其中一个原因 - 也许是最重要的 - 对新数据的同化和过时的理论,坚持这样的阻力,直到连最后几年, 是在其中的方式, 19世纪, 否则似乎完全希腊语 - - 对马其顿方言和希腊非字符集中在马其顿单词和专有名词零星外观科学辩论大声关门协定 [浊塞音] (() b, ð, () c) 代替相应的第一欧安, aichon关闭协定 [原本“抽吸”清音站] (˚F, 我, 点¯x,), 预计其他希腊方言, 如Valakros和韦雷头顶秃和Ferenika…».

并继续:

«[…] 自上世纪80年代中期在马其顿和KERA“马其顿”活动方案考古研究的加速造成了许多科学论文的介绍和它们之间的领先语言学家 (克劳德Brixhe, 安娜Panayiotou, 该. 马森, 大号. 杜波依斯, B.米提阿德斯. HATZOPOULOS) 他们用较新的数据,收集这, 允许超越快刀斩乱麻, 谁, 从19世纪捕捉周围古代马其顿的语言的所有讨论, 即. 关于它是否是希腊. 因此,可以毫不夸张地说,从现在起的屏障,阻止他们说的语言识别,菲利普和亚历山大大帝被淘汰: 古马其顿是一个真正的和真正的希腊方言. 在这个问题上,积极参与这一问题的所有语言学家和学者现在有同样的看法. 但同样真实的是他们不同意每件事.

两个问题依然引起了严重分歧:

() a) 如何解释在附注中的B马其顿单词和名称零星存在, ð, 的℃,而不是相应的音素˚F, 我, X以外的希腊方言;

() b) 什么是马其顿希腊中的辩证立场;

近年来的第一个问题进行了研究几次, 但在一边和O的不同的结论由克劳德Brixhe和安娜Panayotou. 马森, 大号. 杜波依斯和我在其他.

在辩证关系的希腊马其顿内的主题, 除了上面提到的科学家, N个. G. 大号. 哈蒙德和E. Voutiras也做出了重要贡献. 只要,但是,处理, 渐渐地我开始相信,上述两个问题是紧密相连的或者更确切地说, 对马其顿方言方言的亲缘关系研究为交响系统的这个问题特异性令人满意的解释 (它的辅音系统的这个有争议的特殊性). […]

因此,对于马其顿的交响系统搜索导致其密切相关的这一番话的方言亲和力的问题. 这是正常的, 在马其顿的希腊和非希腊字符的基本分歧, 抛开次要位置希腊方言在其安装的问题. 然而,并非完全忽略. 已经, °F. G. 下跌, 希罗多德支持, 确定了马其顿作为一个多立克方言, 而奥托·亚伯是准确的,并放置北部多利安方言之间. 假设斯特拉波和普鲁塔克提供了必要的论据坚持马其顿人不是从大陆不同的方言.

奥托·霍夫曼的基本工作是什么果断推出了风的层面的讨论, 被广泛接受的今天 (Daskalakis, 汤因比, Goukowsky). 对于多利安 - 西北维度的位置提出了强烈的恢复由于到J的威信. N. Kalleris其次是G.. Mpampiniotis, 奥利维尔马森和其他科学家更轮廓分明的意见 (一个. Tsopanakis, 一个. 我. Thavoris, 中号. B. Sakellariou和Cl. 桥梁). 最后N个. G. 大号. 哈蒙德采取了最明确的条款, 争论了两个马其顿方言并行存在: 上马其顿与西北方言,另一个位于下马其顿血统,以色萨利关系密切. 但是,一个新元素, 从马其顿全面的方言文字出版, 开创了新局面. 本文从巴布剂的发现来了 (请参见. PT. ķ) 从公元前4世纪的前半. 这是在佩拉墓发现的......“(Ø).

Αντίγραφοαπό佩拉含铅平板katadesmos 4世纪

该佩拉诅咒平板电脑 (佩拉考古博物馆)

Pellatab

外形尺寸: 30 厘米× 6 厘米
文本

[忒提斯]而我们Dionysofontos结束,加蒙记录和Allan谈派嗓路-

[奈克]科学和寡妇和处女, 的确Thetimas, 和parkattithemai Makronas和
[每] daimosi•克里克和我NO dielexaimi和anagnoiin palein anoroxasa,
[转矩] 他妈的Dionysofonta, 往昔他们不是•非噶尔Lavos艾伦的女人,但AWU,
[AWUð]Ësynkatagirasai Dionysofonti和midemian艾伦. Iketis YMO(ñ) 解释-
[上午•菲尔;]如果感叹, 型材恶魔[的]Ĵ, dapina噶尔
IME的朋友都和无效•其他
[ID]EMIN商店如非ginitai的[ÿ]错误和坏忒提斯apolitai.
[—-]AL[—-]YNM..ESPLIN EMOS, AWU不 [Ë]ÿ[ð]aimona和祝福genestai
[—–] THE[.].[—-].[..]..E.E.EO[ ]A.[.]E..MEGE[—]

1. [对于忒提斯]美国和Dionysofonta仪式及婚宴写诅咒, 和 (婚姻) 所有其他的路-

2. [奈克]小号, 寡妇和处女 (此), 但特别是对于忒提斯和分配 (这个诅咒) 在Makrona和

3. [他们的] 恶魔. 而且,只有当坟,解开看了又看 (这些话)

4. [然后] (不仅可以) 结婚Dionysofon而不是之前. 不得娶别的女人, 只有我

5. 并可能我一起慢慢变老Dionysofonta和任何其他. 您Iketides是:

6. 显示同情 [吻;], 最喜欢的恶魔, 虚心 (我求求你了) 我离开了我最喜欢的所有

7. 但请保留 (这份书面) 我不这些事件这么输惨忒提斯

8. 并给我幸福和至福.

我们应该注意到,很多“好心人”们很快减少这一发现对语言学研究的重大意义, 带参数,从简单的怀疑非个案. 教授 米尔特. HATZOPOULOS 这是apostomotikos这个问题:

“......在我看来存在 (语言) 类型,dielexaimi, IME, anoroxasa, dapina, 预计将在马其顿, 但完全陌生到西北方言, 确认是决定性的文本作者的本地原点,使我们能够拒绝的情况下不太可能的文本可能是一个Epirot居民谁住在佩拉的工作......“。(p)
根据争议

我们回到马其顿存在的问题臭名昭著大声关门协定 [浊塞音] (() b, ð, () c) 代替相应的第一欧安, aichon关闭协定 [原本“抽吸”清音站] (˚F, 我, 点¯x), 现有在其他希腊方言.

在这个问题上, 如上所述, 有大约的现象的起源两个视图. 第一种观点是由教授主要支持 安娜Panayiotou:

“......某些古 (由普鲁塔克和后) 和拜占庭消息来源表示,马其顿«染色信息»B代替F. (并一度的D,而不是一) 在anthroponymia, 在虔诚的绰号, 马其顿日历和马其顿的“语言”的月 – 语法学家和词典编纂者认为anthroponymio吻 ([phvla]) 例如. 符合马其顿别墅 [bvla] (或自古典时期的结束 [vvla] 根据一些研究人员, κυρίωςBabiniotis 1992). Ayti的差异被认为是大多数语言学家和学者绝对必要, 分离来自希腊的方言不马其顿 – 希腊迈锡尼包括 -, 因为它在马其顿的语音系统意味着不同的开发协定: 即, 根据这一理论, 印欧铿锵欧安会* BH, *DH, *GH有陷阱在希腊在艾莎CSCE [第pH值KH] (˚F显卡, () i, 分别点¯x) 已经失去了他们的响度, 而马其顿陷阱分别是 [B D摹] (乙图, (D), 分别用C), 即失去了shagginess. 据其他学者, 该差异反映在希腊发展 (apokleistopoiisi), 位置相当困难与方言文本最新的数据调和 (请参见. 最后Brixhe & Panayotou 1994, 211 和 216-218, Panagiotou 1997, 202). 也许是更经济的假设,有此功能是语言的名字仍然某一性别谁住在该地区,其中由马其顿语言同化, 很显然,早在公元前5世纪. 这种语言的唯一痕迹已被限制在突出保守场, 命名法. 早在公元前4世纪, 当书写开始在马其顿蔓延, 在马其顿的语感,这些名字是, 没有明显的区别, 马其顿语言材料和传统的一部分…». (q)

它说A.教授性别. Panagiotou是 弗里吉亚, 因而接受的一个的影响 弗里吉亚涂料 (adstratum) 马其顿的形成, 明显受到同事的位置的影响, 法国语言学家 克劳德Brixhe, 在南锡大学教授, 已经开展了大量的调查和研究 (几个世纪以来死亡) 弗里吉亚语.

教授 米尔特. HATZOPOULOS 没有,但是,接受这个假设,认为谐振的存在关闭的辅音b, () c, 马其顿d的因周边方言的影响 Perraivos萨利. 它支持一个强有力的论据和说服力:

“...如果我们考虑到类型的地理分布与铿锵根据萨利关闭, 我们观察到,它们都集中在该地区北部, 主要表现在Pelasgiotis和Perraivos, 与第二最大浓度. 但在马其顿这些人分布不均. 他们在相当数量和品种发现 - 提供证词的现象原有的生命力 - 在三个城市或地区: 在费尔吉纳, 韦里亚和皮耶利亚. 但所有这些都位于马其顿遥远东南部, 与Perraivos直接接触. 我认为,这只是我们的地理分布提供了问题的解决. 因此,我们在处理希腊方言的语音特点, 谈过奥林巴斯两侧无疑是由于衬底或涂层, 或者, 但不一定, 弗里吉亚.

如果有任何疑问留在相对的现象希腊血统, 会溶解两个人的名字: Kevalinos和Vettalos.

人们普遍认为,首先来自印欧语根* ghebh(Ë)1-. 如果按“弗里吉亚”的情况下, 的“欧安会”响度损失呼出的anomoiosi之前未能成行, 这应成为马其顿希腊方言的类型应该是Gevalinos而Kevalinos, 这是他们的anomoiosis后“欧安会”的响亮早失的结果. 该克劳德Brixhe和安娜Panayotou, 充分认识问题, 逃避接受 (该现象是由于) “过时dialektismo” (“人造dialectisme”).

从其他, 名称Vettalos, 这显然是马其顿国家Thettalos的类型, 作为一个人的名字, 与蓝鳍金枪鱼可能转移. 我们也知道,阿提卡斯Thettalos和Boeoticos Fettalos之间的对比, 它要求初始* gwhe-.

鉴于一方面弗里吉亚, 不像希腊, 的 印欧唇颚(*)(labiovelars, 即. 辅音*千瓦, *GW, *亿千瓦时. 注意. 西欧联盟) 他们失去了味觉笔记跟不上它的任何痕迹, 这应该继承马其顿希腊方言的类型, 据“弗里吉亚”的情况下, 应显示的初始* gen-, (即. Gettalos. 注意. 西欧联盟), 这显然不是这样的.

从其他, 键入Vettalos, 谁马其顿具有较强的声母发音的家伙, 它可以在一个类型大陆风方言被解释, 其中,, 正如我们所知, 在“欧安会”唇颚后A / I /或/ E /简直成了铿锵唇. 伊奥利亚类型Fettalos, 背后的Vettalos, 给了我们一个终点后截止日 (拉丁. “限制后”, 即. 可能发生的事件的最早时间. 注意. 西欧联盟) 转换成现象响亮协议 (清浊现象). 这是因为,如果我们考虑到迈锡尼迹象拼写, 它仍保持着独立的一系列符号唇颚, 必要 (=强制) 可追溯至上述现象在后迈锡尼时期, 以及去除唇颚后, 这意味着公元前第二个千年的结束. 最早可能在希腊世界. 显然在式Vettalos的情况下, 特设 (拉丁. 于是, 即. 构建. 注意. 西欧联盟) “过时dialektismou”的假设 (“人造dialectisme”) 这是不能接受, 由于季节晚期的时候如果有人假设马其顿爱国者会受到诱惑诉诸语言不时国家命名的色萨利的这样一种形式,当他由阿提卡'共同'Thettalos类型取代. 一类Vettalos的再处理, 听起来所谓更“马其顿” (更多的“马其顿动听”), 我们对科学知识水平的回报达到了19世纪…». ( - [R)

____________________________________________________

(*) 原来的原始印欧语的fthongologiko系统 (TIA) 语言包括在海利区分复杂的辅音系统 (唇音), 牙齿 (牙齿), 画廊 (velars), 唇颚 (唇velars) 等等. TIA协定的重要范畴,被称为关闭 (停止), 这反过来又被分成艾查 (清音/清音站), 洪亮 (浊塞音) 铿锵欧安会 (浊抽吸/停止送气). 因此,我们有以下的分类:

ΠΙΕΑΗΧΑΗΧΗΡΑΗΧΗΡΑΔΑΣΕΑ

ΧειλικάP B BH

牙科T d设定DH

Υπερωϊκάķ摹GH

Χειλο-υπερωϊκά千瓦GW亿千瓦时

作为教授解释 (C). Bambiniotis, 在原希腊 (IP) 语言, 虽然嘴上给了各自的声音神父。, () b, ˚F, 他们的声音牙科Ť, ð, 我, 先生自己的味觉笔记,() c,点¯x. 我们注意到,铿锵欧安会在TIA IP成为艾莎CSCE. 唇形腭声音逐渐消失,并在各自的螯合演变, 牙科或腭, 根据随后的元音. 例如,谐振毛茸茸的音素亿千瓦时转换成F按追随者或, 在我跟随如果e或i和x如果遵循日. (小号)

结论

马其顿属于其自己的特点和成语西/西北/古大陆方言不同的方言,是广大的马其顿王国的居民白话文. 但下马其顿,特别是邻国的塞萨利的某些区域, 居民说一种古老的方言风, 始祖Aeolians的原始设备的残留, 从邻近部落aiolofona和更新的影响, 含Perevians, 该Ainians, 和萨利, 与他们的混合方言aiolodoriki. 到了公元前6世纪的结束. 关于, 它不再被用作口语和只在地名存活, 个月和人员. 这两种形式的辩证的存在导致了在古代作家不同的概念的形成和相互矛盾的观点呈现马其顿有时安人的措辞 (例如. 希罗多德) 有时为aiolofonous (例如. 赫西奥德, Hellanicus).

这种现象的准确和令人信服的极高历史解释已经制定由米尔特教授. HATZOPOULOS:

“......在三兄弟Temenid, 根据希罗多德的马其顿王国的神话缔造者, 自古有怀疑,他们不是来自伯罗奔尼撒阿尔戈斯, 但是从阿尔戈斯Orestikon上马其顿, 因此Argeadians名字给不仅给王朝, 但在整个家族中下马其顿的征服冒险跟着三兄弟. 明知奥雷斯特斯属于Molossiki组, 据容易理解如何, 新王国的显著和非常著名的精英, 强加她自己 (西北, PT. 西欧联盟) 方言, 而古老的风沙方言 - 它的存在已经引起了一些古老的, 但年轻的作者要考虑aiolofonous马其顿 - 降级为白话基板的状态 (老伊欧里斯方言退居底层方言的状态), 一些特点,其中 […] 它们只在最小残基的形式存活, 一般边缘化, 某些网站名称的除外, 个人的名字和几个月的名称, 这已经被确立的传统…»。(k)

西欧联盟

备注
(() a) 比照. 关于: 中号. Garašanin: C.A.H. 卷. 第三部分 1, ΣΕΛ. 142 - 剑桥, 1982. J. P. 马洛里: 在印欧搜索, ΣΕΛ. 69 - 伦敦, 1991. M. Sakellariou: 希腊民族历史, 第一卷. 一道PP. 364-365 - 雅典, 1972. (A). – ˚F. Chrestides (编辑。): 希腊语的“历史: 从一开始到近古“ – 塞萨洛尼基, 2001, 和最近和katatopistikotato大卫W¯¯. 安东尼: 那匹马, 车轮, 和语言: 如何从欧亚草原青铜时代的车手塑造了现代世界σσ. 368-369 - 普林斯顿ñ. J. 2007
(() b) 比照. 不同的语言衬底的效果 (底层) 和涂料 (adstratum) 在詹姆斯·M的经典作品的形成和发展语言. 安德森: 语言变化σσ的结构方面. 89-95 - 伦敦, 1973
(() c) 比照. M. Sakellariou: IE浏览器. 同上. ΣΕΛ. PP. 365-366
(ð) F. G. 下跌, 马其顿方言LIBER, 莱比锡, 1808
(Ë) G. 该. 穆勒, 关于住所, 起源和马其顿人民的早期历史, 柏林, 1825
(() f) 米提阿德斯HATZOPOULOS: 古代马其顿的讲话, 在最近碑铭发现的光 - 第六届国际研讨会古代马其顿, 塞萨洛尼基, 1999
(摹) 比照. 安娜Panayiotou: 马其顿的位置 – 从 “希腊语的历史: 从早至晚古代” – ED. A.-F. Christidis, ΣΕΛ. 319-325. 塞萨洛尼基, 2001 - 希腊语言中心 & 现代希腊研究所 [马诺利斯Triantafyllides基金会].
(的) 比照. 在米提阿德斯HATZOPOULOS上述的细节: 古代马其顿的讲话ό.π.
(我) 比照. (A). Panagiotou: 马其顿同上的位置.
(Ĵ) 整个就是在互联网发布版本: http://abnet.agrino.org/htmls/D/D009.html)
(ķ) 在古希腊的一个常见的方法来达到目的 (低教育水平和知识的人) 神奇的行为和句子的人
糊剂 (=魔法的关系). 诅咒或色情调用主要是写在铅板 (便宜又耐用的材料, 虽然他们已经发现了贵金属板块), 它包裹在一个缸和通过,并通过用钉子刺穿 (钉). 然后,他们把在坟墓或井泥的接触到黑社会的精神直接接触.
(升) 比照. R. 一个. 克罗斯兰: “马其顿的语言”σελίδες 843-847, στοΤhe剑桥古代史 - 卷. III, 部分 1 (2nd 版 1982, 转载 1990).
(米) Ë. N. 证券交易所: 亚历山大之前 – 早期马其顿建设 (1999)
(ñ) 比照. 米提阿德斯HATZOPOULOS: 古代马其顿的讲话ό.π.
(Ø) 比照. 中号. HATZOPOULOS: 讲话...同上.
(p) 比照. 中号. HATZOPOULOS: 讲话...同上.
(q) 比照. 安娜Panayiotou: 马其顿的位置 – “希腊语的历史: 从早至晚古代” 同上.
( - [R) 比照. 中号. HATZOPOULOS: 讲话...同上.
(小号) 比照. (C). Mpampiniotis: “简介印欧语言学和历史希腊语”, PP. 65-66 - 雅典 1977
(k) 比照. 中号. HATZOPOULOS: 讲话...同上.

首先发表在杂志“新爱马仕学者”的第三卷/期 (九月至十二月 2011)

古代马其顿的语言

Οι σημαντικότερες ελληνικές διάλεκτοι της Ελληνικής Χερσονήσου

και της Μικράς Ασίας γύρω στο 500 例如.

古代马其顿的语言

迪米特里E.. Evangelides

希腊语, 根据最新的科学观点(() a), 形成在希腊, 原希腊入住后, 虽然谁同化,逐渐消失了以前建立的人民 (= Proellines), 但是在文化和文化的影响. 该Proellines讲他们自己的语言,从而明显地影响希腊语的塑造. 这个过程的结果(() b) 是第一单原希腊衰变成之间的三种方言 2200/2100 例如. 和 1900 例如. 即. 原希腊人在一个相对狭窄的波段最后的安装,其中包括目前的伊庇鲁斯和N个部分. (D). Illyridos, 西马其顿和B. (A). 萨利的一部分 (请参见. 宪章), 直到这些性别的移动开始, 主要集中在南部地区。(() c)

最初的原希腊平等设施

他们的方言:

1. 随后的一个非常古老的形式 离子,阿提卡 方言

2. 的所谓的一次也古体 西方 / 西北 / 大陆 方言 (稍后出现 多利安 拉科尼亚, 克里特岛等。, 伊利斯的方言, 的 Aitoliki, 的 新亚该亚, 和伊庇鲁斯三大种族的方言 - Thesprotians, Molossos, Chaonia) 和

3. 所谓中央方言, 然后将其在切割 (称为原风) 和 田园 (随后 阿卡迪塞).

完成画面提及,围绕 1600 例如. 从塞萨利TO移居一个aiolofonon亚该亚部分 (=亚该亚弗西奥蒂斯) BA伯罗奔尼撒. 在那里,他们的方言被展示新奇,由田园影响 (后来阿尔卡季塞) 伯罗奔尼撒中部方言 (其中,围绕 1900 例如. 他们迁移并定居的Arkadofonoi, 从今天的西马其顿地区未来). 所以,终于到达了已知, 标志用 B类线形, 迈锡尼王国的方言, 这是以前报道亚该亚 (它不应该与上述理学亚该亚混淆, 一个多立克方言), 而今天在总体上盛行调用 迈锡尼. 随着迈锡尼世界的崩溃, 迈锡尼方言逐渐停止使用永久消失左右 1150 例如. 结束, 风和西方元素的交集方言, 遇到 萨利皮奥夏 方言.

那么,什么是古代马其顿的讲话相对于希腊语上述方言语言关系;

我们看一下这个问题的答案之前,应当指出,在马其顿的调查研究显示,在过去的三十年卓越进展, 因此,我们现在可以参考语言原料, 从中我们可以达到特定的科学结论.

然而,科学的讨论,从19世纪初开始几乎与德国莱比锡出版的一个短的研究 ˚F. G.. Stourts 题为“在自由马其顿方言»(ð), 旨在提出关于马其顿的立场观点和研究为希腊语的一种方言,主要通过发出 1825 该项目的 (C). 该. Myller «关于住所, 起源和马其顿人民的最古老的历史»(Ë). 不幸的是科学的很快的讨论转向政坛,并成为无尽的一系列冲突为希腊字符或没有这种语言。(() f)

作为观察: «…几十年来,一直存在关于希腊方言列入或非马其顿强烈争议. 这个问题部分是由于材料的不足之处, 早期主要题字, 但在exoepistimonikous代理, 从一开始的争论是紧紧依赖于19世纪和20世纪巴尔干南部的政治和历史发展 – 时至今日 – 谁居住的地区的人民和领土要求…»。()

因此,试图回答我们上面提出关于古代马其顿方言与其他方言希腊的关系问题, 我们必须澄清的是,在过去的, 但直到最近, 这是困难的缺乏一个简单而清晰的答案或语言材料甚至稀缺, 允许各种案例和意见. 这些我们可以将其归类分为四组, 取决于支持位置:

1. 最早的位置接受认为马其顿是一个混合语言, 相对的伊利里亚人 (所说G的位置. 该. 穆勒, 和斯拉夫人主要是科学家,然后, 作为对G. Kazaroff, 中号. Rostovtzeff, 中号. Budimir, H. 气压等。) 或色雷斯 (保加利亚Ð即使在今天支持. Tzanoff).

2. 另一个位置, 由著名科学家的支持, 接受了马其顿作为 独立印欧语, 类似于希腊 (V. 皮萨尼, 我. 俄, G. Mihailov, P. 尚特兰, 我. 臊, C. ð. 雄鹿, Ë. Schwyzer, 弗拉德. Georgiev的, W. W. 塔恩和突出的法国语言学家奥利维尔马森在他的职业生涯的开始).

3. 大多数,但是,科学家和语言学家尤其是倡导并支持 马其顿是另一个希腊方言 (由F.阐述的观点. G.. Stourts上述, 和“族长”希腊语言学的C.. 马诺斯 (1848-1941), 语言学教授在后期萨洛尼卡亚里士多德大学. 缺口. Andrioti, 并且N. Kalleris, 一个. 有, 奥托·霍夫曼, F. Solmsen, V. Lesny, F. 赫耶尔, N. G. 大号. 哈蒙德, 一个. 汤因比, 通道. 埃德森和Olivier马森在多年成熟).

4. 结束, 我们必须提到一个以前小部分科学家的存在, 谁履行谨慎的态度, 援引一些含糊和语言材料的不足的存在是可用的时间, 因此觉得不可能制定一个明智的位置 [主要, 法国语言学家安东尼·梅耶 (1866-1936) 和Italoevraios历史学家阿纳尔多·Momigliano(1908-1987)] ().

但即使是古老的来源是, 不仅对马其顿的语言问题极为稀少, 而是加剧了混乱. 由于恰当和清楚地解释这种情况:

“…在马其顿的语言都有提及,而极少的古代作家. 总结 (请参见. 最后Panayiotou 1992年Kapetanopoulos 1995) 我们能集团的相关证据如下:

() a. 对于马其顿方言的性格: 在铁托利维奥马其顿, Aitolous和Akarnanes讲同一种方言 – 类似的发现确实为斯特拉波方言Ipeirots和马其顿. 如你所知, 上述人人平等习语西北部的辩证组. 的见证,现在是由辩证的铭文,进而与亲和力多利亚和马其顿的来源间接证据证实结合: 希罗多德 (1.56) 标识多利亚和马其顿 – 他自己 (5.20, 5.22, 8.137, 8.138), 如修昔底德 (2.99.3) 等后来来源与Argos和大力士连接Timenidon的王室熟悉的神话, 信息间接考古发现证实了如. 通过提比略发布的巴布剂 (1989) […] 对比, 赫西奥德和Ellanikou家谱神话与连接伊奥利亚马其顿, 但至今没有大的元素强化了这一传统.

() b. 对于马其顿方言逐渐边缘化: 早在M的军队. 亚历山大, 交互式的不同来源, 马其顿共同表达 – 方言只用马其顿之间还是在激情的时刻. ^ h按时间顺序年轻的证词方言是公元前1世纪中叶. 并指这一时期的托勒密法院甚至退却. 由铭文证实来源的证词.

() c. 对于马其顿方言,共同: 通过征服马其顿共同^ h蔓延和盛行, 不停止, 感谢希腊王国. 所以后来在一些Atticists意识与马其顿连接非常紧密地, 就术语makedonizein获得一些他们的意义时“说话的共同’ (例如. 雅典, “Deipnosophistai»3.121f-122A) – 这个原因也导致了他们的意见讽刺. 由于这方面的证据也makedonizein的重要性可以对抗Atticists通道, 其中相同类型特征在于手为“马其顿”,并从彼此作为一种“粘性的”使用“无知”或“年轻”的…”.()

我们已经注意到,在过去的三十年, 这种情况从塞萨洛尼基地区根本改变要归功于科学出版物柏林碑铭材料学院 (1972) 和北部马其顿 (1999), 与希腊罗马古代中心 (K.E.R.A.) 从上马其顿 (1985) 韦里亚和该地区 (1998). 此外,该KERA公布重大名三个集合从韦里亚领域, 埃德萨和外籍马其顿人.

他澄清和AUTH教授. 约翰·中号. 浪子 在一个很好的文章,题为“古代马其顿的语言?从佩拉的新数据»(Ĵ):

«长期以来人们讲马其顿的语言进行了讨论和不同的方法. 一些研究人员甚至, BORZA的美国教授和他的学生, 有人认为,在所有的大图巴费尔吉纳发现希腊铭文属于国王的亲戚, 因为王陵是. 他们的语言说,这是很自然的自己后,学者们对希腊认为,王室和更高级别只有希腊化. 但这种情况下; 显然,这种说法会被没收,如果我们属于普通百姓的希腊文和亚历山大大帝的时间和共同的希腊之前的日期, 4世纪中叶之前说. 例如.

早期的墓地集市佩拉给了我们最重要的发现. 由于5世纪的结束. 例如. 自带墓碑Xanthos. 关于一个贫困的孩子. 为了使小柱在一块大理石重复使用. 列上的碑文写入: XANTHOS /德米特里/ Y及AMA / CODE SON. 这里特别感兴趣母亲Amades的. 这个名字似乎来自根上午- 他们荷马AMA-哦动词 (牌坊。=刈) 与马其顿后缀-dika, 记得广泛的名字. 观察马其顿的正常形成到达一个地方. 最近甚至从我们Vergina的结果,得到菲利普的母亲的三倍名称作为欧律狄刻和不欧律狄刻. 所以, 而在几年前的例子是匮乏的今天与考古学家的发现与日俱增. 我提醒你从佩拉的墓地2认定, 从土壤弹拨最近. 这金黄的树叶与死者的身份. 在记录片名字Igisiska, 而不是Igisiski, 动词铅. 我还提到,死者是一个小女孩, 所以-iski = Igisiski. 在另一个记录好客的名字. 从市场区域的墓地另一项发现是属于一个刻着沉重板, 一 糊剂(ķ), 如说古人. 这是考古研究的马其顿近年来进行了重大资产. 本文, 在我看来,, 可以在马其顿方言的理解果断帮助. 因为它是目前, 独特的互动文本马其顿. 的进一步增加的重要性,因为它是相对大量的文本. 本文即将出版, 只出现, 我敢肯定,将广受专家们讨论的语言学家.

该板是在一个谦虚的人的墓发现. 文本呈现起草阁楼关系. 但是从阁楼离子基团不同,以下:

1. A和这里有二级, 请参见. 如. 忒提斯, 而不是Thetimi, 他妈的不是gimai, 其他反另一, 冷清的地方冷清, 坏很坏.

2. 的a和b的缩短是一个不为H, 例如. 当艾伦·巴桑,而不是其他的通行证, 寡妇,而不是寡妇等等。.

3. 通用和其他特殊情况可以帮助我们排名文本语言组NW希腊多立克方言当然在. 所以这是马其顿和她的意思,当亚历山大说话的士兵Macedonists…».

不幸的是, 撤回难以从而旧理论仍然过时“智慧”还是收费期刊, 大学教科书和项目, 为恰当地说, 米尔特教授. HATZOPOULOS, 说明作为例子 (避免会说), P教授文. Krosslant (R. 一个. 克罗斯兰), 在第三卷 - 第一部分 1, 著名的和非常可靠的,否则“古代史”剑桥马其顿大学() 和小册子Amerikanoroumanou尤金Borza教授().

也是一个典型的例子,dialektologikoi地图在国外流通 (但不幸的是希腊) 文学和在希腊的空间一小部分限制希腊方言 (南方希腊大陆, 岛屿和小亚细亚沿岸), 并显示马其顿区, 和伊庇鲁斯, 非希腊方言的人居住!

罗伯特·Morkot, 教育署. 1996. 古希腊的企鹅历史地图集.

“企鹅图书”, p. 23.

http://www.trentu.ca/faculty/rfitzsimons/AHCL2200Y/LE 04-01.htm

http://titus.fkidg1.uni-frankfurt.de/didact/karten/griech/grdialm.htm

(剑桥古代史卷. 第三部分 1)

但为什么这些怀疑和争议对马其顿方言的位置;

由于M.教授解释. HATZOPOULOS(ñ):

«…其中一个原因 - 也许是最重要的 - 对新数据的同化和过时的理论,坚持这样的阻力,直到连最后几年, 是在其中的方式, 19世纪, 否则似乎完全希腊语 - - 对马其顿方言和希腊非字符集中在马其顿单词和专有名词零星外观科学辩论大声关门协定 [浊塞音] (() b, ð, () c) 代替相应的第一欧安, aichon关闭协定 [原本“抽吸”清音站] (˚F, 我, 点¯x,), 预计其他希腊方言, 如Valakros和韦雷头顶秃和Ferenika…».

并继续:

«[…] 自上世纪80年代中期在马其顿和KERA“马其顿”活动方案考古研究的加速造成了许多科学论文的介绍和它们之间的领先语言学家 (克劳德Brixhe, 安娜Panayiotou, 该. 马森, 大号. 杜波依斯, B.米提阿德斯. HATZOPOULOS) 他们用较新的数据,收集这, 允许超越快刀斩乱麻, 谁, 从19世纪捕捉周围古代马其顿的语言的所有讨论, 即. 关于它是否是希腊. 因此,可以毫不夸张地说,从现在起的屏障,阻止他们说的语言识别,菲利普和亚历山大大帝被淘汰: 古马其顿是一个真正的和真正的希腊方言. 在这个问题上,积极参与这一问题的所有语言学家和学者现在有同样的看法. 但同样真实的是他们不同意每件事.

两个问题依然引起了严重分歧:

() a) 如何解释在附注中的B马其顿单词和名称零星存在, ð, 的℃,而不是相应的音素˚F, 我, X以外的希腊方言;

() b) 什么是马其顿希腊中的辩证立场;

近年来的第一个问题进行了研究几次, 但在一边和O的不同的结论由克劳德Brixhe和安娜Panayotou. 马森, 大号. 杜波依斯和我在其他.

在辩证关系的希腊马其顿内的主题, 除了上面提到的科学家, N个. G. 大号. 哈蒙德和E. Voutiras也做出了重要贡献. 只要,但是,处理, 渐渐地我开始相信,上述两个问题是紧密相连的或者更确切地说, 对马其顿方言方言的亲缘关系研究为交响系统的这个问题特异性令人满意的解释 (它的辅音系统的这个有争议的特殊性). […]

因此,对于马其顿的交响系统搜索导致其密切相关的这一番话的方言亲和力的问题. 这是正常的, 在马其顿的希腊和非希腊字符的基本分歧, 抛开次要位置希腊方言在其安装的问题. 然而,并非完全忽略. 已经, °F. G. 下跌, 希罗多德支持, 确定了马其顿作为一个多立克方言, 而奥托·亚伯是准确的,并放置北部多利安方言之间. 假设斯特拉波和普鲁塔克提供了必要的论据坚持马其顿人不是从大陆不同的方言.

奥托·霍夫曼的基本工作是什么果断推出了风的层面的讨论, 被广泛接受的今天 (Daskalakis, 汤因比, Goukowsky). 对于多利安 - 西北维度的位置提出了强烈的恢复由于到J的威信. N. Kalleris其次是G.. Mpampiniotis, 奥利维尔马森和其他科学家更轮廓分明的意见 (一个. Tsopanakis, 一个. 我. Thavoris, 中号. B. Sakellariou和Cl. 桥梁). 最后N个. G. 大号. 哈蒙德采取了最明确的条款, 争论了两个马其顿方言并行存在: 上马其顿与西北方言,另一个位于下马其顿血统,以色萨利关系密切. 但是,一个新元素, 从马其顿全面的方言文字出版, 开创了新局面. 本文从巴布剂的发现来了 (请参见. PT. ķ) 从公元前4世纪的前半. 这是在佩拉墓发现的......“(Ø).

该佩拉诅咒平板电脑

(佩拉考古博物馆)

外形尺寸: 30 厘米× 6 厘米

文本

[忒提斯]而我们Dionysofontos结束,加蒙记录和Allan谈派嗓路-

[奈克]科学和寡妇和处女, 的确Thetimas, 和parkattithemai Makronas和
[每] daimosi•克里克和我NO dielexaimi和anagnoiin palein anoroxasa,
[转矩] 他妈的Dionysofonta, 往昔他们不是•非噶尔Lavos艾伦的女人,但AWU,
[AWUð]Ësynkatagirasai Dionysofonti和midemian艾伦. Iketis YMO(ñ) 解释-
[上午•菲尔;]如果感叹, 型材恶魔[的]Ĵ, dapina噶尔
IME的朋友都和无效•其他
[ID]EMIN商店如非ginitai的[ÿ]错误和坏忒提斯apolitai.
[—-]AL[—-]YNM..ESPLIN EMOS, AWU不 [Ë]ÿ[ð]aimona和祝福genestai
[—–] THE[.].[—-].[..]..E.E.EO[ ]A.[.]E..MEGE[—]

1. [对于忒提斯]美国和Dionysofonta仪式及婚宴写诅咒, 和 (婚姻) 所有其他的路-

2. [奈克]小号, 寡妇和处女 (此), 但特别是对于忒提斯和分配 (这个诅咒) 在Makrona和

3. [他们的] 恶魔. 而且,只有当坟,解开看了又看 (这些话)

4. [然后] (不仅可以) 结婚Dionysofon而不是之前. 不得娶别的女人, 只有我

5. 并可能我一起慢慢变老Dionysofonta和任何其他. 您Iketides是:

6. 显示同情 [吻;], 最喜欢的恶魔, 虚心 (我求求你了) 我离开了我最喜欢的所有

7. 但请保留 (这份书面) 我不这些事件这么输惨忒提斯

8. 并给我幸福和至福.

我们应该注意到,很多“好心人”们很快减少这一发现对语言学研究的重大意义, 带参数,从简单的怀疑非个案. 教授 米尔特. HATZOPOULOS 这是apostomotikos这个问题:

“......在我看来存在 (语言) 类型,dielexaimi, IME, anoroxasa, dapina, 预计将在马其顿, 但完全陌生到西北方言, 确认是决定性的文本作者的本地原点,使我们能够拒绝的情况下不太可能的文本可能是一个Epirot居民谁住在佩拉的工作......“。(p)
根据争议

我们回到马其顿存在的问题臭名昭著大声关门协定 [浊塞音] (() b, ð, () c) 代替相应的第一欧安, aichon关闭协定 [原本“抽吸”清音站] (˚F, 我, 点¯x), 现有在其他希腊方言.

在这个问题上, 如上所述, 有大约的现象的起源两个视图. 第一种观点是由教授主要支持 安娜Panayiotou:

“......某些古 (由普鲁塔克和后) 和拜占庭消息来源表示,马其顿«染色信息»B代替F. (并一度的D,而不是一) 在anthroponymia, 在虔诚的绰号, 马其顿日历和马其顿的“语言”的月 – 语法学家和词典编纂者认为anthroponymio吻 ([phvla]) 例如. 符合马其顿别墅 [bvla] (或自古典时期的结束 [vvla] 根据一些研究人员, κυρίωςBabiniotis 1992). Ayti的差异被认为是大多数语言学家和学者绝对必要, 分离来自希腊的方言不马其顿 – 希腊迈锡尼包括 -, 因为它在马其顿的语音系统意味着不同的开发协定: 即, 根据这一理论, 印欧铿锵欧安会* BH, *DH, *GH有陷阱在希腊在艾莎CSCE [第pH值KH] (˚F显卡, () i, 分别点¯x) 已经失去了他们的响度, 而马其顿陷阱分别是 [B D摹] (乙图, (D), 分别用C), 即失去了shagginess. 据其他学者, 该差异反映在希腊发展 (apokleistopoiisi), 位置相当困难与方言文本最新的数据调和 (请参见. 最后Brixhe & Panayotou 1994, 211 和 216-218, Panagiotou 1997, 202). 也许是更经济的假设,有此功能是语言的名字仍然某一性别谁住在该地区,其中由马其顿语言同化, 很显然,早在公元前5世纪. 这种语言的唯一痕迹已被限制在突出保守场, 命名法. 早在公元前4世纪, 当书写开始在马其顿蔓延, 在马其顿的语感,这些名字是, 没有明显的区别, 马其顿语言材料和传统的一部分…». (q)

它说A.教授性别. Panagiotou是 弗里吉亚, 因而接受的一个的影响 弗里吉亚涂料 (adstratum) 马其顿的形成, 明显受到同事的位置的影响, 法国语言学家 克劳德Brixhe, 在南锡大学教授, 已经开展了大量的调查和研究 (几个世纪以来死亡) 弗里吉亚语.

教授 米尔特. HATZOPOULOS 没有,但是,接受这个假设,认为谐振的存在关闭的辅音b, () c, 马其顿d的因周边方言的影响 Perraivos萨利. 它支持一个强有力的论据和说服力:

“...如果我们考虑到类型的地理分布与铿锵根据萨利关闭, 我们观察到,它们都集中在该地区北部, 主要表现在Pelasgiotis和Perraivos, 与第二最大浓度. 但在马其顿这些人分布不均. 他们在相当数量和品种发现 - 提供证词的现象原有的生命力 - 在三个城市或地区: 在费尔吉纳, 韦里亚和皮耶利亚. 但所有这些都位于马其顿遥远东南部, 与Perraivos直接接触. 我认为,这只是我们的地理分布提供了问题的解决. 因此,我们在处理希腊方言的语音特点, 谈过奥林巴斯两侧无疑是由于衬底或涂层, 或者, 但不一定, 弗里吉亚.

如果有任何疑问留在相对的现象希腊血统, 会溶解两个人的名字: Kevalinos和Vettalos.

人们普遍认为,首先来自印欧语根* ghebh(Ë)1-. 如果按“弗里吉亚”的情况下, 的“欧安会”响度损失呼出的anomoiosi之前未能成行, 这应成为马其顿希腊方言的类型应该是Gevalinos而Kevalinos, 这是他们的anomoiosis后“欧安会”的响亮早失的结果. 该克劳德Brixhe和安娜Panayotou, 充分认识问题, 逃避接受 (该现象是由于) “过时dialektismo” (“人造dialectisme”).

从其他, 名称Vettalos, 这显然是马其顿国家Thettalos的类型, 作为一个人的名字, 与蓝鳍金枪鱼可能转移. 我们也知道,阿提卡斯Thettalos和Boeoticos Fettalos之间的对比, 它要求初始* gwhe-.

鉴于一方面弗里吉亚, 不像希腊, 的 印欧唇颚(*)(labiovelars, 即. 辅音*千瓦, *GW, *亿千瓦时. 注意. 西欧联盟) 他们失去了味觉笔记跟不上它的任何痕迹, 这应该继承马其顿希腊方言的类型, 据“弗里吉亚”的情况下, 应显示的初始* gen-, (即. Gettalos. 注意. 西欧联盟), 这显然不是这样的.

从其他, 键入Vettalos, 谁马其顿具有较强的声母发音的家伙, 它可以在一个类型大陆风方言被解释, 其中,, 正如我们所知, 在“欧安会”唇颚后A / I /或/ E /简直成了铿锵唇. 伊奥利亚类型Fettalos, 背后的Vettalos, 给了我们一个终点后截止日 (拉丁. “限制后”, 即. 可能发生的事件的最早时间. 注意. 西欧联盟) 转换成现象响亮协议 (清浊现象). 这是因为,如果我们考虑到迈锡尼迹象拼写, 它仍保持着独立的一系列符号唇颚, 必要 (=强制) 可追溯至上述现象在后迈锡尼时期, 以及去除唇颚后, 这意味着公元前第二个千年的结束. 最早可能在希腊世界. 显然在式Vettalos的情况下, 特设 (拉丁. 于是, 即. 构建. 注意. 西欧联盟) “过时dialektismou”的假设 (“人造dialectisme”) 这是不能接受, 由于季节晚期的时候如果有人假设马其顿爱国者会受到诱惑诉诸语言不时国家命名的色萨利的这样一种形式,当他由阿提卡'共同'Thettalos类型取代. 一类Vettalos的再处理, 听起来所谓更“马其顿” (更多的“马其顿动听”), 我们对科学知识水平的回报达到了19世纪…». ( - [R)

____________________________________________________

(*) 原来的原始印欧语的fthongologiko系统 (TIA) 语言包括在海利区分复杂的辅音系统 (唇音), 牙齿 (牙齿), 画廊 (velars), 唇颚 (唇velars) 等等. TIA协定的重要范畴,被称为关闭 (停止), 这反过来又被分成艾查 (清音/清音站), 洪亮 (浊塞音) 铿锵欧安会 (浊抽吸/停止送气). 因此,我们有以下的分类:

ΠΙΕ ΑΗΧΑ ΗΧΗΡΑ ΗΧΗΡΑ ΔΑΣΕΑ

Χειλικά p b bh

Οδοντικά t d dh

Υπερωϊκά k g gh

Χειλο-υπερωϊκά kw gw gwh

作为教授解释 (C). Bambiniotis, 在原希腊 (IP) 语言, 虽然嘴上给了各自的声音神父。, () b, ˚F, 他们的声音牙科Ť, ð, 我, 先生自己的味觉笔记,() c,点¯x. 我们注意到,铿锵欧安会在TIA IP成为艾莎CSCE. 唇形腭声音逐渐消失,并在各自的螯合演变, 牙科或腭, 根据随后的元音. 例如,谐振毛茸茸的音素亿千瓦时转换成F按追随者或, 在我跟随如果e或i和x如果遵循日. (小号)

结论

马其顿属于其自己的特点和成语西/西北/古大陆方言不同的方言,是广大的马其顿王国的居民白话文. 但下马其顿,特别是邻国的塞萨利的某些区域, 居民说一种古老的方言风, 始祖Aeolians的原始设备的残留, 从邻近部落aiolofona和更新的影响, 含Perevians, 该Ainians, 和萨利, 与他们的混合方言aiolodoriki. 到了公元前6世纪的结束. 关于, 它不再被用作口语和只在地名存活, 个月和人员. 这两种形式的辩证的存在导致了在古代作家不同的概念的形成和相互矛盾的观点呈现马其顿有时安人的措辞 (例如. 希罗多德) 有时为aiolofonous (例如. 赫西奥德, Hellanicus).

这种现象的准确和令人信服的极高历史解释已经制定由米尔特教授. HATZOPOULOS:

“......在三兄弟Temenid, 根据希罗多德的马其顿王国的神话缔造者, 自古有怀疑,他们不是来自伯罗奔尼撒阿尔戈斯, 但是从阿尔戈斯Orestikon上马其顿, 因此Argeadians名字给不仅给王朝, 但在整个家族中下马其顿的征服冒险跟着三兄弟. 明知奥雷斯特斯属于Molossiki组, 据容易理解如何, 新王国的显著和非常著名的精英, 强加她自己 (西北, PT. 西欧联盟) 方言, 而古老的风沙方言 - 它的存在已经引起了一些古老的, 但年轻的作者要考虑aiolofonous马其顿 - 降级为白话基板的状态 (老伊欧里斯方言退居底层方言的状态), 一些特点,其中 […] 它们只在最小残基的形式存活, 一般边缘化, 某些网站名称的除外, 个人的名字和几个月的名称, 这已经被确立的传统…»。(k)

西欧联盟

备注
(() a) 比照. 关于: 中号. Garašanin: C.A.H. 卷. 第三部分 1, ΣΕΛ. 142 - 剑桥, 1982. J. P. 马洛里: 在印欧搜索, ΣΕΛ. 69 - 伦敦, 1991. M. Sakellariou: 希腊民族历史, 第一卷. 一道PP. 364-365 - 雅典, 1972. (A). – ˚F. Chrestides (编辑。): 希腊语的“历史: 从一开始到近古“ – 塞萨洛尼基, 2001, 和最近和katatopistikotato大卫W¯¯. 安东尼: 那匹马, 车轮, 和语言: 如何从欧亚草原青铜时代的车手塑造了现代世界σσ. 368-369 - 普林斯顿ñ. J. 2007

(() b) 比照. 不同的语言衬底的效果 (底层) 和涂料 (adstratum) 在詹姆斯·M的经典作品的形成和发展语言. 安德森: 语言变化σσ的结构方面. 89-95 - 伦敦, 1973

(() c) 比照. M. Sakellariou: IE浏览器. 同上. ΣΕΛ. PP. 365-366

(ð) F. G. 下跌, 马其顿方言LIBER, 莱比锡, 1808

(Ë) G. 该. 穆勒, 关于住所, 起源和马其顿人民的早期历史, 柏林, 1825

(() f) 米提阿德斯HATZOPOULOS: 古代马其顿的讲话, 在最近碑铭发现的光 - 第六届国际研讨会古代马其顿, 塞萨洛尼基, 1999

(摹) 比照. 安娜Panayiotou: 马其顿的位置 – 从 “希腊语的历史: 从早至晚古代” – ED. A.-F. Christidis, ΣΕΛ. 319-325. 塞萨洛尼基, 2001 - 希腊语言中心 & 现代希腊研究所 [马诺利斯Triantafyllides基金会].

(的) 比照. 在米提阿德斯HATZOPOULOS上述的细节: 古代马其顿的讲话ό.π.

(我) 比照. (A). Panagiotou: 马其顿同上的位置.

(Ĵ) 整个就是在互联网发布版本: http://abnet.agrino.org/htmls/D/D009.html)

(ķ) 在古希腊的一个常见的方法来达到目的 (低教育水平和知识的人) 神奇的行为和句子的人 糊剂 (=魔法的关系). 诅咒或色情调用主要是写在铅板 (便宜又耐用的材料, 虽然他们已经发现了贵金属板块), 它包裹在一个缸和通过,并通过用钉子刺穿 (钉). 然后,他们把在坟墓或井泥的接触到黑社会的精神直接接触.

(升) 比照. R. 一个. 克罗斯兰: “马其顿的语言”σελίδες 843-847, στοΤhe剑桥古代史 - 卷. III, 部分 1 (2nd 版 1982, 转载 1990).

(米) Ë. N. 证券交易所: 亚历山大之前 – 早期马其顿建设 (1999)

(ñ) 比照. 米提阿德斯HATZOPOULOS: 古代马其顿的讲话ό.π.

(Ø) 比照. 中号. HATZOPOULOS: 讲话...同上.

(p) 比照. 中号. HATZOPOULOS: 讲话...同上.

(q) 比照. 安娜Panayiotou: 马其顿的位置 – “希腊语的历史: 从早至晚古代” 同上.

( - [R) 比照. 中号. HATZOPOULOS: 讲话...同上.

(小号) 比照. (C). Mpampiniotis: “简介印欧语言学和历史希腊语”, PP. 65-66 - 雅典 1977

(k) 比照. 中号. HATZOPOULOS: 讲话...同上.

首先发表在杂志“新爱马仕学者”的第三卷/期 (九月至十二月 2011)

古代马其顿的语言

迪米特里E.. Evangelides

希腊语, 根据最新的科学观点(() a), 形成在希腊, 原希腊入住后, 虽然谁同化,逐渐消失了以前建立的人民 (= Proellines), 但是在文化和文化的影响. 该Proellines讲他们自己的语言,从而明显地影响希腊语的塑造. 这个过程的结果(() b) 是第一单原希腊衰变成之间的三种方言 2200/2100 例如. 和 1900 例如. 即. 原希腊人在一个相对狭窄的波段最后的安装,其中包括目前的伊庇鲁斯和N个部分. (D). Illyridos, 西马其顿和B. (A). 萨利的一部分 (请参见. 宪章), 直到这些性别的移动开始, 主要集中在南部地区。(() c)

 

最初的原希腊平等设施

 

他们的方言:

  1. 随后的一个非常古老的形式 离子,阿提卡 方言
  2. 的所谓的一次也古体 西方 / 西北 / 大陆 方言 (稍后出现 多利安 拉科尼亚, 克里特岛等。, 伊利斯的方言, 的 Aitoliki, 的 新亚该亚, 和伊庇鲁斯三大种族的方言 - Thesprotians, Molossos, Chaonia) 和
  3. 所谓中央方言, 然后将其在切割 (称为原风) 和 田园 (随后 阿卡迪塞).

Amphipolis.gr | 虚拟旅游的列表,博物馆和考古遗址

Κατεβάστε λίστα εικονικών περιηγήσεων σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό.

0213520001396711094

Εικονικές περιηγήσεις εντός και εκτός Ελλάδας

Εικονική περιήγηση στην αρχαία Μίλητο: http://www.ime.gr/choros/miletus/360vr/gr/index.html?hs=4
Εικονική περιήγηση στην Ακρόπολη: http://acropolis-virtualtour.gr/acropolisTour.html
Εικονική περιήγηση στην Αγία Σοφία: www.360tr.com/34_istanbul/ayasofya/english/
Εικονική περιήγηση στην αρχαία Ολυμπία: http://www.fhw.gr/olympics/ancient/gr/3d.htmlhttp://www.youtube.com/ 手表?feature=player_embedded&v=bv0OCj9LMLI#! 和http://www.youtube.com/ 手表?feature=player_embedded&v=3W63fdTrZuI#!
Εικονική περιήγηση στις Μυκήνες:http://www.stoa.org/metis/cgi-bin/qtvr?site=mycenae
Εικονική περιήγηση στο Ναύπλιο:www.nafplio-tour.gr/
Εικονική περιήγηση στο κάστρο της Μονεμβασιάς: http://www.kastromonemvasias.gr/?page_id=94&language=el
Εικονική περιήγηση στον Δίον:www.ancientdion.org/
Ειονική περιήγηση στην Κνωσσό:http://www.youtube.com/ 手表?v=4XJd88cTRsU&feature=player_embedded#!.
Εικονική περιήγηση στην αρχαία αγορά των Αθηνών:3d.athens-agora.gr/
Εικονική περιήγηση στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης: http://www.cycladic.gr/frontoffice/portal.asp?clang=0&cnode=8&cpage=NODE
Εικονική περιήγηση στο μουσείο της Ακρόπολης:http://www.googleartproject.com/collection/acropolis-museum/museumview/.
Εικονική περιήγηση στο μουσείο Μπενάκη:http://www.benaki.gr/?id=4020201&lang=gr.
Εικονική περιήγηση στο μακεδονικό μουσείο σύχγρονης τέχνης:http://www.mmca.org.gr/museumst/ie2/virtual_museum.php
Εικονική περιήγηση στο μουσείο σύγχρονης τέχνης στην Άνδρο:http://www.moca-andros.gr/Default.aspx?tabid=68&language=el-GR
Εικονική περιήγηση στο μουσείο καπνού στην Καβάλα:http://www.tobaccomuseum.gr/
Εικονική περιήγηση στην Έφεσο:http://sailturkey.com/panoramas/ephesus/
Εικονική περιήγηση στο Λούβρο: http://www.louvre.fr/
Εικονική περιήγηση στο μουσείο Βαν Γκογκ: http://amsterdam.arounder.com/en/museums/van-gogh-museum.
Εικονική περιήγηση στην Πομπηία: https://maps.google.com/maps?f=q&source=s_q&hl=en&geocode=&q=pompeii,+italy+ruins&sll=40.716428,14.537315&sspn=0.061672,0.132351&ie=UTF8&hq=pompeii,+italy+ruins&hnear=&ll=40.748902,14.484834&spn=0,359.991728&t=h&z=17&layer=c&cbll=40.748902,14.484834&panoid=1e-bu_kis-dL1BnVGZhDdw&cbp=12,209.48,,0,7.63
Εικονική περιήγηση στο Βατικανό: http://vatican.arounder.com/
Περιήγηση σε μουσεία όλου του κόσμου με το google art project:http://www.googleartproject.com/

http://fresheducation.gr

Amphipolis.gr |亚历山大大帝的奇怪运动…

亚历山大大帝的奇怪运动…

Τα παράξενα της Εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου...
Ο Μακεδόνας στρατηγός, ο σπουδαίος ηγεμόνας, πέρασε στην Ιστορία και κέρδισε μία θέση στην αιωνιότητα καθώς κατάφερε να κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου. Αφού επικράτησε στην Ελλάδα, εκστράτευσε κατά των Περσών, πέρασε στη Μικρά Ασία και έφτασε μέχρι τις Ινδίες, υποτάσσοντας τους λαούς που βρέθηκαν στο δρόμο του.

Αυτό που τον έκανε όμως να ξεχωρίσει από άλλους μεγάλυος στρατηγούς της αρχιαότητας ήταν πως οι κατακτήσεις του δεν άφησαν γεύση καταστροφής, αλλά δημιουργίας, μιας και ο ίδιος επέλεγε να σέβεται τις παραδόσεις και τα ήθη των λαών που κατακτούσε, ενώ τεράστιο ήταν και το πολιτιστικό έργο που άφησε πίσω του. Η πορεία του έφτασε σε εμάς μέσω των βιογράφων του αλλά και ιστορικών, είτε της εποχής του είτε μεταγενέστερων. Μεταξύ αυτών ο Παυσανίας, ο Σκύλακας, ο Αρριανός, ο Στράβωνας, αλλά και κάποιοι διφορούμενοι όπως ο Ψευδο-Καλλισθένης.

Σύγχρονοι μελετητές του βίου του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποκάλυψαν μια νέα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή της Ιστορίας, που ντύνει την πορεία του στρατηλάτη με έναμεταφυσικό μανδύα. Από τις εκστρατείες του μας έρχονται μια από τις πρώτες καταγεγραμμένες αναφορές για θέαση ΑΤΙΑ (Ιπτάμενων Δίσκων) και πλήθος άλλων περιπτώσεων, όπως στενές επαφές με κυνοκέφαλους, ερπετοειδή, υποχθόνια πλάσματα και γίγαντες.

Επειδή κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την ακριβή φύση των παράξενων αυτών περιγραφών, αποφασίσαμε να αφιερώσουμε μερικές γραμμές, στην παρουσίαση των περιπτώσεων αυτών, αφήνοντας τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα

Στο έργο “假木贼 Alexandrou” του Αρριανού, υπάρχει η καταγραφή ενός παράξενου συμβάντος στο οποίο δεν δόθηκε μεγάλη σημασία, πιθανότητα επειδή θεωρήθηκε προϊόν μυθοπλασίας. Συνέβη κατα την πολιορκία της Τύρου και, σύμφωνα με το κείμενο, “ιπτάμενες ασπίδες σε τριγωνικό σχηματισμό έκαναν την εμφάνισή τους στον ουρανό, πάνω από τα κεφάλια των Μακεδόνων στρατιωτών”. Στη συνέχεια οι ασπίδες αυτές κατευθύνθηκαν κάνοντας γύρους πάνω από την Τύρο, ενώ μια από αυτές εξαπέλυσε μια φωτεινή πύρινη ακτίνα. Ακολούθησαν και οι υπόλοιπες, μπροστά στα μάτια των έκπληκτων στρατιωτών, μέχρι που ένα τμήμα από τα πέτρινα τείχη της Τύρου σωριάστηκε, επιτρέποντας στους Μακεδόνες να εισβάλουν στην πόλη.

Για πολλά χρόνια δεν είχε δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα σε αυτό το απόσπασμα, ίσως γιατί μεταφράστηκε ως η απόπειρα του Αρριανού να καταδείξει πως ο Αλέξανδρος είχε στο πλευρό του τη βοήθεια των θεών κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Αυτή η θεϊκή αρωγή ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη και στους ακολούθους στου στρατηλάτη που πίστευαν ότι οι θεοί προστάτευαν τον ηγέτη τους. Ένας ακόμα πιθανός λόγος για τον παραγκωνισμό του αποσπάσματος είναι και το γεγονός ότι σε όλο το έργο του Αρριανού συναντάμε πολύ συχνά αναφορές σε απότομες αλλαγές του καιρού, συνεπώς θα μπορούσε το περιστατικό να έχει ερμηνευτεί ως τέτοιο.

Ξένοι μελετητές εξωγήινων φαινομένων έχουν βασίσει τη σύνδεση της εκστρατείας με άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα σε περιστατικά όπως αυτό που καταγράφει ο Αρριανός, αλλά και πιαθνόν σε αποσπάσματα από τον Μεγασθένη και τον Πτολεμαίο. Ανάμεσα σε αυτούς ο Frank Edwards και ο W. Raymond Drake, που έχει δώσει μεγάλη έκταση στο θέμα στο βιβλίο τουΘεοί και Αστροναύτες στην Ελλάδα και τη Ρώμη”, που γράφτηκε το 1976. Στην ίδια κατεύθυνση έχουν κινηθεί και άλλοι μελετητές της σχολής του Erich von Daniken. Ο Drake , δίνοντας τη δική του ανάλυση στα γραφόμενα, υποστηρίζει στο βιβλίο του πως ακόμα ένα περιστατικό με ΑΤΙΑ καταγράφηκε κατα την πορεία του μακεδονικού στρατού προς τις Ινδίες. Σύμφωνα με το κείμενό του, τις πηγές του οποίου βέβαια δεν αποκαλύπτει, κοντά σε έναν ποταμό εμφανίστηκαν δύο ιπτάμενα σκάφη, που περιγράφονται όπως οι ασπίδες της Τύρου, τα οποία εφόρμησαν κατα των στρατιωτών. Το αποτέλεσμα ήταν να πανικοβληθούν στρατιώτες, άλογα και ελέφαντες και να μη διασχίσουν τον ποταμό. 事实上, ο ίδιος αναφέρεται σε αυτά ωςπράγματα θεόσταλτα από άγνωστους θεούς”.

Κυνοκέφαλοι άνθρωποι

Ακόμα μία αναφορά σε παράξενα πλάσματα τα οποία είχαν πρόσωπο σκύλου και σώμα ανθρώπου συναντάμε στο έργο του ΨευδοκαλλισθένηΤο μυθιστόρημα του Αλεξάνδρουή αλλιώςΗ Φυλλάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου”. Αξίζει να αναφέρουμε πως το συγκεκριμένο κείμενο θεωρείται το πρώτο μυθιστόρημα του δυτικού κόσμου και άρα τα όσα καταγράφονται σε αυτό αντιμετωπίζονται από τους περισσότερους ως φανταστικές ιστορίες.

Σύμφωνα με το μυθιστόρημα, ο Αλέξανδρος συνάντησε στις Ινδίες τη φυλή των Σκυλοκέφαλων. Αυτοί είχαν ανθρώπινο σώμα με κεφάλι σκύλου, περπατούσαν όπως τα σκυλιά αλλά μιλούσαν όπως οι άνθρωποι. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Ψευδοκαλλισθένης, “Εσκότωσεν ο Αλέξανδρος πολλούς και από εκείνους, και μετά δέκα ημέρας, αφήνοντας τον τόπον του, επήγε εις ένα χωρίον…”. Βέβαια ο συγγραφέας τηςΦυλλάδαςαπέκτησε αυτό το ψευδώνυμο γιατί βάσισε το έργο του στα κείμενα του Καλλισθένη από την Όλυνθο, του ιστορικού που ακολουθούσε το στρατηλάτη στις εκστρατείες του, αλλά και στιςΒασιλείους Εφημερίδεςπου ήταν στην ουσία το ημερολόγιο της εκστρατείας και συντασσόταν από το γραμματέα της αυλής. 所以, κάποιοι μεταγενέστεροι μελετητές έχουν διερωτηθεί για το κατα πόσο είναι εντελώς φανταστικά τα όσα αναφέρει.

 

 

Η δημιουργία ενός θρύλου

Στον Μέγα Αλέξανδρο έχουν αποδοθεί από σύγχρονους και μεταγενέστερους μελετητές ιδιότητες που αγγίζουν τα όρια του θρύλου. Θεϊκές δυνάμεις, μάχες με παράξενα πλάσματα, αναμετρήσεις με γίγαντες και τέρατα από τα οποία έβγαινε πάντα νικητής εξαιτίας της ρώμης και της εξυπνάδας του.

Οι καταγραφές αρκετών βιογράφων και ιστορικών της εποχής μπορούν να αντιμετωπιστούν σήμερα ως αρκετά αξιόπιστες πηγές. Τα υπόλοιπα, κυρίως όσα γράφτηκαν μεταγενέστερα, βασιζόμενα στις καταγραφές αυτές, εκτιμώνται ως επι το πλείστον ως μυθιστορηματικά κείμενα που στόχευαν στον εξωραϊσμό του ηγεμόνα και των ανδραγαθημάτων του. Οι ερμηνείες που επιδέχονται, όπως είδαμε, είναι πολλές και ποικίλλουν. Η επιλογή δική σας….

από: περιοδικό ΦαινόμεναΤεύχος 10